Although the effect of authentic leadership on perceived school effectiveness is recognized, how this relationship changes depending on teachers’ professional collaboration has been insufficiently examined. This study aims to determine the moderating role of teacher professional collaboration in the relationship between authentic leadership and perceived school effectiveness. The research was conducted with 385 teachers working in high schools in Siirt, Türkiye, using a cross-sectional design and convenience sampling. Correlation analysis revealed positive and significant relationships among authentic leadership, professional collaboration, and perceived school effectiveness. Moderation analysis showed that teacher professional collaboration appears to strengthen the relationship between authentic leadership and perceived school effectiveness. Specifically, when professional collaboration among teachers is at moderate and high levels, the positive association between authentic leadership and perceived school effectiveness becomes stronger. These findings suggest that supporting teacher collaboration may be associated with enhanced teachers’ perceptions of school effectiveness.
اگرچه تأثیر رهبری اصیل بر اثربخشی ادراک‌شده مدرسه مورد تأیید قرار گرفته است، اما چگونگی تغییر این رابطه بسته به همکاری حرفه‌ای معلمان به اندازه کافی مورد بررسی قرار نگرفته است. هدف این پژوهش تعیین نقش تعدیل‌گری همکاری حرفه‌ای معلمان در رابطه بین رهبری اصیل و اثربخشی ادراک‌شده مدرسه است. این پژوهش با مشارکت ۳۸۵ معلم شاغل در دبیرستان‌های شهر سییرت ترکیه و با استفاده از طرح مقطعی و نمونه‌گیری در دسترس انجام شد. تحلیل همبستگی روابط مثبت و معناداری میان رهبری اصیل، همکاری حرفه‌ای و اثربخشی ادراک‌شده مدرسه نشان داد. تحلیل تعدیل‌گری نشان داد که همکاری حرفه‌ای معلمان به نظر می‌رسد رابطه بین رهبری اصیل و اثربخشی ادراک‌شده مدرسه را تقویت می‌کند. به طور خاص، زمانی که همکاری حرفه‌ای میان معلمان در سطح متوسط و بالا قرار دارد، ارتباط مثبت بین رهبری اصیل و اثربخشی ادراک‌شده مدرسه قوی‌تر می‌شود. این یافته‌ها نشان می‌دهد که حمایت از همکاری معلمان ممکن است با افزایش ادراک معلمان از اثربخشی مدرسه مرتبط باشد.
ABSTRACT Black girls have had to navigate adultification, criminalization, and marginalization at significantly higher rates. The application of frameworks rooted in womanist tenets has the ability to create safe and affirming spaces that can empower Black girls and foster resilience while promoting their socioemotional development. Consequently, the authors explore how womanism can be integrated into mental health practices to support the academic, social, and personal development of Black girls. Five womanist‐based strategies are presented: building communal connections, developing critical consciousness, engaging in creative expression, embracing holistic well‐being, and pursuing empowerment and leadership. Implications and research recommendations are discussed.
چکیده: دختران سیاه‌پوست ناچار بوده‌اند با بزرگسال‌پنداری، جرم‌انگاری و به حاشیه رانده شدن با نرخ‌های به‌مراتب بالاتری مواجه شوند. به‌کارگیری چارچوب‌هایی مبتنی بر اصول وومانیزم توانایی ایجاد فضاهای ایمن و تأییدکننده را دارد که می‌تواند به توانمندسازی دختران سیاه‌پوست و پرورش تاب‌آوری آنان کمک کند و در عین حال رشد اجتماعی‌هیجانی آن‌ها را ارتقاء بخشد. بر این اساس، نویسندگان بررسی می‌کنند که چگونه وومانیزم می‌تواند در شیوه‌های سلامت روان برای حمایت از رشد تحصیلی، اجتماعی و فردی دختران سیاه‌پوست ادغام شود. پنج راهبرد مبتنی بر وومانیزم ارائه شده است: ایجاد پیوندهای جمعی، توسعه آگاهی انتقادی، مشارکت در بیان خلاقانه، پذیرش سلامت کلی و پیگیری توانمندسازی و رهبری. پیامدها و پیشنهادهای پژوهشی مورد بحث قرار گرفته‌اند.
