Yayasan Cahaya Ilmu is a social and religious institution in Lawang Kuta Hamlet, Lembar Village, West Lombok Regency, that fosters 11 adolescent and young adult beneficiaries aged 13–18 years with orphan, double-orphan, and underprivileged family backgrounds. Prior to this program, the beneficiaries had not received structured mentoring in Al-Islam and Kemuhammadiyahan (AIK), consistent with national data indicating high school dropout rates in West Nusa Tenggara. This community service program aimed to improve participants' understanding of Islamic values, cultivate knowledge of Muhammadiyah's ideology, and build noble character and independence. The method adapted a Participatory Action Research approach, implemented over one month through eight scheduled visits (twice weekly), combined with independent daily worship habituation supervised by the foundation's mentor. Results showed improvement across all indicators: the average AIK comprehension score increased from 50.5 to 80.6 (scale of 100); 91% of participants were able to perform prayer according to fiqh standards; 91% showed improvement in Qur'anic recitation quality using the tahsin method and 100% of participants successfully memorized five short surahs. Outputs produced include a two-volume AIK module, Qur'anic storyboards, daily worship monitoring tables, and the establishment of an independent study circle (halaqah mandiri) as a form of program sustainability.
Short-term field trips enable learners to bridge the pedagogical gap between academic knowledge (theory) and the practicalities of their discipline in a real-world setting. In Ireland, there has been a dearth of empirical research into the essence of short-term field trips as a teaching and learning strategy for criminal justice students. The purpose of this article is to bridge that pedagogical gap through thematic analysis of qualitative data of student learning experiences in the context of a short-term field trip to an operational prison. Research findings based on semi-structured interviews with students who participated in the active learning experience show evidence of the essence of experiential learning activities which could not be achieved to the same level in academic seminars alone. In essence, students contextualise their academic (theory) knowledge, which is a catalyst for gaining a deep and flexible understanding. In consequence of the sensitive nature of the operational prison, and compliance with security protocols, some limitations were also reported by participants, notably the short-term duration of the field trip and the use of conventional methods of documenting active learning experiences was not possible. Keywords: higher education, participatory action research, experiential learning, short-term field trip, operational prison, reflection in action, reflection on action, thematic analysis of qualitative data
This community service initiative aims to provide a platform for students to actualize their religious potential and to strengthen their religious literacy and character through an Islamic Religious Education (PAI) Performance. The activity employed a Participatory Action Research (PAR) approach, encompassing planning, action, and reflection (evaluation). It was held from September 10–16, 2026, at the Ki Hajar Dewantara Building in Aikmel District, East Lombok, involving 32 elementary schools and 143 students comprising 65 speech contestants, 44 Quran recitation participants, and 34 PAI Olympiad competitors. The results indicate that the three competition categories provided avenues for demonstrating religious capabilities through communication, Quranic recitation skills, and mastery of PAI knowledge. The event also fostered traits such as discipline, responsibility, self-confidence, perseverance, adherence to rules, and sportsmanship through the experience of competition. Future initiatives should focus on sustained guidance and systematic evaluation to measure the development of students' religious literacy and character in a more targeted and continuous manner.
Background: Teacher agency is essential to educational transformation, yet teacher development in Nepal often relies on standardized training approaches that emphasize prescribed methods rather than critical reflection, contextual experimentation, and collaborative learning. Objectives: This study explores how teachers develop and exercise agency through Critical–Creative Pedagogy (CCP) and participatory action research in two Nepali public-school contexts. Methods: Using a participatory action research approach, the study examined two contexts: a cross-school initiative involving 11 teachers from eight public schools in Helambu and a school-based initiative involving 30 teachers at Janata Secondary School in Bardibas. Data were generated over nine months through workshop interactions, teacher reflections, lesson plans, classroom observations, reflective dialogues, and informal conversations with students. The analysis examined how reflection, dialogue, classroom experimentation, and collective professional learning contributed to the development of teacher agency. Results: The findings indicate that teacher agency developed through iterative cycles of reflection, action, observation, dialogue, and re-reflection rather than through standardized training alone. Teachers began questioning textbook-centred and examination-driven practices and experimenting with learning activities grounded in students’ experiences and local contexts. Contextual adaptation and engagement with the wider school community, including school management committees and parents, emerged as important dimensions of pedagogical change. The Bardibas initiative appeared to foster stronger shared reflection, mutual support, and continuity of pedagogical change than the cross-school arrangement in Helambu. Conclusion: Teacher agency is a relational and context-dependent process that develops through critical reflection, pedagogical experimentation, and collaborative learning. Sustaining educational transformation requires professional learning opportunities that connect teachers’ agency with local knowledge, school-level collaboration, and community engagement. Novelty: By examining participatory action research across two distinct school contexts, this study highlights how the institutional setting of teacher collaboration may shape opportunities for collective reflection, mutual support, and sustained pedagogical change. It also foregrounds the importance of connecting teacher learning with school and community contexts in efforts to transform classroom practice.
