Firms often treat spending on employee training, development and well-being as a discretionary expense rather than an investment. The aim of this article is to examine whether human capital investment improves firm financial performance through employee well-being, and whether this effect depends on the firm's financial constraints. The study integrates human capital theory, the Job Demands–Resources (JD-R) model and the corporate finance literature on financing constraints. A moderated-mediation model is proposed in which employee well-being mediates the link between human capital investment and financial performance, while financial constraints weaken the link between investment and well-being. The model is tested on matched employer–employee data from 50–60 project-based organisations in the construction, IT, consulting and engineering sectors of Tashkent. Multilevel moderated-mediation analysis is applied. The scientific novelty lies in treating human capital investment as a financially constrained corporate investment and testing this integrated model in the under-researched context of Central Asia. The results help managers and policymakers understand the financial rationale for investing in employees under different financing conditions.
Folk Development Colleges (FDCs) are intended to equip young people and adults with practical capabilities for productive work, yet little is known about graduates’ transition from training to self-employment. This study explored how vocational training, entrepreneurship education, and life-skills training were perceived to support graduates’ self-employment in two selected FDCs in Mtwara Region, Tanzania. Guided by Human Capital Theory, it used an interpretivist qualitative multiple-case design. Thirty-six participants were selected purposively: 24 graduates, 10 tutors, and two principals. Data were collected through two focus group discussions and semi-structured interviews, then analysed using reflexive thematic analysis. Participants reported that vocational training developed practical competencies applied in tailoring, agriculture, poultry keeping, welding, food processing and other income-generating activities. Entrepreneurship education strengthened opportunity recognition, business planning, costing, marketing, record-keeping and financial management, while life-skills training supported communication, teamwork, leadership, problem-solving, adaptability and confidence. Experiential learning connected the three training components. However, outdated or insufficient equipment, restricted finance and markets, weak mentorship and industry linkages, limited incubation support and incomplete graduate tracking constrained application. FDC programmes therefore provided complementary preparation for self-employment, but training alone could not ensure enterprise establishment or continuity. Modern resources, sustained practical learning, stronger enterprise-support linkages and systematic graduate tracking are required. As the evidence is context-specific and self-reported, the findings indicate perceived contributions rather than causal effects or verified long-term business sustainability.
This study assessed the employability skill readiness of Alternative Learning System (ALS) graduates in Liloan District, Cebu, during School Year 2025–2026 as a basis for developing a skill enhancement plan. Anchored on Human Capital Theory, Career Construction Theory, and Social Cognitive Career Theory, the study employed a quantitative correlational research design involving 70 ALS graduates. Data were collected using an adapted and modified questionnaire and analyzed through percentages, weighted means, standard deviations, Pearson product-moment correlation, and chi-square tests. Findings revealed high employability skill readiness in communication (M = 4.08), teamwork (M = 3.82), problem-solving (M = 3.81), self-management (M = 3.48), and technical or job-specific skills (M = 3.52). Employability readiness was significantly associated with age, parents’ educational attainment, parents’ occupation, and combined monthly family income, while gender showed no significant relationship. Furthermore, challenges encountered exhibited a significant negative relationship with employability readiness (r = −0.46), indicating that greater challenges were associated with lower readiness. Prominent challenges included limited access to training and upskilling opportunities, insufficient career preparation, inadequate hands-on experience, and limited confidence in applying acquired skills. The study recommends implementing the proposed Skill Enhancement Plan through accessible training, career guidance, workplace exposure, and strengthened stakeholder partnerships. The research aligns with Sustainable Development Goal (SDG) 4 (Quality Education) and SDG 8 (Decent Work and Economic Growth) by promoting inclusive skills development and employment readiness. Its potential contribution to educational, socioeconomic, and community sustainability lies in supporting lifelong learning, equitable employment preparation, and improved workforce participation among ALS graduates.
The aviation industry requires highly skilled maintenance technicians to ensure aircraft safety and reliability. This study assessed the improvement of maintenance skills among Aircraft Maintenance Technology (AMT) students of Indiana Aerospace University after their On-the-Job Training (OJT). Guided by Human Capital Theory, Kolb’s Experiential Learning Theory, and Organizational Theory, it evaluated the extent of skill enhancement and the challenges students faced. Using a mixed-methods design, the study gathered data from 90 randomly selected AMT students through a self-made Likert-scale survey and semi-structured interviews. Results showed that students “Agreed” their skills—such as troubleshooting, tool handling, and safety compliance—improved significantly after OJT (overall mean = 3.94). They also rated the OJT program and training organization positively for providing relevant supervision and training. However, issues like limited hands-on exposure, ineffective teaching strategies, and theory-focused assessments were noted. The study concludes that OJT is essential in developing students’ technical competence and industry readiness, but instructional methods and assessment approaches must be improved. Recommendations include enhancing practical training, upgrading teaching methodologies, and applying performance-based evaluations for well-rounded skill development.
