یادگیری

Interactions with peer mentors can support the success of undergraduate STEM students; therefore, the training of near-peer teachers is key to ensure fruitful interactions. A Peer Teacher Inclusive Teaching Workshop was provided to graduate teaching assistants, undergraduate learning assistants, and undergraduate tutors. A pre- and post-assessment focused on participants’ knowledge of and motivation to use inclusive teaching practices as well as the likelihood of asking for assistance with their use. A final assessment was given three to six months later to investigate the implementation of inclusive teaching practices. Results indicated that the workshop helped increase knowledge and motivation immediately following the workshop, but the effect was lost as time passed. Some, but not all, participants reported using inclusive teaching strategies.

تعامل با همیاران معلم می‌تواند موفقیت دانشجویان مقطع کارشناسی در رشته‌های STEM را حمایت کند؛ بنابراین، آموزش معلمان هم‌رده برای تضمین تعاملات ثمربخش، کلیدی است. یک کارگاه تدریس فراگیر برای همیاران معلم به دستیاران آموزشی تحصیلات تکمیلی، دستیاران یادگیری کارشناسی و مدرسین کارشناسی ارائه شد. ارزیابی پیش‌آزمون و پس‌آزمون بر دانش و انگیزه شرکت‌کنندگان برای استفاده از شیوه‌های تدریس فراگیر و همچنین احتمال درخواست کمک در استفاده از این شیوه‌ها متمرکز بود. ارزیابی نهایی سه تا شش ماه بعد برای بررسی اجرای شیوه‌های تدریس فراگیر انجام شد. نتایج نشان داد که کارگاه بلافاصله پس از برگزاری به افزایش دانش و انگیزه کمک کرد، اما این اثر با گذشت زمان از بین رفت. برخی از شرکت‌کنندگان، اما نه همه، گزارش دادند که از راهبردهای تدریس فراگیر استفاده کرده‌اند.

This study examined the use of Project-Based Learning (PBL) in undergraduate STEM courses at a Hispanic-Serving Institution, focusing on the development of problem-solving, critical thinking, and teamwork skills. The sample included a high proportion of Hispanic students. Across four semesters, students (n = 332) completed self-report retrospective pretest and posttest surveys; results indicated significant gains in all three skill areas, with effect sizes in the small to moderate range (Cohen’s d = 0.23–0.30). Findings indicate that participation in PBL was associated with measurable, though incremental, improvements in skills central to STEM learning. Future work should incorporate longitudinal designs, cross-institutional comparisons, and performance-based assessments.

این مطالعه به بررسی استفاده از یادگیری مبتنی بر پروژه (PBL) در دوره‌های کارشناسی STEM در یک مؤسسه خدمت‌رسان به دانشجویان اسپانیایی‌تبار پرداخته است و بر توسعه مهارت‌های حل مسئله، تفکر انتقادی و کار تیمی تمرکز دارد. نمونه شامل نسبت بالایی از دانشجویان اسپانیایی‌تبار بود. در طول چهار نیم‌سال تحصیلی، دانشجویان (n = 332) پرسشنامه‌های خودگزارشی پیش‌آزمون و پس‌آزمون بازنگری‌شده را تکمیل کردند؛ نتایج نشان داد که در هر سه حوزه مهارتی، افزایش معناداری مشاهده شد و اندازه اثر در دامنه کوچک تا متوسط قرار داشت (Cohen’s d = 0.23–0.30). یافته‌ها نشان می‌دهد که مشارکت در PBL با بهبودهای قابل اندازه‌گیری، هرچند تدریجی، در مهارت‌های محوری یادگیری STEM همراه بوده است. پژوهش‌های آتی باید از طرح‌های طولی، مقایسه‌های بین‌مؤسسه‌ای و ارزیابی‌های مبتنی بر عملکرد بهره گیرند.

This study describes and evaluates a long-term training program to improve dialogue between clients and contractors in two forestry companies. A comparative case study design was used. Interviews were conducted at three points: prior to training (n = 28), three months after completion (n = 30), and at a seven-year follow-up (n = 14). Analysis resulted in a program theory formulated as a context-mechanism-outcome (CMO) configuration to guide future dialogue-based training in interdependent forestry systems. In contexts characterized by diverse expectations, varied role understandings, and differing organizational cultures, sustainable change depends on both individual and structural factors. Central mechanisms include fostering shared understanding of roles and the forestry value chain, developing dialogical skills (e.g. active listening, reflection, feedback), linking training to everyday work practices, supporting psychological safety and constructive conflict engagement, and ensuring sustained organizational follow-up. These mechanisms are associated with short-term improvements in openness, trust, and teamwork; medium-term application of dialogical skills in cross-organizational collaboration; and long-term normalization of feedback practices and sustained cooperation. Lasting impact depends on participant preparation, alignment of expectations, practical relevance, and organizational support. Overall, the study shows that dialogue-based training can achieve lasting organizational change when embedded in supportive organizational contexts that reinforce learning and collaboration over time.

این مطالعه به توصیف و ارزیابی یک برنامه آموزشی بلندمدت با هدف بهبود گفت‌وگو میان کارفرمایان و پیمانکاران در دو شرکت جنگل‌داری می‌پردازد. از طرح مطالعه موردی مقایسه‌ای استفاده شده است. مصاحبه‌ها در سه مقطع زمانی انجام شد: پیش از آموزش (n = ۲۸)، سه ماه پس از اتمام آموزش (n = ۳۰)، و در پیگیری هفت‌ساله (n = ۱۴). تحلیل داده‌ها منجر به تدوین نظریه برنامه به صورت پیکربندی زمینه-سازوکار-پیامد (CMO) شد تا راهنمایی برای آموزش‌های مبتنی بر گفت‌وگو در نظام‌های وابسته به هم جنگل‌داری باشد. در زمینه‌هایی که با انتظارات متنوع، برداشت‌های متفاوت از نقش‌ها و فرهنگ‌های سازمانی گوناگون مشخص می‌شوند، تغییر پایدار به عوامل فردی و ساختاری وابسته است. سازوکارهای مرکزی شامل تقویت درک مشترک از نقش‌ها و زنجیره ارزش جنگل‌داری، توسعه مهارت‌های گفت‌وگویی (مانند گوش‌دادن فعال، تأمل، بازخورد)، پیوند آموزش با فعالیت‌های روزمره کاری، حمایت از ایمنی روانی و مشارکت سازنده در تعارض، و تضمین پیگیری سازمانی مستمر می‌باشد. این سازوکارها با بهبودهای کوتاه‌مدت در گشودگی، اعتماد و کار تیمی؛ کاربرد میان‌مدت مهارت‌های گفت‌وگویی در همکاری بین‌سازمانی؛ و نهادینه‌سازی بلندمدت شیوه‌های بازخورد و تداوم همکاری مرتبط هستند. تأثیر ماندگار به آمادگی شرکت‌کنندگان، همسویی انتظارات، ارتباط عملی و حمایت سازمانی بستگی دارد. در مجموع، این مطالعه نشان می‌دهد که آموزش مبتنی بر گفت‌وگو زمانی می‌تواند تغییر سازمانی پایدار ایجاد کند که در بسترهای حمایتی سازمانی که یادگیری و همکاری را در طول زمان تقویت می‌کنند، جای گیرد.

This qualitative study examines how a district-level secondary science education leader in a large urban United States school district engaged in co-design to reconsider organizational systems and conditions supporting teacher learning during the implementation of state-adopted science standards. Grounded in organizational sensemaking and co-design, the study conceptualizes leadership practice as the ongoing interpretation and redesign of system conditions that shape teaching and learning. In partnership with a team of researchers, the leader co-developed and implemented a survey as a diagnostic tool to capture teachers’ perspectives, challenges, and goals related to standards-aligned instruction. The co-design process provided contextual relevance while positioning the development of the diagnostic tool as a site for leadership reflection and sensemaking. Study results show that the co-design process functioned as a form of leadership learning, supporting shifts in how the leader made sense of organizational conditions and approached evidence-informed decision-making. The primary participant's interpretation of teacher feedback surfaced patterns of uncertainty, support, and disconnection, informing her thinking about professional learning priorities, teacher engagement, and communication practices. These shifts represent early efforts to reconsider both the technical and cultural dimensions of professional learning systems. The study suggests the potential of co-design as a site for leadership learning by supporting leaders in diagnosing system conditions and considering adaptive approaches to teacher learning. These findings suggest that co-constructed diagnostic tools may provide structured opportunities for leaders to examine assumptions, engage in sensemaking, and reconsider approaches to organizational improvement.

