Reading is one of the main ways through which middle school students learn English, and the quality of their reading depends largely on the level of thinking involved in the learning process. In actual teaching, however, many reading tasks remain at a low cognitive level, and students encounter difficulty when questions require inference, evaluation, or creation. SOLO taxonomy, which describes the structural complexity of observable learning outcomes, provides a basis for planning and assessing reading tasks across cognitive levels. Drawing on representative studies from China and abroad, this paper reviews research on the application of SOLO taxonomy in English reading teaching in middle schools. It traces the origin and development of the taxonomy, analyzes its compatibility with reading teaching, and examines two lines of applied research, namely SOLO-based reading teaching design and SOLO-based reading teaching assessment. The review indicates that design research has consolidated a working model of tiered objectives, ascending tasks, and question chains, while assessment research has produced level descriptions, evaluation scales, and process-oriented frameworks. And the two lines converge on aligning objectives, activities, and assessment within one level system. The field nevertheless remains constrained by predominantly case-based methods, scarce controlled or longitudinal evidence, and uneven attention between junior and senior high schools. The review concludes that SOLO taxonomy provides an operational definition of thinking depth in reading and supports the integration of teaching, learning, and assessment, but that future work requires more rigorous empirical designs, validated instruments, and broader coverage of learners and reading contexts.
This study develops and analyzes a learning design supporting students’ understanding of quadratic functions as patterns of change through representational transitions, using design research with qualitative retrospective analysis at two public senior high schools in Riau Province, Indonesia, within the Kurikulum Merdeka curriculum. Preliminary data came from 80 tenth-grade students through observations, an initial representation test, and interviews with 12 selected students. A separate teaching experiment with 80 tenth-grade students was implemented across two cycles, integrating a walking activity, the PhET Moving Man simulation, and GeoGebra, with worksheets classified using a three-level representational coding scheme. Students’ initial understanding was predominantly symbolic and procedural, with combined achievement across three representation indicators of only 34.53%. The learning sequence supported movement from contextual situations to numerical patterns, symbolic generalization, and graphical interpretation, though recognizing second differences and generalizing them symbolically remained the central bottleneck. Cycle revisions, notably a structured walking procedure and an added generalization row, were associated with more groups reaching representational coordination (4 of 10 to 7 of 10) and higher quiz scores (63.13% to 84.13%), though this is not a controlled comparison, since cycles occurred at different schools. This study offers a literature-grounded design moving students from procedural recognition toward conceptual understanding of nonlinear change, and identifies second differences as a representational bridge between numerical and symbolic forms. Three design principles are proposed: beginning with contrastive situations, using second differences as a bridge, and formalizing the general form after students recognize the structure of change.
