آموزش

This study sought to examine the essence of quality teacher training in implementing inclusive education at a higher education institution in South Africa.Inclusive education in the South African education context is a reformatory tool to welcome diversity amongst learners in one classroom.Drawing on a multi-method South African policy discourse and teacher education for inclusion, the study interrogates how pre-service and in-service training prepare teachers to teach diverse students in higher education contexts.Inclusive education policy, as stated in Education White Paper 6, establishes teachers as the primary implementers of inclusion.Yet, systematic evidence points to gaps between policy ideals and actual teacher preparation, practice, and support within higher education settings.Qualitative data for this study was drawn from student teachers and lecturers from a selected university.All participants in the study were members of the faculty of education.Data was collected through semi-structured interviews.In this study, semi-structured interviews served as a well-established qualitative data collection method suited to exploring complex stakeholder perspectives.Semi-structured interviews offered the flexibility to elicit in-depth insights from diverse participants while preserving comparability across interviews.The purposive sampling technique was selected because it enables the identification and selection of participants who are particularly knowledgeable and experienced with the phenomenon of interest.Thematic analysis was used to analyse data.The findings of this study revealed that student teachers are not being prepared to meet the needs of diverse learners that they will teach at school.Respondents frequently reported gaps in knowledge, practical competencies, and confidence to implement inclusive strategies in diverse classrooms.The study concludes that both the theory and the practical implementation of inclusive education for student teachers are paramount to transforming the educational landscape in South Africa.This points to the need for strengthened teacher education for inclusion within South Africa's higher education programs.

این پژوهش با هدف بررسی ماهیت کیفیت آموزش معلمان در اجرای آموزش فراگیر در یک مؤسسه آموزش عالی در آفریقای جنوبی انجام شده است. آموزش فراگیر در زمینه آموزش و پرورش آفریقای جنوبی ابزاری اصلاح‌گرانه برای استقبال از تنوع در میان دانش‌آموزان در یک کلاس درس به‌شمار می‌رود. با بهره‌گیری از رویکرد چندروشی در تحلیل گفتمان سیاست‌های آفریقای جنوبی و آموزش معلمان برای فراگیری، این پژوهش به بررسی این موضوع می‌پردازد که چگونه آموزش‌های پیش‌خدمت و ضمن خدمت معلمان را برای تدریس به دانشجویان متنوع در بستر آموزش عالی آماده می‌کند. سیاست آموزش فراگیر، همان‌گونه که در سند «کتاب سفید آموزش ۶» بیان شده است، معلمان را به‌عنوان مجریان اصلی فراگیری معرفی می‌کند. با این حال، شواهد نظام‌مند به وجود شکاف‌هایی میان آرمان‌های سیاستی و آمادگی، عمل و حمایت واقعی از معلمان در محیط‌های آموزش عالی اشاره دارد. داده‌های کیفی این پژوهش از دانشجومعلمان و اعضای هیئت علمی یک دانشگاه منتخب گردآوری شده است. تمامی شرکت‌کنندگان عضو دانشکده آموزش و پرورش بودند. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته جمع‌آوری شد. در این پژوهش، مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته به‌عنوان روشی کیفی و معتبر برای گردآوری داده‌ها جهت بررسی دیدگاه‌های پیچیده ذینفعان به کار گرفته شد. این مصاحبه‌ها انعطاف‌پذیری لازم برای استخراج بینش‌های عمیق از شرکت‌کنندگان متنوع را در عین حفظ قابلیت مقایسه میان مصاحبه‌ها فراهم آورد. روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شد زیرا امکان شناسایی و انتخاب شرکت‌کنندگانی را فراهم می‌کند که دانش و تجربه ویژه‌ای نسبت به پدیده مورد نظر دارند. تحلیل تماتیک برای تجزیه و تحلیل داده‌ها به کار رفت. یافته‌های این پژوهش نشان داد که دانشجومعلمان برای پاسخ‌گویی به نیازهای یادگیرندگان متنوعی که قرار است در مدارس تدریس کنند، آماده نمی‌شوند. پاسخ‌دهندگان به‌طور مکرر به وجود شکاف‌هایی در دانش، شایستگی‌های عملی و اعتمادبه‌نفس برای اجرای راهبردهای فراگیر در کلاس‌های متنوع اشاره کردند. این پژوهش نتیجه می‌گیرد که هر دو جنبه نظری و عملی اجرای آموزش فراگیر برای دانشجومعلمان، برای تحول چشم‌انداز آموزشی در آفریقای جنوبی اهمیت اساسی دارد. این امر بر ضرورت تقویت آموزش معلمان برای فراگیری در برنامه‌های آموزش عالی آفریقای جنوبی تأکید می‌کند.