Education is a fundamental pillar of human resource development; however, equitable access to supplementary education remains a challenge in rural areas. Children in Tegalan Hamlet, Bolopleret Village, Juwiring District, Klaten Regency, face limited learning assistance outside school hours because their parents work as traders, laborers, and farmers. The Community Service Program (KKN) conducted by students of UIN Raden Mas Said Surakarta designed a tutoring program as a form of educational assistance for children. This community service aims to describe the implementation and impact of tutoring on children's learning motivation and engagement. The method used is descriptive qualitative with a Participatory Action Research (PAR) approach, carried out through the stages of problem identification, planning, implementation, and evaluation. The participants were approximately 15 children from kindergarten to elementary school levels who attended voluntarily. The program was conducted in four sessions held every Saturday on June 27, July 4, July 11, and July 18, 2026, covering Mathematics, Science, English, the effects of gadgets on children, and anti-bullying education through educational films. The results showed an increase in participants' enthusiasm, engagement, confidence in expressing opinions, and discipline, as well as the growth of habits to use leisure time for more productive activities. The main obstacles were the limited duration of the KKN program and the absence of a sustainable program mechanism. Continuous collaboration among village government, schools, parents, and the community is needed so that similar programs can be sustained.
آموزش یکی از ارکان اساسی توسعه منابع انسانی است؛ با این حال، دسترسی عادلانه به آموزشهای تکمیلی در مناطق روستایی همچنان یک چالش محسوب میشود. کودکان محله تگالان، روستای بولوپلرت، بخش جوویرینگ، شهرستان کلاتن، به دلیل اشتغال والدین به شغلهایی مانند فروشندگی، کارگری و کشاورزی، از حمایتهای آموزشی خارج از ساعات مدرسه برخوردار نیستند. برنامه خدمترسانی اجتماعی (KKN) که توسط دانشجویان دانشگاه UIN Raden Mas Said Surakarta اجرا شد، یک برنامه راهنمایی تحصیلی را به عنوان نوعی حمایت آموزشی برای کودکان طراحی کرد. هدف این خدمترسانی اجتماعی، توصیف اجرای برنامه و تأثیر راهنمایی تحصیلی بر انگیزش و مشارکت تحصیلی کودکان است. روش پژوهش، کیفی توصیفی با رویکرد پژوهش مشارکتی عملی (PAR) بوده که از مراحل شناسایی مسئله، برنامهریزی، اجرا و ارزیابی تشکیل شده است. شرکتکنندگان حدود ۱۵ کودک در مقاطع پیشدبستانی تا دبستان بودند که به صورت داوطلبانه حضور یافتند. این برنامه در چهار جلسه که هر شنبه در تاریخهای ۲۷ ژوئن، ۴ ژوئیه، ۱۱ ژوئیه و ۱۸ ژوئیه ۲۰۲۶ برگزار شد، اجرا گردید و موضوعاتی مانند ریاضیات، علوم، زبان انگلیسی، تأثیر ابزارهای دیجیتال بر کودکان و آموزش ضد قلدری از طریق فیلمهای آموزشی را دربر میگرفت. نتایج نشان داد که اشتیاق، مشارکت، اعتماد به نفس در بیان نظرات و انضباط شرکتکنندگان افزایش یافته و عادات استفاده از اوقات فراغت برای فعالیتهای سازندهتر در آنها رشد یافته است. مهمترین موانع، محدودیت مدت زمان برنامه KKN و نبود سازوکار برنامهای پایدار بود. همکاری مستمر میان دولت روستا، مدارس، والدین و جامعه برای پایداری چنین برنامههایی ضروری است.
