emotional competence

Introduction This cross-sectional, exploratory study investigated the association between physical exercise (PE) and social anxiety (SA) among 862 left-behind adolescents in China. It examined emotion regulation abilities (ERA) and peer relationships (PR) as potential mediators and gender as a moderator in this association. Methods A cross-sectional exploratory design was adopted. Participants were 862 Chinese left-behind adolescents. Path analysis was used to test the hypothesized sequential mediation model and gender moderation effect. Results Path analysis revealed that PE was negatively associated with SA. Each separate path of the hypothesized sequential chain (PE → ERA, ERA → PR, PR → SA) was statistically significant, while the overall sequential mediation effect (PE → ERA → PR → SA) was non-significant (95% CI included zero). This indicated that the significant PE–ERA association had a small effect size and could not propagate fully through the chain to SA. The direct path from PE to PR was also non-significant. The data favoured independent mediation pathways rather than a sequential mediation process. Gender moderated the pathway: the positive PE–ERA association was significant for females but non-significant for males. Discussion The findings are hypothesis-generating rather than confirmatory and require replication via longitudinal research. For vulnerable adolescents, PE may help build emotional competence, which contributes to improved peer bonds. Interventions could integrate emotion-regulation skill training into physical activity programmes, particularly targeting female adolescents. Due to the cross-sectional nature of the study, causal conclusions cannot be drawn.

Social and emotional learning (SEL) is increasingly recognized as an important component of elementary education, supporting students’ social-emotional development, engagement, well-being, and academic learning. However, the relationships among teacher social-emotional competence, learning climate, implementation quality, and student outcomes remain insufficiently integrated, particularly in the Indonesian context. This study aims to synthesize literature on these relationships and examine their implications for SEL implementation in Indonesian elementary schools. A narrative literature review was conducted using an existing source corpus supplemented by relevant peer-reviewed literature. The synthesis examined major themes concerning teacher competence, classroom practices, learning climate, student outcomes, implementation conditions, and contextual adaptation. The findings suggest that teacher competence is associated with the quality of SEL enactment, while a supportive learning climate provides a context for student participation and social-emotional learning. Implementation quality and cultural context also shape how SEL is adapted and sustained. These relationships should not be interpreted as a universally established causal pathway. The review highlights the need for context-responsive teacher development, school-level support, and rigorous evaluation of SEL practices. Future empirical research in Indonesian elementary schools should investigate these relationships using longitudinal and mixed-methods approaches.

Pre-adolescence 9-12 years is a critical developmental period characterized by rapid biological, emotional, cognitive, and social changes that influence future mental health and well-being. Indian pre-adolescents increasingly encounter academic pressure, changing family dynamics, peer challenges, and extensive digital exposure, creating potential risks to emotional adjustment. Resilience, defined as the ability to adapt positively to adversity and recover from challenging experiences, is an important protective factor during this formative stage. This article aims to examine the determinants and dimensions of resilience among Indian pre-adolescents and to propose a culturally relevant, integrated framework for promoting resilience across biological, psychological, social, and digital domains. This article highlights key factors that strengthen resilience, including emotional regulation, self-esteem, self-compassion, problem-solving skills, supportive parenting, positive school environments, healthy peer relationships, and community connectedness. Digital resilience is also emphasized, encompassing safe technology use, digital literacy, responsible online behavior, and adaptive coping with cyberbullying, online risks, and excessive screen exposure. Based on existing evidence and contextual insights, the integrated pre-adolescent resilience model (IPARM) is proposed, integrating biological, psychological, social, and digital dimensions. Resilience promotion strategies are discussed at individual, family, school, community, and healthcare levels, with nurses and other health professionals playing an important role in early identification of vulnerable children, mental health promotion, and implementation of resilience-building interventions. Strengthening resilience during pre-adolescence represents a valuable preventive mental health strategy. A holistic and culturally responsive approach can foster emotional competence, psychological well-being, adaptability, and healthy development, enabling Indian children to navigate contemporary challenges and develop into confident and resilient individuals.