این مطالعه کیفی به بررسی چگونگی مشارکت یک رهبر آموزش علوم متوسطه در سطح ناحیه‌ای در یک ناحیه آموزشی بزرگ شهری ایالات متحده در فرآیند هم‌طراحی به منظور بازنگری نظام‌ها و شرایط سازمانی حامی یادگیری معلمان در جریان اجرای استانداردهای علوم مصوب ایالتی می‌پردازد. این پژوهش با تکیه بر نظریه معناپردازی سازمانی و هم‌طراحی، عمل رهبری را به عنوان تفسیر و بازطراحی مستمر شرایط نظامی که آموزش و یادگیری را شکل می‌دهد، مفهوم‌سازی می‌کند. رهبر مورد مطالعه در همکاری با یک تیم پژوهشی، یک پرسشنامه را به عنوان ابزار تشخیصی برای دریافت دیدگاه‌ها، چالش‌ها و اهداف معلمان در ارتباط با آموزش منطبق با استانداردها، هم‌توسعه و اجرا کرد. فرآیند هم‌طراحی، ارتباط بافتی را فراهم ساخت و توسعه ابزار تشخیصی را به عنوان بستری برای بازتاب و معناپردازی رهبری قرار داد. نتایج مطالعه نشان می‌دهد که فرآیند هم‌طراحی به عنوان شکلی از یادگیری رهبری عمل کرده و موجب تغییر در نحوه معناپردازی رهبر نسبت به شرایط سازمانی و رویکرد وی به تصمیم‌گیری مبتنی بر شواهد شده است. تفسیر بازخورد معلمان توسط مشارکت‌کننده اصلی، الگوهایی از عدم قطعیت، حمایت و گسست را آشکار ساخت که بر تفکر وی درباره اولویت‌های یادگیری حرفه‌ای، مشارکت معلمان و شیوه‌های ارتباطی تأثیر گذاشت. این تغییرات نمایانگر تلاش‌های اولیه برای بازنگری ابعاد فنی و فرهنگی نظام‌های یادگیری حرفه‌ای است. مطالعه حاضر، ظرفیت هم‌طراحی را به عنوان بستری برای یادگیری رهبری از طریق حمایت از رهبران در تشخیص شرایط نظامی و بررسی رویکردهای سازگارانه به یادگیری معلمان نشان می‌دهد. این یافته‌ها حاکی از آن است که ابزارهای تشخیصی هم‌ساخته می‌توانند فرصت‌های ساختاریافته‌ای برای رهبران جهت بررسی پیش‌فرض‌ها، مشارکت در معناپردازی و بازنگری رویکردها به بهبود سازمانی فراهم آورند.

This paper analyzes an approach to humanities education through a case study of the Applied Humanities for the Labor Market program (University of Ostrava). In the era of AI and Industry 4.0/5.0, it demonstrates how to bridge academia and market needs using micro-credentials, internships, and project-based learning. Key findings highlight the efficacy of co-teaching (academics with practitioners) and replacing traditional theses with practical solutions to real organizational challenges.

این مقاله رویکردی به آموزش علوم انسانی را از طریق مطالعه‌ی موردی برنامه‌ی علوم انسانی کاربردی برای بازار کار (دانشگاه استراوا) تحلیل می‌کند. در عصر هوش مصنوعی و صنعت ۴.۰/۵.۰، نشان می‌دهد که چگونه می‌توان با بهره‌گیری از ریزمدارک، کارآموزی و یادگیری مبتنی بر پروژه، شکاف میان دانشگاه و نیازهای بازار را پر کرد. یافته‌های کلیدی، اثربخشی هم‌آموزی (همکاری اعضای هیئت علمی با متخصصان حرفه‌ای) و جایگزینی پایان‌نامه‌های سنتی با راه‌حل‌های عملی برای چالش‌های واقعی سازمانی را برجسته می‌سازد.

Introduction When TPACK is first proposed, it is believed to consist of 7 components, and 3 of them are core components: TK, PK and CK; another 4 components are compound ones overlapping the 3 core components, which are: TPK, TCK, PCK and TPACK. Many subsequent empirical studies find validity of the TPACK framework has not always been supported. This study adopts structural equation modeling to accurately measure and construct the TPACK structure perceived by preservice mathematics teachers, and based on this, proposes several strategies of promoting the formation and development of preservice teachers’ TPACK structure. Methods To investigate the internal structure and developmental pathways of their TPACK, this study surveyed 368 preservice mathematics teachers from a local comprehensive university in China by using an adapted PMT-TPACK questionnaire. By employing exploratory factor analysis (EFA) and confirmatory factor analysis (CFA), a four-dimensional TPACK model was constructed and validated. Results and conclusions The model consists of content knowledge (CK), technological knowledge (TK), technological content knowledge (TCK), and integrated TPACK. The results reveal that preservice mathematics teachers can’t distinguish the boundaries among technological pedagogical knowledge (TPK), pedagogical content knowledge (PCK) and synthesized TPACK. This study has also found that preservice teachers have the strongest confidence in TCK. The confidence in TK is significantly low, especially in terms of self-evaluation in learning new technologies and using professional software. The findings indicate that TCK demonstrates a significant mediating effect between CK and integrated TPACK, the level of participation in technical courses and educational practice courses has a significant weak positive impact on all dimensions of TPACK. This suggests that the development of TPACK is an integrative process driven by both coursework and practical experience, with TCK acting as a critical mediator. Based on these conclusions, it is recommended that teacher education programs should systematically develop a curriculum that deeply integrates technology, content, and pedagogy, reinforce the central role of integrative knowledge, and enhance preservice teachers’ ability of integrating technology into effective teaching practice through progressive, hands-on experiences.

مقدمه: زمانی که چارچوب TPACK برای نخستین بار مطرح شد، تصور می‌شد که این چارچوب شامل ۷ مؤلفه است که ۳ مؤلفه آن مؤلفه‌های اصلی هستند: TK، PK و CK؛ و ۴ مؤلفه دیگر، مؤلفه‌های ترکیبی هستند که بر سه مؤلفه اصلی همپوشانی دارند و عبارت‌اند از: TPK، TCK، PCK و TPACK. بسیاری از پژوهش‌های تجربی بعدی نشان داده‌اند که روایی چارچوب TPACK همواره تأیید نشده است. این پژوهش با استفاده از مدل‌سازی معادلات ساختاری به سنجش و ساخت دقیق ساختار TPACK ادراک‌شده توسط معلمان ریاضی پیش‌خدمت می‌پردازد و بر این اساس، راهبردهایی برای ارتقاء شکل‌گیری و توسعه ساختار TPACK معلمان پیش‌خدمت ارائه می‌دهد. روش‌ها: به‌منظور بررسی ساختار درونی و مسیرهای توسعه‌ای TPACK، این پژوهش با استفاده از پرسشنامه تعدیل‌شده PMT-TPACK، ۳۶۸ معلم ریاضی پیش‌خدمت از یک دانشگاه جامع محلی در چین را مورد بررسی قرار داد. با به‌کارگیری تحلیل عاملی اکتشافی (EFA) و تحلیل عاملی تأییدی (CFA)، یک مدل چهاربعدی TPACK ساخته و روایی آن تأیید شد. یافته‌ها و نتیجه‌گیری: مدل به‌دست‌آمده شامل دانش محتوایی (CK)، دانش فناورانه (TK)، دانش محتوایی فناورانه (TCK) و TPACK تلفیقی است. نتایج نشان می‌دهد که معلمان ریاضی پیش‌خدمت قادر به تمایز مرزهای میان دانش فناورانه-آموزشی (TPK)، دانش محتوایی-آموزشی (PCK) و TPACK تلفیقی نیستند. همچنین، این پژوهش نشان داد که معلمان پیش‌خدمت بیشترین اعتمادبه‌نفس را در TCK دارند. اعتمادبه‌نفس در TK به‌طور معناداری پایین است، به‌ویژه در زمینه خودارزیابی یادگیری فناوری‌های جدید و استفاده از نرم‌افزارهای تخصصی. یافته‌ها نشان می‌دهد که TCK نقش میانجی معناداری بین CK و TPACK تلفیقی ایفا می‌کند و میزان مشارکت در دوره‌های فنی و دوره‌های عملی آموزشی تأثیر مثبت ضعیف اما معناداری بر همه ابعاد TPACK دارد. این امر نشان می‌دهد که توسعه TPACK فرایندی تلفیقی است که هم توسط دوره‌های آموزشی و هم تجربه عملی هدایت می‌شود و TCK به‌عنوان یک میانجی کلیدی عمل می‌کند. بر اساس این نتایج، توصیه می‌شود که برنامه‌های تربیت معلم باید برنامه درسی منسجمی را طراحی کنند که فناوری، محتوا و آموزش را به‌طور عمیق ادغام کند، نقش مرکزی دانش تلفیقی را تقویت نماید و توانایی معلمان پیش‌خدمت را در ادغام فناوری در آموزش مؤثر از طریق تجربیات عملی و تدریجی افزایش دهد.