The paper draws on participatory development, social justice, and decolonization frameworks, emphasizing inclusive development as a tool to address historical and ongoing exclusions. Using a desktop qualitative literature review, the paper collected secondary data from publicly available sources. The paper uses case studies from South Africa and other African nations to illustrate the successful implementation of the identified guides, demonstrating how they align with the United Nations Sustainable Development Goals 2023 (SDGs), the African Union Agenda 2063, and the South African National Development Plan 2030 (NDP). Thematic content analysis is employed; the paper identifies five key themes and proposes five key guides for advancing inclusive community development in Africa. The main argument the paper maintains is that Participatory Action Research (PAR) empowers marginalized communities to identify issues and co-create solutions. The paper concludes by proposing a shift in Integrated Development Plans (IDPs) to prioritize inclusivity and equitable participation.
این مقاله با بهرهگیری از چارچوبهای توسعه مشارکتی، عدالت اجتماعی و استعمارزدایی، بر توسعهٔ فراگیر به عنوان ابزاری برای مقابله با طردهای تاریخی و جاری تأکید میکند. با استفاده از مرور کیفی ادبیات به روش دِسکتاپ، دادههای ثانویه از منابع عمومی گردآوری شدهاست. مقاله با بهرهگیری از مطالعات موردی از آفریقای جنوبی و سایر کشورهای آفریقایی، اجرای موفق راهنماهای شناساییشده را نشان میدهد و تبیین میکند که این راهنماها چگونه با اهداف توسعه پایدار سازمان ملل متحد 2023 (SDGs)، دستورکار 2063 اتحادیه آفریقا و برنامه توسعه ملی آفریقای جنوبی 2030 (NDP) همراستا هستند. تحلیل محتوای تماتیک به کار رفته و مقاله پنج تم کلیدی را شناسایی و پنج راهنمای اساسی برای پیشبرد توسعه جامعهمحور فراگیر در آفریقا پیشنهاد میکند. استدلال اصلی مقاله این است که پژوهش مشارکتی عملمحور (PAR) به جوامع به حاشیه راندهشده قدرت میدهد تا مسائل را شناسایی و راهحلها را به صورت مشترک خلق کنند. مقاله در پایان پیشنهاد میکند که برنامههای توسعه یکپارچه (IDPs) باید اولویت را به فراگیری و مشارکت عادلانه بدهند.
Curriculum policy transitions demand teacher adaptation in managing learning resources and implementing comprehensive evaluations. However, preliminary observations at SMAN 2 Siak Hulu reveal that [specify percentage, e.g., 70%] of teachers still experience disorientation in designing authentic assessment instruments and aligning learning modules with student needs. This community service activity aims to reconstruct teachers' understanding and skills in curriculum management and learning evaluation through a Problem-Based Training (PBT) approach. The program was implemented using a Participatory Action Research (PAR) method integrated into three cyclical stages: (1) identification of pedagogical problems, (2) problem-solving workshops and instrument development, and (3) mentoring and peer-review evaluation. This activity involved [specify number, e.g., 45] teachers across various subjects. Program effectiveness was measured using pre-test and post-test instruments, as well as portfolio analysis of learning products. The results showed a significant increase in participants' pedagogical understanding by [e.g., 82%], as evidenced by the teachers' successful creation of [e.g., 45 validated teaching modules and formative-summative evaluation rubrics]. Furthermore, the PBT approach proved effective in collaboratively eliminating administrative constraints while shifting teachers' paradigms from a clerical orientation toward reflective habits for continuous learning quality improvement.
