Low learning interest in Natural and Social Sciences (IPAS) remains a concern in elementary schools, including SD Negeri 1 Jatimulyo, South Lampung, where a preliminary survey classified 47 of 77 fifth-grade students (61.0%) as having low interest. This study examined differences in IPAS learning interest between students taught with a joyful learning strategy supported by the game-based learning platform Wordwall and students taught with direct instruction using textbooks and worksheets. This quantitative quasi-experiment used a nonequivalent control group design with all fifth-grade students (saturated sampling; class VA as the experimental group, n = 39, and class VB as the control group, n = 38) across six meetings on ecosystems. Learning interest was measured with a questionnaire of 10 valid items (Cronbach's α = 0.814) and analysed with an independent samples t-test. The mean post-questionnaire score was higher in the experimental class (34.84) than in the control class (26.41), and the difference was statistically significant (t = −13.308, df = 75, p < .001). However, the experimental class also began with a higher mean pretest score (30.42 versus 23.15), so the result should be interpreted with caution. The strategy may serve as an alternative for IPAS instruction, and further studies that control for initial interest are needed. ABSTRAK Minat belajar IPAS peserta didik sekolah dasar masih menjadi persoalan, termasuk di SD Negeri 1 Jatimulyo, Lampung Selatan. tempat survei awal menunjukkan 47 dari 77 peserta didik kelas V (61,0%) berminat belajar rendah. Penelitian ini bertujuan menguji perbedaan minat belajar IPAS antara peserta didik yang belajar dengan strategi joyful learning berbantuan media game-based learning Wordwall dan peserta didik yang belajar dengan direct instruction berbantuan buku dan LKPD. Penelitian kuantitatif ini menggunakan kuasi-eksperimen nonequivalent control group design pada seluruh peserta didik kelas V (sampling jenuh; kelas VA sebagai kelas eksperimen, n = 39, dan kelas VB sebagai kelas kontrol, n = 38) dengan materi ekosistem selama enam pertemuan. Minat belajar diukur dengan angket 10 butir valid (α = 0,814) dan dianalisis dengan uji-t sampel independen. Rerata skor akhir kelas eksperimen (34,84) lebih tinggi daripada kelas kontrol (26,41), dan perbedaan itu signifikan secara statistik (t = −13,308; db = 75; p < 0,001). Namun, kelas eksperimen juga memulai dengan rerata skor awal yang lebih tinggi (30,42 berbanding 23,15), sehingga hasil perlu ditafsirkan secara hati-hati. Strategi ini dapat dipertimbangkan sebagai alternatif pembelajaran IPAS, dan penelitian lanjutan dengan pengendalian skor awal diperlukan.
The authenticity of Islamic Religious Education in elementary schools faces significant contemporary challenges, shifting from transformative character building toward mechanical cognitive memorization. This study aims to re-actualize the core principles of authentic moral learning through a mindful, meaningful, and joyful paradigm tailored for elementary school students. Using a literature study approach with critical-qualitative analysis, this research examines classical and contemporary pedagogical frameworks to synthesize an integrated moral education model. The findings indicate that mindful learning enhances students' self-awareness and spiritual presence, meaningful learning connects religious doctrines with daily life experiences, and joyful learning fosters intrinsic motivation and emotional well-being. Synthesizing these three elements restores the authenticity of IRE, transforming moral learning from rigid doctrinal instruction into a living, transformative spiritual and ethical experience.
