adverse events

As conversational artificial intelligence models become ubiquitous fixtures in professional and personal workflows, the nature of human-tool interaction has the potential to gradually shift from mechanical utility to parasocial dependency. While existing literature frequently addresses adverse events related to data privacy, algorithmic bias, and intellectual deskilling, the pathopsychological sequelae of sustained AI integration remain largely unexamined. Here, we describe and preliminarily characterize the AI Assistant Syndrome, a human psychiatric construct encompassing acute chatbot-induced anxiety and mental exhaustion. This preliminary description will guide future systematic investigations to recognize, prevent, and treat this syndrome.

با فراگیر شدن مدل‌های هوش مصنوعی مکالمه‌ای در جریان‌های کاری حرفه‌ای و شخصی، ماهیت تعامل انسان و ابزار می‌تواند به تدریج از کارکرد مکانیکی به وابستگی شبه‌اجتماعی تغییر یابد. اگرچه پژوهش‌های موجود عمدتاً به رویدادهای نامطلوب مرتبط با حریم خصوصی داده‌ها، سوگیری الگوریتمی و کاهش مهارت‌های فکری می‌پردازند، اما پیامدهای آسیب‌شناختی روانی ناشی از ادغام پایدار هوش مصنوعی تا حد زیادی بررسی نشده‌اند. در اینجا، سندرم دستیار هوش مصنوعی را توصیف و به طور مقدماتی مشخص می‌کنیم؛ این سازه روان‌پزشکی انسانی شامل اضطراب حاد ناشی از چت‌بات و فرسودگی ذهنی است. این توصیف مقدماتی، راهنمای پژوهش‌های نظام‌مند آینده برای شناسایی، پیشگیری و درمان این سندرم خواهد بود.

AIMS AND METHOD: Daridorexant is a dual orexin receptor antagonist recently licensed for chronic insomnia disorder. Guidelines recommend it as a second-line treatment for insomnia, after cognitive-behavioural therapy. Initial trials excluded common comorbidities despite comorbid insomnia being the norm, not the exception. The long-term benefit from daridorexant remains unclear, with few long-term trials. We aimed to assess long-term outcomes in those with comorbid insomnia.This was a retrospective analysis of 38 patients with insomnia who commenced daridorexant. Mental health disorders were common in those referred. Adverse events and a range of insomnia outcomes were assessed. RESULTS: The mean follow-up period was 10.5 months. Of the 38 patients in the study, 95% had comorbid insomnia; 55% experienced benefit from the daridorexant, but 24% discontinued because of side-effects, including vivid dreams, fatigue and worsening anxiety. Three patients experienced worsening mood, one of which included suicidality. CLINICAL IMPLICATIONS: Daridorexant can be effective for those with comorbid insomnia, but side-effects may be more common than previously reported.

اهداف و روش: داریدورکسنت یک آنتاگونیست دوگانه گیرنده اورکسین است که اخیراً برای اختلال بی‌خوابی مزمن مجوز گرفته است. راهنماهای بالینی آن را به عنوان درمان خط دوم بی‌خوابی، پس از درمان شناختی-رفتاری، توصیه می‌کنند. کارآزمایی‌های اولیه، بیماری‌های همبود شایع را مستثنی کردند، در حالی که بی‌خوابی همراه با بیماری‌های همبود قاعده است نه استثنا. سودمندی بلندمدت داریدورکسنت همچنان نامشخص است و کارآزمایی‌های بلندمدت اندکی وجود دارد. هدف ما ارزیابی پیامدهای بلندمدت در افراد مبتلا به بی‌خوابی همراه با بیماری‌های همبود بود. این مطالعه یک تحلیل گذشته‌نگر از ۳۸ بیمار مبتلا به بی‌خوابی بود که داریدورکسنت را آغاز کردند. اختلالات سلامت روان در افراد ارجاع‌شده شایع بود. عوارض جانبی و طیفی از پیامدهای بی‌خوابی ارزیابی شد. نتایج: میانگین دوره پیگیری ۱۰٫۵ ماه بود. از میان ۳۸ بیمار حاضر در مطالعه، ۹۵٪ بی‌خوابی همراه با بیماری‌های همبود داشتند؛ ۵۵٪ از داریدورکسنت سود بردند، اما ۲۴٪ به دلیل عوارض جانبی از جمله رؤیاهای واضح، خستگی و تشدید اضطراب، درمان را قطع کردند. سه بیمار دچار تشدید خلق، از جمله یک مورد با افکار خودکشی، شدند. پیامدهای بالینی: داریدورکسنت می‌تواند برای افراد مبتلا به بی‌خوابی همراه با بیماری‌های همبود مؤثر باشد، اما عوارض جانبی ممکن است بیش از آنچه پیش‌تر گزارش شده بود، شایع باشد.