تحولات سیاستهای برنامهٔ درسی، مستلزم سازگاری معلمان در مدیریت منابع یادگیری و اجرای ارزیابیهای جامع است. با این حال، مشاهدات اولیه در دبیرستان SMAN 2 Siak Hulu نشان میدهد که [درصد مشخص، مانند ۷۰٪] از معلمان همچنان در طراحی ابزارهای ارزیابی اصیل و همسویی ماژولهای یادگیری با نیازهای دانشآموزان دچار سردرگمی هستند. هدف این فعالیت خدماترسانی به جامعه، بازسازی درک و مهارتهای معلمان در مدیریت برنامهٔ درسی و ارزیابی یادگیری از طریق رویکرد آموزش مبتنی بر مسئله (PBT) است. این برنامه با استفاده از روش پژوهش مشارکتی عملی (PAR) و در سه مرحلهٔ چرخهای اجرا شد: (۱) شناسایی مسائل آموزشی، (۲) کارگاههای حل مسئله و توسعهٔ ابزارها، و (۳) مشاوره و ارزیابی همتایان. در این فعالیت، [تعداد مشخص، مانند ۴۵] معلم از رشتههای مختلف شرکت داشتند. اثربخشی برنامه با استفاده از ابزارهای پیشآزمون و پسآزمون و همچنین تحلیل پرتفوی محصولات یادگیری سنجیده شد. نتایج نشان داد که درک آموزشی شرکتکنندگان به طور معناداری به میزان [مثلاً ۸۲٪] افزایش یافته است، چنانکه معلمان موفق به تولید [مثلاً ۴۵ ماژول آموزشی معتبر و روبریکهای ارزیابی تکوینی-جمعبندی] شدند. افزون بر این، رویکرد PBT در حذف محدودیتهای اداری به صورت مشارکتی مؤثر بود و همچنین الگوی ذهنی معلمان را از رویکرد دفتری به سوی عادات بازتابی برای بهبود مستمر کیفیت یادگیری تغییر داد.
Refugee communities across the world have long gathered to connect and support one another during times of crisis, and this has been well-documented. Despite the vast amount of literature pertaining to coping and resiliency among refugee communities, there is limited knowledge about refugee community healing. Approximately one in three refugees experiences depression, anxiety, or post-traumatic stress that can persist long after displacement. Dominant approaches within Western, Educated, Industrialized, Rich, Democratic (WEIRD) psychologies tend to conceptualize trauma through an individualistic lens, often overlooking social, historical, and collective dimensions of suffering. This can result in siloed findings with limited relevance to refugee communities. Addressing this gap, this paper reports on the third phase of a Decolonizing Participatory Action Research (PAR) study examining historical trauma and intergenerational healing among second-generation Tamil refugee young adults in Toronto. This community-driven study foregrounds a praxis of healing envisioned with, by, and for refugee communities. Two research questions guided the inquiry: (1) What elements are important for community healing among Tamil young adults? and (2) What do community healing practices and therapeutic interventions look like in this context? Using storytelling and participatory avatar-based community circles, alongside reflexive thematic analysis, seven key elements of community healing were identified: (1) agency and self-determination; (2) historical trauma-informed approaches; (3) cultural safety; (4) intergenerational connectedness and belonging; (5) destigmatized access and delivery; (6) holistic and authentic healing practices; and (7) truth-telling as justice. Findings highlight community healing as a dynamic, dialectical process, requiring both resistance to intersecting systems of oppression and the cultivation of radical hope for justice and liberation. Findings also emphasize the importance of culturally grounded, community-led interventions in promoting mental well-being. This study contributes innovative, participatory methodology and actionable insights for practitioners and policymakers, advancing a shift toward liberatory approaches to refugee health.
