campus environment

With the continuous advancement of the construction of a national lifelong learning system and the deepening reform of the modern vocational education system, exploring the internal and external driving factors underlying the high-quality development of higher vocational colleges in border regions can effectively address several prominent challenges faced by northern higher vocational institutions, including insufficient connotative development in relation to construction requirements, inadequate motivation for autonomous learning among teachers and students, and difficulties in adapting lifelong education services to the needs of regional industries. Therefore, this research has significant practical implications.Drawing on self-efficacy theory and lifelong education theory, this study clarifies the transmission mechanisms among variables and constructs a theoretical model centered on lifelong education driving factors, teachers’ and students’ self-efficacy, and the high-quality development of higher vocational colleges. The study conducted a survey among 14 public higher vocational colleges in Heilongjiang Province, collecting 628 valid teacher questionnaires and 864 valid student questionnaires. Empirical analysis was conducted using SPSS 26.0 and the PROCESS macro, including reliability and validity tests, correlation analysis, and Bootstrap tests of mediating effects.The empirical results reveal several key findings. First, four driving factors associated with lifelong education—digital learning resource provision, the implementation of industry–education integration, the cultivation of a lifelong learning-oriented campus environment, and modern institutional governance—can all positively promote the high-quality development of higher vocational colleges. Second, these four types of factors significantly enhance the self-efficacy levels of both teachers and students. Finally, teachers’ and students’ self-efficacy plays a mediating role in this process: various lifelong education-related factors not only directly improve the quality of institutional development but also indirectly facilitate the connotative development of colleges by strengthening teachers’ and students’ confidence in learning and career development.Based on the practical context of higher vocational education in Heilongjiang Province, this study enriches the theoretical framework concerning institutional development from the perspective of lifelong education and provides two practical implications for higher vocational colleges in northern border regions. Higher vocational institutions should not only align their educational practices with local industrial characteristics but also focus on stimulating the subjective initiative of teachers and students, thereby establishing a sustainable and stable model of high-quality development.

In an era of CRT bans and university neutrality, democracy demands active civic engagement among college students. Scholars have called for a deliberate approach to political learning in higher education, focusing on how campus environments shape it. However, our understanding of how campus environments influence the political engagement of students of color, particularly during this turbulent political moment, is limited. Therefore, this study examined how a culturally engaging campus environment affects the political learning and engagement of students of color at four Minority Serving or Emerging Institutions. Findings were organized by the servingness typology of producing and serving, as all campuses had high voting rates, a proxy for political engagement, but may not have had high cultural reflection. The themes point to the importance of faculty of color in role modeling how to engage in civil discourse about contentious topics, students’ motivation to become politically engaged through cultural familiarity, and how feelings of disregard by the administration led students at producing campuses to go off campus to learn and engage politically, whereas students at serving institutions engaged with their administration and as part of the student government.

در عصری که ممنوعیت CRT و بی‌طرفی دانشگاه‌ها مطرح است، دموکراسی مستلزم مشارکت فعال مدنی در میان دانشجویان دانشگاهی است. پژوهشگران خواستار رویکردی هدفمند به یادگیری سیاسی در آموزش عالی شده‌اند و بر نحوه تأثیر محیط‌های دانشگاهی بر این امر تمرکز کرده‌اند. با این حال، درک ما از چگونگی تأثیر محیط‌های دانشگاهی بر مشارکت سیاسی دانشجویان رنگین‌پوست، به‌ویژه در این برهه پرتلاطم سیاسی، محدود است. بنابراین، این مطالعه به بررسی تأثیر محیط دانشگاهی با رویکرد فرهنگی بر یادگیری و مشارکت سیاسی دانشجویان رنگین‌پوست در چهار مؤسسه خدمت‌رسان یا در حال ظهور اقلیت‌ها پرداخت. یافته‌ها بر اساس گونه‌شناسی خدمت‌رسانیِ تولید و خدمت سازماندهی شدند، چرا که همه دانشگاه‌ها دارای نرخ بالای رأی‌دهی بودند که به عنوان شاخصی برای مشارکت سیاسی در نظر گرفته شد، اما ممکن است بازتاب فرهنگی بالایی نداشته باشند. مضامین به اهمیت اعضای هیئت علمی رنگین‌پوست در الگوسازی نحوه مشارکت در گفتمان مدنی پیرامون موضوعات مناقشه‌برانگیز، انگیزه دانشجویان برای مشارکت سیاسی از طریق آشنایی فرهنگی، و همچنین تأثیر احساس بی‌توجهی از سوی مدیریت دانشگاه اشاره دارند؛ به‌طوری‌که دانشجویان در دانشگاه‌های تولیدکننده برای یادگیری و مشارکت سیاسی به خارج از دانشگاه روی آوردند، در حالی که دانشجویان در دانشگاه‌های خدمت‌رسان با مدیریت و به عنوان بخشی از دولت دانشجویی تعامل داشتند.

Introduction Universities are cultural settings in which institutional arrangements and interpersonal recognition jointly condition participation and belonging. Methods This open-data secondary analysis examined how perceived supportive campus environment and relationship quality combined in relation to university belonging and sociocultural engagement among health-professions students at a culturally diverse university in the United Arab Emirates. The released dataset contained 683 records; 661 complete cases entered both polynomial models. Predictors were transformed to proportion-of-maximum-possible scores. Inference combined 2,000 bootstrap resamples, HC3 heteroskedasticity-robust standard errors, duplicate-record checks, and Cook's D influence sensitivity. Results The models explained 47.3% of belonging and 25.6% of sociocultural engagement. The joint-resource slope was positive for belonging [a1 = 3.159, 95% bootstrap CI (2.596, 3.602)] and sociocultural engagement [a1 = 1.721, CI (1.233, 2.133)]. Curvature, directional difference, and mismatch curvature were not consistently supported. Removing two exact duplicate records or 41 observations above Cook's D >4/ n retained the positive joint-resource pattern. Discussion Thus, stronger institutional support and relationships were jointly associated with both campus belonging and multicultural participation, without evidence for a unique matching effect. The cross-sectional measures do not directly observe identity co-construction, so the contribution is a bounded quantitative account of conditions associated with culturally situated participation and belonging.