Islamic Religious Education (PAI) is not only intended to provide an understanding of religious concepts, but also to develop students’ ability to comprehend, internalize, and apply religious values in everyday life. Therefore, the learning process needs to move beyond mere mastery of subject matter and provide meaningful and in-depth learning experiences. This study focuses on analyzing deep learning-based PAI instruction from the perspective of Robert E. Slavin’s QAIT model, which consists of Quality of Instruction, Appropriate Levels of Instruction, Incentive, and Time, at SMP Negeri 1 Blora. This study employed a qualitative approach with a case study design. The informants consisted of three PAI teachers and two students selected purposively. Data were collected through interviews, classroom observations, and documentation, and were analyzed using the Miles, Huberman, and Saldaña model through data condensation, data display, and conclusion drawing. The findings indicate that PAI instruction has reflected the principles of deep learning through three main aspects: meaningful learning, mindful learning, and joyful learning. In addition, analysis based on the QAIT model shows that the learning process is supported by instructional quality, the appropriateness of instruction to students’ abilities, learning motivation, and time management. Nevertheless, limited instructional time remains a challenge in providing sufficient opportunities for in-depth learning through discussion, presentation, and reflection. This study concludes that the implementation of deep learning in PAI can support a more contextual, reflective, and meaningful learning process when supported by instructional quality, appropriate strategies tailored to students’ needs, learning motivation, and adequate time management.
Quranic memorization learning in early childhood often faces challenges such as short attention spans and boredom caused by monotonous repetition methods, leading to mood fluctuations and low memory retention. Recognizing the importance of laying a solid memorization foundation early on, an instructional strategy that bridges recitation accuracy with children's psychological traits is urgently required. This study aims to analyze teachers’ strategies for integrating the talaqqi/musyāfahah method with a joyful learning approach to improve Qur’an memorization skills among children aged 5–6 years at TKIT Ar-Risalah Samarinda. This descriptive qualitative study employs a teacher-researcher design, in which the researcher independently serves as the sole teacher as well as the primary data collector. The research subjects consisted of 1 main teacher and 16 Class B3 students. Data were collected through direct observation, self-reflection journals, audio-visual recordings, and documentation of mutaba'ah book recapitulations. Data analysis was conducted interactively (reduction, presentation, and conclusion drawing), and its validity was tested through triangulation of techniques and sources. The results showed that memorization planning was arranged gradually (1–2 verses per day) based on differentiation. The learning implementation combined auditory modeling (talaqqi) with game-based learning, kinetic ice-breaking, and positive reinforcement. This integrative strategy was proven to have a significant influence on three indicators: (1) improving the accuracy of makhraj pronunciation and basic tajwid in real-time; (2) fostering children’s confidence and independence in reciting their memorization; and (3) strengthening memorization retention through multisensory engagement without triggering cognitive fatigue. Obstacles in the form of short attention spans and fluctuating moods were successfully eliminated through break time and interactive games. This study concludes that accuracy in Qur’an memorization rules among pre-literacy children is best achieved when aligned with children’s positive emotional regulation needs. ABSTRAK Pembelajaran hafalan Al-Qur'an pada anak usia dini sering kali menghadapi kendala seperti rentang perhatian yang singkat dan kejenuhan akibat metode pengulangan yang monoton, yang memicu fluktuasi mood serta rendahnya retensi ingatan anak. Mengingat pentingnya penanaman fondasi hafalan sejak dini, diperlukan strategi pembelajaran yang mampu menjembatani presisi kaidah bacaan dengan karakteristik psikologis anak. Penelitian ini bertujuan untuk menganalisis strategi guru dalam mengintegrasikan metode talaqqi/musyāfahah dengan