Educational leaders are increasingly expected to communicate and enact innovation within volatile and uncertain conditions. Yet strategic initiatives frequently stall because leaders struggle to articulate new ideas in ways that stakeholders can understand, trust, and meaningfully differentiate from past practice. This study examined how design-based professional learning using scenario planning can build innovation literacy-the communicative, imaginative, and symbolic capacity to describe emerging futures. Using a design-based research methodology, the study examined 161 educational leaders across six leadership groups who participated in a 10-month professional learning series incorporating scenario planning, futures thinking, and iterative design cycles. A graduate student cohort ( n = 11) completed a single adapted scenario-planning activity and provided a comparative case through which to examine the development of scenario literacy and innovation literacy in relation to leadership experience. Data sources included scenario artifacts, participant journals, field notes, session transcripts, and pre- and post-self-assessments. Quantitative data were analyzed descriptively and interpreted alongside qualitative evidence of shifts in participants' language, metaphors, and communicative practices. The triangulated findings indicated that leaders initially lacked scenario literacy and required explicit scaffolding to imagine plausible futures rather than reproduce current realities. As shared understandings of trust, disruption, and innovation developed, participants generated new metaphors, icons, and linguistic structures that enhanced communicative clarity. Participants also reported increased confidence and efficacy in describing innovations to stakeholders. The findings indicate that scenario planning, when embedded within a design-based professional learning structure, can expand educational leaders' communicative repertoires and strengthen system-level sensemaking. The study offers implications for leadership development, professional learning design, and the cultivation of the communicative capacities needed to lead innovation in complex educational environments.
انتظار می‌رود رهبران آموزشی بیش از پیش بتوانند نوآوری را در شرایط ناپایدار و نامطمئن، به‌طور مؤثر ارتباط دهند و اجرا کنند. با این حال، ابتکارات راهبردی اغلب به دلیل ناتوانی رهبران در بیان ایده‌های جدید به گونه‌ای که ذی‌نفعان بتوانند آن‌ها را درک، اعتماد و به طور معناداری از رویه‌های گذشته تمییز دهند، متوقف می‌شود. این پژوهش بررسی کرد که چگونه یادگیری حرفه‌ای مبتنی بر طراحی با استفاده از برنامه‌ریزی سناریو می‌تواند سواد نوآوری—یعنی ظرفیت ارتباطی، تخیلی و نمادین برای توصیف آینده‌های نوظهور—را تقویت کند. با بهره‌گیری از روش‌شناسی پژوهش مبتنی بر طراحی، این مطالعه ۱۶۱ رهبر آموزشی را در شش گروه رهبری مورد بررسی قرار داد که در یک دوره یادگیری حرفه‌ای ۱۰ ماهه با محوریت برنامه‌ریزی سناریو، آینده‌نگری و چرخه‌های طراحی تکرارشونده شرکت کردند. یک گروه دانشجویان تحصیلات تکمیلی (n = 11) یک فعالیت برنامه‌ریزی سناریو تطبیق‌یافته را به طور منفرد انجام دادند و یک مطالعه موردی مقایسه‌ای برای بررسی توسعه سواد سناریو و سواد نوآوری در ارتباط با تجربه رهبری فراهم آوردند. منابع داده