Abstract Background Repetitive negative thinking (RNT) is a transdiagnostic process relevant to common mental health problems in primary care. RNT-ACT is a brief acceptance and commitment therapy-based protocol targeting RNT in two sessions. This pilot study assessed the feasibility of RNT-ACT compared with therapist-supported internet-based cognitive behavioural therapy (iCBT) in Swedish primary care. Methods Thirteen participants were randomised: 7 to RNT-ACT and 6 to iCBT. The primary feasibility outcomes were recruitment rate, intervention non-completion, and patient satisfaction measured with the Client Satisfaction Questionnaire (CSQ-8). Symptom and process measures were secondary outcomes. Secondary outcomes were assessed at baseline and at 1- and 3-month follow-ups. Analyses were descriptive and exploratory, based on available observations without imputation of missing data. Results Thirteen of 20 eligible individuals were enrolled (65%), corresponding to 35% of all 37 individuals screened. All participants in the RNT-ACT group completed the intervention, whereas 4 of 6 participants in the iCBT group did not complete the intervention. Mean CSQ-8 scores were 27.8 (SD 3.7; n = 5) in the RNT-ACT group and 23.0 (SD 0.0; n = 2) in the iCBT group. Conclusions The small sample size and high iCBT non-completion limit between-group comparisons. Further investigation of recruitment, treatment engagement, and patient and therapist experiences is needed before determining whether and how to proceed to a full-scale RCT. Trial registration ClinicalTrials.gov NCT05946382 registered July 14, 2023.
Mental health disorders are a major concern with millions of people living with mental illnesses, but only a small fraction of them have access to treatment due to stigma attached, lack of resources and trained personnel. Therefore, the inclusion of mental healthcare services in primary health care (PHC) is essential for improving its accessibility. The present review investigates the effectiveness, the different models, and the barriers in integrating mental health services into primary health care in India. The review was conducted following the PRISMA protocol using database like PubMed and Scopus between January 2016 and January 2026. The systematic search yielded 62 results, of which 23 were selected based on established inclusion criteria and were subsequently analyzed thematically. Successful integration of mental health services into primary healthcare was identified as including, but not limited to, task-sharing, use of digital technologies, use of telepsychiatry, and creating an improved policy-driven system. Task-sharing with lay personnel was found to greatly increase the identification and management of people with mental illnesses, while digital technology and telepsychiatry led to better access to mental health services, especially in rural areas. Barriers to implementing integrated mental health services included a lack of training, stigma, insufficient workforce, and limited infrastructure. Integrated mental health services into primary healthcare exist and demonstrate positive results, but to sustain successful implementation, the identified barriers to integration must be eliminated or mitigated to reduce the existing treatment gap for mental illness in India.
Introduction: Drug use and human immunodeficiency virus (HIV) infection remain major public health challenges, particularly among adolescents and young adults. Educational materials supported by artificial intelligence (AI) represent an innovative approach to health promotion strategies. Objective: To develop and validate an artificial intelligence-supported educational brochure for the prevention of drug use and HIV infection among adolescents and young adults. Methods: A technological development study with a mixed-methods approach was conducted at the Universidad de Ciencias Médicas de Santiago de Cuba between August and October 2026. The development of the brochure comprised three phases: literature review and scientific content curation, AI-assisted graphic design, and expert validation. Means, standard deviations, and the Content Validity Index (CVI) were calculated. Results: An educational brochure was developed in both printed and digital formats addressing the prevention of drug use and HIV infection. The overall CVI was 0.96, and mean scores ranged from 4.63 to 4.88. Overall, 93.8% of responses were rated as "Agree" or "Strongly Agree." Conclusions: The educational brochure demonstrated adequate content validity and represents a useful educational resource for strengthening the prevention of drug use and HIV infection. Artificial intelligence proved to be an effective supportive tool when its use was accompanied by expert supervision and validation.