pendekatan pembelajaran yang menyenangkan (joyful learning) guna meningkatkan kemampuan hafalan Al-Qur’an anak usia 5–6 tahun di TKIT Ar-Risalah Samarinda. Penelitian kualitatif deskriptif ini menggunakan desain teacher researcher, di mana peneliti bertindak mandiri sebagai pengajar tunggal sekaligus pengumpul data utama. Subjek penelitian meliputi 1 orang guru utama dan 16 peserta didik Kelas B3. Data dikumpulkan melalui observasi langsung, jurnal refleksi diri, rekaman audio-visual, dan dokumentasi rekapitulasi buku mutaba'ah. Analisis data dilakukan secara interaktif (reduksi, penyajian, dan penarikan kesimpulan) serta diuji keabsahannya melalui triangulasi teknik dan sumber. Hasil penelitian menunjukkan bahwa perencanaan hafalan disusun secara bertahap (1–2 ayat per hari) berbasis diferensiasi. Pelaksanaan pembelajaran memadukan pemodelan auditori (talaqqi) dengan game-based learning, ice breaking kinetik, dan positive reinforcement. Strategi integratif ini terbukti memberikan pengaruh signifikan terhadap tiga indikator: (1) meningkatkan akurasi pelafalan makhraj dan tajwid dasar secara real-time; (2) menumbuhkan keberanian serta kemandirian anak dalam menyetorkan hafalan; dan (3) memperkuat retensi daya rekat hafalan melalui keterlibatan multisensorik tanpa memicu kelelahan kognitif. Hambatan berupa rentang perhatian yang singkat dan mood fluktuatif berhasil dieliminasi melalui pemberian jeda (break time) dan permainan interaktif. Penelitian ini menyimpulkan bahwa ketepatan kaidah hafalan Al-Qur’an pada anak usia pra-literasi dapat dicapai secara optimal apabila diselaraskan dengan kebutuhan regulasi emosi positif anak.
Background. Indonesian language instruction at the high school (SMA), vocational high school (SMK), and Islamic high school (MAN) levels still tends to be focused on mastering course content, resulting in students' in-depth understanding not yet being optimal. Aims. This study aims to describe the implementation of the deep learning approach in Indonesian language instruction at high schools, vocational high schools, and Islamic high schools in Cirebon City, examining aspects of planning, implementation, language use, instructional structure, as well as challenges and their solutions. Methods. The study employed a qualitative approach using descriptive methods; data were collected through observation, interviews, and documentation, then analyzed using the Miles and Huberman interactive model. Result. The results indicate that all three schools have applied the principles of meaningful learning, mindful learning, and joyful learning to varying degrees, with one school demonstrating the most optimal implementation due to consistency across all aspects of instruction. Challenges still faced include time constraints, variations in student abilities, and less-than-ideal classroom conditions, which teachers address through adaptive strategies such as the use of engaging learning media and adjustments to teaching methods. Conclusion. This study concludes that the successful implementation of deep learning depends not only on the planning and execution of instruction but also on strengthening teacher competencies and support from the learning environment.
This study aims to analyze the implementation of Problem Based Learning (PBL) in fostering deep learning on the human digestive system topic among fifth-grade students at SD Negeri Bulakan 02 and to identify its supporting and inhibiting factors. This study employed a descriptive qualitative approach, with data collected through observation, interviews, and documentation. Data were analyzed through data collection, data condensation, data presentation, and conclusion drawing. The results showed that the implementation of PBL through the stages of problem orientation, learning organization, investigation, presentation of results, and analysis and evaluation supported the development of mindful, meaningful, and joyful learning. Students were able to relate the digestive system concepts to everyday life, collaborate in groups, conduct investigations, and reflect on the learning process. Supporting factors included teacher preparedness, learning media, worksheets, group collaboration, and teacher guidance. Meanwhile, inhibiting factors included limited learning time, uneven student participation, and the need for guidance during the investigation process. Therefore, PBL can support deep learning, although students’ understanding has not yet been evenly achieved.