شامل مصنوعات سناریو، یادداشت‌های روزانه شرکت‌کنندگان، یادداشت‌های میدانی، رونوشت جلسات و ارزیابی‌های خودسنجی پیش و پس از مداخله بود. داده‌های کمی به صورت توصیفی تحلیل و در کنار شواهد کیفی از تغییرات در زبان، استعاره‌ها و شیوه‌های ارتباطی شرکت‌کنندگان تفسیر شد. یافته‌های مثلثی‌شده نشان داد که رهبران در ابتدا فاقد سواد سناریو بوده و برای تصور آینده‌های محتمل به جای بازتولید واقعیت‌های فعلی، به حمایت صریح نیاز داشتند. با توسعه درک‌های مشترک از اعتماد، اختلال و نوآوری، شرکت‌کنندگان استعاره‌ها، نمادها و ساختارهای زبانی جدیدی تولید کردند که به وضوح ارتباطی افزود. همچنین شرکت‌کنندگان افزایش اعتماد به نفس و کارایی در توصیف نوآوری‌ها برای ذی‌نفعان را گزارش کردند. یافته‌ها نشان می‌دهد که برنامه‌ریزی سناریو، زمانی که در ساختار یادگیری حرفه‌ای مبتنی بر طراحی ادغام شود، می‌تواند دامنه‌های ارتباطی رهبران آموزشی را گسترش داده و توانمندی تفسیر سیستمی را تقویت کند. این پژوهش پیامدهایی برای توسعه رهبری، طراحی یادگیری حرفه‌ای و پرورش ظرفیت‌های ارتباطی مورد نیاز برای رهبری نوآوری در محیط‌های آموزشی پیچیده ارائه می‌دهد.
Digital leadership capabilities and associated clusters of competencies form a foundation for digital transformation in the public sector. This increasingly depends on leadership contributions and strategy-matching competencies shared across organisational levels and professional roles. Drawing on shared leadership theory, we analysed how public sector employees at different organisational levels contribute to digital leadership. The study uses a qualitative research design with independent sources of evidence: document analysis of job descriptions and semi-structured interviews with digital leadership professionals. We mapped the theory-informed competencies to the Skills Framework for the Information Age (SFIA), an industry-recognised competencies framework. We find that digital leadership competencies and contributions should be understood as a shared leadership construct requiring multiple contributions across multiple levels. We offer an illustrative example of our shared digital leadership conceptualisation in practice, using a horizontal and vertical slice of the roles involved in cyber security risk management as the context.
قابلیت‌های رهبری دیجیتال و خوشه‌های شایستگی‌های مرتبط، بنیانی برای تحول دیجیتال در بخش عمومی فراهم می‌کنند. این امر به طور فزاینده‌ای به مشارکت‌های رهبری و شایستگی‌های متناسب با راهبرد که در سطوح سازمانی و نقش‌های حرفه‌ای مختلف به اشتراک گذاشته می‌شوند، وابسته است. با بهره‌گیری از نظریه رهبری مشترک، بررسی کردیم که کارکنان بخش عمومی در سطوح مختلف سازمانی چگونه به رهبری دیجیتال کمک می‌کنند. این پژوهش از طرح پژوهش کیفی با منابع مستقل شواهد بهره می‌برد: تحلیل اسناد شرح وظایف شغلی و مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با متخصصان رهبری دیجیتال. شایستگی‌های مبتنی بر نظریه را با چارچوب مهارت‌های عصر اطلاعات (SFIA)، که چارچوبی شناخته‌شده در صنعت است، تطبیق دادیم. یافته‌ها نشان می‌دهد که شایستگی‌ها و مشارکت‌های رهبری دیجیتال باید به عنوان یک سازه رهبری مشترک که نیازمند مشارکت‌های چندگانه در سطوح مختلف است، درک شود. نمونه‌ای تبیینی از مفهوم‌سازی رهبری دیجیتال مشترک خود را در عمل ارائه می‌دهیم و از برشی افقی و عمودی از نقش‌های درگیر در مدیریت ریسک امنیت سایبری به عنوان بستر استفاده می‌کنیم.