Background: Brief psychological treatment programmes in primary care are increasingly used to address common mental disorders (CMDs), yet patient outcomes remain heterogeneous. Routine symptom measures may help identify patients who are more or less likely to achieve clinically meaningful change and may support treatment planning within stepped-care systems. This study examined associations between baseline depressive and anxiety symptom severity predicted reliable improvement and reliable recovery following brief psychological treatment in a real-world primary care programme. Methods: This secondary analysis used routinely collected data from 512 adults treated in a real-world primary care psychological intervention programme. Participants were assessed with the Patient Health Questionnaire-9 (PHQ-9) and Generalized Anxiety Disorder-7 (GAD-7) before and after brief psychological treatment. Baseline demographic and clinical variables, including age, sex, number of sessions, and PHQ-9 and GAD-7 scores, were examined according to reliable improvement and reliable recovery status. Logistic regression analyses examined associations between baseline variables and treatment outcomes. Results: Reliable improvement was observed in 73.6% of participants, whereas 53.3% achieved reliable recovery. Higher baseline anxiety severity was associated with reliable improvement (odds ratio [OR] = 1.16, 95% confidence interval [CI]: 1.08–1.23), whereas lower depressive severity predicted reliable recovery (OR = 0.92, 95% CI: 0.88–0.96). Fewer treatment sessions were associated with both reliable improvement and reliable recovery. Age and sex were not significantly associated with outcomes. Conclusions: Baseline anxiety and depressive symptom severity may be relevant for understanding variability in clinically meaningful outcomes following brief psychological interventions in primary care. Patients presenting with greater depressive symptom burden may benefit from closer monitoring and more intensive or extended treatment pathways within stepped-care models.
Residents' mental health problems have become increasingly prevalent in recent years, accompanied by younger onset ages and rising incidence.Psychological distress among the elderly, emotional disorders in adolescents and mental stress in patients with chronic diseases 1 have gradually become prominent public health issues across communities.Against this backdrop, public demand for accessible and convenient mental health services has grown rapidly.As the first point of contact for community residents, primary healthcare institutions play a core role in early screening, preliminary intervention, health education and two-way referral of mental disorders.2 Frontline medical workers are the main executors of these services, and their willingness to participate directly determines the implementation quality and sustainability of grassroots mental health care.This cross-sectional study was conducted among medical staff from 49 community health service centers in Chaoyang District, Beijing.Participants included general practitioners, public health physicians, community nurses and other on-
مشکلات سلامت روان ساکنان در سالهای اخیر به طور فزایندهای شایع شده است و این روند با کاهش سن شروع و افزایش بروز همراه بوده است. پریشانی روانشناختی در سالمندان، اختلالات هیجانی در نوجوانان و استرس روانی در بیماران مبتلا به بیماریهای مزمن به تدریج به مسائل برجسته سلامت عمومی در جوامع تبدیل شدهاند. در چنین شرایطی، تقاضای عمومی برای دسترسی آسان و خدمات سلامت روان مناسب به سرعت افزایش یافته است. به عنوان اولین نقطه تماس ساکنان جامعه، مؤسسات مراقبتهای اولیه نقش محوری در غربالگری اولیه، مداخله مقدماتی، آموزش سلامت و ارجاع دوطرفه اختلالات روانی ایفا میکنند. کارکنان خط مقدم پزشکی مجریان اصلی این خدمات هستند و تمایل آنها به مشارکت، کیفیت اجرا و پایداری مراقبت سلامت روان در سطح پایه را به طور مستقیم تعیین میکند. این مطالعه مقطعی در میان کارکنان پزشکی ۴۹ مرکز خدمات سلامت جامعه در منطقه چائویانگ پکن انجام شد. شرکتکنندگان شامل پزشکان عمومی، پزشکان بهداشت عمومی، پرستاران جامعه و سایر افراد بودند.
BACKGROUND: In Australia, healthcare providers face significant challenges in meeting the niche health needs of refugees. Social determinants of health, including limited health literacy and finances, complicate refugees' access to treatment for conditions, such as chronic hepatitis B (CHB). Understanding the strategies utilised by a specialised general practice for refugees can offer guidance for treating this population. The aim of this study was to explore how primary care is currently managing CHB care tailored to refugees and to identify areas for potential improvements. METHODS: Between August and December 2024, we conducted 15 semi-structured interviews with nine general practitioners, four nurses, one pharmacist and one infectious disease specialist. We used a convenience sample and snowballing; most participants worked at a refugee-focused general practice in the west of Melbourne, Victoria, Australia. All interviews were recorded and transcribed; data were analysed descriptively. RESULTS: Primary healthcare providers in our study recognised the challenges of treating refugees with CHB, including low health literacy, and the cost of providing and seeking care. However, when compared with hospital services, the benefits of primary care include community integration and location, rapport development, and the availability of interpreter services. Subsidising primary care provider training and other costs were recommended. CONCLUSIONS: Primary care may be better positioned than hospital services to treat refugees with CHB. These findings support funding and improving CHB management in primary care to meet the needs of refugees, which will lead to better health outcomes for this disadvantaged population.