Empathy is an important skill for social bonding, and thus can greatly affect children's daily social lives. Due to various obstructions when entering a predominantly hearing environment, deaf and hard-of-hearing (DHH) children might face restricted opportunities for developing emotional competence, which in turn may affect their empathic skills. The current study examined the extent to which the three main empathy layers that can be observed in young children (i.e., emotion contagion, attention to others' emotions, and prosocial actions) were related to emotional competence (emotion recognition, regulation and vocabulary) in DHH and hearing preschoolers attending mainstream education (kindergarten) in Portugal. A total of 181 preschoolers (32 DHH and 149 hearing) participated. Caregivers rated children's empathy, and three indices for emotional competence (emotion recognition, emotion regulation, emotion vocabulary). Additionally, hearing and language related factors were collected in the DHH group and included as control variables. One-tailed independent samples t -tests showed similar levels of empathy, emotion recognition and emotion regulation for both groups, but DHH children scored lower on emotion vocabulary than their hearing peers. Additionally, hierarchical regression analyses showed that better skills in emotional competence (all three indices) were associated with more empathic behaviors (prosocial actions) toward a person in distress in both groups. Outcomes are discussed in the context of social and emotional learning and the importance of equity in mainstream schools, addressing the special needs of DHH children or other children from marginalized groups.

همدلی یک مهارت مهم برای پیوندهای اجتماعی است و بنابراین می‌تواند تأثیر زیادی بر زندگی اجتماعی روزمره کودکان داشته باشد. به دلیل موانع مختلف هنگام ورود به محیطی عمدتاً شنوا، کودکان ناشنوا و کم‌شنوا (DHH) ممکن است با فرصت‌های محدودی برای توسعه شایستگی هیجانی مواجه شوند که این امر به نوبه خود می‌تواند بر مهارت‌های همدلی آن‌ها تأثیر بگذارد. مطالعه حاضر میزان ارتباط سه لایه اصلی همدلی که در کودکان خردسال قابل مشاهده است (یعنی سرایت هیجانی، توجه به هیجان‌های دیگران و رفتارهای طرفدارانه اجتماعی) را با شایستگی هیجانی (تشخیص هیجان، تنظیم هیجان و واژگان هیجانی) در کودکان پیش‌دبستانی ناشنوا و کم‌شنوا و شنوا که در آموزش فراگیر (مهدکودک) در پرتغال شرکت داشتند، بررسی کرد. در مجموع ۱۸۱ کودک پیش‌دبستانی (۳۲ کودک DHH و ۱۴۹ کودک شنوا) شرکت کردند. مراقبان، همدلی کودکان و سه شاخص شایستگی هیجانی (تشخیص هیجان، تنظیم هیجان، واژگان هیجانی) را ارزیابی کردند. علاوه بر این، عوامل مرتبط با شنوایی و زبان در گروه DHH جمع‌آوری و به عنوان متغیرهای کنترل لحاظ شد. آزمون t مستقل یک‌سویه نشان داد که سطوح همدلی، تشخیص هیجان و تنظیم هیجان در هر دو گروه مشابه بود، اما کودکان DHH در مقایسه با همسالان شنوا، نمرات پایین‌تری در واژگان هیجانی کسب کردند. همچنین، تحلیل‌های رگرسیون سلسله‌مراتبی نشان داد که مهارت‌های بهتر در شایستگی هیجانی (هر سه شاخص) با رفتارهای همدلانه بیشتر (اقدامات طرفدارانه اجتماعی) نسبت به فردی در شرایط دشوار در هر دو گروه مرتبط بود. نتایج در زمینه یادگیری اجتماعی و هیجانی و اهمیت عدالت در مدارس فراگیر، با توجه به نیازهای ویژه کودکان DHH یا سایر کودکان از گروه‌های به حاشیه رانده شده، مورد بحث قرار گرفته است.