Introduction Digital textbooks are becoming increasingly important in mathematics and geography lessons, as interactive and multimedia features that go beyond the capabilities of printed resources are believed to offer particular learning benefits. Despite this growing significance, there has so far been no systematic research review that examines digital textbooks as a subject in their own right in these disciplines. The issue of accessibility, in particular, has been largely overlooked in previous textbook research and has gained particular relevance due to current legislation. This scoping review therefore aims to map the existing literature and to answer three questions: what are the main research foci, which design features of digital textbooks are being investigated, and in what way and to what extent is accessibility addressed. Methods Based on a systematic search in Web of Science and Scopus following the PRISMA-ScR framework, 78 studies (73 in mathematics, five in geography) were included in the final analysis corpus and evaluated using a common coding guide. Results The results reveal a young, rapidly growing, yet unevenly distributed field of research. Studies in the field of mathematics substantially outnumber those in geography, and the research focus lies predominantly on the development, production and use of digital textbooks, whilst effectiveness and content analyses are comparatively rare. At the feature level, research concentrates primarily on immediately visible functions such as text or visualizations, whilst system-based and adaptive functions are scarcely investigated. Although accessibility is clearly present in the literature, it is conceptualized inconsistently. Discussion The review highlights key research gaps, in particular the disciplinary asymmetry between subjects and the need for an explicit examination of accessibility, thereby providing a basis for future research and the inclusive design of digital textbooks.

مقدمه: کتاب‌های درسی دیجیتال در درس‌های ریاضی و جغرافیا اهمیت فزاینده‌ای یافته‌اند، زیرا ویژگی‌های تعاملی و چندرسانه‌ای آن‌ها که فراتر از قابلیت‌های منابع چاپی است، تصور می‌شود مزایای یادگیری ویژه‌ای را فراهم می‌کند. با وجود این اهمیت رو به رشد، تاکنون هیچ مرور نظام‌مندی انجام نشده است که کتاب‌های درسی دیجیتال را به عنوان موضوعی مستقل در این رشته‌ها بررسی کند. مسئله دسترسی‌پذیری به‌ویژه در پژوهش‌های پیشین درباره کتاب‌های درسی تا حد زیادی نادیده گرفته شده و به دلیل قوانین جاری اهمیت خاصی یافته است. بنابراین، این مرور دامنه‌ای با هدف ترسیم ادبیات موجود و پاسخ به سه پرسش انجام شده است: کانون‌های اصلی پژوهش چیست، کدام ویژگی‌های طراحی کتاب‌های درسی دیجیتال مورد بررسی قرار گرفته‌اند و دسترسی‌پذیری به چه صورت و تا چه اندازه مورد توجه قرار گرفته است. روش‌ها: بر اساس جستجوی نظام‌مند در پایگاه‌های Web of Science و Scopus مطابق با چارچوب PRISMA-ScR، ۷۸ مطالعه (۷۳ مطالعه در ریاضی و پنج مطالعه در جغرافیا) در مجموعه نهایی تحلیل وارد و با استفاده از راهنمای کدگذاری مشترک ارزیابی شدند. یافته‌ها: نتایج نشان‌دهنده حوزه پژوهشی جوان، در حال رشد سریع و در عین حال نامتوازن است. مطالعات در حوزه ریاضی به طور قابل توجهی بیش از جغرافیا هستند و تمرکز پژوهش عمدتاً بر توسعه، تولید و استفاده از کتاب‌های درسی دیجیتال است، در حالی که پژوهش‌های اثربخشی و تحلیل محتوا نسبتاً نادرند. در سطح ویژگی‌ها، پژوهش‌ها عمدتاً بر عملکردهای بلافاصله قابل مشاهده مانند متن یا تجسم‌ها متمرکز است، در حالی که عملکردهای مبتنی بر سیستم و تطبیقی به ندرت بررسی شده‌اند. اگرچه دسترسی‌پذیری به وضوح در ادبیات حضور دارد، اما به طور ناسازگار مفهوم‌پردازی شده است. بحث: این مرور شکاف‌های کلیدی پژوهشی را برجسته می‌کند، به ویژه عدم تقارن رشته‌ای میان موضوعات و نیاز به بررسی صریح دسترسی‌پذیری، و بدین ترتیب مبنایی برای پژوهش‌های آتی و طراحی فراگیر کتاب‌های درسی دیجیتال فراهم می‌کند.

Comprehensive self-report personality inventories can impose substantial response burden, motivating the development of more efficient assessment strategies and the exploration of complementary information sources. Guided by Dual-Process Theory, this exploratory study examined a questionnaire-primary residual fusion framework in which a reduced questionnaire response vector served as the main predictive source, while static abstract line drawings were evaluated as a bounded auxiliary source of information. A total of 100 participants completed the 187-item Sixteen Personality Factor Questionnaire (16PF) and provided unprompted abstract line drawings. To account for the small sample size and reduce optimistic bias, we used participant-level repeated cross-validation, fold-local questionnaire item selection, standardized image preprocessing, cross-fitted residual learning, and nested selection of the visual correction scale. The reduced questionnaire provided a useful but imperfect held-out approximation of the full-form 16PF reference scores, with factor-level Pearson correlations ranging from 0.34 to 0.78. In contrast, the static drawing modality did not provide stable incremental predictive value. Nested validation selected a zero visual correction in 21 of 25 outer folds, and the fixed scale originally proposed for visual correction (0.05) produced a slightly higher mean absolute error than the questionnaire-only condition (1.2120 vs. 1.2100). An exploratory analysis using teacher-provided observer ratings likewise showed no advantage for visual fusion over questionnaire-only prediction. These findings indicate that Dual-Process Theory can motivate a testable asymmetric framework for integrating explicit and non-verbal information, but the present data do not support static final line drawings as a reliable source of incremental personality information. Future research should examine richer process-level drawing signals, including stroke timing, pauses, pressure, and trajectory dynamics, in larger independent samples.

فهرست‌های جامع خودگزارشی شخصیت می‌توانند بار پاسخ‌دهی قابل توجهی را بر شرکت‌کنندگان تحمیل کنند، که این امر انگیزه‌ای برای توسعه راهبردهای ارزیابی کارآمدتر و بررسی منابع اطلاعاتی مکمل فراهم می‌کند. این مطالعه اکتشافی با راهنمایی نظریه فرایند دوگانه، چارچوبی ترکیبی از پرسشنامه و باقیمانده اولیه را مورد بررسی قرار داد که در آن، بردار پاسخ پرسشنامه کاهش‌یافته به عنوان منبع اصلی پیش‌بینی به کار گرفته شد و نقاشی‌های خطی انتزاعی ایستا به عنوان منبع کمکی محدود اطلاعات ارزیابی شدند. در مجموع ۱۰۰ شرکت‌کننده، پرسشنامه ۱۶ عاملی شخصیت (16PF) با ۱۸۷ ماده را تکمیل کردند و نقاشی‌های خطی انتزاعی بدون راهنمایی ارائه دادند. به منظور جبران حجم نمونه کوچک و کاهش سوگیری خوش‌بینانه، از اعتبارسنجی متقاطع تکراری در سطح شرکت‌کننده، انتخاب ماده پرسشنامه به صورت محلی در هر fold، پیش‌پردازش استاندارد تصویر، یادگیری باقیمانده متقاطع و انتخاب تو در توی مقیاس اصلاح بصری استفاده شد. پرسشنامه کاهش‌یافته، تقریب مفیدی اما ناقص از نمرات مرجع فرم کامل 16PF در داده‌های نگه‌داشته‌شده ارائه داد، به طوری که همبستگی پیرسون در سطح عامل بین ۰٫۳۴ تا ۰٫۷۸ متغیر بود. در مقابل، مدالیته نقاشی ایستا ارزش افزوده پیش‌بینی‌کننده پایداری ارائه نکرد. اعتبارسنجی تو در تو در ۲۱ مورد از ۲۵ fold بیرونی، اصلاح بصری صفر را انتخاب کرد و مقیاس ثابتی که در ابتدا برای اصلاح بصری پیشنهاد شده بود (۰٫۰۵)، میانگین خطای مطلق کمی بالاتری نسبت به حالت صرفاً پرسشنامه‌ای ایجاد کرد (۱٫۲۱۲۰ در مقابل ۱٫۲۱۰۰). تحلیل اکتشافی با استفاده از ارزیابی‌های مشاهده‌گر ارائه‌شده توسط معلم نیز هیچ مزیتی برای ترکیب بصری نسبت به پیش‌بینی صرفاً پرسشنامه‌ای نشان نداد. این یافته‌ها نشان می‌دهد که نظریه فرایند دوگانه می‌تواند چارچوب نامتقارن قابل آزمونی برای ادغام اطلاعات صریح و غیرکلامی فراهم کند، اما داده‌های حاضر از نقاشی‌های خطی نهایی ایستا به عنوان منبع قابل اعتماد اطلاعات افزوده شخصیت حمایت نمی‌کند. پژوهش‌های آینده باید سیگنال‌های غنی‌تر فرایندی نقاشی، از جمله زمان‌بندی ضربه، مکث‌ها، فشار و پویایی مسیر را در نمونه‌های مستقل بزرگ‌تر بررسی کنند.