زمینه: در استرالیا، ارائهدهندگان خدمات سلامت با چالشهای قابل توجهی در پاسخگویی به نیازهای خاص سلامت پناهندگان مواجه هستند. تعیینکنندههای اجتماعی سلامت، از جمله سواد سلامت محدود و مشکلات مالی، دسترسی پناهندگان به درمان بیماریهایی مانند هپاتیت B مزمن (CHB) را پیچیدهتر میکند. درک راهبردهای بهکاررفته توسط یک مطب عمومی تخصصی برای پناهندگان میتواند راهنمایی برای درمان این جمعیت ارائه دهد. هدف این مطالعه بررسی نحوه مدیریت فعلی مراقبت اولیه از CHB متناسب با پناهندگان و شناسایی حوزههای قابل بهبود بود. روشها: بین اوت تا دسامبر ۲۰۲۴، ۱۵ مصاحبه نیمهساختاریافته با نه پزشک عمومی، چهار پرستار، یک داروساز و یک متخصص بیماریهای عفونی انجام شد. نمونهگیری به صورت در دسترس و گلولهبرفی انجام شد؛ اکثر شرکتکنندگان در یک مطب عمومی با تمرکز بر پناهندگان در غرب ملبورن، ویکتوریا، استرالیا فعالیت داشتند. تمامی مصاحبهها ضبط و رونویسی شد؛ دادهها به صورت توصیفی تحلیل گردید. یافتهها: ارائهدهندگان مراقبت اولیه سلامت در مطالعه ما چالشهای درمان پناهندگان مبتلا به CHB، از جمله سواد سلامت پایین و هزینههای ارائه و دریافت مراقبت را شناسایی کردند. با این حال، در مقایسه با خدمات بیمارستانی، مزایای مراقبت اولیه شامل ادغام اجتماعی و موقعیت مکانی، ایجاد رابطه و در دسترس بودن خدمات مترجمی است. یارانهدهی آموزش ارائهدهندگان مراقبت اولیه و سایر هزینهها توصیه شد. نتیجهگیری: مراقبت اولیه ممکن است نسبت به خدمات بیمارستانی موقعیت بهتری برای درمان پناهندگان مبتلا به CHB داشته باشد. این یافتهها از تأمین مالی و بهبود مدیریت CHB در مراقبت اولیه برای پاسخگویی به نیازهای پناهندگان حمایت میکند که منجر به پیامدهای سلامت بهتر برای این جمعیت محروم خواهد شد.
OBJECTIVE: Prior evidence suggests that people from racial/ethnic minority (REM) groups experience greater psychological distress, especially if they are isolated from their cultural ingroup. This study examined associations between REM status and psychological symptoms measured before and after therapy, as well as interactions with neighbourhood-level REM density. METHOD: Electronic health records from 130,857 patients who accessed psychological interventions in primary care services in England were analyzed. Pre- and post-treatment depression (PHQ-9), anxiety (GAD-7) and functional impairment measures (WSAS) were linked to individual-level and neighbourhood-level demographic and socioeconomic data. Multilevel (mixed effect) models were used to examine associations between individual and neighbourhood socioeconomic variables with available measures of psychological distress. RESULTS: Specific (rather than all) REM groups had higher indices of psychological distress, and there was little evidence of a moderating effect of neighbourhood ethnic density in the hypothesized direction. After controlling for socioeconomic variables, consistently higher indices of distress before and after therapy were evident for patients from White-other, Pakistani, Bangladeshi, and "Other" backgrounds. CONCLUSIONS: Mental health inequalities are evident for people from specific REM groups.
هدف: شواهد پیشین نشان میدهد که افراد متعلق به گروههای اقلیت نژادی/قومی (REM) پریشانی روانشناختی بیشتری را تجربه میکنند، بهویژه اگر از گروه فرهنگی خود جدا باشند. این مطالعه ارتباط بین وضعیت REM و نشانههای روانشناختی اندازهگیریشده پیش و پس از درمان، همچنین تعامل با تراکم REM در سطح محله را بررسی کرد. روش: پروندههای سلامت الکترونیک ۱۳۰٬۸۵۷ بیمار که به مداخلات روانشناختی در خدمات مراقبت اولیه در انگلستان دسترسی داشتند، تحلیل شد. سنجههای افسردگی (PHQ-9)، اضطراب (GAD-7) و اختلال عملکرد (WSAS) پیش و پس از درمان با دادههای جمعیتشناختی و اجتماعیاقتصادی در سطح فردی و محلهای پیوند داده شد. مدلهای چندسطحی (اثر مختلط) برای بررسی ارتباط متغیرهای اجتماعیاقتصادی فردی و محلهای با سنجههای موجود پریشانی روانشناختی بهکار رفت. نتایج: گروههای خاص (نه همه) REM شاخصهای بالاتری از پریشانی روانشناختی داشتند و شواهد اندکی از اثر تعدیلکننده تراکم قومی محله در جهت فرضشده وجود داشت. پس از کنترل متغیرهای اجتماعیاقتصادی، شاخصهای بالاتر و مداوم پریشانی پیش و پس از درمان برای بیماران با پیشینه White-other، پاکستانی، بنگلادشی و «سایر» مشاهده شد. نتیجهگیری: نابرابریهای سلامت روان برای افراد متعلق به گروههای خاص REM مشهود است.