هدف این پژوهش تحلیل اجرای یادگیری مبتنی بر مسئله (PBL) در پرورش یادگیری عمیق در موضوع دستگاه گوارش انسان در میان دانشآموزان پایه پنجم دبستان SD Negeri Bulakan 02 و شناسایی عوامل حمایتی و بازدارنده آن است. این پژوهش با رویکرد کیفی توصیفی انجام شده و دادهها از طریق مشاهده، مصاحبه و اسناد جمعآوری شدهاند. تحلیل دادهها از طریق جمعآوری داده، تلخیص داده، ارائه داده و نتیجهگیری صورت گرفته است. نتایج نشان داد که اجرای PBL از طریق مراحل جهتدهی به مسئله، سازماندهی یادگیری، تحقیق، ارائه نتایج و تحلیل و ارزیابی، به توسعه یادگیری آگاهانه، معنادار و لذتبخش کمک کرده است. دانشآموزان توانستند مفاهیم دستگاه گوارش را به زندگی روزمره مرتبط سازند، در گروهها همکاری کنند، به تحقیق بپردازند و فرایند یادگیری را بازتاب دهند. عوامل حمایتی شامل آمادگی معلم، رسانههای آموزشی، برگههای کار، همکاری گروهی و راهنمایی معلم بودند. در مقابل، عوامل بازدارنده شامل محدودیت زمان یادگیری، مشارکت نامتوازن دانشآموزان و نیاز به راهنمایی در فرایند تحقیق بود. بنابراین، PBL میتواند از یادگیری عمیق حمایت کند، هرچند درک دانشآموزان هنوز به طور یکنواخت حاصل نشده است.
Digital transformation in vocational education necessitates practical learning that goes beyond mere skill mastery; it must also foster deep understanding, critical thinking, problem-solving, collaboration, and learner autonomy. This study aims to develop a digital-based vocational practical learning model utilizing a "deep learning" approach to enhance the quality of instruction at SMK Werdhi Sila Kumara. The study employs the Research and Development (R&D) method using the ADDIE model, comprising the stages of Analysis, Design, Development, Implementation, and Evaluation. Participants included teachers, 120 Grade X students, and expert validators. Data were collected through observations, interviews, questionnaires, practical skill assessments, and learning outcome tests, then analyzed using both descriptive and quantitative methods. The results indicate that the model was developed to meet the need for practical learning that is more active, contextual, digital, and reflective. The model integrates mindful, meaningful, and joyful learning through digital exploration, hands-on practice, problem-solving, collaboration, reflection, and evaluation. The model was deemed valid and practical, with average response scores of 4.17 from teachers and 4.04 from students (on a 5-point scale). Its effectiveness was demonstrated by an increase in average learning outcomes from 75 in the pre-test to 80 in the post-test. The final model is considered valid, practical, and effective in supporting the improvement of vocational practical learning quality.
تحول دیجیتال در آموزشهای فنی و حرفهای مستلزم یادگیری عملی است که فراتر از صرفاً تسلط بر مهارتها باشد؛ بلکه باید درک عمیق، تفکر انتقادی، حل مسئله، همکاری و خودمختاری یادگیرنده را نیز تقویت کند. هدف این پژوهش، توسعه یک مدل آموزش عملی مهارتهای فنی مبتنی بر دیجیتال با بهرهگیری از رویکرد «یادگیری عمیق» به منظور ارتقای کیفیت آموزش در دبیرستان فنی حرفهای Werdhi Sila Kumara است. این پژوهش با روش تحقیق و توسعه (R&D) و با استفاده از مدل ADDIE شامل مراحل تحلیل، طراحی، توسعه، اجرا و ارزیابی انجام شده است. شرکتکنندگان شامل معلمان، ۱۲۰ دانشآموز پایه دهم و ارزیابان خبره بودند. دادهها از طریق مشاهده، مصاحبه، پرسشنامه، ارزیابی مهارتهای عملی و آزمونهای نتایج یادگیری گردآوری و با روشهای توصیفی و کمی تحلیل شدند. نتایج نشان میدهد که مدل توسعهیافته، نیاز به یادگیری عملی فعالتر، زمینهمند، دیجیتال و تأملی را برآورده میکند. این مدل یادگیری آگاهانه، معنادار و لذتبخش را از طریق کاوش دیجیتال، تمرین عملی، حل مسئله، همکاری، تأمل و ارزیابی ادغام میکند. مدل مذکور از نظر اعتبار و کاربردپذیری با میانگین امتیاز پاسخ ۴.۱۷ از معلمان و ۴.۰۴ از دانشآموزان (در مقیاس ۵ امتیازی) تأیید شد. اثربخشی مدل با افزایش میانگین نتایج یادگیری از ۷۵ در پیشآزمون به ۸۰ در پسآزمون نشان داده شد. مدل نهایی از نظر اعتبار، کاربردپذیری و اثربخشی در حمایت از ارتقای کیفیت آموزش عملی مهارتهای فنی تأیید میشود.
