احساس تنهایی

Abstract The COVID-19 pandemic created social disruptions, leading to high levels of mental health problems for adolescents. Interpersonal stressors, such as lack of familial support, peer victimization, and discrimination, may have further exacerbated teen mental health issues. Yet, the psychological impact of interpersonal stressors and their interactive effects with high levels of loneliness remains unknown. In this pre-registered study , conducted in November and December 2020 (approximately eight months into the COVID-19 pandemic), we used a diverse sample of adolescents from across 43 U.S. states with elevated depressive symptoms (n = 2,452, ages 13–16) to examine how familial support, peer victimization, and discrimination are concurrently associated with mental health outcomes. Results indicated that perceived discrimination was the strongest standardized correlate across continuous internalizing outcomes (depressive symptoms, anxiety symptoms, and hopelessness), whereas lack of familial support was the primary correlate of suicidal ideation; if youth reported a lack of familial support, they were over three times as likely to report suicidal ideation. Loneliness significantly moderated the cross-sectional links between lack of familial support and depressive symptoms, as well as perceived discrimination and hopelessness. Simple slope probing demonstrated a distress ceiling effect: interpersonal stressors were most strongly associated with elevated distress among youth reporting low baseline loneliness, whereas youth experiencing high loneliness exhibited consistently elevated distress regardless of stressor exposure. These findings underscore interpersonal stressors and loneliness as high-priority targets for youth prevention and intervention programs, particularly during periods of widespread social disruption.

University students who live away from their families may experience loneliness and depressive symptoms, while perceived social support may alter this relationship. This study examined the associations among loneliness, perceived social support, and depressive symptoms and tested whether perceived social support moderated the loneliness-depressive symptoms relationship. A cross-sectional quantitative design involved 396 university students living in boarding houses in Yogyakarta. Data were analyzed using Pearson correlations and moderated multiple regression. Perceived social support was negatively associated with depressive symptoms. Loneliness was also significantly associated with depressive symptoms, but the direction was negative and therefore did not support the proposed positive hypothesis. The interaction between loneliness and perceived social support was significant, indicating that the loneliness slope differed across levels of support. The findings highlight the relevance of perceived social support for student mental health while also showing that the unexpected loneliness pattern requires cautious interpretation and replication.

Background While the COVID-19 pandemic caused major disruptions to social connections and lifestyles, many countries continued the sale of alcohol as an essential commodity. Evidence on change in alcohol use, and its association with mental health and wellbeing during the pandemic is, however, mixed and limited to initial periods of the pandemic. This study aimed to address these research gaps. Methods Data were drawn from the COVID-19 Risks Across the Lifespan (CORAL) Study, a three-wave longitudinal study conducted between May 2020 and April 2021. The present sample included 2,369 participants (age M = 38.81 ± 16.94 years, range = 11–100; 90% females) from the United Kingdom, United States, and Australia. Measures included pre-pandemic alcohol use and changes in consumption frequency, quantity, drinking behaviours (e.g., drinking earlier in the day), and motivations (e.g., drinking for enjoyment) during the pandemic. General perceived stress, COVID-19-related stress, loneliness, and symptoms of depression and anxiety were also assessed. Findings Drinking frequency and quantity remained stable across the first year of the pandemic; however, non-linear age associations were found. Young individuals aged between 11 to 20 years, and mid-aged individuals aged between 50 to 70 years, had the highest probability of increased alcohol use frequency and quantity. Drinking behaviours and motivations also remained largely stable, although age- and country-specific differences emerged, potentially reflecting policy differences such as alcohol access restrictions and lockdown measures. Finally, loneliness unidirectionally predicted subsequent alcohol use quantity. Conclusions These findings highlight the heterogeneous alcohol use patterns across age groups and countries during the pandemic, and underscore loneliness as an important public health issue with implications for alcohol misuse.

