Aims and background: The sleep-wake cycle and sleep consolidation are essential to children's growth and development.There is a paucity of studies on the sleep characteristics and the effect of electronic media on them in healthy Indian infants and toddlers.The objectives were to assess the sleep characteristics of healthy Indian infants and toddlers and to examine the impact of electronic media on them.Materials and methods: This was a cross-sectional study at a tertiary center in India, among healthy children aged 3-36 months.Those with concurrent illness (e.g., gastroenteritis, respiratory illness) were excluded.A Hindi version of the Revised Brief Infant Sleep Questionnaire (BISQ-R) was used to assess sleep patterns.Results: A total of 100 children were enrolled during the study period; their median (IQR) age was 12.1 (3.5, 18) months, with most of them being males (74%).The median (IQR) total sleep duration was 11 (10.0,13.3) hours.Electronic media exposure was noted in 83 (83%) children.Of them, 27 (32.5%)children were exposed to ≥1 hour/day.There was no significant difference in sleep duration, night awakenings, or wakefulness between media-exposed and media-unexposed groups in children.Similarly, there was no significant effect of media exposure on sleep characteristics.Conclusion: Sleep duration in infants and toddlers was below the international recommendation.A majority of children had exposure to electronic media, and one-third had exposure of at least 1 hour.Approximately three-fourths of parents didn't perceive the child's sleep problems.Clinical significance: There is an urgent need to routinely evaluate sleep characteristics in infants and toddlers and to increase awareness of sleep hygiene and media exposure among parents.
Background: Sleep disturbances impact outcomes in major depressive disorder (MDD). This cross-sectional study evaluated subjective sleep quality and habits in adolescents with MDD and their associations with suicide attempt (SA) and non-suicidal self-injury (NSSI).Methods: Sixty-eight adolescents aged 13–18 years with MDD were classified as NSSI-only, SA-only, and combined. Clinical severity and depressive symptoms were measured with Clinical Global Impression– Severity scale and Children’s Depression Rating Scale–Revised (CDRS-R). Self-harm and suicidality were evaluated using Inventory of Statements About Self-Injury and Columbia-Suicide Severity Rating Scale. Pittsburgh Sleep Quality Index (PSQI) and Children’s Sleep Habits Questionnaire (CSHQ) assessed past-month sleep quality and past-week sleep habits.Results: Participants had poor sleep quality (89.7%) and disturbed sleep habits (83.8%), without group differences. CSHQ scores correlated moderately with lifetime NSSI frequency (r = .36, P = .003), whereas PSQI scores correlated weakly (r = .28, P = .023). PSQI scores were modestly related to past-month suicidal ideation severity (r = .28, P = .022). In hierarchical regressions controlling for sedative medications and CDRS-R scores, CSHQ (β = 0.299, P = .022) and PSQI (β = 0.248, P = .047) accounted for incremental variance in lifetime NSSI frequency.Conclusion: Sleep problems are common among adolescents with MDD, suggesting a clinical feature rather than a subgroup-specific trait. Sleep disturbance was associated with lifetime NSSI burden beyond depression severity, indicating a clinically relevant assessment domain. Prospective longitudinal studies should clarify temporal and bidirectional relationships with self-harm outcomes.
