Tourism

The professional reintegration of veterans is a major challenge for Ukraine’s post-war recovery and requires vocational education aligned with labour market needs. The tourism and hospitality industry offers employment opportunities, but transition to civilian work requires sector-specific knowledge, digital competence, communication, teamwork, decision-making and adaptability. The study aims to develop and theoretically substantiate a conceptual model for integrating interactive digital learning technologies into veterans’ vocational education for employment in the tourism and hospitality industry. The methodology combines secondary analysis of a sociological survey conducted by the Ukrainian Veterans Fund and the Rating Sociological Group in December 2025 among 240 respondents, competency mapping and a systematic literature review. The analysis identified transferable military competencies, including discipline, teamwork under pressure, logistical planning and decision-making in dynamic situations. It also revealed gaps in customer orientation, digital literacy and personalised service. The proposed model links veterans’ competencies and educational needs with labour market requirements through interactive technologies, including problem-based, case-based, simulation-based and scenario-based learning, microlearning, the flipped classroom, Learning Management Systems, Virtual Reality, Augmented Reality and Geographic Information Systems. The model provides a framework for translating military experience into civilian professional competencies and supports vocational programmes for veterans seeking employment in the tourism and hospitality industry. Its application may strengthen employability, facilitate social reintegration and contribute to Ukraine’s post-war recovery. Further research should validate the model through implementation and evaluation.

In today’s dynamic service sectors, particularly aviation and tourism, innovation is a vital driver of performance. While leadership is known to foster innovation, the mechanisms by which leadership influences innovation outcomes through team learning remain underexplored. This study examines the impact of innovation leadership on team performance through team explorative learning, employee innovation, and team innovation, and further examines the moderating role of customer relationship management (CRM) practices in these relationships. Drawing on Social Exchange Theory and Social Learning Theory, innovation is conceptualized as a multi-level outcome shaped by leadership and team dynamics. Using Structural Equation Modelling on survey data from 430 employees and leaders in Vietnam’s aviation and tourism sector, the findings show that innovation leadership enhances team explorative learning, which in turn promotes employee and team innovation. These innovation outcomes subsequently enhance team performance, confirming their mediating roles in the relationship between team explorative learning and performance. Moreover, customer relationship management (CRM) practices moderate these relationships by strengthening the effect of team innovation on performance and attenuating the direct relationship between team explorative learning and team performance. In contrast, CRM practices had a limited moderating effect on the relationship between employee innovation and team performance. This study advances understanding of the indirect pathways through which leadership drives innovation and highlights CRM practices as a boundary condition. Practical implications for managing innovation in complex service environments are offered.

Addressing the structural imbalance in smart tourism course teaching—characterized by "emphasizing technical principles while neglecting value guidance, and prioritizing case introductions over critical thinking and character cultivation"—this study takes the ideological and political education (IPE) reform of the course "Introduction to Smart Tourism" as its vehicle to construct a "dual-integration driven" teaching model. This model is driven by two wheels: interdisciplinary integration and industry-education integration. It systematically excavates the IPE elements embedded in the course, including cultural confidence, ecological protection, rural revitalization, red heritage, technological self-reliance, and data ethics. By building a full-chain IPE implementation system of "theoretical immersion—case discussion—project practice—evaluation feedback," and relying on a localized typical case database and a government-enterprise-university collaborative education platform, the model enables students to advance from "technical cognition" to "value internalization" and further to "professional practice." A three-year teaching practice shows that this model effectively enhances students' cultural identity, technological ethics awareness, and cross-cultural narrative ability, providing a replicable practical paradigm for similar universities to carry out IPE construction in smart tourism courses.

This phenomenological study explores the lived experiences of Thai Generation Z hikers, thoroughly examining the critical intersection of artificial intelligence (AI) literacy and complex decision-making in wilderness environments. As young adventurers increasingly pursue nature-based eco-experientia for psychological restoration, AI has rapidly evolved into an active, front-facing backcountry companion. Using the Theory of Technological Mediation alongside robust methodological triangulation—including in-depth interviews, focus groups, and interactive discussions with university-aged hikers—this research examines how algorithmic tools profoundly reshape human-nature relationships. The empirical findings clearly show that AI is seamlessly integrated throughout the trekking lifecycle, functioning as a vital digital safety net that mitigates environmental uncertainty. However, this deep integration precipitates a highly complex socio-technical paradox. While participants consistently exhibit exceptional functional AI literacy, an emerging algorithmic dependency actively threatens to erode traditional, intuitive wilderness judgment. Ultimately, AI facilitates a hermeneutic relationship in which pristine nature is interpreted through curated data, fundamentally transforming raw exploration into a mediated digital reality that urgently requires careful preservation of human agency within adventure tourism.