جوامع پناهنده در سراسر جهان مدتهاست که برای ارتباط و حمایت از یکدیگر در دوران بحران گرد هم میآیند و این امر به خوبی مستند شده است. با وجود حجم گستردهای از ادبیات مربوط به مقابله و تابآوری در میان جوامع پناهنده، دانش محدودی درباره درمان جمعی در این جوامع وجود دارد. تقریباً یک نفر از هر سه پناهنده دچار افسردگی، اضطراب یا استرس پس از سانحه میشود که میتواند مدتها پس از جابجایی ادامه یابد. رویکردهای غالب در روانشناسیهای غربی، تحصیلکرده، صنعتی، ثروتمند و دموکراتیک (WEIRD) تمایل دارند که تروما را از منظر فردگرایانه مفهومسازی کنند و اغلب ابعاد اجتماعی، تاریخی و جمعی رنج را نادیده میگیرند. این امر میتواند منجر به یافتههایی جزیرهای با ارتباط محدود برای جوامع پناهنده شود. برای رفع این خلأ، این مقاله به فاز سوم یک مطالعه پژوهش مشارکتی کنشگرایانه استعمارزدایانه (PAR) میپردازد که به بررسی تروما تاریخی و درمان میاننسلی در میان جوانان پناهنده تامیل نسل دوم در تورنتو میپردازد. این مطالعه مبتنی بر جامعه، پراتیک درمانی را که با، توسط و برای جوامع پناهنده ترسیم شده است، در اولویت قرار میدهد. دو پرسش پژوهشی این تحقیق را هدایت کردند: (۱) چه عناصری برای درمان جمعی در میان جوانان تامیل اهمیت دارد؟ و (۲) در این زمینه، شیوههای درمان جمعی و مداخلات درمانی چگونه به نظر میرسند؟ با استفاده از روایتگری و حلقههای جمعی مشارکتی مبتنی بر آواتار، همراه با تحلیل تماتیک بازتابی، هفت عنصر کلیدی درمان جمعی شناسایی شد: (۱) عاملیت و خودتعیینی؛ (۲) رویکردهای مبتنی بر تروما تاریخی؛ (۳) ایمنی فرهنگی؛ (۴) پیوند و تعلق میاننسلی؛ (۵) دسترسی و ارائه بدون انگ؛ (۶) شیوههای درمانی کلنگر و اصیل؛ و (۷) حقیقتگویی به عنوان عدالت. یافتهها درمان جمعی را به عنوان فرایندی پویا و دیالکتیکی برجسته میکند که مستلزم مقاومت در برابر نظامهای متقاطع ستم و پرورش امید رادیکال برای عدالت و رهایی است. همچنین یافتهها بر اهمیت مداخلات مبتنی بر فرهنگ و رهبریشده توسط جامعه در ارتقای بهزیستی روانی تأکید دارند. این مطالعه با ارائه روششناسی مشارکتی نوآورانه و بینشهای عملی برای متخصصان و سیاستگذاران، به پیشبرد رویکردهای رهاییبخش در سلامت پناهندگان کمک میکند.
This participatory action research investigates developing a Community Learning and Innovation Platform (LIP) to drive the grassroots economy and enhance community well-being in Nakhon Sawan Province. Using a qualitative methodology across 10 target sub-districts, the study rigorously collected data from 330 key informants—including community leaders, local scholars, and network partners—through in-depth interviews, focus groups, and participant observation. Content analysis showed that the LIP effectively connects indigenous social capital with modern management practices through participatory learning. This intervention successfully established 12 concrete community economic activities, demonstrably reducing household expenses and increasing local income. Crucially, the platform cultivated 200 "community innovators" equipped to act as change agents, transferring appropriate technologies back into their communities. Furthermore, Local Administrative Organizations shifted from mere implementers to strategic facilitators. Ultimately, this systematic economic mobilization significantly strengthened holistic community well-being across physical, mental, social, and cognitive dimensions, directly contributing to the localized achievement of the Sustainable Development Goals (SDGs).
این پژوهش اقدامپژوهی مشارکتی به بررسی توسعه یک بستر یادگیری و نوآوری جامعهمحور (LIP) به منظور پیشبرد اقتصاد مبتنی بر ریشه و ارتقای بهزیستی جامعه در استان ناخون ساوان میپردازد. با بهرهگیری از روششناسی کیفی در ۱۰ بخش هدف، دادهها به طور دقیق از ۳۳۰ مطلع کلیدی شامل رهبران جامعه، صاحبنظران محلی و شرکای شبکهای از طریق مصاحبههای عمیق، گروههای متمرکز و مشاهده مشارکتی گردآوری شد. تحلیل محتوا نشان داد که بستر LIP به طور مؤثری سرمایه اجتماعی بومی را با شیوههای نوین مدیریت از طریق یادگیری مشارکتی پیوند میدهد. این مداخله منجر به ایجاد ۱۲ فعالیت اقتصادی ملموس در جامعه شد که به طور قابل توجهی هزینههای خانوار را کاهش داده و درآمد محلی را افزایش داد. نکته مهم این است که این بستر ۲۰۰ «نوآور جامعه» را پرورش داد که توانمند شدهاند به عنوان عاملان تغییر، فناوریهای مناسب را به جوامع خود منتقل کنند. علاوه بر این، سازمانهای مدیریت محلی از مجریان صرف به تسهیلگران راهبردی تبدیل شدند. در نهایت، این بسیج نظاممند اقتصادی به طور معناداری به تقویت بهزیستی جامع جامعه در ابعاد جسمی، روانی، اجتماعی و شناختی انجامید و به طور مستقیم در تحقق بومی اهداف توسعه پایدار (SDGs) نقش داشت.