این مطالعه به توسعه و تحلیل یک طراحی یادگیری می‌پردازد که از درک دانش‌آموزان نسبت به توابع درجه دوم به عنوان الگوهای تغییر از طریق گذارهای بازنمایی حمایت می‌کند. پژوهش با استفاده از رویکرد تحقیق طراحی و تحلیل کیفی گذشته‌نگر در دو دبیرستان دولتی استان ریائو اندونزی و در چارچوب برنامه درسی Kurikulum Merdeka انجام شده است. داده‌های اولیه از ۸۰ دانش‌آموز پایه دهم از طریق مشاهده، آزمون بازنمایی اولیه و مصاحبه با ۱۲ دانش‌آموز منتخب جمع‌آوری شد. یک آزمایش آموزشی جداگانه با ۸۰ دانش‌آموز پایه دهم در دو چرخه اجرا گردید که در آن فعالیت پیاده‌روی، شبیه‌ساز PhET Moving Man و نرم‌افزار GeoGebra ادغام شدند و برگه‌های کار با استفاده از یک طرح کدگذاری سه‌سطحی بازنمایی طبقه‌بندی شدند. درک اولیه دانش‌آموزان عمدتاً نمادین و رویه‌ای بود و مجموع عملکرد در سه شاخص بازنمایی تنها ۳۴٫۵۳٪ بود. توالی یادگیری، حرکت از موقعیت‌های زمینه‌ای به الگوهای عددی، تعمیم نمادین و تفسیر نموداری را تسهیل کرد، اگرچه تشخیص تفاوت‌های مرتبه دوم و تعمیم نمادین آن‌ها همچنان گلوگاه اصلی باقی ماند. بازنگری‌های چرخه‌ای، به ویژه رویه ساختاریافته پیاده‌روی و افزودن سطر تعمیم، با افزایش تعداد گروه‌هایی که به هماهنگی بازنمایی رسیدند (از ۴ گروه از ۱۰ به ۷ گروه از ۱۰) و افزایش نمرات آزمون (از ۶۳٫۱۳٪ به ۸۴٫۱۳٪) همراه بود، هرچند این مقایسه کنترل‌شده نیست زیرا چرخه‌ها در مدارس مختلف اجرا شدند. این مطالعه طراحی مبتنی بر ادبیات را ارائه می‌دهد که دانش‌آموزان را از شناسایی رویه‌ای به سوی درک مفهومی تغییرات غیرخطی هدایت می‌کند و تفاوت‌های مرتبه دوم را به عنوان پلی بازنمایی بین صورت‌های عددی و نمادین شناسایی می‌کند. سه اصل طراحی پیشنهاد می‌شود: آغاز با موقعیت‌های متضاد، استفاده از تفاوت‌های مرتبه دوم به عنوان پل و رسمی‌سازی فرم کلی پس از شناسایی ساختار تغییر توسط دانش‌آموزان.
In the first part of this paper, Ihighlight recent advances in design research evidenced by the five core papers of this special issue. These advances include planning classroom design studies with an eye toward scale from the outset, design studies that are investigating and supporting the development of cadres of accomplished professional development facilitators, and design studies that are investigating how to support the development of school system capacity to take up and adapt potentially productive innovations. In thesecond part of the paper, Idiscuss three significant challenges for the future. The first concerns the challenges inherent in specifying the learning goals that orient various types of design studies. Thesecond is the challenge of thinking in terms of systems of supports for learning and of seeing those systems as aspects of the school and school system contexts in which educators develop and refine their practices. The third is the challenge of ensuring that aconcern for the equitable distribution of students’ learning opportunities is integral to all types of design studies.
در بخش نخست این مقاله، پیشرفت‌های اخیر در پژوهش طراحی که توسط پنج مقاله اصلی این شماره ویژه نشان داده شده‌اند، برجسته می‌شود. این پیشرفت‌ها شامل برنامه‌ریزی مطالعات طراحی کلاس درس با توجه به مقیاس از همان ابتدا، مطالعات طراحی که به بررسی و حمایت از توسعه گروه‌هایی از تسهیل‌گران حرفه‌ای توسعه شغلی می‌پردازند، و مطالعات طراحی که به بررسی نحوه حمایت از توسعه ظرفیت نظام آموزشی مدارس برای پذیرش و تطبیق نوآوری‌های بالقوه سودمند اختصاص یافته‌اند، می‌باشد. در بخش دوم مقاله، سه چالش مهم برای آینده مورد بحث قرار می‌گیرد. نخستین چالش، دشواری‌های ذاتی در مشخص کردن اهداف یادگیری است که جهت‌دهنده انواع مختلف مطالعات طراحی هستند. دومین چالش، اندیشیدن در قالب نظام‌های حمایتی برای یادگیری و مشاهده این نظام‌ها به عنوان جنبه‌هایی از زمینه‌های مدرسه و نظام آموزشی است که در آن‌ها معلمان به توسعه و اصلاح شیوه‌های خود می‌پردازند. سومین چالش، اطمینان از این است که توجه به توزیع عادلانه فرصت‌های یادگیری دانش‌آموزان، جزء جدایی‌ناپذیر همه انواع مطالعات طراحی باشد.
This study aims to examine how Islamic value-based educational leadership is implemented at SMK Telekomunikasi Sekar Kemuning to foster sustainable and equitable education, particularly in responding to Poverty and Zero Hunger (Sustainable Development Goals. Using a qualitative single-case study design, research subjects included the principal, vice principals, teachers, administrative staff, and students. Results indicate that prophetic values (Siddiq, Amanah, Tabligh, Fathonah) are operationalized through principal role modeling, integration into IT learning ethics, and transparent administration. Educational equity and sustainability are achieved through the Beasiswa Afirmasi Islami scholarship, differentiated learning, transparent IT lab scheduling (1:1 computer ratio), and paperless administration. Social contributions to Sustainable Development Goals 1 and 2 are manifested through the institutionalization of the Unit Pengumpul Zakat dan Sedekah (UPZ), IoT-based agricultural projects, and school greenhouse hydroponic cultivation for local food assistance.