این مطالعه پدیدارشناختی به بررسی تجارب زیسته کوهنوردان نسل Z تایلندی می‌پردازد و به طور جامع به تلاقی حیاتی سواد هوش مصنوعی (AI) و تصمیم‌گیری پیچیده در محیط‌های بکر طبیعی می‌پردازد. با افزایش تمایل جوانان ماجراجو به تجربه‌های طبیعت‌محور برای بازسازی روان‌شناختی، هوش مصنوعی به سرعت به یک همراه فعال و پیشرو در مناطق دورافتاده تبدیل شده است. با بهره‌گیری از نظریه میانجی‌گری فناورانه و تلفیق روش‌شناسی قوی شامل مصاحبه‌های عمیق، گروه‌های کانونی و بحث‌های تعاملی با کوهنوردان در سنین دانشگاهی، این پژوهش بررسی می‌کند که چگونه ابزارهای الگوریتمی به طور عمیق روابط انسان و طبیعت را بازشکل می‌دهند. یافته‌های تجربی به روشنی نشان می‌دهند که هوش مصنوعی در سراسر چرخه حیات کوهنوردی به طور یکپارچه ادغام شده و به عنوان یک شبکه ایمنی دیجیتال حیاتی عمل می‌کند که عدم قطعیت‌های محیطی را کاهش می‌دهد. با این حال، این ادغام عمیق منجر به یک پارادوکس اجتماعی-فناورانه بسیار پیچیده می‌شود. در حالی که شرکت‌کنندگان به طور مداوم سواد عملکردی استثنایی در زمینه هوش مصنوعی از خود نشان می‌دهند، وابستگی فزاینده به الگوریتم‌ها به طور فعال تهدید می‌کند که قضاوت‌های سنتی و شهودی در طبیعت را تضعیف کند. در نهایت، هوش مصنوعی رابطه‌ای هرمنوتیکی را تسهیل می‌کند که در آن طبیعت بکر از طریق داده‌های گزینش‌شده تفسیر می‌شود و کاوش خام را به واقعیتی دیجیتال و میانجی‌گری‌شده تبدیل می‌کند که به طور فوری نیازمند حفظ دقیق عاملیت انسانی در گردشگری ماجراجویانه است.

Community service through the university’s fieldwork program (Kuliah Kerja Nyata/KKN) provides students with an opportunity to integrate academic knowledge with community needs at the village level. This article describes the 2026 KKN program of Universitas Islam Negeri Sultan Syarif Kasim Riau in Meranti Village, Pangkalan Kuras District, Pelalawan Regency, under the theme “Strengthening Communities Based on Local Wisdom”. The activities were conducted from late July to late August 2026 through observation, mapping, discussion, implementation, and continuous communication. Activity data were obtained through field observation, communication with village officials and residents, activity documentation, and reflection on program outputs. The core programs consisted of producing cemetery and hamlet direction signs, establishing QRIS-based digital payment access, and installing road reflectors. Discipline-based programs included bullying awareness, Maghrib Qur’an learning, MDA teaching, education on unhealthy social relationships, public speaking education, and saving education. Supporting activities included creative and basic learning activities at TK Pertiwi, participation in the DEWI (Tourism Village) event, Independence Day activities, volleyball, and futsal competitions. The results indicate that the programs produced practical outputs in the form of village information facilities, digital payment access, road visibility markers, educational activities for children and adolescents, and spaces for social interaction and preservation of local practices. The implementation also strengthened communication among students, village government, educational institutions, and residents. The experience demonstrates that needs-based community service can integrate practical interventions, education, and community participation within a village development context.