This study aims to analyze the implementation of Deep Learning based on Teaching at the Right Level (TaRL) in creating meaningful learning in elementary schools. The diversity of students’ abilities requires teachers to provide learning experiences that are appropriate to students’ initial competencies, needs, and characteristics. TaRL focuses on identifying students’ actual learning levels through diagnostic assessment, flexible grouping, and appropriate learning interventions, while Deep Learning emphasizes three main principles: mindful, meaningful, and joyful learning. This study uses a literature review method to examine various previous studies on the implementation of Deep Learning based on Teaching at the Right Level (TaRL) in fostering meaningful learning in elementary schools. The findings indicate that the integration of TaRL and Deep Learning can support differentiated learning by aligning learning materials, activities, media, and assistance with students’ ability levels. Previous studies also report improvements in learning outcomes, student engagement, motivation, conceptual understanding, and participation. However, its implementation faces several challenges, including the accuracy of diagnostic assessments, limited instructional time, large class sizes, teacher readiness, preparation of differentiated learning resources, and students’ and parents’ acceptance of ability-based grouping. Therefore, the integration of Deep Learning and TaRL has the potential to create adaptive, active, contextual, and meaningful learning experiences in elementary schools through continuous assessment, flexible grouping, appropriate learning strategies, and strong teacher and school support.
هدف این پژوهش تحلیل اجرای یادگیری عمیق مبتنی بر آموزش در سطح مناسب (Teaching at the Right Level یا TaRL) در ایجاد یادگیری معنادار در مدارس ابتدایی است. تنوع تواناییهای دانشآموزان ایجاب میکند که معلمان تجربیات یادگیری متناسب با شایستگیهای اولیه، نیازها و ویژگیهای دانشآموزان فراهم کنند. TaRL بر شناسایی سطح واقعی یادگیری دانشآموزان از طریق ارزیابی تشخیصی، گروهبندی انعطافپذیر و مداخلات آموزشی مناسب تمرکز دارد، در حالی که یادگیری عمیق سه اصل اصلی را مورد تأکید قرار میدهد: یادگیری آگاهانه، معنادار و لذتبخش. این پژوهش با استفاده از روش مرور ادبیات به بررسی مطالعات پیشین درباره اجرای یادگیری عمیق مبتنی بر آموزش در سطح مناسب (TaRL) در تقویت یادگیری معنادار در مدارس ابتدایی میپردازد. یافتهها نشان میدهد که ادغام TaRL و یادگیری عمیق میتواند از یادگیری تفکیکی با همسویی مواد آموزشی، فعالیتها، رسانهها و حمایتها با سطح توانایی دانشآموزان حمایت کند. مطالعات پیشین همچنین بهبود در نتایج یادگیری، مشارکت دانشآموزان، انگیزش، درک مفهومی و حضور را گزارش کردهاند. با این حال، اجرای آن با چالشهایی همچون دقت ارزیابیهای تشخیصی، محدودیت زمان تدریس، تعداد زیاد دانشآموزان در کلاس، آمادگی معلمان، تهیه منابع یادگیری تفکیکی و پذیرش گروهبندی مبتنی بر توانایی توسط دانشآموزان و والدین مواجه است. بنابراین، ادغام یادگیری عمیق و TaRL این پتانسیل را دارد که از طریق ارزیابی مستمر، گروهبندی انعطافپذیر، راهبردهای یادگیری مناسب و حمایت قوی معلم و مدرسه، تجربیات یادگیری سازگار، فعال، زمینهمند و معنادار را در مدارس ابتدایی ایجاد کند.