زمینه: اختلالات خواب بر پیامدهای اختلال افسردگی اساسی (MDD) تأثیر می‌گذارند. این مطالعه مقطعی به ارزیابی کیفیت خواب ذهنی و عادات خواب در نوجوانان مبتلا به MDD و ارتباط آن‌ها با اقدام به خودکشی (SA) و خودآسیبی غیرخودکشی (NSSI) پرداخت. روش‌ها: شصت‌وهشت نوجوان ۱۳ تا ۱۸ ساله مبتلا به MDD به سه گروه فقط NSSI، فقط SA و ترکیبی تقسیم شدند. شدت بالینی و علائم افسردگی با مقیاس Clinical Global Impression–Severity و Children’s Depression Rating Scale–Revised (CDRS-R) سنجیده شد. خودآسیبی و افکار خودکشی با استفاده از Inventory of Statements About Self-Injury و Columbia-Suicide Severity Rating Scale ارزیابی گردید. شاخص کیفیت خواب پیتسبورگ (PSQI) و پرسشنامه عادات خواب کودکان (CSHQ) کیفیت خواب ماه گذشته و عادات خواب هفته گذشته را بررسی کردند. یافته‌ها: شرکت‌کنندگان کیفیت خواب ضعیف (۸۹.۷٪) و عادات خواب مختل (۸۳.۸٪) داشتند و تفاوت معناداری بین گروه‌ها مشاهده نشد. نمرات CSHQ با فراوانی مادام‌العمر NSSI همبستگی متوسطی داشت (r = ۰.۳۶، P = ۰.۰۰۳)، در حالی که نمرات PSQI همبستگی ضعیفی نشان داد (r = ۰.۲۸، P = ۰.۰۲۳). نمرات PSQI با شدت افکار خودکشی در ماه گذشته ارتباط اندکی داشت (r = ۰.۲۸، P = ۰.۰۲۲). در رگرسیون‌های سلسله‌مراتبی با کنترل داروهای آرام‌بخش و نمرات CDRS-R، CSHQ (β = ۰.۲۹۹، P = ۰.۰۲۲) و PSQI (β = ۰.۲۴۸، P = ۰.۰۴۷) واریانس افزایشی در فراوانی مادام‌العمر NSSI را تبیین کردند. نتیجه‌گیری: مشکلات خواب در میان نوجوانان مبتلا به MDD شایع است و بیشتر به عنوان یک ویژگی بالینی مطرح می‌شود تا یک ویژگی خاص زیرگروه. اختلال خواب با بار مادام‌العمر NSSI مستقل از شدت افسردگی مرتبط بود و نشان‌دهنده اهمیت بالینی این حوزه ارزیابی است. مطالعات آینده‌نگر طولی باید روابط زمانی و دوسویه با پیامدهای خودآسیبی را روشن کنند.
Background: Sleep disturbances impact outcomes in major depressive disorder (MDD). This cross-sectional study evaluated subjective sleep quality and habits in adolescents with MDD and their associations with suicide attempt (SA) and non-suicidal self-injury (NSSI).Methods: Sixty-eight adolescents aged 13–18 years with MDD were classified as NSSI-only, SA-only, and combined. Clinical severity and depressive symptoms were measured with Clinical Global Impression– Severity scale and Children’s Depression Rating Scale–Revised (CDRS-R). Self-harm and suicidality were evaluated using Inventory of Statements About Self-Injury and Columbia-Suicide Severity Rating Scale. Pittsburgh Sleep Quality Index (PSQI) and Children’s Sleep Habits Questionnaire (CSHQ) assessed past-month sleep quality and past-week sleep habits.Results: Participants had poor sleep quality (89.7%) and disturbed sleep habits (83.8%), without group differences. CSHQ scores correlated moderately with lifetime NSSI frequency (r = .36, P = .003), whereas PSQI scores correlated weakly (r = .28, P = .023). PSQI scores were modestly related to past-month suicidal ideation severity (r = .28, P = .022). In hierarchical regressions controlling for sedative medications and CDRS-R scores, CSHQ (β = 0.299, P = .022) and PSQI (β = 0.248, P = .047) accounted for incremental variance in lifetime NSSI frequency.Conclusion: Sleep problems are common among adolescents with MDD, suggesting a clinical feature rather than a subgroup-specific trait. Sleep disturbance was associated with lifetime NSSI burden beyond depression severity, indicating a clinically relevant assessment domain. Prospective longitudinal studies should clarify temporal and bidirectional relationships with self-harm outcomes.