صنعت هوانوردی به تکنسینهای تعمیراتی با مهارت بالا برای اطمینان از ایمنی و قابلیت اطمینان هواپیماها نیاز دارد. این پژوهش بهبود مهارتهای تعمیراتی در میان دانشجویان فناوری تعمیرات هواپیما (AMT) دانشگاه ایندیانا برای هوانوردی را پس از دوره آموزش حین کار (OJT) ارزیابی کرد. این مطالعه با تکیه بر نظریه سرمایه انسانی، نظریه یادگیری تجربی کولب و نظریه سازمانی، میزان ارتقای مهارت و چالشهای مورد مواجهه دانشجویان را ارزیابی نمود. با استفاده از طرح آمیخته، دادهها از ۹۰ دانشجوی AMT به صورت تصادفی از طریق پیمایش لیکرت خودساخته و مصاحبههای نیمهساختاریافته گردآوری شد. نتایج نشان داد که دانشجویان «موافق» بودند که مهارتهایشان—مانند عیبیابی، کار با ابزار و رعایت ایمنی—پس از آموزش حین کار به طور قابل توجهی بهبود یافته است (میانگین کل = ۳.۹۴). آنها همچنین برنامه آموزش حین کار و سازمان آموزشدهنده را برای ارائه نظارت و آموزش مرتبط به طور مثبت ارزیابی کردند. با این حال، مسائلی مانند مواجهه عملی محدود، استراتژیهای تدریس ناکارآمد و ارزشیابیهای متمرکز بر تئوری مورد توجه قرار گرفت. این مطالعه نتیجه میگیرد که آموزش حین کار برای توسعه شایستگی فنی و آمادگی صنعتی دانشجویان ضروری است، اما روشهای آموزشی و رویکردهای ارزشیابی باید بهبود یابند. توصیهها شامل تقویت آموزشهای عملی، ارتقای روشهای تدریس و اعمال ارزشیابیهای مبتنی بر عملکرد برای توسعه مهارتهای همهجانبه است.
Across Sub-Saharan Africa, persistent misalignment between education systems and labour market structures has constrained the translation of educational expansion into equitable employment outcomes. In response to graduate unemployment and skills mismatch, Tanzania introduced the National Framework for Academia-Industry Collaboration in Skills Development and Employability in 2026 to institutionalize governance coordination, strengthen work-based learning, and enhance labour market responsiveness. While the framework adopts a demand-driven orientation, the extent to which it embeds structural inclusion mechanisms remains insufficiently examined. This paper undertakes a systematic qualitative policy review of the framework to interrogate its governance architecture, demand-alignment logic, and inclusion provisions. Guided by systems theory, human capital perspectives, and intersectionality frameworks, the analysis evaluates the framework against international models of skills governance and labour inclusion. Findings indicate that the framework demonstrates structural coherence in institutional coordination and industry engagement; however, it lacks explicit disability-disaggregated labour data systems, employer accommodation financing mechanisms, and intersectional monitoring indicators necessary to prevent the reproduction of labour market inequalities. This study contributes to the literature by integrating systems theory with intersectionality-informed disability studies to evaluate skills governance beyond economic responsiveness alone. The paper argues that demand-driven skills development, when detached from legally embedded inclusion safeguards and disability-responsive financing instruments, risks reinforcing gendered and disability-based disparities in employment outcomes. It concludes that Tanzania’s framework constitutes a significant policy reform platform but requires structural integration of inclusive governance mechanisms to ensure equitable participation and sustainable employability in the evolving labour market. It concludes that Tanzania's framework provides a strong foundation for reform but should be strengthened through disability-responsive labour market information systems, employer accommodation incentives, accessible work-based learning standards, and intersectional accountability mechanisms to ensure inclusive and sustainable skills development.
در سراسر منطقه جنوب صحرای آفریقا، ناهماهنگی مستمر میان نظامهای آموزشی و ساختارهای بازار کار، تبدیل گسترش آموزش به پیامدهای اشتغال عادلانه را محدود کرده است. در واکنش به بیکاری فارغالتحصیلان و عدم تطابق مهارتها، تانزانیا در سال 2026 چارچوب ملی همکاری دانشگاه و صنعت در توسعه مهارتها و اشتغالپذیری را به منظور نهادینهسازی هماهنگی حکمرانی، تقویت یادگیری مبتنی بر کار و افزایش پاسخگویی به بازار کار معرفی کرد. اگرچه این چارچوب رویکردی مبتنی بر تقاضا اتخاذ کرده است، میزان تعبیه سازوکارهای شمول ساختاری در آن به اندازه کافی مورد بررسی قرار نگرفته است. این مقاله با انجام یک مرور نظاممند کیفی سیاستی از این چارچوب، به بررسی معماری حکمرانی، منطق تطابق با تقاضا و مفاد شمول آن میپردازد. تحلیل حاضر با بهرهگیری از نظریه سیستمها، دیدگاههای سرمایه انسانی و چارچوبهای تقاطعمندی، این چارچوب را در مقایسه با مدلهای بینالمللی حکمرانی مهارتها و شمول بازار کار ارزیابی میکند. یافتهها نشان میدهد که این چارچوب از انسجام ساختاری در هماهنگی نهادی و مشارکت صنعت برخوردار است؛ با این حال، فاقد نظامهای داده بازار کار تفکیکشده بر اساس معلولیت، سازوکارهای تأمین