Critical thinking is widely recognized as a foundational skill for effective participation in the workforce and responsible citizenship. It involves analyzing, evaluating, and interpreting information to draw well-reasoned, defensible conclusions. The introduction of the Competency-Based Curriculum in Kenya, under the Competency-Based Education holistic approach, has included critical thinking as one of its core competencies. The study sought to determine how teachers are scaffolding critical thinking during the preparation and presentation of Integrated Science instruction in public junior schools in Nairobi County, Kenya. The study adopted a mixed-methods descriptive research design. The target population was 8,259 respondents: 7,598 learners, 643 teachers, and 18 Curriculum Support Officers (CSOs). The sample consisted of 382 respondents: 46 teachers, 328 learners, and 8 CSOs. Representative samples were selected through proportionate and systematic sampling. Data were collected using questionnaires and interviews. Quantitative data were analyzed descriptively using the Statistical Package for the Social Sciences (SPSS, Version 30.0), while qualitative data were analyzed thematically. The findings indicated that although teachers adopted learner-centered approaches, they faced significant challenges in planning and implementing critical-thinking strategies, mainly conceptual links, inquiry, evidence-based reasoning, reflection, and real-world application of scientific concepts. The study also identified curriculum interpretation as a barrier to implementing critical-thinking instruction, resulting in a gap between teachers' perceived skills and actual classroom practices. The findings inform educators on the status of implementing critical thinking under Competency-Based Education and highlight challenges experienced by teachers. The study concludes that teachers encounter difficulties in developing Integrated Science instruction that scaffolds critical thinking and recommends the development of a structured instructional design model to help them design such instruction.

تفکر انتقادی به طور گسترده‌ای به عنوان مهارتی بنیادی برای مشارکت مؤثر در نیروی کار و شهروندی مسئولانه شناخته می‌شود. این مهارت شامل تحلیل، ارزیابی و تفسیر اطلاعات به منظور دستیابی به نتایج مستدل و قابل دفاع است. ورود برنامهٔ درسی مبتنی بر شایستگی در کنیا، تحت رویکرد کل‌نگر آموزش مبتنی بر شایستگی، تفکر انتقادی را به عنوان یکی از شایستگی‌های اصلی خود گنجانده است. این پژوهش با هدف تعیین نحوهٔ پشتیبانی معلمان از تفکر انتقادی در جریان آماده‌سازی و ارائهٔ آموزش علوم تلفیقی در مدارس متوسطهٔ دولتی شهرستان نایروبی، کنیا انجام شد. این مطالعه از طرح پژوهش توصیفی با روش‌های ترکیبی بهره برد. جامعهٔ هدف شامل ۸٬۲۵۹ نفر بود: ۷٬۵۹۸ دانش‌آموز، ۶۴۳ معلم و ۱۸ افسر پشتیبانی برنامهٔ درسی (CSOs). نمونه شامل ۳۸۲ نفر بود: ۴۶ معلم، ۳۲۸ دانش‌آموز و ۸ افسر پشتیبانی برنامهٔ درسی. نمونه‌های نماینده از طریق نمونه‌گیری نسبتی و نظام‌مند انتخاب شدند. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه و مصاحبه گردآوری شد. داده‌های کمی به صورت توصیفی با استفاده از نرم‌افزار بستهٔ آماری علوم اجتماعی (SPSS، نسخهٔ ۳۰.۰) تحلیل شد و داده‌های کیفی به صورت موضوعی مورد تحلیل قرار گرفت. یافته‌ها نشان داد که اگرچه معلمان رویکردهای یادگیرنده‌محور را اتخاذ کردند، اما در برنامه‌ریزی و اجرای راهبردهای تفکر انتقادی، به ویژه در پیوندهای مفهومی، پرسشگری، استدلال مبتنی بر شواهد، تأمل و کاربرد مفاهیم علمی در دنیای واقعی با چالش‌های قابل توجهی مواجه بودند. همچنین تفسیر برنامهٔ درسی به عنوان مانعی برای اجرای آموزش تفکر انتقادی شناسایی شد که منجر به شکاف میان مهارت‌های ادراک‌شدهٔ معلمان و عملکرد واقعی آن‌ها در کلاس درس گردید. یافته‌ها وضعیت اجرای تفکر انتقادی در چارچوب آموزش مبتنی بر شایستگی را برای دست‌اندرکاران آموزشی روشن ساخته و چالش‌های پیش روی معلمان را برجسته می‌سازد. نتیجه‌گیری پژوهش آن است که معلمان در توسعهٔ آموزش علوم تلفیقی که از تفکر انتقادی پشتیبانی کند با دشواری‌هایی روبه‌رو هستند و توسعهٔ یک مدل طراحی آموزشی ساختاریافته برای یاری‌رسانی به آن‌ها در طراحی چنین آموزشی توصیه می‌شود.