خدمت‌رسانی به جامعه از طریق برنامه کار میدانی دانشگاه (Kuliah Kerja Nyata/KKN) فرصتی را برای دانشجویان فراهم می‌کند تا دانش آکادمیک خود را با نیازهای جامعه در سطح روستا ادغام کنند. این مقاله به توصیف برنامه KKN سال ۲۰۲۶ دانشگاه اسلامی دولتی سلطان شریف قاسم ریائو در روستای مرانتی، بخش پانگکالان کوراس، شهرستان پلاوان با محوریت «تقویت جوامع مبتنی بر حکمت محلی» می‌پردازد. فعالیت‌ها از اواخر ژوئیه تا اواخر اوت ۲۰۲۶ از طریق مشاهده، نقشه‌برداری، بحث، اجرا و ارتباط مستمر انجام شد. داده‌های فعالیت‌ها از طریق مشاهده میدانی، ارتباط با مسئولان و ساکنان روستا، مستندسازی فعالیت‌ها و بازتاب نتایج برنامه جمع‌آوری گردید. برنامه‌های اصلی شامل تولید تابلوهای راهنمای قبرستان و محله، ایجاد دسترسی به پرداخت دیجیتال مبتنی بر QRIS و نصب رفلکتورهای جاده‌ای بود. برنامه‌های مبتنی بر رشته شامل آگاهی‌بخشی درباره قلدری، آموزش قرآن مغرب، تدریس در MDA، آموزش درباره روابط اجتماعی ناسالم، آموزش سخنرانی عمومی و آموزش پس‌انداز بود. فعالیت‌های پشتیبان شامل فعالیت‌های خلاقانه و آموزشی پایه در مهدکودک Pertiwi، مشارکت در رویداد DEWI (روستای گردشگری)، فعالیت‌های روز استقلال، مسابقات والیبال و فوتسال بود. نتایج نشان می‌دهد که برنامه‌ها خروجی‌های عملی به شکل امکانات اطلاع‌رسانی روستا، دسترسی به پرداخت دیجیتال، نشانگرهای دید جاده، فعالیت‌های آموزشی برای کودکان و نوجوانان و فضاهایی برای تعامل اجتماعی و حفظ سنت‌های محلی ایجاد کردند. اجرای برنامه همچنین ارتباط میان دانشجویان، دولت روستا، نهادهای آموزشی و ساکنان را تقویت نمود. این تجربه نشان می‌دهد که خدمت‌رسانی به جامعه مبتنی بر نیاز می‌تواند مداخلات عملی، آموزش و مشارکت اجتماعی را در بستر توسعه روستا ادغام کند.

1. Title Role of Indian Languages, Literature and Folk Traditions in Value Education 2. Author, Affiliation and Designation Author: Mr. Ganesh Shrirang Satarkar Designation: First-Year Master's Student Department: Department of Tourism and Hotel Management (DTHM), Hotel Management and Catering Technology Institution: Central University of Haryana Location: Haryana, India Email: ganeshnale0@gmail.com 3. Description / Abstract This research article examines the role of Indian languages, literature, and folk traditions in promoting and strengthening value education in contemporary Indian society. The author, Mr. Ganesh Shrirang Satarkar, a First-Year Master's Student in Hotel Management and Catering Technology, Department of Tourism and Hotel Management (DTHM), Central University of Haryana, Haryana, India, explores how linguistic diversity, literary traditions, oral narratives, folk songs, proverbs, traditional theatre, festivals, and indigenous cultural knowledge contribute to ethical awareness, personality development, cultural identity, and social responsibility. The study adopts a qualitative, descriptive, and analytical methodology based on secondary sources, including books, scholarly articles, educational policies, reports, and academic literature. It discusses the contributions of Indian languages and regional literature to empathy, critical thinking, equality, tolerance, cooperation, environmental responsibility, and social harmony. The article also considers the importance of integrating cultural heritage with contemporary educational practices and constitutional values. It emphasizes that educational institutions should preserve positive cultural traditions while critically addressing practices associated with discrimination, inequality, exclusion, and violations of human dignity. The study concludes that the meaningful integration of Indian languages, literature, and folk traditions into education can contribute to holistic development and the formation of ethical, responsible, culturally aware, and socially committed citizens. Articles..pdf 4. Keywords — Paragraph Value education, Indian languages, Indian literature, folk traditions, cultural heritage, indigenous knowledge, moral education, multilingualism, social values, holistic education, ethical awareness, cultural identity, oral traditions, regional literature, constitutional values, social harmony, environmental responsibility, inclusive education, traditional knowledge, personality development. 5. Subjects — Paragraph Education; Value Education; Indian Languages and Linguistics; Indian Literature; Folklore and Folk Traditions; Cultural Studies; Indigenous Knowledge Systems; Sociology of Education; Educational Philosophy; Moral and Ethical Education; Multilingual Education; Indian Cultural Heritage; Social and Cultural Anthropology; Constitutional Values and Citizenship Education; Environmental Education; Holistic Education; Social Harmony and Inclusion. 6. Publishing Information Details Field Details Journal title IIP: International Multidisciplinary Research Journal (IIPIMRJ) Publication type Online peer-reviewed / refereed research journal ISSN 3049-2734 (Online) Volume 03 Issue III Publication period July–September 2026 Publication date 15 September 2026 Manuscript received 1 September 2026 Manuscript accepted 10 September 2026 Page range 198–205 Article length 8 pages Impact factor stated in article GSRD-IF: 5.001 Copyright © 2026 The Author(s) Access type Open access Licence Creative Commons Attribution 4.0 International (CC BY 4.0) Journal website https://iipublications.com/iipimrj/ Articles..pdf 7. Recommended Citation (APA Style) Satarkar, G. S. (2026). Role of Indian languages, literature and folk traditions in value education. IIP: International Multidisciplinary Research Journal (IIPIMRJ), 3(III), 198–205. 8. Additional Publication Metadata Language of publication: English Document type: Research article Research approach: Qualitative, descriptive, and analytical Research design: Conceptual study based on secondary sources Primary data collection: Not conducted Plagiarism report: The article reports a similarity index of 6 using Plagiarism Checker X, dated 9 September 2026. Copyright and reuse: The article states that it is distributed under the Creative Commons Attribution 4.0 International licence, subject to proper attribution. Articles..pdf