مالی برای تطبیق کارفرمایان و شاخصهای پایش تقاطعمند است که برای جلوگیری از بازتولید نابرابریهای بازار کار ضروری هستند. این مطالعه با ادغام نظریه سیستمها و مطالعات معلولیت مبتنی بر تقاطعمندی، به ادبیات موجود در ارزیابی حکمرانی مهارتها فراتر از صرفاً پاسخگویی اقتصادی میافزاید. مقاله استدلال میکند که توسعه مهارتهای مبتنی بر تقاضا، در صورت فقدان تضمینهای قانونی شمول و ابزارهای مالی پاسخگو به معلولیت، خطر تقویت نابرابریهای جنسیتی و مبتنی بر معلولیت در پیامدهای اشتغال را به همراه دارد. در پایان نتیجهگیری میشود که چارچوب تانزانیا بستری مهم برای اصلاحات سیاستی فراهم میکند، اما برای تضمین مشارکت عادلانه و اشتغالپذیری پایدار در بازار کار در حال تحول، نیازمند ادغام ساختاری سازوکارهای حکمرانی فراگیر است. همچنین تأکید میشود که چارچوب تانزانیا پایهای قوی برای اصلاحات فراهم میآورد، اما باید از طریق نظامهای اطلاعات بازار کار پاسخگو به معلولیت، مشوقهای تطبیق کارفرمایان، استانداردهای یادگیری مبتنی بر کار قابل دسترس و سازوکارهای پاسخگویی تقاطعمند تقویت شود تا توسعه مهارتها به صورت فراگیر و پایدار تضمین گردد.
Nigeria’s ambition to build a one-trillion-dollar economy by 2030 requires more than macroeconomic reforms, infrastructure development and increased investment. It requires a well-educated, highly skilled and productive population capable of generating knowledge, developing technologies, creating businesses and solving national problems. Quality education is therefore one of the most important foundations for achieving this economic ambition. This paper examines the critical role of quality education in supporting Nigeria’s aspiration for a one-trillion-dollar economy by 2030. Methodologically, the study adopts a qualitative documentary research design, applying thematic content analysis to eighteen secondary sources drawn from national policy documents, reports of international organisations and peer-reviewed literature. It argues that quality education contributes to economic transformation through the development of a skilled workforce, promotion of science, technology and innovation, expansion of entrepreneurship and employment, strengthening of research and industrial productivity, promotion of inclusive economic growth, and development of effective leadership and institutional capacity. The paper observes that Nigeria’s challenge is no longer simply increasing access to education but ensuring that what learners acquire is relevant to the changing requirements of the Nigerian and global economy. The paper suggests increased and sustainable investment in education, curriculum reform, stronger university-industry partnerships, expansion of technical and vocational education, improved funding for research and innovation, digital transformation of education, and stronger accountability in educational institutions. It concludes that the one-trillion-dollar economic ambition cannot be sustainably achieved without corresponding investment in the quality of Nigeria’s human capital. Quality education should therefore be treated as productive economic infrastructure and a central pillar of Nigeria’s long-term economic transformation.
تلاش نیجریه برای ساختن اقتصادی با ارزش یک تریلیون دلار تا سال ۲۰۳۰، نیازمند چیزی فراتر از اصلاحات کلان اقتصادی، توسعه زیرساختها و افزایش سرمایهگذاری است. این هدف مستلزم جمعیتی تحصیلکرده، دارای مهارت بالا و بهرهور است که قادر به تولید دانش، توسعه فناوریها، ایجاد کسبوکار و حل مسائل ملی باشند. بنابراین، آموزش با کیفیت یکی از مهمترین پایههای دستیابی به این هدف اقتصادی بهشمار میرود. این مقاله نقش حیاتی آموزش با کیفیت را در حمایت از آرمان نیجریه برای دستیابی به اقتصاد یک تریلیون دلاری تا سال ۲۰۳۰ بررسی میکند. از نظر روششناسی، این پژوهش از طرح پژوهش کیفی اسنادی بهره میگیرد و با استفاده از تحلیل محتوای تماتیک، هجده منبع ثانویه برگرفته از اسناد سیاستی ملی، گزارشهای سازمانهای بینالمللی و متون داوریشده را مورد بررسی قرار میدهد. مقاله استدلال میکند که آموزش با کیفیت از طریق توسعه نیروی کار ماهر، ترویج علم، فناوری و نوآوری، گسترش کارآفرینی و اشتغال، تقویت پژوهش و بهرهوری صنعتی، ارتقای رشد اقتصادی فراگیر و توسعه رهبری مؤثر و ظرفیت نهادی، به تحول اقتصادی کمک میکند. مقاله خاطرنشان میسازد که چالش نیجریه دیگر صرفاً افزایش دسترسی به آموزش نیست، بلکه اطمینان از مرتبط بودن آنچه فراگیران کسب میکنند با نیازهای متغیر اقتصاد نیجریه و جهان است. مقاله پیشنهاد میکند که سرمایهگذاری پایدار و افزایشی در آموزش، اصلاح برنامه درسی، تقویت همکاری دانشگاه و صنعت، گسترش آموزش فنی و حرفهای، بهبود تأمین مالی پژوهش و نوآوری، تحول دیجیتال آموزش و افزایش پاسخگویی در نهادهای آموزشی باید مورد توجه قرار گیرد. در پایان نتیجهگیری میشود که هدف اقتصادی یک تریلیون دلاری بدون سرمایهگذاری متناسب در کیفیت سرمایه انسانی نیجریه بهطور پایدار قابل تحقق نیست. بنابراین، آموزش با کیفیت باید بهعنوان زیرساخت اقتصادی مولد و ستون مرکزی تحول اقتصادی بلندمدت نیجریه تلقی شود.