Purpose of the study: This study aims to examine patterns of STEAM integration in the Pancasila Student Profile Strengthening Project (P5) and to identify its benefits, challenges, and implications for project-based learning design within the Merdeka Curriculum. Methodology: A Systematic Literature Review was conducted on relevant articles published between 2020 and 2025. Searches were performed through Google Scholar, Garuda, andSinta using keywords related to P5, STEAM, and the Merdeka Curriculum. Based on the inclusion and exclusion criteria, 12 articles were selected, categorized, and analyzed descriptively and comparatively Main Findings: The review shows that contextual P5 activities support mutual cooperation, independence, creativity, communication, and responsibility, while STEAM supports creativity, critical thinking, problem solving, scientific curiosity, and 4C skills. The clearest direct evidence of integration was found in entrepreneurship and local-wisdom themes, with teacher readiness and balanced representation of STEAM elements emerging as the main challenges Novelty/Originality of this study: This review integrates findings from P5 and STEAM studies to map their points of convergence more systematically. Its novelty lies in identifying theme-based integration patterns, implementation success factors, and limitations in direct empirical evidence, thereby providing a basis for future STEAM-based P5 design and research

هدف مطالعه: این مطالعه با هدف بررسی الگوهای ادغام STEAM در پروژه تقویت پروفایل دانش‌آموز پاندسیلا (P5) و شناسایی مزایا، چالش‌ها و پیامدهای آن برای طراحی یادگیری مبتنی بر پروژه در چارچوب برنامه درسی مردکا انجام شده است. روش‌شناسی: مرور نظام‌مند ادبیات پژوهش بر روی مقالات مرتبط منتشرشده بین سال‌های 2020 تا 2025 صورت گرفت. جستجوها از طریق Google Scholar، Garuda و Sinta با استفاده از کلیدواژه‌های مرتبط با P5، STEAM و برنامه درسی مردکا انجام شد. بر اساس معیارهای ورود و خروج، 12 مقاله انتخاب، دسته‌بندی و به صورت توصیفی و مقایسه‌ای تحلیل شدند. یافته‌های اصلی: مرور انجام‌شده نشان می‌دهد که فعالیت‌های زمینه‌ای P5 از همکاری متقابل، استقلال، خلاقیت، ارتباط و مسئولیت‌پذیری حمایت می‌کنند، در حالی که STEAM از خلاقیت، تفکر انتقادی، حل مسئله، کنجکاوی علمی و مهارت‌های 4C پشتیبانی می‌کند. شواهد مستقیم و روشن ادغام عمدتاً در موضوعات کارآفرینی و حکمت بومی مشاهده شد و آمادگی معلمان و نمایندگی متوازن عناصر STEAM به عنوان چالش‌های اصلی مطرح گردید. نوآوری/اصالت مطالعه: این مرور یافته‌های مطالعات P5 و STEAM را برای ترسیم نقاط همگرایی آن‌ها به صورت نظام‌مند ادغام می‌کند. نوآوری آن در شناسایی الگوهای ادغام مبتنی بر موضوع، عوامل موفقیت اجرا و محدودیت‌های شواهد تجربی مستقیم است و بدین ترتیب مبنایی برای طراحی و پژوهش‌های آتی مبتنی بر P5 و STEAM فراهم می‌آورد.

Literacy and numeracy are essential competencies for enabling learners to understand information, solve problems, and apply knowledge in daily life. This study aimed to examine the effectiveness of LENTERA AKSARA (Literacy and Numeracy for Real Action) in improving the competencies of learners at PKBM AL FATTAH, Tasikmalaya Regency. A quantitative approach was employed involving 50 learners, with competency measured through pretest and posttest assessments. Data were analyzed using descriptive statistics, normalized gain (N-Gain), normality and homogeneity tests, and hypothesis testing. The findings showed that the mean score increased from 62.7961 in the pretest to 90.8606 in the posttest, with an improvement of 28.0645 points. The N-Gain score was 0.75, categorized as high, while hypothesis testing indicated a significant difference between pretest and posttest scores (p < 0.001). These findings indicate that LENTERA AKSARA is effective in strengthening learners’ literacy and numeracy competencies through meaningful, contextual, and active learning experiences.

سوادآموزی و حساب‌آموزی از شایستگی‌های اساسی برای توانمندسازی فراگیران در درک اطلاعات، حل مسئله و به‌کارگیری دانش در زندگی روزمره به‌شمار می‌روند. هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی برنامه LENTERA AKSARA (سوادآموزی و حساب‌آموزی برای اقدام واقعی) در ارتقای شایستگی‌های فراگیران مرکز PKBM AL FATTAH، شهرستان تاسیک‌مالایا بود. این مطالعه با رویکرد کمی و با مشارکت ۵۰ نفر از فراگیران انجام شد و شایستگی‌ها از طریق آزمون‌های پیش‌آزمون و پس‌آزمون مورد سنجش قرار گرفت. داده‌ها با استفاده از آمار توصیفی، شاخص سود نرمال‌شده (N-Gain)، آزمون نرمالیتی و همگنی و آزمون فرضیه تحلیل شدند. یافته‌ها نشان داد که میانگین نمره از ۶۲٫۷۹۶۱ در پیش‌آزمون به ۹۰٫۸۶۰۶ در پس‌آزمون افزایش یافت و بهبود ۲۸٫۰۶۴۵ واحدی مشاهده شد. مقدار N-Gain برابر با ۰٫۷۵ و در سطح بالا طبقه‌بندی شد و آزمون فرضیه نیز تفاوت معناداری بین نمرات پیش‌آزمون و پس‌آزمون (p < 0.001) نشان داد. این یافته‌ها بیانگر آن است که برنامه LENTERA AKSARA در تقویت شایستگی‌های سوادآموزی و حساب‌آموزی فراگیران از طریق تجارب یادگیری معنادار، زمینه‌مند و فعال مؤثر است.

Science, technology, engineering, and mathematics (STEM) education has become central to Africa’s development aspirations and technological transformation. However, persistent gaps in scientific capability, technological agency, and innovation outcomes continue to widen. This article examines how global science and technology (S&T) asymmetry shapes African STEM education systems: structurally, institutionally, and epistemically. Using a conceptual analytical approach, the study analyzes how inherited institutional cultures and structures, economic constraints, epistemic hierarchies, and emerging digital dependencies converge to influence STEM education systems across the continent. The analysis is organized around four interconnected domains: systemic foundations, curriculum packages, human capital, and innovation ecosystems. Across these domains, the findings show that African STEM education systems are deeply embedded in externally shaped policy frameworks, donor-driven priorities, and global benchmarking regimes. At the policy level, reliance on imported models and weak coordination undermines long-term system building. At the practice level, fragile institutional capacity, inadequate funding and infrastructure, talent loss, and fragmented innovation systems constrain meaningful implementation. These conditions weaken the capacity of STEM education to inspire learners, support teachers, foster technological agency, and connect scientific learning to local problem-solving and development pathways. Drawing on illustrative country cases and development experiences from non-African contexts, the article argues that Africa’s STEM education challenges are primarily structural and institutional. The paper concludes by outlining general pathways for strengthening African STEM education via reclaiming policy autonomy, ecosystem-based approaches, strategic public investment, and alignment with national and continental development priorities.