این مقاله پژوهشی به بررسی نقش زبان‌ها، ادبیات و سنت‌های عامیانه هندی در ترویج و تقویت آموزش ارزش‌ها در جامعه معاصر هند می‌پردازد. نویسنده، Mr. Ganesh Shrirang Satarkar، دانشجوی سال اول کارشناسی ارشد مدیریت هتلداری و فناوری پذیرایی، گروه مدیریت گردشگری و هتلداری (DTHM)، دانشگاه مرکزی Haryana، هند، به بررسی این موضوع می‌پردازد که چگونه تنوع زبانی، سنت‌های ادبی، روایت‌های شفاهی، ترانه‌های عامیانه، ضرب‌المثل‌ها، تئاتر سنتی، جشنواره‌ها و دانش فرهنگی بومی به آگاهی اخلاقی، رشد شخصیت، هویت فرهنگی و مسئولیت اجتماعی کمک می‌کنند. این مطالعه با رویکرد کیفی، توصیفی و تحلیلی و مبتنی بر منابع ثانویه از جمله کتاب‌ها، مقالات علمی، سیاست‌های آموزشی، گزارش‌ها و متون دانشگاهی انجام شده است. در این مقاله به نقش زبان‌ها و ادبیات منطقه‌ای هند در تقویت همدلی، تفکر انتقادی، برابری، مدارا، همکاری، مسئولیت‌پذیری زیست‌محیطی و همبستگی اجتماعی پرداخته می‌شود. همچنین اهمیت ادغام میراث فرهنگی با شیوه‌های آموزشی معاصر و ارزش‌های قانون اساسی مورد توجه قرار گرفته است. مقاله تأکید می‌کند که نهادهای آموزشی باید سنت‌های مثبت فرهنگی را حفظ کرده و همزمان به صورت انتقادی با رویه‌های مرتبط با تبعیض، نابرابری، طرد و نقض کرامت انسانی برخورد کنند. نتیجه‌گیری پژوهش بیان می‌کند که ادغام معنادار زبان‌ها، ادبیات و سنت‌های عامیانه هندی در آموزش می‌تواند به توسعه همه‌جانبه و شکل‌گیری شهروندانی اخلاق‌مدار، مسئول، آگاه به فرهنگ و متعهد به اجتماع کمک کند.

Tourism research has largely treated well-being as a motivation or outcome, neglecting how it unfolds in-situ and relying on self-report data. Through a mixed-methods rhythmanalysis, this study examines how well-being emerges and evolves in digital-free tourism. Following 23 participants through three-night digital-free cabin stays, we integrate electrodermal activity, interviews, and diaries to capture embodied experiences of disconnection. Participants experienced rhythmic re-attunement from linear, digital temporalities towards cyclical, embodied rhythms aligned with nature and interpersonal connection. Physiological data showed varied responses to disconnection and fewer detected skin conductance responses post-trip, supporting qualitative accounts of calm and rhythmic re-attunement. Through attunement, plenitude, stillness, and reflexivity, we reconceptualise well-being as a dynamic rhythmic process shaped through embodied experiences, environmental cues, and relational synchrony.

پژوهش‌های گردشگری عمدتاً بهزیستی را به‌عنوان انگیزه یا پیامد در نظر گرفته‌اند و چگونگی شکل‌گیری آن را در موقعیت نادیده گرفته و به داده‌های خودگزارشی اتکا کرده‌اند. این مطالعه با استفاده از ریتم‌تحلیل آمیخته‌روش، بررسی می‌کند که بهزیستی چگونه در گردشگری بدون فناوری دیجیتال پدیدار و تحول می‌یابد. با پیگیری ۲۳ مشارکت‌کننده طی اقامت سه‌شبانه در کلبه‌های بدون فناوری دیجیتال، فعالیت الکترودرمال، مصاحبه‌ها و یادداشت‌های روزانه برای ثبت تجربه‌های بدنی قطع ارتباط به‌کار گرفته شد. مشارکت‌کنندگان تجربه‌ی بازتنظیم ریتمی از زمان‌مندی خطی و دیجیتال به سوی ریتم‌های چرخه‌ای و بدنی همسو با طبیعت و ارتباطات بین‌فردی را گزارش کردند. داده‌های فیزیولوژیک واکنش‌های متنوع به قطع ارتباط و کاهش پاسخ‌های هدایت پوست پس از سفر را نشان داد که با گزارش‌های کیفی آرامش و بازتنظیم ریتمی همخوانی داشت. از طریق تنظیم، وفور، سکون و بازاندیشی، بهزیستی به‌عنوان فرایندی پویا و ریتمیک که از طریق تجربه‌های بدنی، نشانه‌های محیطی و همزمانی ارتباطی شکل می‌گیرد، بازمفهوم‌سازی می‌شود.