The aim of the study was to determine the effectiveness of the integrated teaching approach regarding the formation of students’ knowledge of quantum biophysics and socio-adaptive skills. For that purpose, three methods were used: analysis of scientific literature to confirm the concept of SAC, and an experimental study involving 60 students to confirm the effectiveness of the integrated teaching method combining the study of quantum biophysical and psychosomatic aspects of education. The theoretical analysis established that the concept of socio-adaptive competence includes three main components – cognitive, emotional, and motivational – and clarified their interrelationship in the process of forming socio-adaptive competence. Furthermore, specific psychodidactic principles and forms of applying the concept within academic courses were identified, ensuring the integration of theoretical knowledge and practical skills. Active engagement with complex quantum biophysical concepts stimulates students’ cognitive processes, increases attentional focus by 28-41%, and fosters self-control skills, while concurrently reducing stress responses (r=-0.31 to -0.42) and enhancing emotional stability (r=0.28-0.38) and cognitive concentration (r=0.33-0.41). It was determined that the integration of psychodidactic principles with practical tasks ensures an optimal interaction between the psyche and physiology, which contributes to an increase in socio-adaptive competence and material retention by 62-68% in the experimental group. The author’s exercises develop cognitive, emotional, and motivational competencies, promote critical thinking, self-regulation, and socio-adaptive behaviour in students. The results can be utilised by educators, educational institution administrators, curriculum developers, and researchers for the implementation and assessment of the development of socio-emotional competence in teachers, with the aim of improving the quality of education, the effectiveness of the learning process, and the psychological well-being of participants in the educational environment.

هدف این پژوهش تعیین اثربخشی رویکرد آموزش تلفیقی در شکل‌گیری دانش دانشجویان درباره زیست‌فیزیک کوانتومی و مهارت‌های سازگاری اجتماعی بود. بدین منظور، سه روش مورد استفاده قرار گرفت: تحلیل ادبیات علمی به منظور تأیید مفهوم SAC و یک مطالعه تجربی با مشارکت ۶۰ دانشجو برای اثبات اثربخشی روش آموزش تلفیقی که جنبه‌های زیست‌فیزیکی کوانتومی و روان‌تنی آموزش را ترکیب می‌کند. تحلیل نظری نشان داد که مفهوم شایستگی سازگاری اجتماعی شامل سه مؤلفه اصلی — شناختی، هیجانی و انگیزشی — است و ارتباط متقابل آن‌ها در فرآیند شکل‌گیری شایستگی سازگاری اجتماعی تبیین شد. افزون بر این، اصول و اشکال روان‌دیداکتیکی خاصی برای به‌کارگیری این مفهوم در دروس دانشگاهی شناسایی گردید که ادغام دانش نظری و مهارت‌های عملی را تضمین می‌کند. مشارکت فعال با مفاهیم پیچیده زیست‌فیزیکی کوانتومی، فرآیندهای شناختی دانشجویان را تحریک می‌کند، تمرکز توجه را بین ۲۸ تا ۴۱ درصد افزایش می‌دهد و مهارت‌های خودکنترلی را تقویت می‌کند، در حالی که همزمان واکنش‌های استرسی را کاهش می‌دهد (r=-0.31 تا -0.42) و پایداری هیجانی (r=0.28-0.38) و تمرکز شناختی (r=0.33-0.41) را افزایش می‌دهد. مشخص شد که ادغام اصول روان‌دیداکتیکی با تکالیف عملی، تعامل بهینه بین روان و فیزیولوژی را تضمین می‌کند که این امر به افزایش شایستگی سازگاری اجتماعی و حفظ مطالب تا ۶۲ تا ۶۸ درصد در گروه آزمایش منجر می‌شود. تمرینات نویسنده، شایستگی‌های شناختی، هیجانی و انگیزشی را پرورش داده، تفکر انتقادی، خودتنظیمی و رفتار سازگاری اجتماعی را در دانشجویان ترویج می‌کند. نتایج می‌تواند توسط مدرسان، مدیران مؤسسات آموزشی، برنامه‌ریزان درسی و پژوهشگران برای اجرای توسعه شایستگی هیجانی-اجتماعی معلمان و ارزیابی آن مورد استفاده قرار گیرد، با هدف ارتقای کیفیت آموزش، اثربخشی فرآیند یادگیری و بهزیستی روان‌شناختی مشارکت‌کنندگان در محیط آموزشی.