Population ageing is increasing the number of older adults who experience overlapping depressive symptoms, anxiety, insomnia, loneliness, and cognitive vulnerability, often alongside multimorbidity, pain, frailty, and functional limitation. This structured narrative review evaluates Tai Chi as a scalable, low-intensity mind–body exercise for these interconnected problems. We synthesised 171 publications identified through PubMed and citation chaining, including Tai Chi-specific clinical studies, broader mind–body evidence, guidelines, and implementation literature. Evidence is most consistent for reducing depressive symptoms, improving sleep, and improving balance, with possible benefits for selected cognitive outcomes. Evidence is weaker for diagnosed depressive or anxiety disorders, loneliness as a primary outcome, long-term cognitive trajectories, and dementia incidence. Tai Chi should therefore be positioned as an adjunct to established care, not as a replacement for pharmacotherapy, psychotherapy, cognitive behavioral therapy for insomnia (CBT-I), or multidomain dementia-risk reduction. Proposed pathways include autonomic regulation, sleep stabilisation, behavioral activation, balance confidence, cognitive–motor integration, and group participation; however, most mechanism evidence is indirect or exploratory. Translation requires clearly specified protocols, active comparators, blinded outcome assessments where feasible, long-term follow-up, systematic adverse-event reporting, cost-effectiveness analyses, and equity-focused implementation. Tai Chi is the most credible as an adaptable component of stepped or integrated care for older adults, provided that programmes are standardised, safely delivered, and evaluated against clinically significant outcomes.

افزایش سالمندی جمعیت موجب افزایش تعداد سالمندانی می‌شود که علائم افسردگی، اضطراب، بی‌خوابی، احساس تنهایی و آسیب‌پذیری شناختی را به طور همزمان تجربه می‌کنند و اغلب این مشکلات با چندبیماری، درد، ناتوانی و محدودیت عملکردی همراه است. این مرور روایتی ساختاریافته، تای‌چی را به عنوان یک ورزش ذهنی-بدنی با شدت پایین و مقیاس‌پذیر برای این مشکلات درهم‌تنیده ارزیابی می‌کند. ما ۱۷۱ مقاله شناسایی‌شده از طریق PubMed و زنجیره‌سازی ارجاعات را شامل مطالعات بالینی اختصاصی تای‌چی، شواهد گسترده‌تر ورزش‌های ذهنی-بدنی، راهنماها و متون اجرایی مرور کردیم. شواهد بیشترین ثبات را در کاهش علائم افسردگی، بهبود خواب و بهبود تعادل نشان می‌دهند و احتمالاً برای برخی پیامدهای شناختی نیز مفید است. شواهد برای اختلالات افسردگی یا اضطراب تشخیص‌داده‌شده، احساس تنهایی به عنوان پیامد اصلی، روندهای شناختی بلندمدت و بروز زوال عقل ضعیف‌تر است. بنابراین، تای‌چی باید به عنوان مکمل مراقبت‌های تثبیت‌شده و نه جایگزین دارودرمانی، روان‌درمانی، درمان شناختی-رفتاری برای بی‌خوابی (CBT-I) یا کاهش چندبعدی خطر زوال عقل مطرح شود. مسیرهای پیشنهادی شامل تنظیم خودکار، تثبیت خواب، فعال‌سازی رفتاری، اعتماد به تعادل، یکپارچگی شناختی-حرکتی و مشارکت گروهی است؛ با این حال، بیشتر شواهد مربوط به مکانیسم‌ها غیرمستقیم یا اکتشافی هستند. انتقال به عمل مستلزم پروتکل‌های مشخص، مقایسه‌گرهای فعال، ارزیابی پیامدها به صورت کور در صورت امکان، پیگیری بلندمدت، گزارش‌دهی نظام‌مند عوارض، تحلیل‌های هزینه-اثربخشی و اجرای مبتنی بر عدالت است. تای‌چی در صورتی که برنامه‌ها استاندارد، ایمن و بر اساس پیامدهای بالینی معنادار ارزیابی شوند، معتبرترین گزینه به عنوان جزء قابل انطباق مراقبت پله‌ای یا یکپارچه برای سالمندان است.