This study aimed to develop and validate a psychometrically sound questionnaire to measure the entrepreneurial interest of Vocational High School (SMK) students. The research employed a development design consisting of four stages: planning, reconstruction, quantitative analysis, and validation. The participants were 85 eleventh-grade students from SMK Negeri 3 Buru Selatan representing five study programs: Tourism Services, Multimedia, Electricity, Construction, and Accounting. The instrument development process resulted in a 30-item questionnaire constructed based on three theoretically grounded dimensions: economic growth, personal character, and technological development. Reliability analysis using Cronbach’s Alpha produced a coefficient of 0.976, indicating excellent internal consistency. From a measurement theory perspective, this high reliability coefficient suggests strong homogeneity among items in representing the underlying construct of entrepreneurial interest. Item validity was examined using Pearson product–moment correlations at the 5% significance level. The results show that all items had significant positive correlations with the total score (r > 0.213), confirming that each item meaningfully contributes to measuring the construct. These findings indicate that the developed instrument demonstrates strong internal consistency and satisfactory item-level validity. Therefore, the questionnaire can be used as a reliable measurement tool for assessing entrepreneurial interest among vocational students. Future research is recommended to conduct further construct validation using advanced factor-analytic procedures and larger samples to strengthen empirical support for the instrument's dimensional structure.

هدف این پژوهش، تدوین و اعتبارسنجی یک پرسشنامه روان‌سنجی معتبر برای سنجش علاقه کارآفرینی دانش‌آموزان دبیرستان‌های فنی و حرفه‌ای (SMK) بود. روش پژوهش از نوع توسعه‌ای و شامل چهار مرحله برنامه‌ریزی، بازسازی، تحلیل کمی و اعتبارسنجی بود. شرکت‌کنندگان شامل ۸۵ دانش‌آموز پایه یازدهم از دبیرستان SMK Negeri 3 Buru Selatan بودند که نماینده پنج رشته تحصیلی خدمات گردشگری، چندرسانه‌ای، برق، ساختمان و حسابداری بودند. فرایند تدوین ابزار منجر به ساخت پرسشنامه‌ای ۳۰ ماده‌ای بر اساس سه بعد نظری شامل رشد اقتصادی، ویژگی‌های فردی و توسعه فناوری شد. تحلیل پایایی با استفاده از آلفای کرونباخ ضریب ۰٫۹۷۶ را نشان داد که بیانگر انسجام درونی بسیار مطلوب است. از منظر نظریه اندازه‌گیری، این ضریب پایایی بالا نشان‌دهنده همگنی قوی مواد در بازنمایی سازه علاقه کارآفرینی است. روایی ماده‌ها با استفاده از همبستگی پیرسون در سطح معناداری ۵٪ بررسی شد. نتایج نشان داد که همه ماده‌ها دارای همبستگی مثبت معنادار با نمره کل بودند (r > 0.213) که تأیید می‌کند هر ماده به طور معناداری در سنجش سازه مشارکت دارد. این یافته‌ها نشان می‌دهد که ابزار تدوین‌شده از انسجام درونی قوی و روایی مطلوب در سطح ماده برخوردار است. بنابراین، این پرسشنامه می‌تواند به عنوان ابزاری پایا برای سنجش علاقه کارآفرینی در میان دانش‌آموزان فنی و حرفه‌ای مورد استفاده قرار گیرد. پیشنهاد می‌شود پژوهش‌های آتی با استفاده از روش‌های پیشرفته تحلیل عاملی و نمونه‌های بزرگ‌تر، روایی سازه ابزار را بیش‌تر تقویت کنند.

Restrictions during the COVID-19 pandemic pushed large numbers of recreationists towards freshwater ecosystems, but whether this shift was temporary or lasting has remained unclear. Using 129045 freshwater-related Wikiloc records (2016–2024), we modelled how recreation changed in time and space along the entire river network of the Catalan River Basin District (NE Spain), separating the pandemic effect from the platform's own growth. Recreation after the pandemic was 2.4 times higher than before, and the number of users doubled. Once platform growth was accounted for, recreation showed no return to its pre-pandemic baseline: activity remained elevated and its composition shifted, with hiking increasing by 168% and consolidating as the dominant activity. The increase was spatially uneven. Visitors continued to concentrate near roads and trails, but the sharpest relative growth occurred in the most natural stretches of river, and use rose as strongly outside protected areas as within them. Recreation has therefore remained elevated since the pandemic, spread more widely across the network, and grown fastest in its least disturbed reaches. Carrying-capacity assessments calibrated to pre-pandemic conditions may no longer reflect where and how recreation now takes place.