The Ministry of Education and Culture (MEC), the Finnish National Agency for Education (EDUFI), and the Finnish Education Evaluation Centre (FINEEC) have recently actively sought to identify and produce means and tools to support socio-emotional learning and well-being among children in early childhood education. According to reports conducted by the Ministry of Education and Culture and the Finnish National Agency for Education, there is a need for a more research related to research-based intervention methods in ECE. The aim of this descriptive review is to highlight Finnish peer reviewed intervention research and find out how teacher-child interaction skills are described within it. The findings indicate that Finnish intervention research is relatively recent, and that all intervention programs are targeted at entire groups of children. The intervention studies (n = 18) were evenly divided into descriptions of method implementation, the strengthening the professional competence of ECE and care personnel and the supporting the socio-emotional skills among children and ECE and care personnel. Teacher competence was enhanced through training that emphasized theoretical knowledge, its binding into practice, and shared reflection. Approximately half of the interventions were based on positive psychology. The role of guardians in interventions was limited. The descriptions of the teacher-child interaction were strongly focused on emotional support. According to the results, the core of teacher-child interaction lies in the teacher’s active role: the teacher is not merely available to the child but acts as an active agent in creating learning opportunities for each child. Supporting the child relies largely on the teacher’s own teacher-child interaction skills and their ability to appropriately use and apply materials. Therefore, strengthening teachers’ own socio-emotional competence and professional capacity is essential within interventions. Providing stronger support for children with greater needs in socio-emotional learning also requires more individualized interventions. Ultimately, children’s socio-emotional learning and competencies, as well as the learning environments that support them, are nurtured by ECE teachers and other ECE and care personnel.

وزارت آموزش و فرهنگ (MEC)، سازمان ملی آموزش فنلاند (EDUFI) و مرکز ارزیابی آموزش فنلاند (FINEEC) اخیراً به طور فعال در پی شناسایی و تولید ابزارها و روش‌هایی برای حمایت از یادگیری اجتماعی‌هیجانی و بهزیستی کودکان در آموزش و پرورش دوران کودکی بوده‌اند. بر اساس گزارش‌های تهیه‌شده توسط وزارت آموزش و فرهنگ و سازمان ملی آموزش فنلاند، نیاز به پژوهش‌های بیشتری در زمینه روش‌های مداخله مبتنی بر پژوهش در آموزش و پرورش دوران کودکی وجود دارد. هدف این مرور توصیفی، برجسته‌کردن پژوهش‌های مداخله‌ای داوری‌شده فنلاندی و بررسی نحوه توصیف مهارت‌های تعامل معلم-کودک در این پژوهش‌ها است. یافته‌ها نشان می‌دهد که پژوهش‌های مداخله‌ای فنلاندی نسبتاً جدید هستند و همه برنامه‌های مداخله‌ای بر کل گروه‌های کودکان متمرکز بوده‌اند. مطالعات مداخله‌ای (n = 18) به طور مساوی بین توصیف اجرای روش، تقویت شایستگی حرفه‌ای کارکنان آموزش و مراقبت دوران کودکی و حمایت از مهارت‌های اجتماعی‌هیجانی کودکان و کارکنان آموزش و مراقبت تقسیم شده‌اند. شایستگی معلمان از طریق آموزش‌هایی که بر دانش نظری، پیوند آن با عمل و بازتاب مشترک تأکید داشتند، تقویت شده است. تقریباً نیمی از مداخلات مبتنی بر روان‌شناسی مثبت‌گرا بوده‌اند. نقش والدین در مداخلات محدود بوده است. توصیف‌های تعامل معلم-کودک عمدتاً بر حمایت هیجانی متمرکز بوده‌اند. بر اساس نتایج، هسته تعامل معلم-کودک در نقش فعال معلم نهفته است: معلم صرفاً در دسترس کودک نیست، بلکه به عنوان عاملی فعال در ایجاد فرصت‌های یادگیری برای هر کودک عمل می‌کند. حمایت از کودک تا حد زیادی به مهارت‌های تعامل معلم-کودک و توانایی معلم در استفاده و به‌کارگیری مناسب مواد آموزشی وابسته است. بنابراین، تقویت شایستگی اجتماعی‌هیجانی و ظرفیت حرفه‌ای معلمان در مداخلات ضروری است. ارائه حمایت قوی‌تر برای کودکانی که نیاز بیشتری به یادگیری اجتماعی‌هیجانی دارند، همچنین مستلزم مداخلات فردی‌تر است. در نهایت، یادگیری و شایستگی‌های اجتماعی‌هیجانی کودکان و همچنین محیط‌های یادگیری حمایت‌کننده از آن‌ها، توسط معلمان آموزش و پرورش دوران کودکی و سایر کارکنان آموزش و مراقبت پرورش می‌یابد.