Objective: To explore how community-dwelling adults aged 80 years and older experience ageing well and the meanings they attribute to this experience.Materials and Methods: This qualitative study employed Interpretative Phenomenological Analysis (IPA). Twelve adults aged 82–100 years (six women and six men) were recruited using criterion and snowball sampling. Data were collected through in-depth interviews using a semi-structured interview guide, conducted in participants' homes, and analysed according to IPA principles.Results: Five interconnected themes emerged: living life on one's own terms, growing old without feeling alone, accepting life through faith, remaining active and productive, and finding meaning in life. Participants described ageing well not as the absence of disease or as complete independence, but as maintaining agency while receiving support when needed, preserving meaningful relationships, adapting to age-related changes, and sustaining a sense of purpose in everyday life. Ageing well was experienced as a dynamic process shaped by the interplay among individual capacities, relationships, and the environment.Conclusion: Ageing well among the oldest-old can coexist with age-related limitations and the need for support. Rather than depending on complete independence, it involves continuing to live in personally meaningful ways as circumstances change. These findings broaden conventional understandings of ageing well by foregrounding the lived experiences of the oldest-old and support gerontological approaches that recognise both individual agency and the relational and contextual conditions that enable it.

هدف: بررسی چگونگی تجربه سالمندی موفق توسط بزرگسالان ساکن جامعه با سن ۸۰ سال و بالاتر و معانی‌ای که به این تجربه نسبت می‌دهند. مواد و روش‌ها: این مطالعه کیفی با استفاده از تحلیل پدیدارشناسی تفسیری (IPA) انجام شد. دوازده بزرگسال با سنین ۸۲ تا ۱۰۰ سال (شش زن و شش مرد) با استفاده از نمونه‌گیری معیاری و گلوله‌برفی انتخاب شدند. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های عمیق با راهنمای مصاحبه نیمه‌ساختاریافته در منازل شرکت‌کنندگان جمع‌آوری و بر اساس اصول IPA تحلیل شدند. یافته‌ها: پنج مضمون به‌هم‌پیوسته استخراج شد: زندگی بر اساس خواست و اراده شخصی، سالمند شدن بدون احساس تنهایی، پذیرش زندگی از طریق ایمان، فعال و مولد ماندن و یافتن معنا در زندگی. شرکت‌کنندگان سالمندی موفق را نه به عنوان فقدان بیماری یا استقلال کامل، بلکه به عنوان حفظ عاملیت در کنار دریافت حمایت در مواقع نیاز، حفظ روابط معنادار، سازگاری با تغییرات مرتبط با سن و تداوم احساس هدفمندی در زندگی روزمره توصیف کردند. سالمندی موفق به عنوان فرایندی پویا تجربه می‌شود که از تعامل میان ظرفیت‌های فردی، روابط و محیط شکل می‌گیرد. نتیجه‌گیری: سالمندی موفق در سالمندان بسیار سالمند می‌تواند همزمان با محدودیت‌های مرتبط با سن و نیاز به حمایت وجود داشته باشد. به جای تکیه بر استقلال کامل، این امر شامل ادامه زندگی به شیوه‌های معنادار شخصی با توجه به تغییر شرایط است. این یافته‌ها درک‌های متعارف از سالمندی موفق را با برجسته کردن تجارب زیسته سالمندان بسیار سالمند گسترش می‌دهد و از رویکردهای سالمندشناسی که هم به عاملیت فردی و هم به شرایط رابطه‌ای و زمینه‌ای مؤثر بر آن توجه دارند، حمایت می‌کند.

This qualitative descriptive study aimed to identify the stressors encountered by surgical patients in the operating room through their own expressions and subjective experiences. The study was conducted withinvolved 14 surgical patients who were admitted to the surgical wards of a training and research hospital after surgery. Participants were selected using maximum variation sampling. Data were collected through face-to-face, semi-structured, in-depth interviews conducted 48–72 hours after surgery, when patients were clinically stable and able to express their experiences. Interviews lasted 41–64 minutes, were audio-recorded with consent, and were supported by field notes. Data were analysed by three researchers using inductive content analysis with MAXQDA software by three researchers. Trustworthiness was ensured according to Lincoln and Guba’s criteria. Four main themes were identified: psychological and emotional stressors, physical and environmental stressors, social and communication-related stressors, and waiting related stressors. Patients reported uncertainty about the course of surgery, fear of death or complications, loss of control under anaesthesiaduring anaesthesia, cold temperaturecold temperatures, bright lights, unfamiliar environmental stimuli, insufficient information, emotionally distant communication, loneliness, and prolonged waiting. Coldness was experienced both as physical discomfort and as a symbolic reminder of death. Postoperative pain, perceived deficiencies in care, and mobilisation-related concerns were presentedidentified as contextual findings. The findings indicate that operating room stressors are multidimensional and extend beyond technical surgical preparation. Patient-centred operating room nursing should include clear information, emotional reassurance, environmental comfort, protection of the patient’s dignity, and support during waiting and transfer processes.