آموزش علوم، فناوری، مهندسی و ریاضیات (STEM) به محوریت آرمان‌های توسعه و تحول فناورانه آفریقا بدل شده است. با این حال، شکاف‌های ماندگار در توانمندی علمی، عاملیت فناورانه و پیامدهای نوآوری همچنان در حال گسترش است. این مقاله بررسی می‌کند که چگونه عدم‌تقارن جهانی علم و فناوری (S&T) به‌صورت ساختاری، نهادی و معرفتی بر نظام‌های آموزش STEM در آفریقا تأثیر می‌گذارد. با بهره‌گیری از رویکرد تحلیلی مفهومی، پژوهش حاضر تحلیل می‌کند که چگونه فرهنگ‌ها و ساختارهای نهادی به ارث رسیده، محدودیت‌های اقتصادی، سلسله‌مراتب معرفتی و وابستگی‌های نوظهور دیجیتال در هم می‌آمیزند تا بر نظام‌های آموزش STEM در سراسر قاره تأثیرگذار باشند. تحلیل در چهار حوزه به‌هم‌پیوسته سازمان یافته است: بنیان‌های نظام‌مند، بسته‌های درسی، سرمایه انسانی و زیست‌بوم‌های نوآوری. یافته‌ها در این حوزه‌ها نشان می‌دهد که نظام‌های آموزش STEM در آفریقا عمیقاً در چارچوب‌های سیاستی شکل‌گرفته از خارج، اولویت‌های مبتنی بر کمک‌های بین‌المللی و رژیم‌های ارزیابی جهانی جای گرفته‌اند. در سطح سیاست‌گذاری، اتکاء به الگوهای وارداتی و ضعف هماهنگی، ساختارسازی بلندمدت نظام را تضعیف می‌کند. در سطح عمل، ظرفیت نهادی شکننده، تأمین مالی و زیرساخت ناکافی، فرار استعداد و نظام‌های نوآوری پراکنده، اجرای معنادار را محدود می‌سازد. این شرایط، توان آموزش STEM را برای الهام‌بخشی به یادگیرندگان، حمایت از معلمان، تقویت عاملیت فناورانه و پیوند یادگیری علمی با حل مسائل محلی و مسیرهای توسعه تضعیف می‌کند. با بهره‌گیری از نمونه‌های کشوری و تجارب توسعه‌ای از زمینه‌های غیرآفریقایی، مقاله استدلال می‌کند که چالش‌های آموزش STEM در آفریقا عمدتاً ساختاری و نهادی است. در پایان، مسیرهای کلی برای تقویت آموزش STEM در آفریقا از طریق بازپس‌گیری خودمختاری سیاستی، رویکردهای مبتنی بر زیست‌بوم، سرمایه‌گذاری راهبردی دولتی و همسویی با اولویت‌های توسعه ملی و قاره‌ای ترسیم می‌شود.

Recent educational research has indicated the significance of collective teacher efficacy (CTE), with publications highlighting CTE’s connections to more productive teacher practices and improved student outcomes in P–12 schools. Less is known, however, about teachers’ experiences of CTE and their collective actions to improve student learning; implications for in-service teacher education remain underexplored. This article presents a qualitative case study that documents how teachers experienced CTE at an elementary school. The study’s data sources included semi-structured interviews and an audio recording of professional presentations from eleven teachers. Thematic analysis indicated that teachers experienced CTE as a sense of recognition that while they faced a range of shared professional challenges, teachers were not alone and could address their challenges collaboratively. Teachers also experienced CTE as a recognition that they possessed common goals, collective knowledge and perspectives, and shared practices they could leverage to address challenges. Based on these findings, the article delineates implications for future teacher education programming and research.

پژوهش‌های آموزشی اخیر بر اهمیت اثربخشی جمعی معلمان (CTE) تأکید داشته‌اند و انتشارات علمی، ارتباط CTE با شیوه‌های معلمی پربارتر و بهبود نتایج دانش‌آموزان در مدارس P–12 را برجسته کرده‌اند. با این حال، اطلاعات کمتری درباره تجارب معلمان از CTE و اقدامات جمعی آنان برای ارتقای یادگیری دانش‌آموزان وجود دارد و پیامدهای آن برای آموزش ضمن خدمت معلمان کمتر مورد بررسی قرار گرفته است. این مقاله یک مطالعه موردی کیفی را ارائه می‌دهد که چگونگی تجربه معلمان از CTE را در یک مدرسه ابتدایی مستند می‌کند. منابع داده این پژوهش شامل مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته و یک فایل صوتی از ارائه‌های حرفه‌ای یازده معلم بود. تحلیل تماتیک نشان داد که معلمان، CTE را به‌عنوان نوعی احساس شناسایی تجربه کردند؛ به این معنا که اگرچه با طیفی از چالش‌های حرفه‌ای مشترک روبه‌رو بودند، اما تنها نبودند و می‌توانستند این چالش‌ها را به‌صورت جمعی برطرف کنند. همچنین معلمان، CTE را به‌عنوان شناسایی اهداف مشترک، دانش و دیدگاه‌های جمعی و شیوه‌های مشترکی که می‌توانستند برای مقابله با چالش‌ها به کار گیرند، تجربه کردند. بر اساس این یافته‌ها، مقاله پیامدهایی را برای برنامه‌ریزی و پژوهش‌های آینده در آموزش معلمان تبیین می‌کند.

This study was motivated by the persistently low learning outcomes of Grade XI students at SMK Negeri 3 Tondano in the Electrical Power Installation subject, particularly regarding Occupational Health and Safety (K3). These issues stemmed from a monotonous teaching approach, a reliance on one-way lectures, and minimal student engagement. The study aimed to improve the learning outcomes of Grade XI students in the Electrical Power Installation subject at SMK Negeri 3 Tondano by implementing the Problem-Based Learning (PBL) model. A Classroom Action Research (CAR) approach was employed over two cycles. Each cycle comprised four phases: planning, implementation, observation, and reflection. The participants were 12 male Grade XI students at SMK Negeri 3 Tondano. Data were collected through observation, formative tests, and documentation, and subsequently analyzed descriptively. The findings indicate that the implementation of PBL successfully improved student learning outcomes. The classical mastery rate was 68% in Cycle I, and the classical average score increased to 82% in Cycle II following improvements. In Cycle II, all 12 students (100%) achieved individual mastery, with a classical average score of 82%. Both the classical average score of 82% and the individual mastery rate of 100% exceeded the success threshold, where at least 75% of students were required to meet the learning mastery criteria (KKTP). The PBL approach fostered an engaging, enjoyable, and meaningful learning environment while encouraging critical thinking and active participation in solving real-world problems.

این پژوهش با انگیزه نتایج پایین یادگیری دانش‌آموزان پایه یازدهم در دبیرستان فنی حرفه‌ای دولتی شماره ۳ توندانو در درس نصب نیروی برق، به‌ویژه در زمینه بهداشت و ایمنی شغلی (K3)، انجام شد. این مشکلات ناشی از رویکرد تدریس یکنواخت، اتکای صرف به سخنرانی یک‌طرفه و مشارکت حداقلی دانش‌آموزان بود. هدف پژوهش، ارتقاء نتایج یادگیری دانش‌آموزان پایه یازدهم در درس نصب نیروی برق در این مدرسه از طریق به‌کارگیری مدل یادگیری مبتنی بر مسئله (Problem-Based Learning یا PBL) بود. این پژوهش با رویکرد پژوهش اقدام کلاسی (Classroom Action Research یا CAR) در دو چرخه اجرا شد. هر چرخه شامل چهار مرحله برنامه‌ریزی، اجرا، مشاهده و بازتاب بود. شرکت‌کنندگان شامل ۱۲ دانش‌آموز پسر پایه یازدهم در این مدرسه بودند. داده‌ها از طریق مشاهده، آزمون‌های تکوینی و مستندسازی گردآوری و به‌صورت توصیفی تحلیل شدند. یافته‌ها نشان داد که اجرای PBL به‌طور موفقیت‌آمیزی نتایج یادگیری دانش‌آموزان را بهبود بخشید. نرخ تسلط کلاسیک در چرخه اول ۶۸٪ بود و میانگین نمره کلاسیک پس از بهبودها در چرخه دوم به ۸۲٪ افزایش یافت. در چرخه دوم، هر ۱۲ دانش‌آموز (۱۰۰٪) به تسلط فردی دست یافتند و میانگین نمره کلاسیک ۸۲٪ بود. هم میانگین نمره کلاسیک ۸۲٪ و هم نرخ تسلط فردی ۱۰۰٪ از آستانه موفقیت که حداقل ۷۵٪ دانش‌آموزان باید معیار تسلط یادگیری (KKTP) را کسب کنند، فراتر رفت. رویکرد PBL محیط یادگیری جذاب، لذت‌بخش و معناداری را ایجاد کرد و تفکر انتقادی و مشارکت فعال در حل مسائل واقعی را تقویت نمود.