محدودیت‌ها در دوران همه‌گیری کووید-۱۹ شمار زیادی از افراد علاقه‌مند به تفریح را به سوی اکوسیستم‌های آب شیرین سوق داد، اما این که آیا این تغییر موقتی بوده یا پایدار باقی مانده است، همچنان نامشخص بود. با استفاده از ۱۲۹۰۴۵ رکورد مرتبط با آب شیرین در Wikiloc (۲۰۱۶ تا ۲۰۲۴)، تغییرات تفریح در زمان و مکان در سراسر شبکه رودخانه‌ای حوزه آبریز کاتالان (شمال‌شرق اسپانیا) مدل‌سازی شد و اثر همه‌گیری از رشد ذاتی پلتفرم تفکیک گردید. میزان تفریح پس از همه‌گیری ۲/۴ برابر بیشتر از پیش از آن بود و تعداد کاربران دو برابر شد. پس از لحاظ کردن رشد پلتفرم، تفریح به سطح پایه پیش از همه‌گیری بازنگشت: فعالیت در سطح بالاتری باقی ماند و ترکیب آن تغییر کرد، به طوری که پیاده‌روی ۱۶۸٪ افزایش یافت و به فعالیت غالب تبدیل شد. این افزایش به طور فضایی یکنواخت نبود. بازدیدکنندگان همچنان در نزدیکی جاده‌ها و مسیرها متمرکز شدند، اما بیشترین رشد نسبی در بکرترین بخش‌های رودخانه رخ داد و میزان استفاده در خارج از مناطق حفاظت‌شده به همان اندازه داخل آن‌ها افزایش یافت. بنابراین، میزان تفریح از زمان همه‌گیری همچنان بالا باقی مانده، در سراسر شبکه گسترده‌تر شده و سریع‌ترین رشد در کم‌دست‌خورده‌ترین بخش‌ها مشاهده می‌شود. ارزیابی‌های ظرفیت برد که بر اساس شرایط پیش از همه‌گیری کالیبره شده‌اند، ممکن است دیگر بازتاب‌دهنده محل و نحوه وقوع تفریح در حال حاضر نباشند.

The condition of mortality is conventionally understood as the possession of a finite lifetime. As lifetimes have lengthened, and ageing and dying have become more protracted, a more open awareness of mortality has emerged. The de-tabooing of death has increased the pertinence of the existential injunction to authenticate ‘this life’, but arguably it is also accompanied by more casual attitudes to the deaths of others, as reflected in the popularity of dark tourism, the viral spread of images of military and terrorist killings, and the view, shared by advocates of assisted dying, that some lives would be better brought to a faster end. In this article I argue that a more truthful understanding of the human condition of mortality would conceptualise it not as finitude but as vulnerability. When we think of mortality as a limit of time, death becomes another component of life to be consumed or mastered before time runs out. Rethinking mortality as vulnerability, on the other hand, reminds us that dependency and suffering are conditions of caring about the world, and of finding meaning in lives other than, and after, our own.

شرط مرگ‌پذیری به طور متعارف به عنوان داشتن طول عمر محدود درک می‌شود. با افزایش طول عمرها و طولانی‌تر شدن روند پیری و مرگ، آگاهی بازتری نسبت به مرگ‌پذیری پدید آمده است. زدودن تابوی مرگ، اهمیت توصیه اگزیستانسیال برای اصالت بخشیدن به «این زندگی» را افزایش داده است، اما می‌توان استدلال کرد که این امر با نگرش‌های بی‌تفاوت‌تر نسبت به مرگ دیگران نیز همراه شده است؛ امری که در محبوبیت گردشگری سیاه، گسترش ویروسی تصاویر قتل‌های نظامی و تروریستی، و دیدگاهی که طرفداران مرگ یاری‌شده دارند ــ مبنی بر اینکه برخی زندگی‌ها بهتر است زودتر به پایان برسند ــ منعکس می‌شود. در این مقاله استدلال می‌کنم که درک صادقانه‌تر از وضعیت انسانی مرگ‌پذیری، آن را نه به عنوان محدودیت، بلکه به عنوان آسیب‌پذیری مفهوم‌پردازی می‌کند. زمانی که مرگ‌پذیری را به عنوان محدودیت زمانی در نظر می‌گیریم، مرگ به یکی دیگر از اجزای زندگی بدل می‌شود که باید پیش از پایان زمان مصرف یا تسخیر شود. اما بازاندیشی مرگ‌پذیری به مثابه آسیب‌پذیری، به ما یادآوری می‌کند که وابستگی و رنج، شرایط دلبستگی به جهان و یافتن معنا در زندگی‌هایی غیر از زندگی خود و پس از آن است.