Background Emotional distress is common around clinical procedures, cancer supportive care, and health-professions training. Aromatherapy and music are easy to deliver, yet it remains unclear when combining them is worthwhile and whether the combination offers more than either component alone. Objective To synthesize experimental studies of aromatherapy combined with music or sound published from January 2019 through September 7, 2026; identify the populations and settings in which benefits were most consistent; and separate benefit over inactive care from incremental benefit over a single sensory intervention. Methods We searched PubMed, Embase, CINAHL, APA PsycINFO, Scopus, Web of Science Core Collection, CENTRAL, CNKI, and Dentistry & Oral Sciences Source from January 1, 2019, to September 7, 2026. Randomized trials and controlled nonrandomized or quasi-experimental studies were eligible when they included an identifiable arm combining aromatherapy with music or sound and reported emotional-distress or related physiological outcomes. Two reviewers independently screened records, extracted data, and assessed risk of bias. Clinical and methodological heterogeneity precluded meta-analysis; findings were synthesized narratively using SWiM guidance. Results Twenty-four studies involving 2,530 participants from 12 countries or regions were included. Of these, 21 were randomized studies and three were controlled nonrandomized or quasi-experimental studies. The evidence covered procedural and perioperative care, dentistry, nursing education and occupational stress, and cancer or palliative care. Results were most consistent in pediatric dentistry, magnetic resonance imaging, nursing examinations or skills testing, and some repeated cancer-support programs. Two lithotripsy trials and the adult endodontic study did not show a clear benefit. Although combined treatment often outperformed inactive care, it frequently failed to outperform aromatherapy or music alone. Adverse events, acceptability, and economic outcomes were poorly reported. Conclusion Combined aromatherapy and music or sound showed the most consistent reductions in anxiety or distress in pediatric dentistry, MRI examinations, nursing examinations or skills training, and some perioperative and cancer-support settings. Clear benefit was not demonstrated in lithotripsy or endodontic care; in general surgery, pregnancy non-stress testing, coronary angiography, palliative care, and outpatient oncology, the combination generally did not outperform a single modality. Future adequately powered factorial trials should standardize the interventions and use prespecified between-group comparisons, longer follow-up, and systematic reporting of adverse events and costs. Systematic review registration https://www.crd.york.ac.uk/PROSPERO/view/CRD42024570691 , CRD42024570691.