The discourse on graduate attributes underscores their significance in higher education, yet the pedagogical processes through which they are translated into student learning remain underexplored, particularly in vocational contexts. This study investigates how lecturers at a University of Technology (UoT) in South Africa interpret, negotiate and integrate graduate attributes within their teaching and assessment practices, and how these pedagogical decisions shape students’ opportunities for capability development. The study is framed by cultural-historical activity theory (CHAT) and guided by an interpretivist qualitative approach, with data generated through interviews with lecturers (n = 11) across three faculties and analysed thematically using Atlas.ti. The findings reveal three interrelated insights: persistent contradictions between employability-driven institutional mandates and lecturers’ epistemic and disciplinary commitments; the mediating role of curriculum artefacts, collegial communities and institutional rules in shaping teaching practices; and the emergence of expansive learning as lecturers reframe graduate attributes as integral to disciplinary teaching and student capability development rather than as externally imposed requirements. The study offers practical implications for academic development, curriculum review and institutional policy by highlighting the conditions that enable lecturers to move from compliance to expansive, pedagogy-driven integration of graduate attributes.

گفتمان مربوط به ویژگی‌های فارغ‌التحصیلان بر اهمیت آن‌ها در آموزش عالی تأکید دارد، اما فرایندهای آموزشی که از طریق آن‌ها این ویژگی‌ها به یادگیری دانشجویان منتقل می‌شوند، به ویژه در زمینه‌های حرفه‌ای، کمتر مورد بررسی قرار گرفته‌اند. این پژوهش بررسی می‌کند که چگونه مدرسان یک دانشگاه فناوری (UoT) در آفریقای جنوبی ویژگی‌های فارغ‌التحصیلان را تفسیر، مذاکره و در شیوه‌های تدریس و ارزیابی خود ادغام می‌کنند و این تصمیمات آموزشی چگونه فرصت‌های توسعه قابلیت‌های دانشجویان را شکل می‌دهد. چارچوب نظری پژوهش، نظریه فعالیت فرهنگی-تاریخی (CHAT) است و رویکرد کیفی تفسیرگرایانه راهنمای آن بوده است. داده‌ها از طریق مصاحبه با مدرسان (n = 11) در سه دانشکده گردآوری و با استفاده از نرم‌افزار Atlas.ti به صورت تماتیک تحلیل شده‌اند. یافته‌ها سه بینش مرتبط را آشکار می‌سازند: تناقضات مداوم میان الزامات نهادی مبتنی بر اشتغال‌پذیری و تعهدات معرفتی و رشته‌ای مدرسان؛ نقش میانجی مصنوعات برنامه درسی، جوامع همکارانه و قواعد نهادی در شکل‌دهی به شیوه‌های تدریس؛ و ظهور یادگیری گسترش‌یابنده، زمانی که مدرسان ویژگی‌های فارغ‌التحصیلان را به عنوان بخشی جدایی‌ناپذیر از آموزش رشته‌ای و توسعه قابلیت‌های دانشجویان بازتعریف می‌کنند، نه صرفاً الزامات تحمیلی بیرونی. این پژوهش با برجسته‌سازی شرایطی که امکان گذار مدرسان از تبعیت صرف به ادغام گسترش‌یابنده و مبتنی بر آموزش ویژگی‌های فارغ‌التحصیلان را فراهم می‌کند، پیامدهای عملی برای توسعه علمی، بازنگری برنامه درسی و سیاست نهادی ارائه می‌دهد.

Even though there is a lot of research that examines the types of student misbehavior at school, there seems to be little research that discusses the causes of student misbehavior during English classes in the high school context. Considering various previous studies conducted by many researchers from different contexts and backgrounds, in this study, the researcher conducted this research with the aim of identifying types of student misbehavior and the causes of misbehavior carried out by students through classroom observations during learning and conducting activities. interviews with teachers at high schools. This research uses naturalistic observation and semi-structured interviews at a state high school in Yogyakarta. Apart from that, descriptive qualitative methods were used to know at the types of student delinquency and the causes of this delinquency in senior high school. The data was analyzed by referring to the categories developed by Debreli & Ishanova (2019), namely: playing handphone, lacking motivation, talking too much, using mother tongue, and asking irrelevant questions. The finding of this research found that the types of misbehavior that students most often engage in are playing with mobile phones during the learning process, secondly the lack of motivation and enthusiasm for student learning which makes students not focus on class. Apart from that, the causes of this behavior were explained by the class teacher, namely that students were easily provoked if someone asked them to chat and students were inconsistent with the rules made by the teacher in using cellphones in class, and there was misbehavior outside the categories that had been developed in previous research, namely students who likes to skip class during class hours. Therefore, the causes of students' misbehavior in English class are interrelated.

اگرچه پژوهش‌های بسیاری به بررسی انواع رفتارهای ناهنجار دانش‌آموزان در مدرسه پرداخته‌اند، به نظر می‌رسد تحقیقات اندکی به علل رفتارهای ناهنجار دانش‌آموزان در کلاس‌های زبان انگلیسی در بستر دبیرستان پرداخته‌اند. با توجه به مطالعات پیشین متعددی که توسط پژوهشگران مختلف از زمینه‌ها و پیشینه‌های متفاوت انجام شده است، پژوهشگر در این مطالعه با هدف شناسایی انواع رفتارهای ناهنجار دانش‌آموزان و علل بروز این رفتارها از طریق مشاهده کلاسی در حین یادگیری و انجام مصاحبه با معلمان دبیرستان‌ها، این پژوهش را انجام داده است. این پژوهش از مشاهده طبیعی و مصاحبه نیمه‌ساختاریافته در یک دبیرستان دولتی در یوگیاکارتا بهره برده است. افزون بر این، روش کیفی توصیفی برای شناسایی انواع بزهکاری دانش‌آموزان و علل این بزهکاری در دبیرستان به کار رفته است. داده‌ها با ارجاع به دسته‌بندی‌های ارائه‌شده توسط Debreli & Ishanova (2019) شامل: بازی با تلفن همراه، کمبود انگیزه، پرحرفی، استفاده از زبان مادری و پرسیدن سؤالات نامرتبط تحلیل شدند. یافته‌های این پژوهش نشان داد که شایع‌ترین نوع رفتار ناهنجار دانش‌آموزان، بازی با تلفن همراه در طول فرایند یادگیری است و در مرتبه دوم، کمبود انگیزه و اشتیاق به یادگیری که موجب عدم تمرکز دانش‌آموزان در کلاس می‌شود قرار دارد. همچنین، علل این رفتارها توسط معلم کلاس توضیح داده شد؛ از جمله اینکه دانش‌آموزان به‌راحتی تحریک می‌شوند اگر کسی آن‌ها را به صحبت دعوت کند و دانش‌آموزان در رعایت قوانین استفاده از تلفن همراه که توسط معلم تعیین شده، ثبات ندارند. افزون بر این، رفتار ناهنجاری خارج از دسته‌بندی‌های پژوهش‌های پیشین نیز مشاهده شد، از جمله دانش‌آموزانی که تمایل به ترک کلاس در ساعات درس دارند. بنابراین، علل رفتارهای ناهنجار دانش‌آموزان در کلاس زبان انگلیسی به هم مرتبط هستند.

Introduction Admission scores predict college performance, but engagement may alter this association. We tested learning engagement as a protective moderator and examined related indirect associations. Methods: We matched admission records, a May–June 2026 survey, and same-semester grades extracted July 13, 2026 for 491 Chinese vocational college students; the survey-to-extraction interval was 14–45 days. Results Engagement weakened the admission-score–achievement association ( B = −0.263, p < 0.001; standardized interaction = −0.144, 95% bootstrap CI [−0.214, −0.071]; ΔR 2 = 0.021). The high-engagement slope was imprecise ( B = 0.099, p = 0.078), not demonstrated to be zero; 18.1% of students exceeded the Johnson–Neyman threshold. Self-efficacy showed cross-sectional indirect associations with achievement (ab = 0.321, 95% bootstrap CI [0.232, 0.416]) and career adaptability (ab = 0.153, 95% bootstrap CI [0.106, 0.202]) through engagement. Teacher support modestly moderated the engagement–achievement association ( B = 0.348, p = 0.025; ΔR 2 = 0.009). Results remained stable in integrated and course-adjusted analyses. Discussion Engagement was associated with weaker dependence of achievement on admission scores, but the interactions were small and observational. The indirect pathways and teacher-support interaction require independent replication.