Background and Objective Sleep disorders are common and frequently under-recognized in clinical practice. Existing screening instruments are often disorder-specific or require lengthy assessments. This study aimed to develop and validate the Seoul Sleep Questionnaire (SSQ), a brief screening instrument for common sleep disorders.Methods We retrospectively reviewed data from 1,726 adults who underwent polysomnography at a tertiary sleep clinic between November 2018 and February 2020. Participants completed the SSQ and established sleep questionnaires. Item reduction, exploratory factor analysis (EFA), reliability testing, validity analyses, and receiver operating characteristic (ROC) analyses were performed. To address diagnostic imbalance, sensitivity analyses were conducted using a diagnosis-balanced subsample.Results Item reduction yielded a final 7-item questionnaire. EFA supported a three-factor structure representing obstructive sleep apnea (OSA), insomnia, and parasomnia domains, with good model fit (comparative fit index=0.999, Tucker–Lewis index=0.997, root mean square error of approximation=0.013). Internal consistency was acceptable (McDonald’s ω=0.83). SSQ scores showed significant correlations with subjective and polysomnography-derived sleep measures. The OSA subscale was associated with apnea-hypopnea index (r=0.429, p<0.01), while the insomnia subscale correlated with sleep onset latency and wake after sleep onset. ROC analyses demonstrated acceptable diagnostic performance for OSA (area under the curve [AUC]=0.787) and insomnia (AUC=0.741), and high discriminative ability for parasomnia (AUC=0.919). Comparable results were observed in the diagnosis-balanced subsample.Conclusions The SSQ demonstrated acceptable psychometric properties and diagnostic performance as a brief screening questionnaire in an OSA-dominant tertiary sleep clinic population. Further validation in primary care, community-based, and independent external populations is warranted before broader implementation.
زمینه و هدف: اختلالات خواب شایع بوده و اغلب در عمل بالینی کمتر شناسایی میشوند. ابزارهای غربالگری موجود معمولاً ویژه یک اختلال خاص هستند یا به ارزیابیهای طولانی نیاز دارند. هدف این مطالعه، تدوین و اعتبارسنجی پرسشنامه خواب سئول (SSQ) به عنوان یک ابزار غربالگری کوتاه برای اختلالات شایع خواب بود. روشها: دادههای ۱۷۲۶ بزرگسال که بین نوامبر ۲۰۱۸ تا فوریه ۲۰۲۰ در یک درمانگاه تخصصی خواب تحت پلیسومنوگرافی قرار گرفتند، به صورت گذشتهنگر مرور شد. شرکتکنندگان SSQ و پرسشنامههای معتبر خواب را تکمیل کردند. کاهش گویهها، تحلیل عاملی اکتشافی (EFA)، آزمون پایایی، تحلیلهای روایی و تحلیلهای منحنی مشخصه عملکرد گیرنده (ROC) انجام شد. برای رفع عدم توازن تشخیصی، تحلیل حساسیت با استفاده از زیرنمونهای با توازن تشخیصی صورت گرفت. نتایج: کاهش گویهها به پرسشنامه نهایی ۷ گویهای منجر شد. EFA ساختار سهعاملی شامل حوزههای آپنه انسدادی خواب (OSA)، بیخوابی و پاراسومنیا را با برازش مناسب مدل (شاخص برازش تطبیقی=۰.۹۹۹، شاخص تاکر-لوییس=۰.۹۹۷، ریشه میانگین مربعات خطای تقریب=۰.۰۱۳) تأیید کرد. انسجام درونی قابل قبول بود (ω مکدونالد=۰.۸۳). نمرات SSQ با شاخصهای خواب ذهنی و مبتنی بر پلیسومنوگرافی همبستگی معنادار داشتند. زیرمقیاس OSA با شاخص آپنه-هیپوپنه (r=۰.۴۲۹، p<۰.۰۱) و زیرمقیاس بیخوابی با تأخیر شروع خواب و بیداری پس از شروع خواب همبستگی نشان داد. تحلیلهای ROC عملکرد تشخیصی قابل قبول برای OSA (سطح زیر منحنی [AUC]=۰.۷۸۷) و بیخوابی (AUC=۰.۷۴۱) و توان تمایز بالا برای پاراسومنیا (AUC=۰.۹۱۹) را نشان داد. نتایج مشابهی در زیرنمونه با توازن تشخیصی مشاهده شد. نتیجهگیری: SSQ ویژگیهای روانسنجی و عملکرد تشخیصی قابل قبولی به عنوان یک پرسشنامه غربالگری کوتاه در جمعیت درمانگاه تخصصی خواب با غلبه OSA نشان داد. اعتبارسنجی بیشتر در مراقبتهای اولیه، جمعیتهای مبتنی بر جامعه و نمونههای مستقل خارجی پیش از اجرای گستردهتر توصیه میشود.