In the context of increasing decentralisation of educational management, principals are expected to navigate complex governance structures that often limit their decision-making power; however, the extent of their autonomy varies significantly across different governance systems.This qualitative conceptual discourse analyses the policy implications of granting school principals' autonomy in school leadership and governance.The findings highlight the need for balanced policies that empower principals while maintaining rigorous accountability measures to ensure equitable and high-quality education.Policy recommendations are provided to enhance governance frameworks, support leadership training for principals to foster effective school leadership, and foster environments conducive to educational excellence.This paper contributes to the ongoing discourse on optimising school governance structures to support principal autonomy and improve educational outcomes.Through addressing these issues, this paper aims to offer practical insights for policymakers seeking to design governance systems that both empower school leaders and uphold the standards necessary for consistent and fair educational practices.

در زمینه افزایش تمرکززدایی مدیریت آموزشی، انتظار می‌رود مدیران مدارس در ساختارهای حکمرانی پیچیده‌ای که اغلب قدرت تصمیم‌گیری آن‌ها را محدود می‌کند، به ایفای نقش بپردازند؛ با این حال، میزان خودمختاری آن‌ها در نظام‌های حکمرانی مختلف به طور قابل توجهی متفاوت است. این discourse مفهومی کیفی به تحلیل پیامدهای سیاستی اعطای خودمختاری به مدیران مدارس در رهبری و حکمرانی مدرسه می‌پردازد. یافته‌ها بر ضرورت سیاست‌های متوازنی که ضمن توانمندسازی مدیران، تدابیر پاسخگویی دقیق را برای تضمین آموزش عادلانه و باکیفیت حفظ می‌کنند، تأکید دارند. توصیه‌های سیاستی برای بهبود چارچوب‌های حکمرانی، حمایت از آموزش رهبری برای مدیران به منظور تقویت رهبری مؤثر مدرسه و ایجاد محیط‌هایی مناسب برای تعالی آموزشی ارائه شده است. این مقاله به گفتمان جاری درباره بهینه‌سازی ساختارهای حکمرانی مدرسه برای حمایت از خودمختاری مدیران و بهبود پیامدهای آموزشی کمک می‌کند. از طریق پرداختن به این مسائل، این مقاله در پی ارائه بینش‌های عملی برای سیاست‌گذاران است که به دنبال طراحی نظام‌های حکمرانی هستند که همزمان مدیران مدارس را توانمند سازند و استانداردهای لازم برای رویه‌های آموزشی منسجم و عادلانه را حفظ کنند.

This Brief Report examines changes in students’ understanding of economics and “the economy” through the lens of “threshold concepts,” which serve as gateways to new ways of thinking. Drawing on qualitative analysis of postgraduate students’ reflective assignments from an MSc Ecological Economics module, we explore how a set of pedagogically pre-identified threshold concepts – selected for their centrality within ecological economics and contrast with mainstream economics – can reshape students’ understanding, and how scaffolding supports this process. The report assesses engagement with the following threshold concepts: the embedded economy (ontology); the Systems of Provision framework and heterodox views on capitalism and growth (epistemology); value pluralism and the limits of monetization (axiology); and the idea of economics as normative and political (ideology). We show that scaffolding across key dimensions of a pre-analytical vision – ontology, epistemology, axiology, and ideology – helped students develop a different understanding of economics. While focused on ecological economics, the findings suggest a pedagogical approach transferable to sustainability education more broadly: scaffolding learning around a pre-analytic vision and anchoring threshold concepts within it to foster deeper, more critical engagement with complex social-ecological knowledge.