مقدمه: نمرات پذیرش پیش‌بینی‌کننده عملکرد دانشگاهی هستند، اما درگیری یادگیری ممکن است این ارتباط را تغییر دهد. در این پژوهش، نقش تعدیل‌کنندگی محافظتی درگیری یادگیری و ارتباطات غیرمستقیم مرتبط مورد بررسی قرار گرفت. روش‌ها: داده‌های ثبت‌نام، پرسشنامه‌ای در بازه اردیبهشت تا خرداد ۲۰۲۶ و نمرات همان نیم‌سال که در ۱۳ تیر ۲۰۲۶ استخراج شد، برای ۴۹۱ دانشجوی چینی کالج‌های فنی‌وحرفه‌ای مطابقت داده شد؛ فاصله زمانی بین تکمیل پرسشنامه تا استخراج نمرات ۱۴ تا ۴۵ روز بود. یافته‌ها: درگیری یادگیری ارتباط بین نمره پذیرش و موفقیت را تضعیف کرد (B = −0.263, p < 0.001؛ تعامل استانداردشده = −0.144، فاصله اطمینان بوت‌استرپ ۹۵٪ [−0.214, −0.071]؛ ΔR2 = 0.021). شیب درگیری بالا دقیق نبود (B = 0.099, p = 0.078) و صفر بودن آن اثبات نشد؛ ۱۸.۱٪ از دانشجویان از آستانه Johnson–Neyman فراتر رفتند. خودکارآمدی ارتباطات غیرمستقیم مقطعی با موفقیت (ab = 0.321، فاصله اطمینان بوت‌استرپ ۹۵٪ [0.232, 0.416]) و سازگاری شغلی (ab = 0.153، فاصله اطمینان بوت‌استرپ ۹۵٪ [0.106, 0.202]) از طریق درگیری یادگیری نشان داد. حمایت معلم به طور متوسط ارتباط بین درگیری یادگیری و موفقیت را تعدیل کرد (B = 0.348, p = 0.025؛ ΔR2 = 0.009). نتایج در تحلیل‌های یکپارچه و تعدیل‌شده بر اساس درس پایدار باقی ماند. بحث: درگیری یادگیری با وابستگی کمتر موفقیت به نمرات پذیرش همراه بود، اما تعامل‌ها کوچک و مشاهده‌ای بودند. مسیرهای غیرمستقیم و تعامل حمایت معلم نیازمند تکرار مستقل هستند.

Abstract Contemporary learning space design increasingly emphasises flexibility, inclusion and collaborative pedagogies. Although international research underscores the need to examine learning spaces in use, there remains limited empirical knowledge of how pedagogical and spatial intentions translate into everyday practice. This study investigates the intended and actual uses of shared learning spaces in Finnish schools, drawing on planning documents, typologies of learning spaces, time‐lapse videos and noise‐level data. The research is based on fifteen newly built or renovated Finnish comprehensive school buildings. Shared learning spaces from four schools were selected for a qualitative, comparative, detailed case study analysis that combined spatial observation with 10‐min‐interval time‐lapse coding, dual‐camera video recordings and noise‐level measurements. These were used to identify patterns of activity, circulation, acoustic conditions and spatial occupancy across the school day. Findings reveal a recurring diurnal pattern: Pedagogical use of shared learning spaces was concentrated in the mornings, whereas informal and transitional use predominated in the afternoons. Full‐class or co‐taught sessions were rare. Many shared learning spaces operated more as corridors or social lounges than active learning environments, particularly when high noise levels and movement disrupted focused work. Spatial features, including size, layout, visibility and proximity to classrooms, shaped actual use. The study highlights the gap between design intentions and realised practices, underscoring the need for more concrete pedagogical planning, professional development in spatial literacy and systematic post‐occupancy evaluation. It also demonstrates the methodological value of time‐lapse video in capturing both the dynamics and recurring patterns of school space use. In contemporary school design projects, close collaboration between architects, educators and policymakers is essential to ensure that spatial solutions align with evolving educational cultures. Achieving this alignment requires not only thoughtful design and targeted professional learning but also the continuous development of a school's pedagogical culture to support new approaches to teaching and learning. Context and implications Rationale for this study: Although international research underscores the need to examine learning spaces in use, there remains limited empirical knowledge of how pedagogical and spatial intentions translate into everyday practice. This study explores how those intentions show in shared learning spaces and what kind of empirical evidence there is on how these spaces are used. Why the new findings matter: This study reveals a gap between intended pedagogical use and everyday practice in shared learning spaces. It suggests that circulation patterns, noise and educators' limited spatial competence may constrain the recognition and activation of learning affordances. Implications for practitioners, policymakers and designers: The findings highlight the need for clearer pedagogical briefs, stronger spatial competence among teachers and systematic post‐occupancy evaluation. For practitioners, shared spaces require explicit routines, zoning and pedagogical models to support collaborative and inclusive learning. For policymakers and funders, the findings show that design quality should be assessed not only through spatial provision but through evidence of pedagogical use over time. For architects and planners, the study underscores the importance of translating abstract concepts such as flexibility and inclusion into concrete, observable learning scenarios.

چکیده: طراحی معاصر فضاهای یادگیری به طور فزاینده‌ای بر انعطاف‌پذیری، شمول و رویکردهای آموزشی مشارکتی تأکید دارد. اگرچه پژوهش‌های بین‌المللی بر ضرورت بررسی فضاهای یادگیری در حال استفاده تأکید می‌کنند، اما دانش تجربی محدودی درباره چگونگی ترجمه اهداف آموزشی و فضایی به عمل روزمره وجود دارد. این مطالعه به بررسی کاربردهای مورد انتظار و واقعی فضاهای یادگیری مشترک در مدارس فنلاند می‌پردازد و از اسناد برنامه‌ریزی، گونه‌شناسی فضاهای یادگیری، ویدئوهای تایم‌لپس و داده‌های سطح نویز بهره می‌گیرد. پژوهش بر پایه پانزده ساختمان مدرسه جامع جدید یا بازسازی‌شده در فنلاند انجام شده است. فضاهای یادگیری مشترک از چهار مدرسه برای تحلیل کیفی، مقایسه‌ای و موردی دقیق انتخاب شدند که در آن مشاهده فضایی با کدگذاری تایم‌لپس در بازه‌های ۱۰ دقیقه‌ای، ضبط ویدئویی با دو دوربین و اندازه‌گیری سطح نویز ترکیب شد. این داده‌ها برای شناسایی الگوهای فعالیت، گردش، شرایط آکوستیکی و اشغال فضایی در طول روز مدرسه مورد استفاده قرار گرفتند. یافته‌ها یک الگوی روزانه تکرارشونده را نشان می‌دهند: استفاده آموزشی از فضاهای یادگیری مشترک عمدتاً در صبح‌ها متمرکز بود، در حالی که استفاده غیررسمی و گذرا در بعدازظهرها غالب بود. جلسات کلاسی کامل یا تدریس مشترک نادر بودند. بسیاری از فضاهای یادگیری مشترک بیشتر به عنوان راهرو یا سالن‌های اجتماعی عمل می‌کردند تا محیط‌های یادگیری فعال، به ویژه زمانی که سطوح بالای نویز و حرکت، کار متمرکز را مختل می‌کرد. ویژگی‌های فضایی از جمله اندازه، چیدمان، دیدپذیری و نزدیکی به کلاس‌ها، استفاده واقعی را شکل می‌دادند. این مطالعه شکاف میان اهداف طراحی و عملکردهای تحقق‌یافته را برجسته می‌کند و بر ضرورت برنامه‌ریزی آموزشی ملموس‌تر، توسعه حرفه‌ای در سواد فضایی و ارزیابی نظام‌مند پس از اشغال تأکید دارد. همچنین ارزش روش‌شناختی ویدئوی تایم‌لپس را در ثبت پویایی‌ها و الگوهای تکرارشونده استفاده از فضای مدرسه نشان می‌دهد. در پروژه‌های طراحی مدرسه معاصر، همکاری نزدیک میان معماران، مربیان و سیاست‌گذاران برای اطمینان از همسویی راه‌حل‌های فضایی با فرهنگ‌های آموزشی در حال تحول ضروری است. تحقق این همسویی نه تنها مستلزم طراحی سنجیده و یادگیری حرفه‌ای هدفمند است، بلکه نیازمند توسعه مستمر فرهنگ آموزشی مدرسه برای حمایت از رویکردهای جدید تدریس و یادگیری می‌باشد. زمینه و پیامدها: منطق این مطالعه: اگرچه پژوهش‌های بین‌المللی بر ضرورت بررسی فضاهای یادگیری در حال استفاده تأکید می‌کنند، اما دانش تجربی محدودی درباره چگونگی ترجمه اهداف آموزشی و فضایی به عمل روزمره وجود دارد. این مطالعه بررسی می‌کند که این اهداف چگونه در فضاهای یادگیری مشترک نمود می‌یابند و چه شواهد تجربی درباره نحوه استفاده از این فضاها وجود دارد. اهمیت یافته‌های جدید: این مطالعه شکاف میان استفاده آموزشی مورد انتظار و عمل روزمره در فضاهای یادگیری مشترک را آشکار می‌کند. نتایج نشان می‌دهد که الگوهای گردش، نویز و محدودیت سواد فضایی معلمان ممکن است شناسایی و فعال‌سازی قابلیت‌های یادگیری را محدود کند. پیامدها برای مجریان، سیاست‌گذاران و طراحان: یافته‌ها بر ضرورت تدوین شرح وظایف آموزشی شفاف‌تر، تقویت سواد فضایی معلمان و ارزیابی نظام‌مند پس از اشغال تأکید دارد. برای مجریان، فضاهای مشترک نیازمند روال‌های صریح، منطقه‌بندی و مدل‌های آموزشی برای حمایت از یادگیری مشارکتی و فراگیر هستند. برای سیاست‌گذاران و تأمین‌کنندگان مالی، نتایج نشان می‌دهد که کیفیت طراحی باید نه تنها از طریق تأمین فضایی، بلکه بر اساس شواهد استفاده آموزشی در طول زمان ارزیابی شود. برای معماران و برنامه‌ریزان، این مطالعه اهمیت ترجمه مفاهیم انتزاعی همچون انعطاف‌پذیری و شمول به سناریوهای یادگیری عینی و قابل مشاهده را برجسته می‌کند.