این مطالعه توصیفی کیفی با هدف شناسایی عوامل استرس‌زا که بیماران جراحی‌شده در اتاق عمل با آن مواجه می‌شوند، بر اساس بیان‌ها و تجارب ذهنی خود بیماران انجام شد. این پژوهش شامل ۱۴ بیمار جراحی‌شده بود که پس از عمل جراحی در بخش‌های جراحی یک بیمارستان آموزشی و پژوهشی بستری شده بودند. شرکت‌کنندگان با استفاده از نمونه‌گیری حداکثر تنوع انتخاب شدند. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های عمیق نیمه‌ساختاریافته و رو‌در‌رو که ۴۸ تا ۷۲ ساعت پس از جراحی و زمانی که بیماران از نظر بالینی پایدار و قادر به بیان تجارب خود بودند، جمع‌آوری شد. مدت زمان مصاحبه‌ها بین ۴۱ تا ۶۴ دقیقه بود، با رضایت بیماران ضبط صوتی شد و با یادداشت‌های میدانی تکمیل گردید. داده‌ها توسط سه پژوهشگر با استفاده از تحلیل محتوای استقرایی و نرم‌افزار MAXQDA تحلیل شدند. اعتبار پژوهش بر اساس معیارهای Lincoln و Guba تضمین شد. چهار مضمون اصلی شناسایی گردید: عوامل استرس‌زای روان‌شناختی و هیجانی، عوامل استرس‌زای جسمی و محیطی، عوامل استرس‌زای اجتماعی و مرتبط با ارتباطات، و عوامل استرس‌زای مرتبط با انتظار. بیماران به مواردی چون عدم قطعیت نسبت به روند جراحی، ترس از مرگ یا عوارض، از دست دادن کنترل در حین بیهوشی، دمای سرد، نورهای شدید، محرک‌های محیطی ناآشنا، اطلاعات ناکافی، ارتباط عاطفی سرد، احساس تنهایی و انتظار طولانی اشاره کردند. سرما هم به عنوان ناراحتی جسمی و هم به عنوان یادآور نمادین مرگ تجربه شد. درد پس از عمل، برداشت از کمبود مراقبت و نگرانی‌های مرتبط با تحرک به عنوان یافته‌های زمینه‌ای مطرح شدند. یافته‌ها نشان می‌دهد که عوامل استرس‌زای اتاق عمل چندبعدی بوده و فراتر از آمادگی فنی جراحی هستند. پرستاری مبتنی بر بیمار در اتاق عمل باید شامل ارائه اطلاعات شفاف، اطمینان‌بخشی عاطفی، راحتی محیطی، حفظ کرامت بیمار و حمایت در فرآیندهای انتظار و انتقال باشد.

Background Adolescent suicide attempt is a major public health concern linked to psychosocial distress, school environment, health-risk behaviors, and physical activity patterns. This study aimed to develop an explainable XGBoost model for adolescent suicide-attempt status and to determine whether physical inactivity and low physical education (PE) participation could serve as informative school-based indicators. Methods Data were obtained from the Global School-based Student Health Survey conducted in Argentina in 2018, Anguilla in 2016, and Jamaica in 2017. The Argentina dataset was used for model training, while Anguilla and Jamaica were combined as an independent validation cohort. The outcome was self-reported suicide attempt during the past 12 months. Candidate predictors included demographic, anthropometric, dietary, psychosocial, violence- and injury-related, tobacco-related, sexual behavior, physical activity, and PE-related variables. An XGBoost model was developed using nested cross-validation, staged hyperparameter tuning, and Bayesian fine-tuning. Model performance was evaluated by the area under the receiver operating characteristic curve (AUC). SHAP and partial dependence plots were used for interpretation. Results A total of 27,710 adolescents were included; 5,165 (18.6%) reported at least one suicide attempt. The final model achieved an independent validation AUC of 0.7928 (95% CI: 0.7790–0.8066). The top 18 SHAP-ranked predictors retained a cumulative 10-fold cross-validated AUC of 0.7865. Loneliness was the most influential predictor, followed by sex, insomnia, early cigarette use, PE days, physical attack, school peer kindness, and physical activity. Physical inactivity and low PE participation showed nonlinear associations with predicted suicide-attempt risk. Conclusions Loneliness and insomnia represented the psychosocial vulnerability profile, while physical inactivity and limited PE participation emerged as potentially informative school-based indicators requiring further longitudinal investigation. These findings support risk-stratified prevention strategies integrating early psychological identification with inclusive, socially supportive physical activity and PE programs.