Introduction Research on goal contents has largely focused on why students engage in physical activity, with less attention to what they pursue through it. This study examined the prospective and possible reverse-direction associations between intrinsic and extrinsic goal contents and five life skills among students in university physical education. Methods A two-wave cross-lagged panel design was employed over one academic semester with 347 students nested within 26 university physical education class sections. Participants completed self-report measures of intrinsic and extrinsic goals and five domains of life skills (teamwork, goal setting, time management, social skills, and leadership) at the beginning (T1) and end (T2) of the semester. Results After accounting for prior levels of the study variables and sex, T1 intrinsic goals showed prospective associations with T2 time management and leadership in the unadjusted results, but only the association with time management remained statistically significant after the Holm correction. T1 extrinsic goals were not significantly associated with any of the five life skills at T2. Regarding the reverse-direction associations, T1 leadership was negatively associated with T2 extrinsic goals in the unadjusted results, although this association did not remain statistically significant after the Holm correction. None of the remaining reverse-direction paths were statistically significant. Discussion These findings suggest that intrinsic goals may be prospectively associated with time management and, more tentatively, leadership, rather than uniformly with all five life skills. They also provide initial insight into the prospective direction of the associations between goal contents and life skills in university physical education.
مقدمه پژوهش‌ها درباره محتوای اهداف عمدتاً بر چرایی مشارکت دانشجویان در فعالیت بدنی تمرکز داشته‌اند و کمتر به آنچه آنان از طریق این فعالیت‌ها دنبال می‌کنند، توجه شده است. این مطالعه ارتباطات آینده‌نگر و همچنین ارتباطات احتمالی معکوس بین محتوای اهداف درونی و بیرونی و پنج مهارت زندگی را در میان دانشجویان تربیت بدنی دانشگاهی بررسی کرد. روش‌ها یک طرح پانل متقاطع دو‌موجی در طول یک نیمسال تحصیلی با ۳۴۷ دانشجو که در ۲۶ بخش کلاسی تربیت بدنی دانشگاهی قرار داشتند، به کار گرفته شد. شرکت‌کنندگان در آغاز (T1) و پایان (T2) نیمسال، پرسشنامه‌های خودگزارشی درباره اهداف درونی و بیرونی و پنج حوزه مهارت زندگی (کار تیمی، هدف‌گذاری، مدیریت زمان، مهارت‌های اجتماعی و رهبری) را تکمیل کردند. نتایج پس از کنترل سطوح قبلی متغیرهای پژوهش و جنسیت، اهداف درونی در T1 ارتباطات آینده‌نگر با مدیریت زمان و رهبری در T2 را در نتایج بدون تعدیل نشان دادند، اما تنها ارتباط با مدیریت زمان پس از اصلاح هولم از نظر آماری معنادار باقی ماند. اهداف بیرونی در T1 با هیچ‌یک از پنج مهارت زندگی در T2 ارتباط معناداری نداشتند. درباره ارتباطات معکوس، رهبری در T1 با اهداف بیرونی در T2 در نتایج بدون تعدیل ارتباط منفی داشت، اگرچه این ارتباط پس از اصلاح هولم از نظر آماری معنادار باقی نماند. هیچ‌یک از مسیرهای معکوس دیگر از نظر آماری معنادار نبودند. بحث این یافته‌ها نشان می‌دهند که اهداف درونی ممکن است به طور آینده‌نگر با مدیریت زمان و تا حدی با رهبری، و نه به طور یکنواخت با هر پنج مهارت زندگی، مرتبط باشند. همچنین، این نتایج بینش اولیه‌ای درباره جهت آینده‌نگر ارتباطات بین محتوای اهداف و مهارت‌های زندگی در تربیت بدنی دانشگاهی ارائه می‌دهند.