زمینه و هدف: پریشانی هیجانی در حین فرایندهای بالینی، مراقبت حمایتی سرطان و آموزش حرفه‌های سلامت شایع است. آروماتراپی و موسیقی روش‌هایی آسان برای اجرا هستند، اما هنوز مشخص نیست که ترکیب آن‌ها چه زمانی ارزشمند است و آیا این ترکیب نسبت به هر یک از اجزای منفرد مزیت بیشتری دارد یا خیر. هدف: سنتز مطالعات تجربی آروماتراپی ترکیب‌شده با موسیقی یا صدا که از ژانویه ۲۰۱۹ تا ۷ سپتامبر ۲۰۲۶ منتشر شده‌اند؛ شناسایی جمعیت‌ها و محیط‌هایی که بیشترین سودمندی را داشته‌اند؛ و تفکیک سودمندی نسبت به مراقبت غیرفعال از سودمندی افزایشی نسبت به مداخله حسی منفرد. روش‌ها: پایگاه‌های PubMed، Embase، CINAHL، APA PsycINFO، Scopus، Web of Science Core Collection، CENTRAL، CNKI و Dentistry & Oral Sciences Source از ۱ ژانویه ۲۰۱۹ تا ۷ سپتامبر ۲۰۲۶ جست‌وجو شدند. کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی‌شده و مطالعات کنترل‌شده غیرتصادفی یا شبه‌تجربی زمانی واجد شرایط بودند که یک بازوی قابل‌شناسایی ترکیب آروماتراپی با موسیقی یا صدا را شامل می‌شد و پیامدهای پریشانی هیجانی یا پیامدهای فیزیولوژیک مرتبط را گزارش می‌کرد. دو ارزیاب به طور مستقل سوابق را غربالگری، داده‌ها را استخراج و خطر سوگیری را ارزیابی کردند. ناهمگونی بالینی و روش‌شناختی، انجام فراتحلیل را غیرممکن ساخت؛ یافته‌ها به صورت روایی و با استفاده از راهنمای SWiM سنتز شدند. نتایج: بیست‌وچهار مطالعه با مشارکت ۲۵۳۰ نفر از ۱۲ کشور یا منطقه وارد شدند. از این میان، ۲۱ مطالعه تصادفی‌سازی‌شده و سه مطالعه کنترل‌شده غیرتصادفی یا شبه‌تجربی بودند. شواهد شامل مراقبت‌های فرایندی و دوره‌پری‌عملیاتی، دندانپزشکی، آموزش پرستاری و استرس شغلی، و مراقبت سرطان یا تسکینی بود. نتایج در دندانپزشکی کودکان، تصویربرداری تشدید مغناطیسی، آزمون‌ها یا ارزیابی مهارت‌های پرستاری و برخی برنامه‌های حمایتی تکرارشونده سرطان بیشترین ثبات را داشت. دو کارآزمایی لیتوتریپسی و مطالعه اندودنتیک بزرگسالان سودمندی واضحی نشان ندادند. اگرچه درمان ترکیبی اغلب نسبت به مراقبت غیرفعال برتری داشت، اما در بسیاری موارد نسبت به آروماتراپی یا موسیقی به تنهایی برتری نداشت. رویدادهای ناخواسته، پذیرش‌پذیری و پیامدهای اقتصادی به‌خوبی گزارش نشده بودند. نتیجه‌گیری: آروماتراپی ترکیبی با موسیقی یا صدا بیشترین کاهش پایدار اضطراب یا پریشانی را در دندانپزشکی کودکان، تصویربرداری تشدید مغناطیسی، آزمون‌ها یا آموزش مهارت‌های پرستاری و برخی محیط‌های دوره‌پری‌عملیاتی و حمایتی سرطان نشان داد. سودمندی واضحی در لیتوتریپسی یا مراقبت اندودنتیک مشاهده نشد؛ در جراحی عمومی، آزمون بدون استرس بارداری، آنژیوگرافی کرونر، مراقبت تسکینی و انکولوژی سرپایی نیز ترکیب معمولاً نسبت به یک روش منفرد برتری نداشت. مطالعات آینده با توان آماری کافی باید مداخلات را استانداردسازی کرده، مقایسه‌های بین‌گروهی از پیش تعیین‌شده، پیگیری طولانی‌تر و گزارش نظام‌مند رویدادهای ناخواسته و هزینه‌ها را مدنظر قرار دهند. ثبت مرور نظام‌مند: https://www.crd.york.ac.uk/PROSPERO/view/CRD42024570691 ، CRD42024570691.