Investing in human capital represents a key factor in maintaining a competitive advantage in modern business. Continuous employee training and professional development contribute to improved work performance, increased motivation, greater job satisfaction, and better adaptation to dynamic changes in the business environment. This paper examines the importance of employee training and development in companies in the Republic of Serbia, focusing on professional development and work efficiency. The research was conducted on a sample of 150 respondents employed in six companies operating in the transport, insurance, and technical sectors. Descriptive statistics and Pearson's correlation coefficient were used to analyse the data. The findings highlight the need for greater company involvement in employee training and development to respond more effectively to the challenges of modern business. The results contribute to a better understanding of the role of employee training and development in the strategic management of human capital.
سرمایهگذاری در سرمایه انسانی یکی از عوامل کلیدی در حفظ مزیت رقابتی در کسبوکارهای مدرن بهشمار میرود. آموزش مستمر کارکنان و توسعه حرفهای آنان به بهبود عملکرد شغلی، افزایش انگیزه، رضایت شغلی بیشتر و سازگاری بهتر با تغییرات پویای محیط کسبوکار کمک میکند. این مقاله به بررسی اهمیت آموزش و توسعه کارکنان در شرکتهای جمهوری صربستان میپردازد و تمرکز آن بر توسعه حرفهای و کارایی شغلی است. پژوهش حاضر بر روی نمونهای متشکل از ۱۵۰ نفر از کارکنان شاغل در شش شرکت فعال در بخشهای حملونقل، بیمه و فنی انجام شده است. برای تحلیل دادهها از آمار توصیفی و ضریب همبستگی پیرسون استفاده شده است. یافتهها بر لزوم مشارکت بیشتر شرکتها در آموزش و توسعه کارکنان بهمنظور پاسخگویی مؤثرتر به چالشهای کسبوکارهای مدرن تأکید دارد. نتایج این پژوهش به درک بهتر نقش آموزش و توسعه کارکنان در مدیریت راهبردی سرمایه انسانی کمک میکند.
Sustainable educational management has emerged as a critical policy focus for maintaining educational continuity in times of crisis, while also optimizing resource efficiency and institutional resilience. In Pakistan, the fuel-saving strategies enacted during lockdowns have posed considerable difficulties for educational administration by interrupting instructional and learning processes. In light of this context, this research offers a scenario-based evaluation to investigate the impact of fuel conservation regulations on educational interruptions and to determine sustainable management techniques that enable continuous educational provision during emergencies. Based on relevant research, policy records, global crisis cases, and Pakistan’s educational structure, four possible outcomes include sudden disruption, persisting disparity, systemic instability, and adaptive resilience. The scenario analysis shows that digital and blended learning can help maintain continuity during brief interruptions. However, disparities in connectivity, devices, socioeconomic resources, and geographically diverse educational infrastructure may worsen inequalities. Disruptions may cause disengagement, learning deficits, dropout rates, and long-term effects on human capital, but timely institutional changes can improve educational resilience. The study shows that educational continuity depends on the duration, intensity, and government and institutional responses to interruptions. The study emphasizes the need for policymakers to prioritize affordable digital access, targeted help for at-risk learners, adaptive delivery modalities, and coherent crisis-management techniques. The study proposes a policy-focused scenario paradigm that links fuel-saving methods to sustainable educational governance and resilience in a developing country.
مدیریت پایدار آموزش به عنوان یکی از محورهای اساسی سیاستگذاری برای حفظ تداوم آموزشی در دوران بحران و همچنین بهینهسازی بهرهوری منابع و تابآوری نهادی مطرح شده است. در پاکستان، راهبردهای صرفهجویی در سوخت که در دوران قرنطینه اجرا شدهاند، با ایجاد اختلال در فرایندهای تدریس و یادگیری، مشکلات قابل توجهی را برای مدیریت آموزشی به وجود آوردهاند. در این زمینه، این پژوهش با ارائه ارزیابی مبتنی بر سناریو، به بررسی تأثیر مقررات صرفهجویی در سوخت بر اختلالات آموزشی و شناسایی راهکارهای مدیریت پایدار که امکان تداوم ارائه آموزش در شرایط اضطراری را فراهم میکنند، میپردازد. بر اساس پژوهشهای مرتبط، اسناد سیاستی، نمونههای جهانی بحران و ساختار آموزشی پاکستان، چهار پیامد محتمل شامل اختلال ناگهانی، تداوم نابرابری، بیثباتی نظاممند و تابآوری تطبیقی شناسایی شدهاند. تحلیل سناریو نشان میدهد که آموزش دیجیتال و ترکیبی میتواند در دورههای کوتاه اختلال، تداوم آموزشی را حفظ کند؛ با این حال، نابرابری در دسترسی به اینترنت، تجهیزات، منابع اقتصادی-اجتماعی و زیرساختهای آموزشی متنوع جغرافیایی ممکن است نابرابریها را تشدید کند. اختلالات میتواند منجر به کاهش مشارکت، کسری یادگیری، افزایش نرخ ترک تحصیل و آثار بلندمدت بر سرمایه انسانی شود، اما تغییرات نهادی به موقع میتواند تابآوری آموزشی را بهبود بخشد. یافتهها نشان میدهد که تداوم آموزش به مدت، شدت و واکنش دولت و نهادها نسبت به اختلالات بستگی دارد. این پژوهش بر ضرورت اولویتبخشی به دسترسی دیجیتال مقرونبهصرفه، حمایت هدفمند از دانشآموزان در معرض خطر، شیوههای ارائه تطبیقی و راهبردهای منسجم مدیریت بحران توسط سیاستگذاران تأکید میکند. این مطالعه، الگوی سناریومحور مبتنی بر سیاست را پیشنهاد میکند که روشهای صرفهجویی در سوخت را به حکمرانی پایدار آموزشی و تابآوری در یک کشور در حال توسعه پیوند میدهد.