مقدمه: دانشگاه‌ها محیط‌های فرهنگی‌ای هستند که در آن‌ها ترتیبات نهادی و شناسایی بین‌فردی به طور مشترک مشارکت و تعلق را مشروط می‌کنند. روش‌ها: این تحلیل ثانویه داده‌های باز بررسی کرد که چگونه ادراک از محیط حمایتی دانشگاه و کیفیت روابط به طور ترکیبی با تعلق به دانشگاه و درگیری جامعه‌شناختی-فرهنگی در میان دانشجویان رشته‌های علوم سلامت در یک دانشگاه با تنوع فرهنگی در امارات متحده عربی مرتبط است. مجموعه داده منتشرشده شامل ۶۸۳ رکورد بود؛ ۶۶۱ مورد کامل وارد هر دو مدل چندجمله‌ای شدند. متغیرهای پیش‌بین به نمرات نسبت به حداکثر ممکن تبدیل شدند. استنتاج با ترکیب ۲۰۰۰ بازنمونه‌گیری بوت‌استرپ، خطاهای استاندارد مقاوم به ناهمسانی واریانس HC3، بررسی رکوردهای تکراری و حساسیت تأثیر Cook's D انجام شد. نتایج: مدل‌ها ۴۷/۳٪ از واریانس تعلق و ۲۵/۶٪ از واریانس درگیری جامعه‌شناختی-فرهنگی را تبیین کردند. شیب منبع مشترک برای تعلق [a1 = 3.159، فاصله اطمینان بوت‌استرپ ۹۵٪ (2.596، 3.602)] و درگیری جامعه‌شناختی-فرهنگی [a1 = 1.721، فاصله اطمینان (1.233، 2.133)] مثبت بود. انحنا، تفاوت جهت‌دار و انحنای عدم تطابق به طور مداوم تأیید نشدند. حذف دو رکورد کاملاً تکراری یا ۴۱ مشاهده با Cook's D >4/n الگوی مثبت منبع مشترک را حفظ کرد. بحث: بنابراین، حمایت نهادی قوی‌تر و روابط بهتر به طور مشترک با تعلق به دانشگاه و مشارکت چندفرهنگی مرتبط بودند، بدون شواهدی برای اثر تطابق منحصر به فرد. سنجه‌های مقطعی به طور مستقیم هم‌ساخت هویت را مشاهده نمی‌کنند، بنابراین این مطالعه یک گزارش کمی محدود از شرایط مرتبط با مشارکت و تعلق در بستر فرهنگی ارائه می‌دهد.

Deaf students face various challenges in the learning process in higher education, particularly in terms of communication and access to information. These challenges are not only caused by hearing limitations, but also by the low level of awareness among the academic community regarding the needs of deaf students. This study aims to identify the level of awareness of non-deaf students and teaching staff toward the needs of deaf students within the campus environment. This research employs a qualitative approach to examine the awareness of the academic community regarding the needs of deaf students. Data were collected using a mixed-methods approach, through the distribution of questionnaires and structured interviews. The results indicate that most respondents have demonstrated an initial level of concern for the needs of deaf students; however, they still exhibit limited basic knowledge and minimal direct interaction experience. These findings highlight the need for further efforts in the form of educational initiatives and more inclusive communication strategies to create a learning environment that is accessible, supportive, and inclusive for deaf students.

دانشجویان ناشنوا در فرایند یادگیری در آموزش عالی با چالش‌های متعددی به‌ویژه در زمینه ارتباطات و دسترسی به اطلاعات مواجه هستند. این چالش‌ها نه تنها ناشی از محدودیت‌های شنوایی است، بلکه به دلیل سطح پایین آگاهی اعضای جامعه دانشگاهی نسبت به نیازهای دانشجویان ناشنوا نیز می‌باشد. هدف این پژوهش شناسایی سطح آگاهی دانشجویان و اعضای هیئت علمی غیرناشنوا نسبت به نیازهای دانشجویان ناشنوا در محیط دانشگاه است. این پژوهش با رویکرد کیفی به بررسی میزان آگاهی جامعه دانشگاهی نسبت به نیازهای دانشجویان ناشنوا می‌پردازد. داده‌ها با استفاده از رویکرد ترکیبی از طریق توزیع پرسشنامه و انجام مصاحبه‌های ساختاریافته گردآوری شده‌اند. نتایج نشان می‌دهد که اکثر پاسخ‌دهندگان سطح اولیه‌ای از دغدغه نسبت به نیازهای دانشجویان ناشنوا را نشان داده‌اند؛ با این حال، دانش پایه‌ای آن‌ها همچنان محدود بوده و تجربه تعامل مستقیم آن‌ها بسیار اندک است. این یافته‌ها بر ضرورت تلاش‌های بیشتر در قالب ابتکارات آموزشی و راهبردهای ارتباطی فراگیرتر برای ایجاد محیط یادگیری قابل دسترس، حمایت‌کننده و فراگیر برای دانشجویان ناشنوا تأکید می‌کند.