زمینه و هدف: اقدام به خودکشی در نوجوانان یکی از نگرانی‌های عمده سلامت عمومی است که با پریشانی روانی‌اجتماعی، محیط مدرسه، رفتارهای پرخطر سلامت و الگوهای فعالیت بدنی مرتبط است. هدف این مطالعه، توسعه یک مدل XGBoost توضیح‌پذیر برای وضعیت اقدام به خودکشی در نوجوانان و تعیین این بود که آیا بی‌تحرکی بدنی و مشارکت پایین در آموزش تربیت بدنی (PE) می‌تواند به عنوان شاخص‌های مدرسه‌محور اطلاعاتی عمل کند یا خیر. روش‌ها: داده‌ها از پیمایش جهانی سلامت دانش‌آموزان مدرسه‌ای که در آرژانتین در سال ۲۰۱۸، آنگویلا در سال ۲۰۱۶ و جامائیکا در سال ۲۰۱۷ انجام شد، به دست آمد. داده‌های آرژانتین برای آموزش مدل استفاده شد و داده‌های آنگویلا و جامائیکا به عنوان گروه اعتبارسنجی مستقل ترکیب شدند. متغیر پیامد، اقدام به خودکشی خوداظهاری‌شده در ۱۲ ماه گذشته بود. پیش‌بین‌های کاندید شامل متغیرهای جمعیت‌شناختی، انسان‌سنجی، تغذیه‌ای، روانی‌اجتماعی، مرتبط با خشونت و آسیب، مرتبط با دخانیات، رفتار جنسی، فعالیت بدنی و متغیرهای مرتبط با PE بود. یک مدل XGBoost با استفاده از اعتبارسنجی متقاطع تو در تو، تنظیم مرحله‌ای ابرپارامترها و تنظیم دقیق بیزی توسعه یافت. عملکرد مدل با مساحت زیر منحنی مشخصه عملکرد گیرنده (AUC) ارزیابی شد. برای تفسیر مدل از نمودارهای SHAP و وابستگی جزئی استفاده شد. نتایج: در مجموع ۲۷٬۷۱۰ نوجوان وارد مطالعه شدند؛ ۵٬۱۶۵ نفر (۱۸٫۶٪) حداقل یک بار اقدام به خودکشی را گزارش کردند. مدل نهایی به AUC اعتبارسنجی مستقل ۰٫۷۹۲۸ (۹۵٪ CI: ۰٫۷۷۹۰–۰٫۸۰۶۶) دست یافت. ۱۸ پیش‌بین برتر بر اساس رتبه‌بندی SHAP، AUC اعتبارسنجی متقاطع ۱۰-تایی تجمعی ۰٫۷۸۶۵ را حفظ کردند. احساس تنهایی تأثیرگذارترین پیش‌بین بود و پس از آن جنسیت، بی‌خوابی، مصرف زودهنگام سیگار، روزهای PE، حمله فیزیکی، مهربانی همسالان مدرسه و فعالیت بدنی قرار داشتند. بی‌تحرکی بدنی و مشارکت پایین در PE ارتباطات غیرخطی با خطر پیش‌بینی‌شده اقدام به خودکشی نشان دادند. نتیجه‌گیری: احساس تنهایی و بی‌خوابی نمایانگر پروفایل آسیب‌پذیری روانی‌اجتماعی بودند، در حالی که بی‌تحرکی بدنی و مشارکت محدود در PE به عنوان شاخص‌های مدرسه‌محور بالقوه اطلاعاتی ظاهر شدند که نیازمند بررسی طولی بیشتر هستند. این یافته‌ها از راهبردهای پیشگیری مبتنی بر طبقه‌بندی خطر که شناسایی روان‌شناختی زودهنگام را با برنامه‌های فعالیت بدنی و تربیت بدنی فراگیر و حمایت‌گر اجتماعی ادغام می‌کنند، حمایت می‌نماید.