این گزارش کوتاه به بررسی تغییرات درک دانشجویان از اقتصاد و «اقتصاد کلان» از منظر «مفاهیم آستانه‌ای» می‌پردازد؛ مفاهیمی که به‌عنوان دروازه‌هایی به سوی شیوه‌های جدید اندیشیدن عمل می‌کنند. با بهره‌گیری از تحلیل کیفی تکالیف تأملی دانشجویان تحصیلات تکمیلی در یکی از واحدهای کارشناسی ارشد اقتصاد بوم‌شناختی، بررسی می‌شود که چگونه مجموعه‌ای از مفاهیم آستانه‌ای که به‌صورت آموزشی و به دلیل مرکزیت آن‌ها در اقتصاد بوم‌شناختی و تمایز با اقتصاد جریان اصلی از پیش شناسایی شده‌اند، می‌توانند درک دانشجویان را دگرگون سازند و نقش حمایت‌های ساختاریافته در این فرایند چگونه است. این گزارش به میزان درگیری با مفاهیم آستانه‌ای زیر می‌پردازد: اقتصاد درون‌نهاده (هستی‌شناسی)؛ چارچوب نظام‌های تأمین و دیدگاه‌های دگراندیش درباره سرمایه‌داری و رشد (معرفت‌شناسی)؛ تکثر ارزش‌ها و محدودیت‌های پولی‌سازی (ارزش‌شناسی)؛ و ایده اقتصاد به‌عنوان امری هنجاری و سیاسی (ایدئولوژی). نشان داده می‌شود که حمایت ساختاریافته در ابعاد کلیدی چشم‌انداز پیشاتحلیلی – هستی‌شناسی، معرفت‌شناسی، ارزش‌شناسی و ایدئولوژی – به دانشجویان کمک کرد تا درکی متفاوت از اقتصاد پیدا کنند. اگرچه تمرکز بر اقتصاد بوم‌شناختی است، یافته‌ها رویکردی آموزشی را پیشنهاد می‌کنند که قابلیت انتقال به آموزش پایداری در معنای وسیع‌تر را دارد: ساختاربندی یادگیری حول یک چشم‌انداز پیشاتحلیلی و لنگر دادن مفاهیم آستانه‌ای در آن برای تقویت مشارکت عمیق‌تر و انتقادی‌تر با دانش پیچیده اجتماعی-بوم‌شناختی.

This paper examined the transformative role of digital learning in the Eastern Cape.The advent of digital learning has emerged as a transformative force in higher education institutions, reshaping pedagogical approaches and enhancing student engagement.The paper adopted a qualitative, interpretive stance to capture lived experiences, meanings, and context-specific understandings of digital learning as a transformative force in Eastern Cape higher education institutions.A qualitative stance was aligned with the emphasis on depth of understanding, pedagogical change, and student and staff experiences rather than purely measurable outcomes.A multisite instrumental case study design was appropriate for illuminating how digital learning functions as a transformative force across diverse Eastern Cape higher education institutions.The population for this paper included students, academics, and administrative staff involved with digital learning across selected Eastern Cape higher education institutions.Purposive sampling was used to select participants to capture diverse perspectives on transformation.The sampling strategy was guided by data saturation, with a focus on in-depth semi-structured interviews for students and staff, complemented by document analysis and observations.Thematic analysis was used to identify, analyse, and report patterns across datasets.Findings suggest that while digital learning can enhance accessibility and flexibility, significant disparities in access to technology and digital literacy persist, exacerbating existing inequalities.The findings of the paper were context-specific to Eastern Cape higher education institutions and may not generalise beyond similar settings.The paper concludes with recommendations for improving digital learning infrastructure and strategies for future research.