Background: The digital era presents unprecedented opportunities and challenges for establishing learning societies that support lifelong learning, digital literacy, and sustainable human capital development. Educational and community leaders play pivotal roles in this transformation, yet their integrated contributions remain underexplored in emerging regional contexts. Objective: This study aims to develop an integrated understanding of how educational and community leaders contribute to the creation of a learning society in the digital era, with specific focus on lifelong learning mechanisms, digital literacy initiatives, and human capital development pathways. Method: A qualitative descriptive multi-stakeholder inquiry was conducted with 28 participants including school principals, university leaders, community organization leaders, government representatives, and NGO officials from Banten Province, Indonesia. Data were collected through semi-structured interviews (n=18), focus group discussions (n=3), document analysis, and observation protocols. Thematic analysis with source, method, and theory triangulation was employed. Findings: Educational and community leaders jointly establish learning societies through five interconnected mechanisms: institutional learning infrastructure development, digital literacy ecosystems, collaborative knowledge-sharing platforms, civic engagement frameworks, and capability development initiatives. Leaders emphasized the necessity of integrating formal and informal learning, bridging digital divides, and fostering social capital through community engagement. An Integrated Learning Society Development Framework emerged, highlighting the synergistic relationship between educational institutions, community organizations, and government agencies in facilitating sustainable human capital growth. Novelty: This research uniquely positions learning society development as an educational-community collaborative endeavor within the digital era context of emerging regional economies, departing from institution-centric approaches that dominate current literature. Implications: Findings provide strategic guidance for policymakers and institutional leaders in designing integrated learning society frameworks that harness digital technologies while maintaining social cohesion and equitable access to learning opportunities.
زمینه: عصر دیجیتال فرصتها و چالشهای بیسابقهای را برای ایجاد جوامع یادگیرنده که از یادگیری مادامالعمر، سواد دیجیتال و توسعه پایدار سرمایه انسانی حمایت میکنند، فراهم آورده است. رهبران آموزشی و اجتماعی نقشهای محوری در این تحول ایفا میکنند، اما مشارکتهای یکپارچه آنها در زمینههای منطقهای نوظهور کمتر مورد بررسی قرار گرفته است. هدف: این مطالعه با هدف توسعه درک یکپارچهای از نحوه مشارکت رهبران آموزشی و اجتماعی در ایجاد جامعه یادگیرنده در عصر دیجیتال، با تمرکز ویژه بر سازوکارهای یادگیری مادامالعمر، ابتکارات سواد دیجیتال و مسیرهای توسعه سرمایه انسانی انجام شده است. روش: یک پژوهش کیفی توصیفی با رویکرد چند ذینفعی با مشارکت ۲۸ نفر شامل مدیران مدارس، رهبران دانشگاهی، رهبران سازمانهای اجتماعی، نمایندگان دولت و مسئولان سازمانهای غیردولتی از استان بانتن اندونزی انجام شد. دادهها از طریق مصاحبههای نیمهساختاریافته (n=18)، بحثهای گروهی متمرکز (n=3)، تحلیل اسناد و پروتکلهای مشاهده گردآوری شد. تحلیل تماتیک با مثلثسازی منبع، روش و نظریه به کار گرفته شد. یافتهها: رهبران آموزشی و اجتماعی به طور مشترک از طریق پنج سازوکار به هم پیوسته شامل توسعه زیرساختهای یادگیری نهادی، اکوسیستمهای سواد دیجیتال، بسترهای اشتراک دانش مشارکتی، چارچوبهای مشارکت مدنی و ابتکارات توسعه قابلیتها، جوامع یادگیرنده را ایجاد میکنند. رهبران بر ضرورت ادغام یادگیری رسمی و غیررسمی، پر کردن شکاف دیجیتال و تقویت سرمایه اجتماعی از طریق مشارکت اجتماعی تأکید کردند. چارچوب یکپارچه توسعه جامعه یادگیرنده استخراج شد که بر رابطه همافزا میان نهادهای آموزشی، سازمانهای اجتماعی و نهادهای دولتی در تسهیل رشد پایدار سرمایه انسانی تأکید دارد. نوآوری: این پژوهش توسعه جامعه یادگیرنده را به عنوان یک تلاش مشترک آموزشی-اجتماعی در زمینه عصر دیجیتال اقتصادهای منطقهای نوظهور مطرح میکند و از رویکردهای نهاد-محور غالب در ادبیات فعلی فاصله میگیرد. پیامدها: یافتهها راهنمایی راهبردی برای سیاستگذاران و رهبران نهادی در طراحی چارچوبهای یکپارچه جامعه یادگیرنده که از فناوریهای دیجیتال بهره میگیرند و در عین حال انسجام اجتماعی و دسترسی عادلانه به فرصتهای یادگیری را حفظ میکنند، ارائه میدهد.