This study examines contingency leadership theory and contemporary leadership in educational organizations. Contingency leadership theory emphasizes that leadership effectiveness depends on the leader's ability to adapt their leadership style to the situation, organizational conditions, and the characteristics of their subordinates. Meanwhile, contemporary leadership emphasizes innovation, collaboration, effective communication, and the ability to adapt to changing times and technology. In education, the application of these two theories can improve organizational effectiveness, teacher performance quality, and create a more innovative and conducive learning environment. However, their implementation still faces various challenges, such as limited leadership competency, resistance to change, and a lack of supporting resources. Therefore, educational leaders are required to possess adaptive, innovative, and professional skills to be able to face various dynamics and improve the quality of education sustainably.

این مطالعه به بررسی نظریه رهبری اقتضایی و رهبری معاصر در سازمان‌های آموزشی می‌پردازد. نظریه رهبری اقتضایی تأکید می‌کند که اثربخشی رهبری به توانایی رهبر در تطبیق سبک رهبری خود با موقعیت، شرایط سازمانی و ویژگی‌های زیردستان بستگی دارد. در مقابل، رهبری معاصر بر نوآوری، همکاری، ارتباط مؤثر و توانایی سازگاری با تغییرات زمان و فناوری تأکید دارد. در حوزه آموزش، به‌کارگیری این دو نظریه می‌تواند اثربخشی سازمانی، کیفیت عملکرد معلمان و ایجاد محیط یادگیری نوآورانه و مساعد را بهبود بخشد. با این حال، اجرای آن‌ها همچنان با چالش‌های مختلفی مانند محدودیت شایستگی رهبری، مقاومت در برابر تغییر و کمبود منابع حمایتی مواجه است. بنابراین، از رهبران آموزشی انتظار می‌رود که مهارت‌های سازگارپذیر، نوآورانه و حرفه‌ای را دارا باشند تا بتوانند با پویایی‌های مختلف روبه‌رو شده و کیفیت آموزش را به‌صورت پایدار ارتقا دهند.

Access to post-compulsory education remains highly unequal for socioeconomically vulnerable students. This qualitative case study examines the factors enabling successful educational transitions in a school located in one of Spain's most disadvantaged communities. Through semi-structured interviews with five students from Roma and migrant backgrounds who progressed to post-compulsory education, thematic analysis identified key interconnected success factors. These include a school culture of high expectations, personalised guidance, dialogic practices, extended learning opportunities, strong family-community engagement, and educational role models. Together, these elements transformed student aspirations. The findings offer insights into possible enabling factors, suggesting that integrated, community-based educational approaches may support equitable access to post-compulsory education in highly disadvantaged contexts.

دسترسی به آموزش پس از اجباری برای دانش‌آموزان دارای آسیب‌پذیری اقتصادی-اجتماعی همچنان به‌شدت نابرابر باقی مانده‌است. این مطالعه موردی کیفی به بررسی عوامل تسهیل‌کننده گذار موفقیت‌آمیز آموزشی در مدرسه‌ای واقع در یکی از محروم‌ترین جوامع اسپانیا می‌پردازد. از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با پنج دانش‌آموز با پیشینه‌های روما و مهاجر که به آموزش پس از اجباری راه یافته‌اند، تحلیل تماتیک عوامل کلیدی و به‌هم‌پیوسته موفقیت را شناسایی کرد. این عوامل شامل فرهنگ مدرسه با انتظارات بالا، راهنمایی فردی، شیوه‌های گفت‌وگومحور، فرصت‌های یادگیری گسترده، مشارکت قوی خانواده و جامعه، و الگوهای آموزشی می‌باشند. این عناصر به‌طور مشترک آرمان‌های دانش‌آموزان را متحول کردند. یافته‌ها بینش‌هایی درباره عوامل تسهیل‌کننده احتمالی ارائه می‌دهد و نشان می‌دهد که رویکردهای آموزشی یکپارچه و مبتنی بر جامعه می‌تواند از دسترسی برابر به آموزش پس از اجباری در زمینه‌های بسیار محروم حمایت کند.

Learning Natural and Social Sciences (IPAS) learning on plant reproduction requires media that concretely visualize abstract concepts. However, existing media have not fully met students’ needs, particularly in schools with limited internet connectivity. This study aimed to analyze the need for developing scientific interactive learning media on plant reproduction material for fourth-grade elementary school students. The study employed a descriptive quantitative approach with a survey method involving 30 fourth-grade students and 5 elementary school teachers. Data were collected through student questionnaires, teacher interviews, document analysis, and infrastructure observations. Data triangulation was employed by comparing findings from questionnaires, interviews, document analysis, and observations to strengthen the credibility of the needs analysis. Quantitative data were analyzed descriptively using percentage analysis, while qualitative information supported the interpretation. Students showed high interest in IPAS learning (91.3%), while 76.0% understood plant reproduction and 72.0% experienced difficulties. Technology-based media use reached 84.0%, with 90.7% of students interested in media-assisted learning and 88.0% reporting improved understanding.Therefore, the findings indicate that the required media should not only provide interactive and visually engaging learning experiences but also offer functional offline access to ensure flexible and sustainable use in IPAS learning.

یادگیری علوم طبیعی و اجتماعی (IPAS) در موضوع تولیدمثل گیاهان نیازمند رسانه‌هایی است که مفاهیم انتزاعی را به‌صورت عینی به تصویر بکشند. با این حال، رسانه‌های موجود به طور کامل نیازهای دانش‌آموزان را برآورده نکرده‌اند، به ویژه در مدارسی که دسترسی به اینترنت محدود است. هدف این پژوهش، تحلیل نیاز به توسعه رسانه‌های یادگیری تعاملی علمی در زمینه تولیدمثل گیاهان برای دانش‌آموزان پایه چهارم دبستان بود. این مطالعه با رویکرد توصیفی-کمی و روش پیمایشی با مشارکت ۳۰ دانش‌آموز پایه چهارم و ۵ معلم دبستان انجام شد. داده‌ها از طریق پرسشنامه دانش‌آموزان، مصاحبه با معلمان، تحلیل اسناد و مشاهده زیرساخت‌ها گردآوری شد. برای تقویت اعتبار نیازسنجی، از مثلث‌سازی داده‌ها با مقایسه یافته‌های پرسشنامه‌ها، مصاحبه‌ها، تحلیل اسناد و مشاهدات استفاده شد. داده‌های کمی به‌صورت توصیفی و با تحلیل درصدی بررسی گردید و اطلاعات کیفی نیز تفسیر نتایج را پشتیبانی کرد. دانش‌آموزان علاقه بالایی به یادگیری IPAS نشان دادند (۹۱/۳٪)، در حالی که ۷۶/۰٪ تولیدمثل گیاهان را درک کردند و ۷۲/۰٪ با دشواری‌هایی مواجه بودند. استفاده از رسانه‌های مبتنی بر فناوری به ۸۴/۰٪ رسید و ۹۰/۷٪ از دانش‌آموزان به یادگیری با کمک رسانه علاقه‌مند بودند و ۸۸/۰٪ بهبود درک خود را گزارش کردند. بنابراین، یافته‌ها نشان می‌دهد رسانه مورد نیاز باید نه تنها تجربه یادگیری تعاملی و بصری جذاب فراهم کند، بلکه دسترسی آفلاین کاربردی نیز ارائه دهد تا استفاده انعطاف‌پذیر و پایدار در یادگیری IPAS تضمین شود.