Abstract Introduction: According to attachment theory, loneliness may be a cause of hoarding symptoms. However, due to mixed findings, it is unclear whether people with hoarding disorder (HD) are lonelier than healthy and clinical controls, whether there is a significant positive association between loneliness and hoarding, and whether loneliness causes more severe hoarding. Method: We conducted a systematic review and included peer-reviewed quantitative cross-sectional, longitudinal, experimental and intervention research that measured hoarding and loneliness. We excluded hoarding due to other conditions and qualitative, review, and case study research. The final search was conducted on 16 May 2025 on PsycINFO, Medline, and Web of Science. We used the Quality Assessment with Diverse Studies to evaluate study quality and conducted a random effects meta-analysis to examine loneliness-hoarding correlations. Results: Eleven papers with 13 studies ( n = 2715) were included. Four studies compared loneliness in HD relative to controls. Ten studies examined the association between hoarding and loneliness. Only one experimental study examined the causal link. Results showed significantly higher loneliness in HD relative to healthy controls, but findings were mixed when compared with clinical controls. The meta-analysis showed a significant association between loneliness and hoarding, r = .38 [95% CI .33, .44]. Discussion: Our findings confirm that loneliness is a significant issue in HD. Due to its wide-ranging effects, we recommend that clinicians should assess and address loneliness in HD. Although we are confident that loneliness is positively associated with hoarding, further research is required to establish a causal link.

مقدمه: بر اساس نظریه دلبستگی، تنهایی ممکن است علت بروز علائم احتکار باشد. با این حال، به دلیل یافته‌های متناقض، مشخص نیست که آیا افراد مبتلا به اختلال احتکار (HD) نسبت به گروه‌های کنترل سالم و بالینی احساس تنهایی بیشتری دارند یا خیر، آیا ارتباط مثبت معناداری بین تنهایی و احتکار وجود دارد، و آیا تنهایی موجب شدت بیشتر احتکار می‌شود یا نه. روش: ما یک مرور نظام‌مند انجام دادیم و پژوهش‌های کمی مقطعی، طولی، آزمایشی و مداخله‌ای با داوری همتا را که احتکار و تنهایی را اندازه‌گیری کرده بودند، وارد کردیم. احتکار ناشی از سایر شرایط و پژوهش‌های کیفی، مروری و مطالعه موردی حذف شدند. جستجوی نهایی در تاریخ ۱۶ مه ۲۰۲۵ در پایگاه‌های PsycINFO، Medline و Web of Science انجام شد. برای ارزیابی کیفیت مطالعات از ابزار Quality Assessment with Diverse Studies استفاده شد و برای بررسی همبستگی بین تنهایی و احتکار، فراتحلیل با مدل اثرات تصادفی انجام گرفت. نتایج: یازده مقاله با ۱۳ مطالعه (n = 2715) وارد شدند. چهار مطالعه، میزان تنهایی در HD را نسبت به گروه‌های کنترل مقایسه کردند. ده مطالعه ارتباط بین احتکار و تنهایی را بررسی کردند. تنها یک مطالعه آزمایشی به بررسی رابطه علّی پرداخت. نتایج نشان داد که میزان تنهایی در HD نسبت به کنترل‌های سالم به طور معناداری بالاتر است، اما یافته‌ها در مقایسه با کنترل‌های بالینی متناقض بود. فراتحلیل ارتباط معناداری بین تنهایی و احتکار نشان داد، r = .38 [95% CI .33, .44]. بحث: یافته‌های ما تأیید می‌کند که تنهایی یک مسئله مهم در HD است. با توجه به اثرات گسترده آن، توصیه می‌شود که درمانگران، تنهایی را در HD ارزیابی و مداخله کنند. اگرچه اطمینان داریم که تنهایی با احتکار رابطه مثبت دارد، اما پژوهش‌های بیشتری برای اثبات رابطه علّی مورد نیاز است.