Understanding how personal values shape preference formation is a central concern in personality and social psychology, and increasingly relevant to tourism research. This study examines how openness to change (self-direction, stimulation, and hedonism) and conservation values (conformity, tradition, and security) are associated with preferences for novelty and familiarity in vacation experiences. Unlike prior variable-centered studies, this research adopts a person-centered approach to identify profiles based on within-person value structures. Using latent profile analysis on data from 498 US tourists, we identified four distinct value profiles: Tradition-focused, Stimulation-focused, Strong, and Weak. The Tradition-focused profile aligns with conservation values, favoring familiar experiences, while the Stimulation-focused profile, aligned with openness to change, favors novel experiences. The Strong profile places high importance on both openness to change and conservation values, showing the most balanced preference for new and familiar elements among the four profiles. The Weak profile places low importance on all values, reflecting flexible vacation preferences. These findings challenge the traditional dichotomy of novelty and familiarity, demonstrating that individuals can simultaneously hold preferences for both. By showing that openness to change and conservation values can be jointly important within individuals, this study extends the theoretical understanding of compatible and conflicting values and contributes to person-centered research on individual differences. Applied to tourism, these insights offer practical implications for tailoring vacation experiences to diverse value profiles.

درک چگونگی تأثیر ارزش‌های فردی بر شکل‌گیری ترجیحات، یکی از دغدغه‌های اصلی در روان‌شناسی شخصیت و اجتماعی است و به طور فزاینده‌ای در پژوهش‌های گردشگری اهمیت یافته است. این مطالعه بررسی می‌کند که چگونه ارزش‌های گشودگی نسبت به تغییر (خودراهبری، تحریک و لذت‌گرایی) و ارزش‌های حفظ (همنوایی، سنت و امنیت) با ترجیحات برای نوآوری و آشنایی در تجارب تعطیلات مرتبط هستند. برخلاف مطالعات پیشین با رویکرد متغیرمحور، این پژوهش رویکرد فردمحور را اتخاذ کرده است تا با تحلیل ساختارهای ارزشی درون‌فردی، پروفایل‌هایی را شناسایی کند. با استفاده از تحلیل پروفایل نهفته بر داده‌های ۴۹۸ گردشگر آمریکایی، چهار پروفایل ارزشی متمایز شناسایی شد: تمرکز بر سنت، تمرکز بر تحریک، قوی و ضعیف. پروفایل تمرکز بر سنت با ارزش‌های حفظ همسو بوده و تجارب آشنا را ترجیح می‌دهد، در حالی که پروفایل تمرکز بر تحریک که با گشودگی نسبت به تغییر همراستا است، تجارب نو را ترجیح می‌دهد. پروفایل قوی، هم به ارزش‌های گشودگی نسبت به تغییر و هم به ارزش‌های حفظ اهمیت بالایی می‌دهد و متعادل‌ترین ترجیح را برای عناصر جدید و آشنا در میان چهار پروفایل نشان می‌دهد. پروفایل ضعیف اهمیت اندکی برای همه ارزش‌ها قائل است و ترجیحات تعطیلاتی انعطاف‌پذیر را منعکس می‌کند. این یافته‌ها دوگانگی سنتی نوآوری و آشنایی را به چالش می‌کشد و نشان می‌دهد که افراد می‌توانند همزمان ترجیحاتی برای هر دو داشته باشند. با نشان دادن اینکه ارزش‌های گشودگی نسبت به تغییر و حفظ می‌توانند به طور مشترک درون افراد اهمیت داشته باشند، این مطالعه فهم نظری از ارزش‌های سازگار و متعارض را گسترش داده و به پژوهش‌های فردمحور درباره تفاوت‌های فردی کمک می‌کند. در کاربرد گردشگری، این بینش‌ها پیامدهای عملی برای متناسب‌سازی تجارب تعطیلات با پروفایل‌های ارزشی متنوع ارائه می‌دهد.

This study investigated the extent to which the social and environmental features of tourism destinations could support senior tourists' walking, and the emotions and responses evoked. Semistructured face-to-face interviews were conducted with 29 senior tourists who visited Macao (China). The results revealed that enhancing the usefulness, safety, and comfort of the physical environment; improving the aesthetics of architecture and decoration; and providing interesting visual stimulation and a friendly atmosphere would encourage senior tourists to walk more. Perceived walkability evoked positive emotions and led to more movement, longer times spent on the streets, increased spending, and recommendations to others. This study highlights the importance of person–environment fit to promote walking. Practical implications are offered.