This article examines the theoretical foundations and educational opportunities for developing emotional intelligence in preschool children. It draws on an analysis of selected scholarly sources, a comparison of concepts, and a methodological synthesis. The relationships and distinctions among emotional intelligence, emotional competence, and social-emotional learning are discussed. Play-based activities are proposed to support emotion recognition and labeling, understanding emotional causes, empathy, and emotion regulation. The article also addresses teacher–parent collaboration, co-regulation, and criteria for pedagogical observation. The practical recommendations are methodological proposals developed for this article; their effectiveness has not been experimentally tested within this work.

این مقاله به بررسی مبانی نظری و فرصت‌های آموزشی برای توسعه هوش هیجانی در کودکان پیش‌دبستانی می‌پردازد. مقاله بر تحلیل منابع علمی منتخب، مقایسه مفاهیم و سنتز روش‌شناختی استوار است. روابط و تمایزات میان هوش هیجانی، شایستگی هیجانی و یادگیری اجتماعی-هیجانی مورد بحث قرار گرفته‌اند. فعالیت‌های مبتنی بر بازی به منظور حمایت از شناسایی و برچسب‌گذاری هیجان‌ها، درک علل هیجانی، همدلی و تنظیم هیجان پیشنهاد شده‌اند. مقاله همچنین به همکاری معلم و والدین، هم‌تنظیمی و معیارهای مشاهده آموزشی می‌پردازد. توصیه‌های عملی ارائه‌شده، پیشنهادهای روش‌شناختی تدوین‌شده برای این مقاله هستند و اثربخشی آن‌ها در این پژوهش به‌طور تجربی آزمون نشده است.

Guided by Belsky’s parenting process model, this pooled cross-sectional study examined a theory-ordered pattern of statistical associations linking marital satisfaction, mindful parenting, parental involvement, and parent-reported emotional competence. Participants were 5,303 married biological parents of kindergarten children in Hubei Province, China, most of whom were mothers. A latent-variable structural equation model adjusted for data-collection batch and relevant demographic characteristics; classroom-cluster-robust re-estimation was used to evaluate the nested recruitment structure. Marital satisfaction was positively associated with mindful parenting and parental involvement; mindful parenting and parental involvement were each positively associated with parent-reported emotional competence. The theory-ordered statistical indirect association through the serially specified parenting constructs was positive (β = 0.038, cluster-robust 95% CI [0.029, 0.046]), whereas the adjusted direct association between marital satisfaction and parent-reported emotional competence was nonsignificant. Covariance-equivalent directional specifications fit identically, indicating that temporal and causal ordering could not be established. Because all constructs were reported by the same parent at one time point, the findings describe theory-consistent statistical associations and do not show that one parenting process preceded another, transmitted an effect, or would improve the child outcome if changed. Longitudinal and multi-informant research is needed.

این مطالعه مقطعی تجمیعی با راهنمایی مدل فرایند فرزندپروری Belsky، الگوی نظری-ترتیبی ارتباطات آماری میان رضایت زناشویی، فرزندپروری آگاهانه، مشارکت والدین و شایستگی هیجانی گزارش‌شده توسط والدین را بررسی کرد. شرکت‌کنندگان شامل ۵٬۳۰۳ والد زیستی متأهل کودکان مهدکودک در استان هوبئی چین بودند که اکثر آن‌ها مادر بودند. یک مدل معادلات ساختاری متغیر پنهان با تعدیل برای دسته جمع‌آوری داده‌ها و ویژگی‌های جمعیت‌شناختی مرتبط اجرا شد؛ برآورد مجدد مقاوم به خوشه‌بندی کلاسی برای ارزیابی ساختار نمونه‌گیری تو در تو به‌کار رفت. رضایت زناشویی با فرزندپروری آگاهانه و مشارکت والدین رابطه مثبت داشت؛ فرزندپروری آگاهانه و مشارکت والدین هرکدام با شایستگی هیجانی گزارش‌شده توسط والدین رابطه مثبت داشتند. ارتباط غیرمستقیم آماری نظری-ترتیبی از طریق سازه‌های فرزندپروری به صورت زنجیره‌ای مثبت بود (β = ۰٫۰۳۸، فاصله اطمینان ۹۵٪ مقاوم به خوشه [۰٫۰۲۹، ۰٫۰۴۶])، در حالی که ارتباط مستقیم تعدیل‌شده میان رضایت زناشویی و شایستگی هیجانی گزارش‌شده توسط والدین معنادار نبود. مشخصات جهت‌دار معادل کوواریانس به طور یکسان برازش داشتند که نشان می‌دهد ترتیب زمانی و علیت قابل تعیین نبود. از آنجا که همه سازه‌ها توسط یک والد در یک نقطه زمانی گزارش شده‌اند، یافته‌ها صرفاً ارتباطات آماری منطبق با نظریه را توصیف می‌کنند و نشان نمی‌دهند که یک فرایند فرزندپروری مقدم بر دیگری بوده، اثری را منتقل کرده یا در صورت تغییر، پیامد کودک را بهبود می‌بخشد. پژوهش‌های طولی و چند-اطلاع‌دهنده مورد نیاز است.