Abstract Aim To synthesise longitudinal, within-person evidence on the impact of the COVID-19 pandemic on the mental health and psychological well-being of community-dwelling older adults, and to examine demographic, methodological, and country-level moderators of change. Methods Following a registered protocol and Preferred Reporting Items for Systematic reviews and Meta-Analyses (PRISMA) guidelines, we searched the World Health Organization (WHO) COVID-19 Research Database, which aggregates 24 electronic databases, for longitudinal studies assessing community-dwelling adults with a mean age of 60 years or above before and after March 2020. Seventy-five studies met inclusion criteria. Standardised mean differences (SMDs) were pooled using multilevel random-effects meta-analysis with robust variance estimation. Results The pandemic was associated with small but significant increases in depression (SMD = 0.23; 95% CI [0.09–0.36]; k = 31), anxiety (SMD = 0.24; 95% CI [0.03–0.45]; k = 22), and stress (SMD = 0.22; 95% CI [0.08–0.37]; k = 5), and a larger increase in loneliness (SMD = 0.40; 95% CI [0.10–0.69]; k = 20). Moderator analyses suggested greater deterioration among adults over 75 and outside Europe, without reaching significance. Conclusion The pandemic produced small but reliable declines in older adults’ mental health and a marked increase in loneliness, while resilience and social activity remained stable. These estimates capture the psychological cost of enforced social disconnection in later life, conditions that recur in epidemics, disasters, and other emergencies. As populations age and such events grow more frequent, these findings offer an enduring evidence base for protecting social connection in crisis responses.

هدف: ترکیب شواهد طولی درون‌فردی درباره تأثیر همه‌گیری کووید-۱۹ بر سلامت روان و بهزیستی روان‌شناختی سالمندان ساکن جامعه و بررسی نقش تعدیل‌کننده‌های جمعیت‌شناختی، روش‌شناختی و سطح کشور در تغییرات مشاهده‌شده. روش‌ها: با پیروی از پروتکل ثبت‌شده و دستورالعمل‌های آیتم‌های ترجیحی برای گزارش مرورهای نظام‌مند و فراتحلیل‌ها (PRISMA)، پایگاه داده پژوهشی کووید-۱۹ سازمان جهانی بهداشت (WHO) که شامل ۲۴ پایگاه داده الکترونیکی است، برای مطالعات طولی که بزرگسالان ساکن جامعه با میانگین سنی ۶۰ سال یا بیشتر را پیش و پس از مارس ۲۰۲۰ ارزیابی کرده‌اند، جست‌وجو شد. هفتاد و پنج مطالعه معیارهای ورود را داشتند. تفاوت میانگین استانداردشده (SMD) با استفاده از فراتحلیل چندسطحی با مدل اثرات تصادفی و برآورد واریانس مقاوم تجمیع شد. نتایج: همه‌گیری با افزایش اندک اما معنادار افسردگی (SMD = 0.23؛ فاصله اطمینان ۹۵٪ [0.09–0.36]؛ k = 31)، اضطراب (SMD = 0.24؛ فاصله اطمینان ۹۵٪ [0.03–0.45]؛ k = 22) و استرس (SMD = 0.22؛ فاصله اطمینان ۹۵٪ [0.08–0.37]؛ k = 5) و افزایش بیشتر در احساس تنهایی (SMD = 0.40؛ فاصله اطمینان ۹۵٪ [0.10–0.69]؛ k = 20) همراه بود. تحلیل‌های تعدیل‌گر نشان دادند که وخامت وضعیت در افراد بالای ۷۵ سال و خارج از اروپا بیشتر است، اما این تفاوت‌ها معنادار نبودند. نتیجه‌گیری: همه‌گیری منجر به کاهش اندک اما قابل اعتماد در سلامت روان سالمندان و افزایش چشمگیر احساس تنهایی شد، در حالی که تاب‌آوری و فعالیت اجتماعی پایدار باقی ماند. این برآوردها هزینه روان‌شناختی جدایی اجتماعی اجباری در سالمندی را نشان می‌دهد؛ شرایطی که در اپیدمی‌ها، بلایا و سایر شرایط اضطراری تکرار می‌شود. با توجه به سالمند شدن جمعیت و افزایش فراوانی چنین رویدادهایی، این یافته‌ها شواهد پایداری برای حفاظت از ارتباط اجتماعی در پاسخ به بحران‌ها ارائه می‌کنند.