این مقاله نقش تحول‌آفرین یادگیری دیجیتال در استان Eastern Cape را مورد بررسی قرار داد. ظهور یادگیری دیجیتال به‌عنوان نیرویی تحول‌آفرین در مؤسسات آموزش عالی مطرح شده است که رویکردهای آموزشی را دگرگون ساخته و مشارکت دانشجویان را افزایش داده است. این مقاله با اتخاذ رویکردی کیفی و تفسیری، به منظور درک تجارب زیسته، معانی و فهم‌های مبتنی بر زمینه از یادگیری دیجیتال به‌عنوان نیرویی تحول‌آفرین در مؤسسات آموزش عالی استان Eastern Cape انجام شده است. رویکرد کیفی با تأکید بر عمق فهم، تغییرات آموزشی و تجارب دانشجویان و کارکنان، به جای صرفاً نتایج قابل اندازه‌گیری، همسو بود. طراحی مطالعه موردی ابزاری چندسایتی برای روشن ساختن نحوه عملکرد یادگیری دیجیتال به‌عنوان نیرویی تحول‌آفرین در میان مؤسسات آموزش عالی متنوع استان Eastern Cape مناسب تشخیص داده شد. جامعه آماری این مقاله شامل دانشجویان، اعضای هیئت علمی و کارکنان اداری درگیر با یادگیری دیجیتال در مؤسسات آموزش عالی منتخب استان Eastern Cape بود. نمونه‌گیری هدفمند برای انتخاب مشارکت‌کنندگان به منظور دریافت دیدگاه‌های متنوع درباره تحول به کار گرفته شد. راهبرد نمونه‌گیری بر اساس اشباع داده‌ها هدایت شد و تمرکز بر مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته عمیق با دانشجویان و کارکنان، همراه با تحلیل اسناد و مشاهدات بود. تحلیل تماتیک برای شناسایی، تحلیل و گزارش الگوها در سراسر داده‌ها مورد استفاده قرار گرفت. یافته‌ها نشان می‌دهد که اگرچه یادگیری دیجیتال می‌تواند دسترسی و انعطاف‌پذیری را افزایش دهد، اما نابرابری‌های قابل توجهی در دسترسی به فناوری و سواد دیجیتال همچنان وجود دارد که نابرابری‌های موجود را تشدید می‌کند. یافته‌های این مقاله مختص مؤسسات آموزش عالی استان Eastern Cape است و ممکن است به فراتر از محیط‌های مشابه قابل تعمیم نباشد. مقاله با ارائه توصیه‌هایی برای بهبود زیرساخت‌های یادگیری دیجیتال و راهبردهایی برای پژوهش‌های آتی به پایان می‌رسد.

Artificial intelligence (AI) is often presented as solving longstanding challenges of feedback in higher education. Research and commentary tend to focus on how AI can replace educator labour by providing feedback information at scale but this substitution risks simplifying a complex and interconnected set of practices. We draw from Barnett’s work on the ecological university to offer a dynamic, relational view of an ecosystem – where the whole is greater than the sum of its parts. This perspective of the feedback ecosystem sensitised a qualitative study, where data was constituted through participant discussion within two-hour online workshops. Twelve students and 18 educators participated across three workshops; analysis of participant feedback experiences illustrated how feedback relations shift in the presence of AI. To conclude, we suggest that in response to AI, educators can seek to strengthen their feedback relationships with students over time – what we call humans-as-the-loop – in the feedback ecosystem.

هوش مصنوعی (AI) اغلب به عنوان راه‌حلی برای چالش‌های دیرینه بازخورد در آموزش عالی مطرح می‌شود. پژوهش‌ها و دیدگاه‌ها عمدتاً بر این تمرکز دارند که چگونه هوش مصنوعی می‌تواند جایگزین نیروی کار آموزشی شده و اطلاعات بازخورد را در مقیاس وسیع ارائه دهد، اما این جایگزینی خطر ساده‌سازی مجموعه‌ای پیچیده و به‌هم‌پیوسته از رویه‌ها را به همراه دارد. ما با بهره‌گیری از آثار Barnett درباره دانشگاه بوم‌شناختی، دیدگاهی پویا و رابطه‌مند از یک اکوسیستم ارائه می‌دهیم؛ جایی که کل، فراتر از مجموع اجزای آن است. این رویکرد نسبت به اکوسیستم بازخورد، مطالعه‌ای کیفی را جهت‌دهی کرد که داده‌های آن از طریق بحث شرکت‌کنندگان در کارگاه‌های آنلاین دو ساعته گردآوری شد. دوازده دانشجو و هجده مدرس در سه کارگاه شرکت کردند؛ تحلیل تجارب بازخورد شرکت‌کنندگان نشان داد که چگونه روابط بازخورد در حضور هوش مصنوعی دچار تغییر می‌شود. در پایان، پیشنهاد می‌کنیم که در واکنش به هوش مصنوعی، مدرسان می‌توانند در طول زمان روابط بازخوردی خود را با دانشجویان تقویت کنند؛ چیزی که ما آن را «انسان‌ها به‌عنوان حلقه» در اکوسیستم بازخورد می‌نامیم.