This study reconceptualizes Inclusive Education Competency (IEC) in early childhood as a product of activation rather than accumulation. We argue that Inclusive Education Disposition (IED) and Inclusive Education Knowledge (IEK) are necessary but insufficient conditions for inclusive practice; Self-Development (SD)—defined here as disciplined cycles of goal setting, monitoring, help-seeking, and reflection—functions as the proximal mechanism through which what teachers value and know is translated into what they consistently do in classrooms. Using a cross-sectional survey of in-service preschool teachers in Shanghai ( N = 355), we tested this activation framework through covariance-based structural equation modeling (CB-SEM) with 5,000-resample bootstrap inference. Reliability and convergent validity were strong, although SD–IEC discriminant validity was borderline under the item-level HTMT criterion (0.904); the structural model demonstrated adequate fit. SD was the strongest predictor of IEC ( β = 0.743, p < 0.001), while IED and IEK retained modest direct effects and significant indirect effects via SD, supporting partial mediation. The model explained 68.7% of the variance in SD and 86.2% of the variance in IEC. These findings shift the explanation of inclusive competency from static attributes to dynamic processes of professional change. In practical terms, systems pursuing Sustainable Development Goal 4 (SDG4)—that is, inclusive and equitable quality education for all—should institutionalize routines that support teacher self-development, including protected collaborative planning time, goal-based coaching, short plan–do–study–act cycles, peer observation, and formative evidence use. The study offers an empirically supported four-construct framework and practical implications for policy, leadership, and professional learning design.
این مطالعه، شایستگی آموزش فراگیر (IEC) در دوران کودکی را به عنوان محصولی از فعال‌سازی و نه انباشت مجدد مفهوم‌سازی می‌کند. ما استدلال می‌کنیم که نگرش به آموزش فراگیر (IED) و دانش آموزش فراگیر (IEK) شرایط لازم اما ناکافی برای اجرای فراگیر هستند؛ خودتوسعه‌بخشی (SD) — که در اینجا به عنوان چرخه‌های منظم تعیین هدف، پایش، جستجوی کمک و تأمل تعریف شده است — به عنوان سازوکار نزدیک عمل می‌کند که از طریق آن، آنچه معلمان ارزش‌گذاری و دانسته‌اند به آنچه به طور مستمر در کلاس‌های درس انجام می‌دهند، ترجمه می‌شود. با استفاده از یک پیمایش مقطعی از معلمان پیش‌دبستانی شاغل در شانگهای (N = 355)، این چارچوب فعال‌سازی را از طریق مدل‌سازی معادلات ساختاری مبتنی بر کوواریانس (CB-SEM) با استنباط بوت‌استرپ ۵٬۰۰۰ نمونه مجدد آزمون کردیم. پایایی و روایی همگرا قوی بود، اگرچه روایی تمایز SD–IEC در معیار HTMT در سطح آیتم (۰٫۹۰۴) در مرز قرار داشت؛ مدل ساختاری برازش مناسبی را نشان داد. SD قوی‌ترین پیش‌بینی‌کننده IEC بود (β = ۰٫۷۴۳، p < ۰٫۰۰۱)، در حالی که IED و IEK اثرات مستقیم متوسط و اثرات غیرمستقیم معنادار از طریق SD را حفظ کردند که از میانجی‌گری جزئی حمایت می‌کند. مدل، ۶۸٫۷٪ از واریانس SD و ۸۶٫۲٪ از واریانس IEC را تبیین کرد. این یافته‌ها توضیح شایستگی فراگیر را از ویژگی‌های ایستا به فرایندهای پویای تغییر حرفه‌ای منتقل می‌کند. از نظر عملی، نظام‌هایی که به دنبال تحقق هدف چهارم توسعه پایدار (SDG4) — یعنی آموزش با کیفیت، فراگیر و عادلانه برای همه — هستند، باید روال‌هایی را که از خودتوسعه‌بخشی معلمان حمایت می‌کند، نهادینه کنند؛ از جمله زمان برنامه‌ریزی مشارکتی محافظت‌شده، مربی‌گری مبتنی بر هدف، چرخه‌های کوتاه برنامه‌ریزی–اجرا–مطالعه–عمل، مشاهده همتایان و استفاده از شواهد تکوینی. این مطالعه یک چارچوب چهارساختاری مبتنی بر شواهد تجربی و پیامدهای عملی برای سیاست‌گذاری، رهبری و طراحی یادگیری حرفه‌ای ارائه می‌دهد.