Postpartum women constitute a vulnerable population in whom insomnia comorbid with emotional disorders such as anxiety and depression is disproportionately prevalent, attributable to hormonal fluctuations, environmental changes, and social role transitions. This comorbidity significantly increases their long-term risk of mental health disorders. Given the safety concerns of sedative-hypnotic medications, non-pharmacological therapies are the first-line treatment for this population. We report the case of a 34-year-old woman with chronic postpartum insomnia comorbid with emotional disorders, who provided written informed consent for the publication of her de-identified clinical data and received 4 weeks of combined acupuncture and transcutaneous auricular vagus nerve stimulation (taVNS) treatment. Clinical assessments were performed at baseline, week 2, week 4 (end of treatment), and week 8 (4-week post-treatment follow-up) using validated scales including the PSQI, ISI, and HAMA, among others. After 4 weeks of treatment, the patient demonstrated significant improvements in objective sleep quality and anxiety symptoms, while subjective insomnia perception and depressive symptoms remained partially unresolved. Notably, all clinical outcomes continued to improve to near-normal levels during the follow-up period without any additional intervention, and no adverse events were recorded. This case demonstrates that combined acupuncture and taVNS is a safe and effective intervention for chronic postpartum insomnia comorbid with emotional disorders, with a favorable sustained therapeutic effect after treatment cessation, offering a valuable alternative for non-pharmacological management in this population.

زنان پس از زایمان جمعیت آسیب‌پذیری را تشکیل می‌دهند که در آن‌ها بی‌خوابی همراه با اختلالات هیجانی مانند اضطراب و افسردگی به طور نامتناسبی شایع است که این امر به نوسانات هورمونی، تغییرات محیطی و انتقال نقش‌های اجتماعی نسبت داده می‌شود. این هم‌ابتلایی به طور قابل توجهی خطر ابتلا به اختلالات سلامت روان در بلندمدت را افزایش می‌دهد. با توجه به نگرانی‌های ایمنی داروهای آرام‌بخش-خواب‌آور، درمان‌های غیر دارویی به عنوان خط اول درمان برای این جمعیت توصیه می‌شود. ما مورد یک زن ۳۴ ساله با بی‌خوابی مزمن پس از زایمان همراه با اختلالات هیجانی را گزارش می‌کنیم که رضایت‌نامه آگاهانه کتبی برای انتشار داده‌های بالینی بدون هویت خود ارائه داد و به مدت ۴ هفته تحت درمان ترکیبی طب سوزنی و تحریک عصب واگ گوش از طریق پوست (taVNS) قرار گرفت. ارزیابی‌های بالینی در ابتدا، هفته دوم، هفته چهارم (پایان درمان) و هفته هشتم (پیگیری ۴ هفته پس از درمان) با استفاده از مقیاس‌های معتبر از جمله PSQI، ISI و HAMA و سایر ابزارها انجام شد. پس از ۴ هفته درمان، بیمار بهبود قابل توجهی در کیفیت خواب عینی و علائم اضطراب نشان داد، در حالی که ادراک ذهنی بی‌خوابی و علائم افسردگی تا حدی حل‌نشده باقی ماند. شایان ذکر است که همه پیامدهای بالینی در دوره پیگیری بدون هیچ مداخله اضافی به بهبود تا سطوح نزدیک به طبیعی ادامه یافتند و هیچ عارضه جانبی ثبت نشد. این مورد نشان می‌دهد که ترکیب طب سوزنی و taVNS مداخله‌ای ایمن و مؤثر برای بی‌خوابی مزمن پس از زایمان همراه با اختلالات هیجانی است که اثر درمانی پایدار و مطلوبی پس از قطع درمان دارد و گزینه‌ای ارزشمند برای مدیریت غیر دارویی در این جمعیت ارائه می‌دهد.