This study conducts a systematic literature review (SLR) spanning 2000 to 2025 to critically investigate the integration of Information and Communication Technologies (ICT) in pre-service teacher education. Anchored in the Unified Theory of Acceptance and Use of Technology 2 (UTAUT2), the review explores how factors such as performance expectancy, effort expectancy, social influence, facilitating conditions, hedonic motivation, price value, and habit shape the adoption and use of ICT for teaching and learning among pre-service teachers. The review synthesises international evidence and interprets findings through the lens of South Africa's rural higher education context. Using PRISMA guidelines, 68 peer-reviewed journal articles, reports, and policy documents were reviewed and thematically analysed. Findings reveal that while ICT tools hold significant potential to enhance teaching quality, learner engagement, and curriculum relevance, structural constraints such as digital infrastructure deficits, inadequate professional development, and limited institutional support continue to undermine sustainable adoption. Moreover, cultural factors and contextual realities often hinder the effective operationalisation of ICT-based curriculum reforms. The study concludes with strategic recommendations to enhance digital inclusion and curriculum innovation in teacher education for sustainable development, particularly at rural South African universities.

این مطالعه با انجام یک مرور نظام‌مند ادبیات (SLR) در بازه زمانی ۲۰۰۰ تا ۲۰۲۵، به بررسی انتقادی ادغام فناوری‌های اطلاعات و ارتباطات (ICT) در آموزش معلمان پیش‌خدمت می‌پردازد. این مرور که مبتنی بر نظریه یکپارچه پذیرش و استفاده از فناوری ۲ (UTAUT2) است، بررسی می‌کند که چگونه عواملی مانند انتظار عملکرد، انتظار تلاش، تأثیر اجتماعی، شرایط تسهیل‌کننده، انگیزش لذت‌جویانه، ارزش قیمت و عادت، شکل‌گیری پذیرش و استفاده از ICT برای آموزش و یادگیری در میان معلمان پیش‌خدمت را تحت تأثیر قرار می‌دهند. این مرور شواهد بین‌المللی را تلفیق کرده و یافته‌ها را از منظر آموزش عالی مناطق روستایی آفریقای جنوبی تفسیر می‌کند. با استفاده از دستورالعمل‌های PRISMA، تعداد ۶۸ مقاله داوری‌شده، گزارش و سند سیاستی مرور و به‌صورت موضوعی تحلیل شدند. یافته‌ها نشان می‌دهد که اگرچه ابزارهای ICT پتانسیل قابل‌توجهی برای ارتقای کیفیت تدریس، مشارکت یادگیرندگان و ارتباط برنامه درسی دارند، اما محدودیت‌های ساختاری مانند کمبود زیرساخت دیجیتال، توسعه حرفه‌ای ناکافی و حمایت نهادی محدود، همچنان پذیرش پایدار را تضعیف می‌کنند. افزون بر این، عوامل فرهنگی و واقعیت‌های زمینه‌ای اغلب مانع عملیاتی‌سازی مؤثر اصلاحات برنامه درسی مبتنی بر ICT می‌شوند. مطالعه با ارائه توصیه‌های راهبردی برای ارتقای شمول دیجیتال و نوآوری برنامه درسی در آموزش معلمان به منظور توسعه پایدار، به‌ویژه در دانشگاه‌های روستایی آفریقای جنوبی، پایان می‌یابد.

Recent research has indicated the significance of collective teacher efficacy (CTE), with publications highlighting CTE’s positive association with teachers’ good job- and health-related outcomes. Although teacher professional learning is recognised as a key contributor to the development of CTE, there has not been much investigation into the specific efficacy-shaping sources in professional learning settings. This case study explores sources of CTE in a practitioner inquiry community within a school–university partnership in the United States. Qualitative interviews that included emotion-focused reflections and social network mapping were collected and analysed using Bandura’s four sources of efficacy. This analysis led to sixteen aspects of professional learning experiences that tapped into the efficacy-shaping sources within the inquiry community. The findings highlight the significance of all four sources, particularly social persuasion and emotional states, which have been underexplored in prior research. Findings suggest that teacher educators can support CTE by designing shared, collaborative learning spaces, creating opportunities for educators to publicise their practices, and fostering professional dialogue that builds the relational trust needed for intentional collaboration.