The implementation of the Love-Based Curriculum (Kurikulum Berbasis Cinta/KBC) in Islamic elementary schools requires teachers to integrate love-based values into instructional materials and lesson plans. The needs analysis indicated that teachers required more practical training because previous activities were predominantly focused on theoretical content delivery. This community service program aimed to facilitate teachers in developing KBC-based instructional materials through a workshop using a learning by doing strategy. The activity employed a Participatory Action approach combined with training and mentoring. The participants were 58 Islamic elementary school teachers from KKG 0008 Rayon 3, Siak Regency, consisting of classroom teachers, subject teachers, and tahfiz teachers. The activity consisted of needs analysis, material delivery, instructional material development practice, mentoring, presentation of participants' work, and evaluation. The results showed that all 58 participants participated in the workshop and produced drafts of KBC-based instructional materials according to the subjects and grades they taught. The products were subsequently reviewed through mentoring and presentation sessions to obtain feedback for further improvement. These findings indicate that a practice-oriented workshop can facilitate teachers in translating KBC concepts into instructional materials in a more applicable manner
اجرای برنامهٔ درسی مبتنی بر عشق (Kurikulum Berbasis Cinta/KBC) در مدارس ابتدایی اسلامی مستلزم آن است که معلمان ارزشهای مبتنی بر عشق را در مواد آموزشی و طرح درسها ادغام کنند. تحلیل نیازسنجی نشان داد که معلمان به آموزش عملی بیشتری نیاز دارند، زیرا فعالیتهای قبلی عمدتاً بر انتقال محتوای نظری متمرکز بودهاند. هدف این برنامهٔ خدماترسانی به جامعه، تسهیل توسعهٔ مواد آموزشی مبتنی بر KBC توسط معلمان از طریق کارگاهی با راهبرد یادگیری از طریق عمل بود. این فعالیت با رویکرد اقدام مشارکتی همراه با آموزش و مشاوره انجام شد. شرکتکنندگان شامل ۵۸ معلم مدرسه ابتدایی اسلامی از KKG 0008 رایون ۳ شهرستان سیاک بودند که شامل معلمان کلاس، معلمان موضوعی و معلمان حفظ قرآن (تحفیظ) میشدند. فعالیت شامل نیازسنجی، ارائهٔ مطالب، تمرین توسعهٔ مواد آموزشی، مشاوره، ارائهٔ آثار شرکتکنندگان و ارزیابی بود. نتایج نشان داد که هر ۵۸ شرکتکننده در کارگاه حضور یافتند و پیشنویسهایی از مواد آموزشی مبتنی بر KBC متناسب با موضوعات و پایههای تدریس خود تهیه کردند. این محصولات در ادامه از طریق جلسات مشاوره و ارائه مورد بازبینی قرار گرفت تا بازخورد لازم برای بهبود بیشتر دریافت شود. این یافتهها نشان میدهد که کارگاههای مبتنی بر عمل میتواند به معلمان در ترجمهٔ مفاهیم KBC به مواد آموزشی به شیوهای کاربردیتر کمک کند.
In this article, we present findings from a critical participatory action research (CPAR) study of Achieve Atlanta (AATL), a place-based, need-based grant program for students graduating from Atlanta Public Schools. The purpose of this research was to better understand how the AATL scholarship and its associated services shaped the experiences, opportunities, and positive outcomes of AATL Scholars, with specific attention to borrowing and debt repayment. We argue that lifting or reducing the debt burden allowed students to accumulate additional forms of dominant cultural capital, namely, time. We further argue that time, as a largely neglected form of capital, enabled students to be college students and provided the conditions for academic success.
در این مقاله، یافتههای پژوهشی با رویکرد اقدامپژوهی مشارکتی انتقادی (CPAR) درباره برنامه Achieve Atlanta (AATL)، که یک برنامه کمکهزینه مبتنی بر مکان و نیاز برای دانشآموزان فارغالتحصیل مدارس دولتی آتلانتا است، ارائه میشود. هدف این پژوهش، درک بهتر از چگونگی تأثیر بورس تحصیلی AATL و خدمات مرتبط با آن بر تجارب، فرصتها و پیامدهای مثبت دانشآموختگان AATL، با تمرکز ویژه بر وامگیری و بازپرداخت بدهی بود. ما استدلال میکنیم که حذف یا کاهش بار بدهی، به دانشجویان امکان انباشت اشکال دیگری از سرمایه فرهنگی مسلط، بهویژه زمان، را میدهد. همچنین استدلال میکنیم که زمان، بهعنوان شکلی عمدتاً مغفول از سرمایه، شرایط لازم برای دانشجویی و موفقیت تحصیلی را برای دانشجویان فراهم میکند.