Objective Insomnia causes daytime impairment and reduced quality of life. We evaluated the comparative efficacy and safety of Traditional Chinese Medicine (TCM) treatment strategies for insomnia. Methods Nine databases (PubMed, Embase, Web of Science, Cochrane CENTRAL, ClinicalTrials.gov , CNKI, Wanfang, VIP, SinoMed) were searched through January 2026 for randomized controlled trials (RCTs). Primary outcomes were ISI and PSQI scores; secondary outcomes included clinical efficacy and adverse events (AEs). Data were synthesized using frequentist network meta-analysis. Results Twelve RCTs involving 1,260 participants were included, evaluating five strategy nodes: TCM alone, TCM plus Western medicine (WM), WM alone, placebo, and CBT-I. For ISI, TCM plus WM ranked highest (SUCRA 89.7%) and significantly improved scores versus placebo (OR 2.84, 95% CI 1.42–5.68) and WM (OR 1.96, 95% CI 1.08–3.56). For PSQI, TCM plus WM showed the highest probability of improvement (SUCRA 71.9%) with greater reduction versus placebo (MD −2.31, 95% CI −3.65 to −0.97). For clinical efficacy, SUCRA values were 86.6% for TCM plus WM, 77.2% for TCM, 20.9% for WM, and 15.3% for placebo. For AEs (higher SUCRA indicating better safety), SUCRA values were 94.8% for WM, 43.9% for TCM plus WM, 31.1% for placebo, and 30.2% for TCM. Sensitivity analysis excluding secondary insomnia confirmed robust findings. Conclusion Integrated TCM-WM and TCM therapies demonstrate clinical efficacy and acceptable safety for insomnia management. Systematic review registration The review protocol was prospectively registered in the International Platform of Registered Systematic Review and Meta-analysis Protocols (INPLASY) (Registration number: INPLASY202680041; DOI: 10.37766/inplasy2026.8.0041 ).

هدف: بی‌خوابی موجب اختلال در عملکرد روزانه و کاهش کیفیت زندگی می‌شود. ما اثربخشی و ایمنی نسبی راهبردهای درمانی طب سنتی چینی (TCM) را برای بی‌خوابی ارزیابی کردیم. روش‌ها: نه پایگاه داده (PubMed، Embase، Web of Science، Cochrane CENTRAL، ClinicalTrials.gov، CNKI، Wanfang، VIP، SinoMed) تا ژانویه ۲۰۲۶ برای کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی‌شده کنترل‌شده (RCT) جست‌وجو شدند. پیامدهای اولیه، نمرات ISI و PSQI بودند؛ پیامدهای ثانویه شامل اثربخشی بالینی و عوارض جانبی (AEs) بود. داده‌ها با استفاده از فراتحلیل شبکه‌ای فریکوئنسیستی ترکیب شدند. نتایج: دوازده RCT با مشارکت ۱۲۶۰ نفر وارد مطالعه شدند که پنج گره راهبردی را ارزیابی کردند: TCM به‌تنهایی، TCM به‌علاوه داروی غربی (WM)، WM به‌تنهایی، دارونما و درمان شناختی-رفتاری برای بی‌خوابی (CBT-I). برای ISI، TCM به‌علاوه WM بالاترین رتبه را داشت (SUCRA ۸۹.۷٪) و به طور معناداری نسبت به دارونما (OR ۲.۸۴، ۹۵٪ CI ۱.۴۲–۵.۶۸) و WM (OR ۱.۹۶، ۹۵٪ CI ۱.۰۸–۳.۵۶) نمرات را بهبود داد. برای PSQI، TCM به‌علاوه WM بالاترین احتمال بهبود را نشان داد (SUCRA ۷۱.۹٪) با کاهش بیشتر نسبت به دارونما (MD ‎−۲.۳۱، ۹۵٪ CI ‎−۳.۶۵ تا ‎−۰.۹۷). برای اثربخشی بالینی، مقادیر SUCRA به ترتیب ۸۶.۶٪ برای TCM به‌علاوه WM، ۷۷.۲٪ برای TCM، ۲۰.۹٪ برای WM و ۱۵.۳٪ برای دارونما بود. برای عوارض جانبی (SUCRA بالاتر نشان‌دهنده ایمنی بیشتر)، مقادیر SUCRA به ترتیب ۹۴.۸٪ برای WM، ۴۳.۹٪ برای TCM به‌علاوه WM، ۳۱.۱٪ برای دارونما و ۳۰.۲٪ برای TCM بود. تحلیل حساسیت با حذف بی‌خوابی ثانویه، یافته‌های قوی را تأیید کرد. نتیجه‌گیری: درمان‌های ترکیبی TCM-WM و TCM اثربخشی بالینی و ایمنی قابل قبولی برای مدیریت بی‌خوابی نشان می‌دهند. ثبت مرور نظام‌مند: پروتکل این مرور به طور پیش‌نگر در پلتفرم بین‌المللی ثبت پروتکل‌های مرور نظام‌مند و فراتحلیل (INPLASY) ثبت شده است (شماره ثبت: INPLASY202680041؛ DOI: 10.37766/inplasy2026.8.0041).