این مطالعه به بررسی میزان حمایت ویژگی‌های اجتماعی و محیطی مقاصد گردشگری از پیاده‌روی گردشگران سالمند و هیجانات و واکنش‌های برانگیخته‌شده پرداخت. مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته حضوری با ۲۹ گردشگر سالمندی که از ماکائو (چین) بازدید کرده بودند، انجام شد. نتایج نشان داد که افزایش کارآمدی، ایمنی و راحتی محیط فیزیکی؛ بهبود زیبایی‌شناسی معماری و تزئینات؛ و فراهم‌سازی تحریک بصری جالب و فضای دوستانه می‌تواند گردشگران سالمند را به پیاده‌روی بیشتر تشویق کند. قابلیت پیاده‌روی ادراک‌شده، هیجانات مثبت را برانگیخت و منجر به تحرک بیشتر، صرف زمان طولانی‌تر در خیابان‌ها، افزایش هزینه‌کرد و توصیه مقصد به دیگران شد. این مطالعه بر اهمیت تناسب فرد–محیط برای ارتقای پیاده‌روی تأکید می‌کند. پیامدهای عملی نیز ارائه شده است.

Dark tourism is a type of tourism that involves visits to memorial sites, museums, and cemeteries to commemorate painful events experienced by societies in the past and to honor those who lost their lives in disasters and national heroes. This research aims to examine visitors' experiences at the Aziziye and Mecidiye Forts within the Commander-in Chief Historical National Park and Nene Hatun National Park, which are dark tourism destinations in Türkiye, as well as the emotional, identity-related, and cultural reflections of these experiences. The study was conducted using the phenomenological approach, one of the qualitative research methods; data were obtained by analyzing online visitor comments on Google and TripAdvisor platforms using thematic analysis. The findings show that visitors expressed deep emotional responses in all three areas, with national identity, heroism, and spiritual values coming to the fore. Although the Aziziye and Mecidiye Forts inspire pride with their tales of heroism, they are a source of disappointment due to neglect. The Commander in-Chief National Park is the area where national pride and spirituality are felt most intensely. The study has revealed that these war-zone destinations contribute to strengthening national identity by keeping collective memory alive. Consequently, strengthening the maintenance, management, and information infrastructure of these areas is recommended as a fundamental requirement for enhancing the emotional and educational experience. the emotional and educational experience.

گردشگری سیاه نوعی از گردشگری است که شامل بازدید از اماکن یادبود، موزه‌ها و گورستان‌ها به منظور گرامیداشت رویدادهای دردناکی است که جوامع در گذشته تجربه کرده‌اند و همچنین ادای احترام به کسانی که جان خود را در فجایع و قهرمانان ملی از دست داده‌اند. این پژوهش با هدف بررسی تجارب بازدیدکنندگان از دژهای عزیزیّه و مجیدیّه در پارک ملی تاریخی فرماندهی کل و پارک ملی ننه‌خاتون، که از مقاصد گردشگری سیاه در ترکیه هستند، و همچنین بازتاب‌های عاطفی، هویتی و فرهنگی این تجارب انجام شده‌است. مطالعه حاضر با استفاده از رویکرد پدیدارشناسی، که یکی از روش‌های پژوهش کیفی است، انجام شد؛ داده‌ها از طریق تحلیل نظرات آنلاین بازدیدکنندگان در بسترهای Google و TripAdvisor و با بهره‌گیری از تحلیل تماتیک گردآوری شد. یافته‌ها نشان می‌دهد که بازدیدکنندگان در هر سه حوزه واکنش‌های عاطفی عمیقی ابراز کرده‌اند و هویت ملی، قهرمانی و ارزش‌های معنوی برجسته شده‌اند. اگرچه دژهای عزیزیّه و مجیدیّه با روایت‌های قهرمانی خود الهام‌بخش غرور هستند، اما به دلیل بی‌توجهی، منبعی از ناامیدی نیز محسوب می‌شوند. پارک ملی فرماندهی کل، مکانی است که غرور ملی و معنویت در آن به شدت احساس می‌شود. این مطالعه نشان داد که این مقاصد مرتبط با مناطق جنگی با زنده نگه داشتن حافظه جمعی، به تقویت هویت ملی کمک می‌کنند. در نتیجه، تقویت زیرساخت‌های نگهداری، مدیریت و اطلاع‌رسانی این مناطق به عنوان یک ضرورت اساسی برای ارتقای تجربه عاطفی و آموزشی توصیه می‌شود.