This study explores the role of LKP Yani 20 in fostering a competent and competitive workforce through a fashion design skills training program. Employing a qualitative case study approach, data were gathered through in-depth interviews, direct observations, and document analysis involving institutional leaders, instructors, trainees, alumni, and members of the surrounding community. Thematic analysis was applied to capture patterns across the data. The findings reveal that the fashion training program substantially enhances participants’ sewing skills, work readiness, and self-confidence. Practice-oriented learning, combined with sustained instructor guidance, plays a crucial role in shaping work ethics and promoting learner independence, both for employment in the garment industry and for self-employment initiatives. Program outcomes are further reinforced by strong institutional commitment, instructor expertise, and high participant motivation. Nevertheless, limitations related to training facilities and limited industry partnerships continue to constrain program optimization. Keywords: Nonformal Education; Course And Training Institutions; Fashion Skills Training; Work Readiness Abstrak. Penelitian menggunakan pendekatan kualitatif dengan desain studi kasus. Data diperoleh melalui wawancara mendalam, observasi langsung, serta studi dokumentasi yang melibatkan pimpinan lembaga, instruktur, peserta, alumni, dan masyarakat sekitar. Analisis data dilakukan secara tematik untuk menangkap pola dan makna yang muncul dari temuan lapangan. Hasil penelitian menunjukkan bahwa pelatihan tata busana memberikan kontribusi nyata terhadap peningkatan keterampilan teknis menjahit, kesiapan kerja, serta kepercayaan diri peserta. Pembelajaran yang menekankan praktik, disertai pendampingan instruktur secara berkelanjutan, berperan penting dalam membentuk etos kerja dan kemandirian peserta, baik untuk memasuki industri garmen maupun mengembangkan usaha mandiri. Keberhasilan program didukung oleh komitmen kelembagaan, kompetensi instruktur, dan motivasi peserta, meskipun masih dihadapkan pada keterbatasan fasilitas pelatihan serta lemahnya jejaring dengan dunia industri. Temuan penelitian ini menegaskan relevansi Human Capital Theory dan Competency-Based Training dalam pendidikan nonformal serta memberikan implikasi praktis bagi penguatan peran LKP dalam meningkatkan daya saing tenaga kerja. Kata kunci: Pendidikan Nonformal; Lembaga Kursus Dan Pelatihan; Pelatihan Tata Busana; Kesiapan Kerja
این مطالعه به بررسی نقش مؤسسه LKP Yani 20 در پرورش نیروی کار ماهر و رقابتی از طریق برنامه آموزش مهارتهای طراحی مد میپردازد. با بهرهگیری از رویکرد کیفی و طرح مطالعه موردی، دادهها از طریق مصاحبههای عمیق، مشاهدات مستقیم و تحلیل اسناد، با مشارکت مدیران مؤسسه، مدرسان، کارآموزان، فارغالتحصیلان و اعضای جامعه محلی گردآوری شد. تحلیل دادهها به صورت تماتیک انجام گرفت تا الگوها و معانی موجود در دادهها استخراج شود. یافتهها نشان میدهد که برنامه آموزش مد به طور قابل توجهی مهارتهای دوخت، آمادگی شغلی و اعتماد به نفس شرکتکنندگان را ارتقا میدهد. یادگیری مبتنی بر عمل، همراه با راهنمایی مستمر مدرسان، نقش مهمی در شکلدهی به اخلاق کاری و ترویج استقلال یادگیرندگان، چه برای اشتغال در صنعت پوشاک و چه برای کارآفرینی فردی ایفا میکند. نتایج برنامه با تعهد قوی نهادی، تخصص مدرسان و انگیزه بالای شرکتکنندگان تقویت میشود. با این حال، محدودیتهایی در زمینه امکانات آموزشی و کمبود همکاری با صنعت، بهینهسازی برنامه را با چالش مواجه کرده است.