این پژوهش با هدف بررسی نحوه اجرای رهبری آموزشی مبتنی بر ارزش‌های اسلامی در هنرستان مخابرات سکارکمونینگ به منظور ارتقای آموزش پایدار و عادلانه، به ویژه در پاسخ به فقر و گرسنگی صفر (اهداف توسعه پایدار) انجام شده است. این مطالعه با استفاده از طرح پژوهش کیفی تک‌موردی انجام شده و شرکت‌کنندگان شامل مدیر، معاونان، معلمان، کارکنان اداری و دانش‌آموزان بوده‌اند. نتایج نشان می‌دهد که ارزش‌های نبوی (صدیق، امانت، تبلیغ، فطانت) از طریق الگو بودن مدیر، ادغام در اخلاق یادگیری فناوری اطلاعات و مدیریت شفاف اداری عملیاتی می‌شود. عدالت و پایداری آموزشی از طریق بورسیه تأییدی اسلامی، آموزش تفکیکی، زمان‌بندی شفاف آزمایشگاه فناوری اطلاعات (نسبت ۱:۱ رایانه) و مدیریت بدون کاغذ تحقق یافته است. مشارکت‌های اجتماعی در راستای اهداف توسعه پایدار ۱ و ۲ از طریق نهادینه‌سازی واحد جمع‌آوری زکات و صدقه (UPZ)، پروژه‌های کشاورزی مبتنی بر اینترنت اشیا و کشت هیدروپونیک گلخانه‌ای مدرسه برای کمک غذایی محلی نمود یافته است.
Young people are growing up in a complex and constantly changing world. Its continuous transformations pose significant challenges for the entire population but are particularly impactful for young adults. During the transition from tertiary education to the labor market, they often struggle to envision their future and to imagine their professional careers, so reducing their personal well-being. However, actively reflecting on the future enables individuals to explore multiple possibilities, define their goals, and anticipate as well as better manage upcoming challenges. For these reasons, a group of Social Psychologists of the University of Milano Bicocca and Designers of the Polytechnic University of Milano developed a university course entitled Life Design that was launched in the 2018/2019 academic year within the Integrated Product Design program at the School of Design of the Polytechnic of Milano. The present paper describes the Life Design course, outlining for each topic the corresponding theoretical framework, the specifically designed activities, and the expected outcomes in terms of awareness and skills development. The course is grounded in the most recent and well-established theoretical models in vocational guidance psychology, with particular reference to the literature of the Life Design Research Group. Its main purpose is to prepare future graduates to navigate contemporary complexity and ontological uncertainty. The course aims to equip students with both psycho-social theoretical frameworks and related practical tools based on the development of smart skills, enabling them to better understand the socio-economic context, analyze its dynamic characteristics, and effectively respond to its consequences.