زمینه: اختلالات خواب بر پیامدهای اختلال افسردگی اساسی (MDD) تأثیر می‌گذارند. این مطالعه مقطعی به ارزیابی کیفیت خواب ذهنی و عادات خواب در نوجوانان مبتلا به MDD و ارتباط آن‌ها با اقدام به خودکشی (SA) و خودآسیبی غیرخودکشی (NSSI) پرداخت. روش‌ها: شصت‌وهشت نوجوان ۱۳ تا ۱۸ ساله مبتلا به MDD به سه گروه فقط NSSI، فقط SA و ترکیبی تقسیم شدند. شدت بالینی و علائم افسردگی با مقیاس Clinical Global Impression–Severity و Children’s Depression Rating Scale–Revised (CDRS-R) سنجیده شد. خودآسیبی و افکار خودکشی با استفاده از Inventory of Statements About Self-Injury و Columbia-Suicide Severity Rating Scale ارزیابی گردید. شاخص کیفیت خواب پیتسبورگ (PSQI) و پرسشنامه عادات خواب کودکان (CSHQ) کیفیت خواب ماه گذشته و عادات خواب هفته گذشته را بررسی کردند. یافته‌ها: شرکت‌کنندگان کیفیت خواب ضعیف (۸۹.۷٪) و عادات خواب مختل (۸۳.۸٪) داشتند و تفاوت معناداری بین گروه‌ها مشاهده نشد. نمرات CSHQ با فراوانی مادام‌العمر NSSI همبستگی متوسطی داشت (r = ۰.۳۶، P = ۰.۰۰۳)، در حالی که نمرات PSQI همبستگی ضعیفی نشان داد (r = ۰.۲۸، P = ۰.۰۲۳). نمرات PSQI با شدت افکار خودکشی در ماه گذشته ارتباط اندکی داشت (r = ۰.۲۸، P = ۰.۰۲۲). در رگرسیون‌های سلسله‌مراتبی با کنترل داروهای آرام‌بخش و نمرات CDRS-R، CSHQ (β = ۰.۲۹۹، P = ۰.۰۲۲) و PSQI (β = ۰.۲۴۸، P = ۰.۰۴۷) واریانس افزایشی در فراوانی مادام‌العمر NSSI را تبیین کردند. نتیجه‌گیری: مشکلات خواب در میان نوجوانان مبتلا به MDD شایع است و بیشتر به عنوان یک ویژگی بالینی مطرح می‌شود تا یک ویژگی خاص زیرگروه. اختلال خواب با بار مادام‌العمر NSSI مستقل از شدت افسردگی مرتبط بود و نشان‌دهنده اهمیت بالینی این حوزه ارزیابی است. مطالعات آینده‌نگر طولی باید روابط زمانی و دوسویه با پیامدهای خودآسیبی را روشن کنند.
Background and Objective The baseline sleep phenotype of early Alzheimer’s disease (AD) patients entering lecanemab therapy is poorly characterized.Methods Forty-four consecutive early AD patients (mild cognitive impairment or mild dementia) awaiting lecanemab underwent attended polysomnography, the Epworth Sleepiness Scale, Insomnia Severity Index (ISI), Pittsburgh Sleep Quality Index (PSQI), and Beck Depression Inventory (BDI). Forty-four controls without documented cognitive disorder, referred for polysomnography by the study’s sleep specialist over the same period, were balanced on sex, age and apnea–hypopnea index. Comparisons used independent-samples tests with Benjamini–Hochberg false discovery rate correction within pre-specified families.Results Obstructive sleep apnea was prevalent (61.4% moderate-to-severe) despite a body mass index of 22.5 kg/m2; groups were balanced (all p>0.15). Early AD patients showed greater wake after sleep onset (114.0 min vs. 78.7 min; q=0.006), lower sleep efficiency (67.7% vs. 77.2%; q=0.006) and shorter total sleep time (284.0 min vs. 321.1 min; q=0.039) with comparable recording time, and lower REM arousal index (13.9/h vs. 21.3/h; q=0.012). Differences were moderate (|g| 0.49–0.72); sleep-stage distribution and total arousal index did not differ. ISI (3.8 vs. 13.8) and PSQI (4.1 vs. 10.0) were nonetheless lower in AD (both q<0.001; |g| 1.52–1.86); BDI did not differ.Conclusions Early AD patients awaiting lecanemab therapy had a high prevalence of sleep apnea and reduced objective sleep continuity despite reporting fewer subjective sleep complaints than controls, a contrast that may partly reflect the symptomatic sleep-clinic comparator. Objective sleep assessment before initiating lecanemab therapy may therefore be considered.