In line with government priorities, universities increasingly promise to provide ‘workplace ready’ graduates, yet for many migrant women this readiness is produced through shadow work, understood as unpaid, invisible labour. Drawing on participatory action research with self-identified Culturally and Linguistically Marginalised Migrant and/or Refugee (CALMMR) communities in Australia, we analyse two contrasting lived experiences, Leni, a white German international student, and Adira, an Indian graduate and woman of colour, to theorise shadow work geographies across university, immigration and labour-market infrastructures. We show how emptiness (service deserts and academic acculturation burdens), resistance (workarounds to placement, visa and language requirements) and repair (reciprocal relations that convert hidden labour into collective capacity) together constitute slow infrastructural violence while also enabling transformation. We argue that ‘readiness’ is negotiated through embodied, relational labour that is unevenly distributed along intersecting lines of racialisation, migration status, gender and care responsibilities. We conclude with suggestions for concrete reforms.
در راستای اولویتهای دولت، دانشگاهها به طور فزایندهای وعده میدهند که فارغالتحصیلانی «آماده ورود به محیط کار» ارائه دهند، اما برای بسیاری از زنان مهاجر، این آمادگی از طریق کار پنهان، که به عنوان کار بدون مزد و نامرئی درک میشود، حاصل میگردد. با بهرهگیری از پژوهش کنشپژوهی مشارکتی با جوامع مهاجر و/یا پناهنده با حاشیهمندی فرهنگی و زبانی (CALMMR) در استرالیا، دو تجربه زیسته متضاد، یعنی Leni، دانشجوی بینالمللی آلمانی سفیدپوست، و Adira، فارغالتحصیل هندی و زن رنگینپوست، را تحلیل میکنیم تا جغرافیای کار پنهان را در بستر زیرساختهای دانشگاهی، مهاجرتی و بازار کار نظریهپردازی کنیم. نشان میدهیم که تهیبودگی (بیخدمتی و بارهای فرهنگپذیری دانشگاهی)، مقاومت (راهکارهای جایگزین برای الزامات کارآموزی، ویزا و زبان) و ترمیم (روابط متقابل که کار پنهان را به ظرفیت جمعی تبدیل میکند) در کنار هم خشونت زیرساختی تدریجی را شکل میدهند و در عین حال امکان تحول را نیز فراهم میکنند. استدلال میکنیم که «آمادگی» از طریق کار تجسمیافته و رابطهای که به طور نابرابر در امتداد خطوط متقاطع نژادپذیری، وضعیت مهاجرت، جنسیت و مسئولیتهای مراقبتی توزیع میشود، مورد مذاکره قرار میگیرد. در پایان، پیشنهادهایی برای اصلاحات عینی ارائه میدهیم.
Community participation has increasingly been recognized as a vital component in developing quality education at different levels of school education. This study explores the role of community participation in developing quality education at secondary school level. It analysed important policies and programmes on community participation while examining the perspectives of stakeholders such as school heads, teachers, parents and community leaders. It was also intended to explore the school-led initiatives to promote community participation for improving quality education. Problems and challenges in the process of community participation were identified, and suggestions were sought from stakeholders for improvement of school-community partnership. Survey method under descriptive research was adopted for conducting this study. Perception scale for School Heads and teachers, interview schedule for School Heads, parents and community leaders were used to collect data from informants. Analysis of data revealed that there is a progressive evolution of community participation in educational policies, where major programmes and policies highlight a shift from welfare-oriented approaches to participatory governance models. It also indicates that while various policies strongly advocate community involvement, there exists a gap between policy intentions and ground level implementation. The findings indicate that community participation significantly influences the quality of secondary education across multiple dimensions. Based on the findings, the study recommends a suggestive model for strengthening integrated participatory school-community partnerships through capacity-building programmes, awareness campaigns and structured engagement strategies.