پژوهش‌های اخیر بر اهمیت کارآمدی جمعی معلمان (CTE) تأکید داشته‌اند و انتشارات مختلف به ارتباط مثبت CTE با پیامدهای شغلی و سلامت معلمان اشاره کرده‌اند. اگرچه یادگیری حرفه‌ای معلمان به عنوان یکی از عوامل کلیدی در توسعه CTE شناخته می‌شود، اما بررسی‌های اندکی درباره منابع خاص شکل‌دهنده کارآمدی در محیط‌های یادگیری حرفه‌ای صورت گرفته است. این مطالعه موردی به بررسی منابع CTE در یک جامعه پژوهش‌محور حرفه‌ای در چارچوب همکاری مدرسه و دانشگاه در ایالات متحده می‌پردازد. مصاحبه‌های کیفی که شامل بازتاب‌های مبتنی بر هیجان و ترسیم شبکه‌های اجتماعی بودند، گردآوری و با استفاده از چهار منبع کارآمدی بندورا تحلیل شدند. این تحلیل به شناسایی شانزده جنبه از تجارب یادگیری حرفه‌ای منجر شد که به منابع شکل‌دهنده کارآمدی در جامعه پژوهش‌محور اشاره داشتند. یافته‌ها بر اهمیت هر چهار منبع، به ویژه ترغیب اجتماعی و حالات هیجانی که در پژوهش‌های پیشین کمتر مورد توجه قرار گرفته‌اند، تأکید می‌کنند. نتایج نشان می‌دهد که مربیان معلمان می‌توانند با طراحی فضاهای یادگیری مشترک و مشارکتی، ایجاد فرصت‌هایی برای ارائه عمومی تجربیات آموزشی و تقویت گفت‌وگوی حرفه‌ای که اعتماد رابطه‌ای لازم برای همکاری هدفمند را ایجاد می‌کند، از CTE حمایت کنند.

In this commentary, I make five points: that designing observation systems that actually predict students' outcomes is challenging; second that systems that capture the complex and dynamic nature of the classroom learning environment are more likely to be able to meet this challenge; three, that observation tools are most useful when developed to serve a particular purpose and are put to that purpose; four that technology can help; and five, there are policy implications for valid and reliable classroom observation tools. The two observation systems presented in this special issue represent an important step forward and a move toward policy that promises to make a true difference in what is defined as high quality and effective teaching, what it looks like in the classroom, and how these practices can be more widely disseminated so that all children, including those attending under-resourced schools, can experience effective instruction, academic success and the lifelong accomplishment that follows.

در این یادداشت، پنج نکته مطرح می‌کنم: نخست این‌که طراحی نظام‌های مشاهده‌ای که واقعاً بتوانند پیامدهای دانش‌آموزان را پیش‌بینی کنند، چالش‌برانگیز است؛ دوم، نظام‌هایی که ماهیت پیچیده و پویای محیط یادگیری کلاس درس را به‌درستی ثبت می‌کنند، احتمالاً بهتر می‌توانند با این چالش مواجه شوند؛ سوم، ابزارهای مشاهده زمانی بیشترین کارایی را دارند که برای هدفی خاص توسعه یافته و در همان راستا به‌کار گرفته شوند؛ چهارم، فناوری می‌تواند در این زمینه کمک‌کننده باشد؛ و پنجم، برای ابزارهای مشاهده کلاس درس که از اعتبار و پایایی برخوردارند، پیامدهای سیاست‌گذاری وجود دارد. دو نظام مشاهده‌ای که در این شماره ویژه ارائه شده‌اند، گامی مهم به جلو و حرکتی به سوی سیاست‌گذاری به شمار می‌روند که نویدبخش ایجاد تفاوت واقعی در تعریف تدریس با کیفیت و اثربخش، نمود آن در کلاس درس و چگونگی گسترش این شیوه‌ها به گونه‌ای است که همه کودکان، از جمله دانش‌آموزان مدارس کم‌برخوردار، بتوانند آموزش اثربخش، موفقیت تحصیلی و دستاوردهای مادام‌العمر ناشی از آن را تجربه کنند.