جوانان در جهانی پیچیده و همواره در حال تغییر رشد می‌کنند. این دگرگونی‌های مداوم چالش‌های قابل توجهی را برای کل جمعیت ایجاد می‌کند، اما به‌ویژه برای بزرگسالان جوان تأثیرگذار است. در دوره گذار از آموزش عالی به بازار کار، آن‌ها اغلب در تصور آینده خود و تجسم مسیرهای حرفه‌ای‌شان با دشواری مواجه می‌شوند که این امر به کاهش بهزیستی فردی آن‌ها منجر می‌شود. با این حال، تأمل فعالانه درباره آینده به افراد امکان می‌دهد تا امکانات متعددی را کاوش کنند، اهداف خود را تعریف نمایند و چالش‌های پیش‌رو را پیش‌بینی و بهتر مدیریت کنند. به همین دلایل، گروهی از روان‌شناسان اجتماعی دانشگاه Milano Bicocca و طراحان دانشگاه پلی‌تکنیک Milano دوره‌ای دانشگاهی با عنوان طراحی زندگی (Life Design) تدوین کردند که در سال تحصیلی ۲۰۱۸/۲۰۱۹ در قالب برنامه طراحی محصول یکپارچه در دانشکده طراحی پلی‌تکنیک Milano ارائه شد. مقاله حاضر به توصیف دوره طراحی زندگی می‌پردازد و برای هر موضوع، چارچوب نظری مربوطه، فعالیت‌های طراحی‌شده ویژه و پیامدهای مورد انتظار در زمینه آگاهی و توسعه مهارت‌ها را تشریح می‌کند. این دوره مبتنی بر جدیدترین و معتبرترین مدل‌های نظری در روان‌شناسی راهنمایی شغلی است و به‌ویژه به ادبیات گروه پژوهشی Life Design ارجاع دارد. هدف اصلی آن آماده‌سازی فارغ‌التحصیلان آینده برای پیمایش در پیچیدگی معاصر و عدم قطعیت هستی‌شناختی است. این دوره در پی تجهیز دانشجویان به چارچوب‌های نظری روانی-اجتماعی و ابزارهای عملی مرتبط مبتنی بر توسعه مهارت‌های هوشمند است تا آن‌ها بتوانند زمینه اجتماعی-اقتصادی را بهتر درک کنند، ویژگی‌های پویای آن را تحلیل نمایند و به طور مؤثر به پیامدهای آن پاسخ دهند.
This study aimed to examine how design strategies used by science communicators in informal learning environments (ILEs) could be adapted to develop a framework that supports scientific inquiry in under-resourced science classes. Using the analytic induction research strategy, a multiple-case study was conducted involving science communicators from three ILEs: National Science Museum (Thailand), Sci-Bono Discovery Centre (South Africa), and Tūhura Otago Museum (New Zealand). The Delphi technique was then used to validate the findings. Findings from the cases were reconciled with the literature from both formal and informal science education to develop a new inquiry learning design framework. The new framework, referred to as the Complementarity of Learning Framework (Colfram), consists of four simplified inquiry stages that are strengthened by design strategies from informal science learning environments. The Colfram is proposed as a design tool to assist teachers operating in under-resourced settings to develop their own inquiry learning materials. By combining the strengths of both formal and informal science learning viewpoints, we argue that the Colfram can better support teachers to develop material that achieves the broader goals of inquiry learning, which include cultivating STEM identities and sustained interest in science.
این مطالعه با هدف بررسی چگونگی تطبیق راهبردهای طراحی مورد استفاده توسط ارتباط‌دهندگان علم در محیط‌های یادگیری غیررسمی (ILEs) جهت توسعه یک چارچوب حمایتی برای پژوهش علمی در کلاس‌های علوم با منابع محدود انجام شد. با بهره‌گیری از راهبرد پژوهشی استقرا تحلیلی، یک مطالعه چندموردی با مشارکت ارتباط‌دهندگان علم از سه محیط یادگیری غیررسمی شامل موزه ملی علوم (تایلند)، مرکز اکتشاف Sci-Bono (آفریقای جنوبی) و موزه Tūhura Otago (نیوزیلند) انجام گرفت. سپس، جهت اعتبارسنجی یافته‌ها از تکنیک دلفی استفاده شد. یافته‌های حاصل از موارد موردی با ادبیات علمی آموزش علوم رسمی و غیررسمی تطبیق داده شد تا چارچوب جدیدی برای طراحی یادگیری پژوهشی تدوین گردد. چارچوب جدید که با عنوان چارچوب مکمل یادگیری (Colfram) معرفی می‌شود، شامل چهار مرحله ساده‌شده پژوهش است که با راهبردهای طراحی برگرفته از محیط‌های یادگیری علوم غیررسمی تقویت شده‌اند. Colfram به عنوان ابزاری طراحی برای کمک به معلمان در محیط‌های با منابع محدود جهت توسعه مواد یادگیری پژوهشی خود پیشنهاد می‌شود. با ترکیب نقاط قوت دیدگاه‌های آموزش علوم رسمی و غیررسمی، استدلال می‌شود که Colfram می‌تواند حمایت بهتری از معلمان در توسعه موادی که اهداف گسترده‌تر یادگیری پژوهشی از جمله پرورش هویت‌های STEM و علاقه پایدار به علم را محقق می‌سازد، فراهم آورد.