Science, technology, engineering, and mathematics (STEM) education has become central to Africa’s development aspirations and technological transformation. However, persistent gaps in scientific capability, technological agency, and innovation outcomes continue to widen. This article examines how global science and technology (S&T) asymmetry shapes African STEM education systems: structurally, institutionally, and epistemically. Using a conceptual analytical approach, the study analyzes how inherited institutional cultures and structures, economic constraints, epistemic hierarchies, and emerging digital dependencies converge to influence STEM education systems across the continent. The analysis is organized around four interconnected domains: systemic foundations, curriculum packages, human capital, and innovation ecosystems. Across these domains, the findings show that African STEM education systems are deeply embedded in externally shaped policy frameworks, donor-driven priorities, and global benchmarking regimes. At the policy level, reliance on imported models and weak coordination undermines long-term system building. At the practice level, fragile institutional capacity, inadequate funding and infrastructure, talent loss, and fragmented innovation systems constrain meaningful implementation. These conditions weaken the capacity of STEM education to inspire learners, support teachers, foster technological agency, and connect scientific learning to local problem-solving and development pathways. Drawing on illustrative country cases and development experiences from non-African contexts, the article argues that Africa’s STEM education challenges are primarily structural and institutional. The paper concludes by outlining general pathways for strengthening African STEM education via reclaiming policy autonomy, ecosystem-based approaches, strategic public investment, and alignment with national and continental development priorities.
آموزش علوم، فناوری، مهندسی و ریاضیات (STEM) به محوریت آرمانهای توسعه و تحول فناورانه آفریقا بدل شده است. با این حال، شکافهای ماندگار در توانمندی علمی، عاملیت فناورانه و پیامدهای نوآوری همچنان در حال گسترش است. این مقاله بررسی میکند که چگونه عدمتقارن جهانی علم و فناوری (S&T) بهصورت ساختاری، نهادی و معرفتی بر نظامهای آموزش STEM در آفریقا تأثیر میگذارد. با بهرهگیری از رویکرد تحلیلی مفهومی، پژوهش حاضر تحلیل میکند که چگونه فرهنگها و ساختارهای نهادی به ارث رسیده، محدودیتهای اقتصادی، سلسلهمراتب معرفتی و وابستگیهای نوظهور دیجیتال در هم میآمیزند تا بر نظامهای آموزش STEM در سراسر قاره تأثیرگذار باشند. تحلیل در چهار حوزه بههمپیوسته سازمان یافته است: بنیانهای نظاممند، بستههای درسی، سرمایه انسانی و زیستبومهای نوآوری. یافتهها در این حوزهها نشان میدهد که نظامهای آموزش STEM در آفریقا عمیقاً در چارچوبهای سیاستی شکلگرفته از خارج، اولویتهای مبتنی بر کمکهای بینالمللی و رژیمهای ارزیابی جهانی جای گرفتهاند. در سطح سیاستگذاری، اتکاء به الگوهای وارداتی و ضعف هماهنگی، ساختارسازی بلندمدت نظام را تضعیف میکند. در سطح عمل، ظرفیت نهادی شکننده، تأمین مالی و زیرساخت ناکافی، فرار استعداد و نظامهای نوآوری پراکنده، اجرای معنادار را محدود میسازد. این شرایط، توان آموزش STEM را برای الهامبخشی به یادگیرندگان، حمایت از معلمان، تقویت عاملیت فناورانه و پیوند یادگیری علمی با حل مسائل محلی و مسیرهای توسعه تضعیف میکند. با بهرهگیری از نمونههای کشوری و تجارب توسعهای از زمینههای غیرآفریقایی، مقاله استدلال میکند که چالشهای آموزش STEM در آفریقا عمدتاً ساختاری و نهادی است. در پایان، مسیرهای کلی برای تقویت آموزش STEM در آفریقا از طریق بازپسگیری خودمختاری سیاستی، رویکردهای مبتنی بر زیستبوم، سرمایهگذاری راهبردی دولتی و همسویی با اولویتهای توسعه ملی و قارهای ترسیم میشود.
The article analyzes the current state and prospects for the development of the labor market in Uzbekistan, an analysis of the substantive foundations of the organisational and economic mechanism for regulating the labour market. The article examines models and tools for macroeconomic regulation of the labor market, as well as the experience of applying active measures in the labor market in selected foreign countries. Based on a review of foreign sources, the article shows the impact of active macroeconomic policies on employment.
این مقاله به تحلیل وضعیت کنونی و چشماندازهای توسعه بازار کار در ازبکستان و بررسی بنیادهای محتوایی سازوکار سازمانی و اقتصادی تنظیم بازار کار میپردازد. در این مقاله، مدلها و ابزارهای تنظیم کلان اقتصادی بازار کار و همچنین تجربه بهکارگیری تدابیر فعال در بازار کار برخی کشورهای خارجی مورد بررسی قرار گرفته است. بر اساس مروری بر منابع خارجی، مقاله تأثیر سیاستهای کلان اقتصادی فعال بر اشتغال را نشان میدهد.
The article analyzes the current state, major challenges, and development trends of human resource management (HRM) in Uzbekistan’s education system. The study is based on scientific literature, regulatory and legal documents of the Republic of Uzbekistan, and publicly available statistical data from the National Statistics Committee of the Republic of Uzbekistan. At the same time, the study substantiates the need to further improve mechanisms for strategic workforce planning, employee performance assessment, the use of digital HR technologies, professional development, and the retention of qualified personnel in the education system. Based on the research findings, an integrated approach is proposed that combines strategic HRM, KPI, HRIS, Talent Management, and employee professional development.