Background Against the backdrop of digital empowerment, generative artificial intelligence has been widely applied in school-age children’s reading education, and digital reading has become one of the primary types of environmental exposure for school-age children. However, school-age children face challenges such as insufficient age-appropriate content and uncontrollable physical and mental strain. There is an urgent demand for a public health intervention model that balances reading-related health benefits, prevents and controls digital exposure risks, avoids physical and mental health impairments, and adapts to school-age children from diverse socioeconomic backgrounds. Methods A retrospective control study design was used in this study. A total of 100 cases of school-age children aged 6–12 were collected from the standardized intervention archive of our institution from September 2025 to December 2025. According to the intervention plan actually accepted in the archive records, they were divided into the collaborative intervention group and the AI-only reading group with 50 cases in each group. In the AI-only reading group, the recorded intervention is purely generative AI independent reading intervention (college students are only responsible for equipment operation and maintenance, and do not participate in reading guidance and emotional intervention), while in the collaborative intervention group, the recorded intervention is the structured auxiliary collaborative intervention of the whole process of generative AI voice multi-round interactive reading combined with standardized training for college students. The intervention period is 12 weeks, three times a week, and each time is 20–25 min. Retrospective analysis of longitudinal data at baseline, 6 weeks of intervention, 12 weeks of follow-up and 4 weeks of follow-up, with the comprehensive score of early reading as the only preset main outcome index, repeated measurement analysis of variance, independent sample t -test and chi-square test were used to analyze the inter-group and time effects, Cohen’s d was used to evaluate the effect, and the test level was α = 0.05. Results Retrospective archive data shows that, after intervention, the collaborative intervention group achieved significantly higher composite early reading scores, phonological awareness, vocabulary comprehension accuracy, reading attention duration and reading interest scores than the AI-only reading group ( p < 0.05). The main effects of group, time and the group-time interaction were all highly statistically significant ( p < 0.01), with an effect size of Cohen’s d = 0.50 representing a moderate intervention effect. The collaborative intervention group also showed significantly higher intervention adherence rate, AI interaction completion rate, reading task completion rate and frequency of active participation than the AI-only reading group ( p < 0.05). In terms of digital health-related outcomes, the collaborative intervention group had significantly lower incidence of adverse psychological states, incidence of prodromal signs of visual fatigue and digital eye strain symptoms, and study dropout rate ( p < 0.05). Among the digital health-related safety indicators, the incidence of negative emotions, visual fatigue and research dropout rate were significantly lower than those of the AI-only reading group ( p < 0.05). The archived records showed that the whole screen duration was strictly in compliance, and there was no privacy leakage and serious adverse events. The 10% lost visit rate was controllable, and the complete rate of informed consent and the qualified rate of implementation were all 100%, and there was no privacy leakage and serious adverse events. Conclusion The generative AI interaction mode paired with college student auxiliary support is associated with sustained improvement school-age children’s core early reading ability via cumulative short-term follow-up effects. Meanwhile, this collaborative model enables effective management of digital environmental exposure risks and may reduce risks related to visual and psychological health among school-age children. The intergroup differences remained stable with reliable effect sizes. This intervention model can be may provide a reference for future implementation as a digital public health intervention targeting school-age children’s early reading, and provides preliminary empirical evidence for the standardized application of AI-supported education for school-age children. This retrospective study only reflects the differences between groups of compound intervention programs in archived cases, and cannot establish strong causal inference.