Principal supervision in educational leadership has historically been perceived as an evaluative process, primarily focused on ensuring compliance and accountability within schools. However, contemporary scholarship highlights its potential as a developmental process that can nurture leaders and build leadership capacity. A central challenge in realizing this potential is the inherent tension between the formative (coaching and development) and summative (evaluation and accountability) functions of principal supervision. This systematic review synthesizes literature from the past 15 years to explore how principal supervisors and school leaders navigate this evaluator-coach dilemma. Adhering to PRISMA 2020 guidelines, this review analyzes theoretical frameworks, structural strategies, and relational practices that mitigate role conflict across 22 empirical studies. Findings indicate that while the tension cannot be entirely eliminated, it can be effectively managed through role separation, reduced span of control, the cultivation of psychological safety, and the use of inquiry-based reflective conversations. The review concludes by proposing a Synthesized Model of Principal Supervision, offering implications for district-level policy and recommendations for establishing supervisory environments that transcend compliance to foster genuine educational transformation.
نظارت بر مدیران در رهبری آموزشی به طور تاریخی به عنوان فرایندی ارزیابانه تلقی شده است که عمدتاً بر اطمینان از رعایت مقررات و پاسخگویی در مدارس تمرکز دارد. با این حال، پژوهش‌های معاصر بر ظرفیت بالقوه آن به عنوان فرایندی توسعه‌ای که می‌تواند رهبران را پرورش دهد و ظرفیت رهبری را ارتقا بخشد، تأکید دارند. چالش اصلی در تحقق این ظرفیت، تنش ذاتی میان کارکردهای شکل‌دهی (مربی‌گری و توسعه) و جمع‌بندی (ارزیابی و پاسخگویی) در نظارت بر مدیران است. این مرور نظام‌مند با تلفیق ادبیات پژوهشی ۱۵ سال گذشته، بررسی می‌کند که چگونه ناظران مدیران و رهبران مدارس این دوگانگی ارزیاب-مربی را مدیریت می‌کنند. با پیروی از دستورالعمل‌های PRISMA 2020، این مرور چارچوب‌های نظری، راهبردهای ساختاری و شیوه‌های ارتباطی را که تعارض نقش را در ۲۲ مطالعه تجربی کاهش می‌دهند، تحلیل می‌کند. یافته‌ها نشان می‌دهد که اگرچه این تنش به طور کامل قابل حذف نیست، اما می‌توان آن را از طریق تفکیک نقش‌ها، کاهش دامنه کنترل، پرورش ایمنی روان‌شناختی و استفاده از گفت‌وگوهای بازتابی مبتنی بر پرسش به طور مؤثری مدیریت کرد. این مرور در پایان با ارائه مدل تلفیقی نظارت بر مدیران، پیامدهایی برای سیاست‌گذاری در سطح منطقه آموزشی و توصیه‌هایی برای ایجاد محیط‌های نظارتی فراتر از رعایت مقررات به منظور تحول واقعی آموزشی ارائه می‌دهد.
This study aims to explore the impact of principal transformational leadership on teacher organizational commitment across regions and schools, using teacher self-efficacy as a mediating variable, to enhance principals' leadership wisdom and promote school change. A total of 320 questionnaires were distributed and 310 were returned (return rate of 96.8%). Finally, 308 valid questionnaires were obtained (effectiveness rate of 96.2%). AMOS 23.0 was used to construct a structural equation model with path coefficients, and the model fit and path effect were analyzed to explore the relationship between the three main variables. The results show that principal transformational leadership has a significant positive correlation with both teacher organizational commitment and teacher self-efficacy. Teacher self-efficacy has a significant positive correlation with teacher organizational commitment. Teacher self-efficacy has a mediating role. Transformational leadership primarily affects teachers' intrinsic motivation—self-efficacy—which in turn influences their level of organizational commitment.