زمینه و هدف: فنوتیپ خواب پایه در بیماران آلزایمر اولیه (AD) که وارد درمان با lecanemab می‌شوند، به‌خوبی توصیف نشده است. روش‌ها: چهل‌وچهار بیمار متوالی با آلزایمر اولیه (اختلال شناختی خفیف یا دمانس خفیف) که در انتظار lecanemab بودند، تحت پلی‌سومنوگرافی حضوری، مقیاس خواب‌آلودگی Epworth، شاخص شدت بی‌خوابی (ISI)، شاخص کیفیت خواب Pittsburgh (PSQI) و پرسشنامه افسردگی Beck (BDI) قرار گرفتند. چهل‌وچهار فرد کنترل بدون اختلال شناختی مستند که در همان بازه زمانی توسط متخصص خواب پژوهش برای پلی‌سومنوگرافی ارجاع شده بودند، از نظر جنس، سن و شاخص آپنه–هیپوآپنه متعادل شدند. مقایسه‌ها با استفاده از آزمون‌های نمونه‌های مستقل و تصحیح نرخ کشف کاذب Benjamini–Hochberg در خانواده‌های از پیش تعیین‌شده انجام شد. نتایج: آپنه انسدادی خواب شایع بود (۶۱.۴٪ متوسط تا شدید) علیرغم شاخص توده بدنی ۲۲.۵ کیلوگرم/متر مربع؛ گروه‌ها متعادل بودند (همه p>۰.۱۵). بیماران آلزایمر اولیه بیداری پس از شروع خواب بیشتری داشتند (۱۱۴.۰ دقیقه در مقابل ۷۸.۷ دقیقه؛ q=۰.۰۰۶)، کارایی خواب پایین‌تری (۶۷.۷٪ در مقابل ۷۷.۲٪؛ q=۰.۰۰۶) و زمان کل خواب کوتاه‌تری (۲۸۴.۰ دقیقه در مقابل ۳۲۱.۱ دقیقه؛ q=۰.۰۳۹) با زمان ضبط مشابه و شاخص برانگیختگی REM پایین‌تر (۱۳.۹/ساعت در مقابل ۲۱.۳/ساعت؛ q=۰.۰۱۲) نشان دادند. تفاوت‌ها متوسط بود (|g| ۰.۴۹–۰.۷۲)؛ توزیع مراحل خواب و شاخص کل برانگیختگی تفاوتی نداشت. با این حال، ISI (۳.۸ در مقابل ۱۳.۸) و PSQI (۴.۱ در مقابل ۱۰.۰) در گروه AD پایین‌تر بود (هر دو q<۰.۰۰۱؛ |g| ۱.۵۲–۱.۸۶)؛ BDI تفاوتی نداشت. نتیجه‌گیری: بیماران آلزایمر اولیه در انتظار درمان با lecanemab شیوع بالای آپنه خواب و کاهش تداوم عینی خواب داشتند، اگرچه شکایات ذهنی خواب کمتری نسبت به گروه کنترل گزارش کردند که این تضاد ممکن است تا حدی بازتاب مقایسه با گروه مراجعه‌کننده به کلینیک خواب باشد. بنابراین، ارزیابی عینی خواب پیش از شروع درمان با lecanemab می‌تواند مدنظر قرار گیرد.