Introduction This study aimed to examine conditional associations between social and emotional competence and academic resilience among university students and to identify dimensions with the strongest overall and cross-construct connectivity. Methods In a cross-sectional survey, 1,191 students from six universities in Anhui Province, China, completed self-report questionnaires. An EBICglasso network was estimated from Spearman correlations among four social and emotional competence dimensions and six academic resilience dimensions. Node strength, bridge strength, and bootstrap accuracy and stability were assessed. Results The network retained 28 of 45 possible edges, including nine cross-construct connections. The strongest cross-construct edges linked self-related competence with goal orientation (0.37), other-related competence with acceptance (0.29), and collective-related competence with meaning orientation (0.24). Goal orientation had the highest strength (0.95), while self-related competence had the highest bridge strength among the social and emotional competence dimensions (0.44). Both centrality indices had correlation-stability coefficients of 0.75. The three leading cross-construct edges remained positive and retained their rankings across alternative tuning parameters and the unregularized partial-correlation network. Discussion In this sample, self-regulatory and relational competence dimensions showed distinct patterns of association with academic resilience facets. These findings support examining specific dimension pairs and provide hypotheses for longitudinal research on academic adaptation.

مقدمه: هدف این مطالعه بررسی ارتباطات شرطی بین شایستگی اجتماعی و هیجانی و تاب‌آوری تحصیلی در میان دانشجویان دانشگاه و شناسایی ابعادی با قوی‌ترین پیوند کلی و بین‌ساختاری بود. روش‌ها: در یک پژوهش مقطعی، ۱۱۹۱ دانشجو از شش دانشگاه در استان آنهویی چین، پرسشنامه‌های خودگزارش‌دهی را تکمیل کردند. یک شبکه EBICglasso بر اساس همبستگی‌های اسپیرمن میان چهار بعد شایستگی اجتماعی و هیجانی و شش بعد تاب‌آوری تحصیلی برآورد شد. قدرت گره، قدرت پل، و دقت و پایداری بوت‌استرپ ارزیابی گردید. نتایج: شبکه ۲۸ لبه از ۴۵ لبه ممکن را حفظ کرد که شامل ۹ پیوند بین‌ساختاری بود. قوی‌ترین لبه‌های بین‌ساختاری، شایستگی مرتبط با خود را با جهت‌گیری هدف (۰٫۳۷)، شایستگی مرتبط با دیگران را با پذیرش (۰٫۲۹)، و شایستگی مرتبط با جمع را با جهت‌گیری معنا (۰٫۲۴) پیوند دادند. جهت‌گیری هدف بالاترین قدرت (۰٫۹۵) و شایستگی مرتبط با خود بالاترین قدرت پل را در میان ابعاد شایستگی اجتماعی و هیجانی (۰٫۴۴) داشت. هر دو شاخص مرکزی دارای ضریب پایداری همبستگی ۰٫۷۵ بودند. سه لبه اصلی بین‌ساختاری در سراسر پارامترهای تنظیم جایگزین و شبکه همبستگی جزئی بدون منظم‌سازی، مثبت باقی ماندند و رتبه‌بندی خود را حفظ کردند. بحث: در این نمونه، ابعاد شایستگی خودتنظیمی و ارتباطی الگوهای متمایزی از ارتباط با جنبه‌های تاب‌آوری تحصیلی نشان دادند. این یافته‌ها از بررسی جفت ابعاد خاص حمایت می‌کند و فرضیه‌هایی برای پژوهش‌های طولی درباره سازگاری تحصیلی ارائه می‌دهد.