هدف این پژوهش بررسی تأثیر رهبری تحول‌آفرین مدیران بر تعهد سازمانی معلمان در مناطق و مدارس مختلف با استفاده از خودکارآمدی معلمان به عنوان متغیر میانجی، به منظور ارتقاء خرد رهبری مدیران و ترویج تغییر در مدرسه است. در مجموع ۳۲۰ پرسشنامه توزیع شد و ۳۱۰ پرسشنامه بازگردانده شد (نرخ بازگشت ۹۶.۸٪). در نهایت، ۳۰۸ پرسشنامه معتبر به دست آمد (نرخ اعتبار ۹۶.۲٪). برای ساخت مدل معادلات ساختاری با ضرایب مسیر از نرم‌افزار AMOS 23.0 استفاده شد و برازش مدل و اثر مسیرها برای بررسی رابطه بین سه متغیر اصلی تحلیل گردید. نتایج نشان می‌دهد که رهبری تحول‌آفرین مدیران با هر دو متغیر تعهد سازمانی معلمان و خودکارآمدی معلمان همبستگی مثبت معناداری دارد. خودکارآمدی معلمان نیز با تعهد سازمانی معلمان همبستگی مثبت معناداری دارد. خودکارآمدی معلمان نقش میانجی ایفا می‌کند. رهبری تحول‌آفرین عمدتاً بر انگیزش درونی معلمان—خودکارآمدی—تأثیر می‌گذارد که به نوبه خود سطح تعهد سازمانی آن‌ها را تحت تأثیر قرار می‌دهد.
In the context of increasing decentralisation of educational management, principals are expected to navigate complex governance structures that often limit their decision-making power; however, the extent of their autonomy varies significantly across different governance systems.This qualitative conceptual discourse analyses the policy implications of granting school principals' autonomy in school leadership and governance.The findings highlight the need for balanced policies that empower principals while maintaining rigorous accountability measures to ensure equitable and high-quality education.Policy recommendations are provided to enhance governance frameworks, support leadership training for principals to foster effective school leadership, and foster environments conducive to educational excellence.This paper contributes to the ongoing discourse on optimising school governance structures to support principal autonomy and improve educational outcomes.Through addressing these issues, this paper aims to offer practical insights for policymakers seeking to design governance systems that both empower school leaders and uphold the standards necessary for consistent and fair educational practices.
در زمینه افزایش تمرکززدایی مدیریت آموزشی، انتظار می‌رود مدیران مدارس در ساختارهای حکمرانی پیچیده‌ای که اغلب قدرت تصمیم‌گیری آن‌ها را محدود می‌کند، به ایفای نقش بپردازند؛ با این حال، میزان خودمختاری آن‌ها در نظام‌های حکمرانی مختلف به طور قابل توجهی متفاوت است. این discourse مفهومی کیفی به تحلیل پیامدهای سیاستی اعطای خودمختاری به مدیران مدارس در رهبری و حکمرانی مدرسه می‌پردازد. یافته‌ها بر ضرورت سیاست‌های متوازنی که ضمن توانمندسازی مدیران، تدابیر پاسخگویی دقیق را برای تضمین آموزش عادلانه و باکیفیت حفظ می‌کنند، تأکید دارند. توصیه‌های سیاستی برای بهبود چارچوب‌های حکمرانی، حمایت از آموزش رهبری برای مدیران به منظور تقویت رهبری مؤثر مدرسه و ایجاد محیط‌هایی مناسب برای تعالی آموزشی ارائه شده است. این مقاله به گفتمان جاری درباره بهینه‌سازی ساختارهای حکمرانی مدرسه برای حمایت از خودمختاری مدیران و بهبود پیامدهای آموزشی کمک می‌کند. از طریق پرداختن به این مسائل، این مقاله در پی ارائه بینش‌های عملی برای سیاست‌گذاران است که به دنبال طراحی نظام‌های حکمرانی هستند که همزمان مدیران مدارس را توانمند سازند و استانداردهای لازم برای رویه‌های آموزشی منسجم و عادلانه را حفظ کنند.