Researchers often want to measure a variety of constructs such as anxiety, discrimination, or loneliness in text data from surveys, interviews, social media, and electronic health records. Using large language models (LLMs)-although optimal for text classification-remain infeasible for some researchers due to concerns around computational expertise, cost, privacy, and compute requirements. Therefore, some researchers prefer to use lightweight models for large data sets or interpretable models to avoid mistakes in high-stakes scenarios. Lexicons offer simple baselines to LLMs by searching for relevant phrases and can be used together with LLMs to guarantee capturing specific keywords. However, building new lexicons is resource intensive. In this study, we found that GPT-4 Turbo was able to automatically create a lexicon for 49 known risk factors for suicidal thoughts and behaviors, which we release as the Suicide Risk Lexicon. Generating a lexicon with LLMs quickly measures most constructs relevant for suicide risk detection, resulting in high content validity. This lexicon was able to accurately predict risk in crisis counseling conversations. After validating the lexicon with clinician ratings, the lexicon modestly outperformed the linguistic inquiry and word count lexicon, which has low content validity for mental illness, and performed similarly to some black-box deep learning models. We discovered that active suicidal ideation and direct self-injury were stronger indicators of imminent risk than passive suicidal ideation and depressed mood in this ecological setting of crisis counseling conversations. To simplify creating new lexicons for other research domains, we introduce a Python package, construct-tracker. (PsycInfo Database Record (c) 2026 APA, all rights reserved).

پژوهشگران اغلب تمایل دارند انواع سازه‌هایی مانند اضطراب، تبعیض یا احساس تنهایی را در داده‌های متنی حاصل از پیمایش‌ها، مصاحبه‌ها، شبکه‌های اجتماعی و پرونده‌های سلامت الکترونیک اندازه‌گیری کنند. اگرچه استفاده از مدل‌های زبانی بزرگ (LLMs) برای طبقه‌بندی متن بهینه است، اما به دلیل نگرانی‌هایی درباره تخصص محاسباتی، هزینه، حریم خصوصی و نیازهای محاسباتی، برای برخی پژوهشگران عملی نمی‌باشد. بنابراین، برخی پژوهشگران ترجیح می‌دهند برای داده‌های بزرگ از مدل‌های سبک یا برای سناریوهای حساس از مدل‌های قابل تفسیر استفاده کنند تا از بروز خطا جلوگیری شود. واژگان‌ها با جستجوی عبارات مرتبط، مبنایی ساده در مقابل LLMها فراهم می‌کنند و می‌توانند همراه با LLMها برای تضمین شناسایی واژگان خاص به کار روند. با این حال، ساخت واژگان‌های جدید نیازمند منابع زیادی است. در این مطالعه، دریافتیم که GPT-4 Turbo قادر است به طور خودکار واژگانی برای ۴۹ عامل خطر شناخته‌شده برای افکار و رفتارهای خودکشی ایجاد کند که آن را به عنوان واژگان خطر خودکشی منتشر می‌کنیم. تولید واژگان با استفاده از LLMها امکان اندازه‌گیری سریع اغلب سازه‌های مرتبط با شناسایی خطر خودکشی را فراهم می‌کند و منجر به روایی محتوایی بالا می‌شود. این واژگان توانست خطر را در مکالمات مشاوره بحران به طور دقیق پیش‌بینی کند. پس از اعتبارسنجی واژگان با ارزیابی‌های بالینی، این واژگان نسبت به واژگان تحلیل واژگانی و شمارش واژه‌ها که روایی محتوایی پایینی برای بیماری روانی دارد، عملکرد بهتری داشت و عملکردی مشابه برخی مدل‌های یادگیری عمیق جعبه‌سیاه نشان داد. دریافتیم که افکار خودکشی فعال و خودآسیبی مستقیم، شاخص‌های قوی‌تری برای خطر قریب‌الوقوع نسبت به افکار خودکشی منفعل و خلق افسرده در این زمینه بوم‌شناختی مکالمات مشاوره بحران هستند. برای ساده‌سازی ایجاد واژگان جدید در حوزه‌های پژوهشی دیگر، یک بسته پایتون به نام construct-tracker معرفی می‌کنیم. (رکورد پایگاه داده PsycInfo (c) 2026 APA، کلیه حقوق محفوظ است).