Context. Screen time for children aged 3–6 years should remain the exception, be limited in duration, and be supervised by an adult. In 2022, French children aged 3–5 years spent an average of 1 hour 22 minutes a day on screens. Activities such as reading, which are beneficial to a child’s development, are sometimes neglected in favor of screen time.Objective. To create a children’s book aimed at children aged 3 to 6, with the aim of preventing inappropriate screen use. This book is designed to provide both children and their carers with an interactive reading experience that encourages discussion about screens and their potential risks.Methods. The content was defined and validated using a modified nominal group consensus method. The book’s design wasbased on the principles of dialogic interactive reading and on Sabine Duflo’s four-step method.Results. The nominal group comprised 11 members, including health professionals, education professionals, communication experts and parents. The book features five anthropomorphic characters facing problematic situations involving screens, followed by a sixth character who offers advice. The proposed interactions were inspired by a questionnaire designed to identifyinappropriate screen use. Two parenting guides are also included in the book.Conclusion. Choosing a children’s book as a mean of prevention enabled it to serve as a mediation tool between children and their environment. It was the first prevention book on screen use developed using a consensus-based method. The book could serve as a resource during consultations, helping to meet parents’ expectations by addressing the topic of the screen uses more regularly and comprehensively.
زمینه: زمان استفاده از صفحهنمایش برای کودکان ۳ تا ۶ سال باید استثنا باشد، مدت آن محدود گردد و تحت نظارت یک بزرگسال انجام شود. در سال ۲۰۲۲، کودکان فرانسوی ۳ تا ۵ سال به طور متوسط روزانه ۱ ساعت و ۲۲ دقیقه را صرف استفاده از صفحهنمایش کردند. فعالیتهایی مانند کتابخوانی که برای رشد کودک مفید هستند، گاهی به نفع زمان استفاده از صفحهنمایش نادیده گرفته میشوند. هدف: طراحی یک کتاب کودکانه برای کودکان ۳ تا ۶ سال با هدف پیشگیری از استفاده نامناسب از صفحهنمایش. این کتاب به گونهای طراحی شده است که تجربهای تعاملی از کتابخوانی را برای کودکان و مراقبان آنها فراهم کند و بحث درباره صفحهنمایش و خطرات احتمالی آن را تشویق نماید. روشها: محتوای کتاب با استفاده از روش اجماع گروه اسمی اصلاحشده تعریف و اعتبارسنجی شد. طراحی کتاب بر اساس اصول کتابخوانی تعاملی دیالوژیک و روش چهارمرحلهای Sabine Duflo انجام گرفت. یافتهها: گروه اسمی متشکل از ۱۱ عضو شامل متخصصان سلامت، متخصصان آموزش، کارشناسان ارتباطات و والدین بود. کتاب شامل پنج شخصیت انسانواره است که با موقعیتهای مشکلساز مرتبط با صفحهنمایش مواجه میشوند و پس از آن شخصیت ششمی که توصیههایی ارائه میدهد. تعاملات پیشنهادی الهامگرفته از پرسشنامهای برای شناسایی استفاده نامناسب از صفحهنمایش بود. دو راهنمای والدگری نیز در کتاب گنجانده شده است. نتیجهگیری: انتخاب کتاب کودکانه به عنوان ابزار پیشگیری، امکان استفاده از آن را به عنوان ابزار میانجیگری بین کودک و محیط او فراهم ساخت. این نخستین کتاب پیشگیری درباره استفاده از صفحهنمایش است که با روش مبتنی بر اجماع توسعه یافته است. این کتاب میتواند به عنوان منبعی در جلسات مشاوره مورد استفاده قرار گیرد و با پرداختن منظمتر و جامعتر به موضوع استفاده از صفحهنمایش، به انتظارات والدین پاسخ دهد.