زمینه: در بستر توانمندسازی دیجیتال، هوش مصنوعی مولد به طور گسترده‌ای در آموزش خواندن کودکان سن مدرسه به کار گرفته شده است و خواندن دیجیتال به یکی از انواع اصلی مواجهه‌ی محیطی برای کودکان سن مدرسه تبدیل شده است. با این حال، کودکان سن مدرسه با چالش‌هایی مانند کمبود محتوای متناسب با سن و فشارهای جسمی و روانی غیرقابل کنترل مواجه هستند. نیاز فوری به یک الگوی مداخله‌ی سلامت عمومی وجود دارد که منافع سلامت مرتبط با خواندن را متعادل کند، خطرات مواجهه‌ی دیجیتال را پیشگیری و کنترل نماید، از آسیب‌های سلامت جسمی و روانی جلوگیری کند و با کودکان سن مدرسه از زمینه‌های اجتماعی-اقتصادی متنوع سازگار باشد. روش‌ها: در این مطالعه از طرح کنترل گذشته‌نگر استفاده شد. در مجموع ۱۰۰ مورد از کودکان سن مدرسه ۶ تا ۱۲ ساله از آرشیو مداخله‌ی استانداردشده‌ی مؤسسه‌ی ما از سپتامبر ۲۰۲۵ تا دسامبر ۲۰۲۵ جمع‌آوری شد. بر اساس برنامه‌ی مداخله‌ای که واقعاً در سوابق آرشیو پذیرفته شده بود، آن‌ها به دو گروه مداخله‌ی مشارکتی و گروه خواندن صرفاً با هوش مصنوعی تقسیم شدند که هر گروه شامل ۵۰ نفر بود. در گروه خواندن صرفاً با هوش مصنوعی، مداخله‌ی ثبت‌شده صرفاً مداخله‌ی خواندن مستقل با هوش مصنوعی مولد بود (دانشجویان دانشگاه فقط مسئول راه‌اندازی و نگهداری تجهیزات بودند و در راهنمایی خواندن و مداخله‌ی عاطفی شرکت نداشتند)، در حالی که در گروه مداخله‌ی مشارکتی، مداخله‌ی ثبت‌شده، مداخله‌ی ساختاریافته‌ی کمکی مشارکتی در کل فرایند خواندن تعاملی چندمرحله‌ای صوتی با هوش مصنوعی مولد همراه با آموزش استانداردشده برای دانشجویان دانشگاه بود. دوره‌ی مداخله ۱۲ هفته، سه بار در هفته و هر بار ۲۰ تا ۲۵ دقیقه بود. تحلیل گذشته‌نگر داده‌های طولی در خط پایه، ۶ هفته مداخله، ۱۲ هفته پیگیری و ۴ هفته پیگیری انجام شد و امتیاز جامع خواندن اولیه به عنوان تنها شاخص اصلی از پیش تعیین‌شده در نظر گرفته شد. برای تحلیل اثرات بین‌گروهی و زمانی از تحلیل واریانس اندازه‌گیری مکرر، آزمون t مستقل و آزمون کای-دو استفاده شد، اندازه‌ی اثر با Cohen’s d ارزیابی شد و سطح آزمون α = ۰٫۰۵ بود. نتایج: داده‌های آرشیوی گذشته‌نگر نشان داد که پس از مداخله، گروه مداخله‌ی مشارکتی در امتیاز ترکیبی خواندن اولیه، آگاهی واجی، دقت درک واژگان، مدت زمان توجه به خواندن و امتیاز