این مقاله به تحلیل وضعیت کنونی، چالشهای عمده و روندهای توسعه مدیریت منابع انسانی (HRM) در نظام آموزشی ازبکستان میپردازد. این مطالعه مبتنی بر ادبیات علمی، اسناد مقرراتی و حقوقی جمهوری ازبکستان و دادههای آماری در دسترس عموم کمیته آمار ملی جمهوری ازبکستان است. همزمان، پژوهش بر لزوم بهبود بیشتر سازوکارهای برنامهریزی راهبردی نیروی کار، ارزیابی عملکرد کارکنان، استفاده از فناوریهای دیجیتال منابع انسانی، توسعه حرفهای و حفظ نیروی انسانی متخصص در نظام آموزشی تأکید میکند. بر اساس یافتههای پژوهش، رویکردی یکپارچه پیشنهاد میشود که مدیریت راهبردی منابع انسانی، KPI، HRIS، مدیریت استعداد و توسعه حرفهای کارکنان را با یکدیگر ترکیب میکند.
This study explored undergraduate students’ and community partners’ perceptions of the value of micro-credentials within community-engaged Work-Integrated Learning (WIL) in technical education programs in South-East Nigeria. Guided by Experiential Learning Theory, Human Capital Theory, and Signaling Theory, the study adopted a mixed-methods exploratory design to examine how micro-credentials were perceived in relation to employability-related competencies, professional confidence, and career readiness. Quantitative data were collected through a structured questionnaire administered to 412 undergraduate students enrolled in technical education programs incorporating community-engaged WIL, while qualitative data were generated through semi-structured interviews with 20 students and 12 community partners involved in WIL supervision and collaboration. Findings revealed generally positive student perceptions regarding the usefulness of micro-credentials for recognising competencies developed through experiential learning, strengthening confidence in communicating skills, and supporting preparedness for future employment. Qualitative findings further suggested that students viewed micro-credentials as useful for documenting technical and transferable competencies, encouraging reflective learning, and articulating skills gained through community-engaged experiences. Community partners similarly perceived micro-credentials as potentially valuable indicators of students’ preparedness and engagement within collaborative projects. However, participants identified institutional and contextual constraints, including limited awareness, inconsistent implementation, inadequate guidance, and weak digital infrastructure. The study suggests that micro-credentials may serve as useful mechanisms for recognising and communicating learning developed through community-engaged WIL while highlighting the need for stronger institutional support and clearer implementation strategies.
این پژوهش به بررسی ادراک دانشجویان کارشناسی و شرکای اجتماعی درباره ارزش ریزگواهیها در چارچوب یادگیری تلفیقی با کار (WIL) مبتنی بر مشارکت اجتماعی در برنامههای آموزش فنی در جنوب شرق نیجریه پرداخت. این مطالعه با بهرهگیری از نظریه یادگیری تجربی، نظریه سرمایه انسانی و نظریه سیگنالدهی، از طرح پژوهش آمیخته اکتشافی برای بررسی نحوه ادراک ریزگواهیها در ارتباط با شایستگیهای مرتبط با اشتغالپذیری، اعتماد به نفس حرفهای و آمادگی شغلی استفاده کرد. دادههای کمی از طریق پرسشنامه ساختاریافتهای که بین ۴۱۲ دانشجوی کارشناسی شاغل به تحصیل در برنامههای آموزش فنی با محوریت WIL مبتنی بر مشارکت اجتماعی توزیع شد، گردآوری گردید و دادههای کیفی نیز از طریق مصاحبههای نیمهساختاریافته با ۲۰ دانشجو و ۱۲ شریک اجتماعی درگیر در نظارت و همکاری WIL به دست آمد. یافتهها نشان داد که ادراک دانشجویان نسبت به سودمندی ریزگواهیها در شناسایی شایستگیهای حاصل از یادگیری تجربی، تقویت اعتماد به نفس در بیان مهارتها و حمایت از آمادگی برای اشتغال آینده عموماً مثبت است. یافتههای کیفی همچنین نشان داد که دانشجویان ریزگواهیها را ابزاری مفید برای مستندسازی شایستگیهای فنی و انتقالپذیر، تشویق به یادگیری تأملی و بیان مهارتهای کسبشده از طریق تجارب مبتنی بر مشارکت اجتماعی میدانند. شرکای اجتماعی نیز ریزگواهیها را به عنوان شاخصهایی بالقوه ارزشمند از آمادگی و مشارکت دانشجویان در پروژههای مشارکتی تلقی کردند. با این حال، شرکتکنندگان به محدودیتهای نهادی و زمینهای از جمله آگاهی محدود، اجرای ناسازگار، راهنمایی ناکافی و زیرساخت دیجیتال ضعیف اشاره کردند. این پژوهش پیشنهاد میکند که ریزگواهیها میتوانند به عنوان سازوکارهایی مفید برای شناسایی و انتقال یادگیری حاصل از WIL مبتنی بر مشارکت اجتماعی عمل کنند و در عین حال بر نیاز به حمایت نهادی قویتر و راهبردهای اجرایی شفافتر تأکید میکند.