مشارکت جامعه به طور فزایندهای به عنوان یکی از مؤلفههای حیاتی در توسعه آموزش با کیفیت در سطوح مختلف آموزش مدرسهای شناخته شده است. این پژوهش نقش مشارکت جامعه را در توسعه آموزش با کیفیت در سطح مدارس متوسطه مورد بررسی قرار میدهد. در این مطالعه، سیاستها و برنامههای مهم مرتبط با مشارکت جامعه تحلیل شده و دیدگاههای ذینفعان از جمله مدیران مدارس، معلمان، والدین و رهبران جامعه بررسی شده است. همچنین هدف آن بررسی ابتکارات مدرسهمحور برای ارتقای مشارکت جامعه به منظور بهبود کیفیت آموزش بوده است. مشکلات و چالشهای موجود در فرآیند مشارکت جامعه شناسایی شده و پیشنهادهایی از ذینفعان برای بهبود مشارکت مدرسه و جامعه اخذ گردیده است. روش پیمایشی در قالب پژوهش توصیفی برای انجام این مطالعه به کار گرفته شده است. برای جمعآوری دادهها از مقیاس ادراک برای مدیران مدارس و معلمان و برنامه مصاحبه برای مدیران مدارس، والدین و رهبران جامعه استفاده شده است. تحلیل دادهها نشان داد که مشارکت جامعه در سیاستهای آموزشی به طور تدریجی تکامل یافته است، به گونهای که برنامهها و سیاستهای اصلی، تغییر رویکرد از مدلهای رفاهمحور به مدلهای حکمرانی مشارکتی را برجسته میکنند. همچنین نتایج نشان میدهد که اگرچه سیاستهای مختلف به شدت بر مشارکت جامعه تأکید دارند، اما شکافی میان اهداف سیاستی و اجرای عملی در سطح میدانی وجود دارد. یافتهها حاکی از آن است که مشارکت جامعه به طور معناداری بر کیفیت آموزش متوسطه در ابعاد مختلف تأثیرگذار است. بر اساس یافتهها، پژوهش مدل پیشنهادی برای تقویت مشارکت یکپارچه مدرسه و جامعه از طریق برنامههای توانمندسازی، کمپینهای آگاهیبخشی و راهبردهای تعامل ساختاریافته ارائه میدهد.
Keystone Community Partnerships (KCP) is a community capacity building program inspired by the Collective Impact model (CI) – a project and partnership approach to achieve systems-level change by advancing equity, collaborative learning, goal alignment, and action integration. KCP leverages the collective resources, knowledge, and expertise of the university in collaboration with community stakeholders to address complex challenges and amplify existing community assets. This descriptive case study presents a literature review of CI generally, and an explanation of KCP specifically, along with community impacts and outcomes. Institutional challenges are outlined along with validation of the KCP program as an effective process to maximize broader impacts and collaborations to address these challenges. Recent community-based case studies are described to illustrate the program and its potential for engagement and impact. Finally, Youth Participatory Action Research is identified as an effective means for addressing the equity imperative within CI, as illustrated by the KCP case studies.
برنامه شراکتهای کلیدی جامعه (Keystone Community Partnerships یا KCP) یک برنامه توانمندسازی ظرفیت جامعه است که از مدل تأثیر جمعی (Collective Impact یا CI) الهام گرفته شده است؛ رویکردی مبتنی بر پروژه و شراکت برای دستیابی به تغییرات در سطح نظام از طریق ارتقای عدالت، یادگیری مشارکتی، همسویی اهداف و یکپارچهسازی اقدامات. KCP با بهرهگیری از منابع، دانش و تخصص جمعی دانشگاه در همکاری با ذینفعان جامعه، به منظور مواجهه با چالشهای پیچیده و تقویت داراییهای موجود جامعه عمل میکند. این مطالعه موردی توصیفی، مروری بر ادبیات مربوط به CI به طور کلی و تبیین KCP به طور خاص، همراه با تأثیرات و پیامدهای اجتماعی ارائه میدهد. چالشهای نهادی تشریح شده و اعتبارسنجی برنامه KCP به عنوان یک فرایند مؤثر برای حداکثرسازی تأثیرات گستردهتر و همکاریها جهت مواجهه با این چالشها بیان میشود. مطالعات موردی اخیر مبتنی بر جامعه به منظور تبیین برنامه و ظرفیت آن برای مشارکت و تأثیرگذاری شرح داده شدهاند. در نهایت، پژوهش مشارکتی اقداممحور جوانان به عنوان روشی مؤثر برای پاسخ به ضرورت عدالت در چارچوب CI، همانگونه که در مطالعات موردی KCP نشان داده شده است، معرفی میشود.