علاقه به خواندن به طور معناداری بالاتر از گروه خواندن صرفاً با هوش مصنوعی بود (p < 0.05). اثرات اصلی گروه، زمان و تعامل گروه-زمان همگی از نظر آماری بسیار معنادار بودند (p < 0.01) و اندازه‌ی اثر Cohen’s d = 0.50 نشان‌دهنده‌ی اثر مداخله‌ای متوسط بود. گروه مداخله‌ی مشارکتی همچنین نرخ پایبندی به مداخله، نرخ تکمیل تعامل با هوش مصنوعی، نرخ تکمیل وظیفه‌ی خواندن و فراوانی مشارکت فعال به طور معناداری بالاتری نسبت به گروه خواندن صرفاً با هوش مصنوعی نشان داد (p < 0.05). از نظر پیامدهای مرتبط با سلامت دیجیتال، گروه مداخله‌ی مشارکتی شیوع معناداری کمتری از وضعیت‌های روانی نامطلوب، نشانه‌های پیش‌درآمد خستگی بینایی و علائم خستگی چشمی دیجیتال و نرخ ترک تحصیل داشت (p < 0.05). در میان شاخص‌های ایمنی مرتبط با سلامت دیجیتال، شیوع هیجانات منفی، خستگی بینایی و نرخ ترک پژوهش به طور معناداری کمتر از گروه خواندن صرفاً با هوش مصنوعی بود (p < 0.05). سوابق آرشیوی نشان داد که مدت زمان کل استفاده از صفحه نمایش کاملاً مطابق با مقررات بوده و هیچ نشتی حریم خصوصی و رویداد نامطلوب جدی وجود نداشته است. نرخ مراجعه‌ی از دست رفته ۱۰٪ قابل کنترل بود و نرخ کامل بودن رضایت آگاهانه و نرخ اجرای واجد شرایط هر دو ۱۰۰٪ بود و هیچ نشتی حریم خصوصی و رویداد نامطلوب جدی وجود نداشت. نتیجه‌گیری: شیوه‌ی تعاملی هوش مصنوعی مولد همراه با حمایت کمکی دانشجویان دانشگاه با بهبود پایدار توانایی خواندن اولیه‌ی هسته‌ای کودکان سن مدرسه از طریق اثرات تجمعی پیگیری کوتاه‌مدت مرتبط است. در عین حال، این مدل مشارکتی امکان مدیریت مؤثر خطرات مواجهه با محیط دیجیتال را فراهم می‌کند و ممکن است خطرات مرتبط با سلامت بینایی و روانی کودکان سن مدرسه را کاهش دهد. تفاوت‌های بین‌گروهی با اندازه‌های اثر قابل اعتماد پایدار باقی ماندند. این مدل مداخله می‌تواند به عنوان مرجعی برای اجرای آینده به عنوان یک مداخله‌ی سلامت عمومی دیجیتال با هدف خواندن اولیه‌ی کودکان سن مدرسه مورد استفاده قرار گیرد و شواهد تجربی مقدماتی برای کاربرد استاندارد آموزش مبتنی بر هوش مصنوعی برای کودکان سن مدرسه فراهم می‌کند. این مطالعه‌ی گذشته‌نگر فقط تفاوت‌های بین گروه‌های برنامه‌های مداخله‌ی ترکیبی در موارد آرشیوی را منعکس می‌کند و نمی‌تواند استنباط علّی قوی ایجاد کند.