This study was motivated by the low learning outcomes of third-grade students in Natural and Social Sciences (IPAS), caused in part by conventional, teacher-centered instruction. This classroom action research aimed to improve students’ IPAS learning outcomes through a Deep Learning approach integrated with the Problem-Based Learning (PBL) model. Deep Learning was implemented through mindful, meaningful, and joyful learning experiences that encouraged students to understand learning goals, connect concepts with real-life problems, collaborate in investigations, apply knowledge, and reflect on their learning. The study was conducted in two cycles, each consisting of planning, implementation, observation, and reflection, at SDN Tempel. Data were collected through observation, documentation, interviews, and learning-outcome tests, then analyzed using quantitative and qualitative descriptive techniques. The class average increased from 76.8 in Cycle I to 86.5 in Cycle II, while classical mastery improved from 70% to 100%. These findings indicate that the integration of Deep Learning and PBL can improve students’ IPAS learning outcomes.
این پژوهش با انگیزه نتایج پایین یادگیری دانشآموزان پایه سوم در درس علوم طبیعی و اجتماعی (IPAS) که بخشی از آن ناشی از آموزش سنتی و معلممحور بود، انجام شد. هدف این پژوهش اقدامپژوهی کلاسی، ارتقای نتایج یادگیری IPAS دانشآموزان از طریق رویکرد یادگیری عمیق تلفیقشده با مدل یادگیری مبتنی بر مسئله (PBL) بود. یادگیری عمیق از طریق تجارب یادگیری آگاهانه، معنادار و لذتبخش اجرا شد که دانشآموزان را به درک اهداف یادگیری، ارتباط مفاهیم با مسائل واقعی زندگی، همکاری در پژوهش، بهکارگیری دانش و تأمل در یادگیری خود تشویق میکرد. این مطالعه در دو چرخه شامل برنامهریزی، اجرا، مشاهده و تأمل در دبستان دولتی تمپل انجام شد. دادهها از طریق مشاهده، مستندسازی، مصاحبه و آزمونهای نتایج یادگیری گردآوری و با روشهای توصیفی کمی و کیفی تحلیل شدند. میانگین کلاس از ۷۶.۸ در چرخه اول به ۸۶.۵ در چرخه دوم افزایش یافت و تسلط کلاسیک از ۷۰٪ به ۱۰۰٪ بهبود یافت. این یافتهها نشان میدهد که ادغام یادگیری عمیق و PBL میتواند نتایج یادگیری IPAS دانشآموزان را بهبود بخشد.
This study is motivated by the suboptimal learning outcomes in Fiqh due to the implementation of learning approaches that remain predominantly teacher-centered and have not fully utilized educational technology. The Joyful Learning strategy assisted by Smartboard media is proposed as an alternative approach to create an active, enjoyable, and engaging learning environment that enhances students’ learning experiences. This study aims to examine the differences in Fiqh learning outcomes between students taught using the Joyful Learning strategy assisted by Smartboard media and those taught through conventional instruction, to analyze differences in learning outcomes based on students’ learning motivation levels, and to investigate the interaction between learning strategies and learning motivation on students’ Fiqh achievement. This research employed a quantitative approach using a quasi-experimental method with a 2×2 factorial design. The sample consisted of 56 fifth-grade students at MIN Kota Bukittinggi, divided into an experimental class and a control class. Data were collected through learning motivation questionnaires and Fiqh achievement tests. The data were analyzed using the Independent Samples t-Test and Two-Way ANOVA at a significance level of 0.05. The findings indicate a significant difference in learning outcomes between students who received the Joyful Learning strategy assisted by Smartboard media and those who received conventional instruction, with students in the experimental class achieving higher learning outcomes than those in the control class. Significant differences were also found among students with high learning motivation, whereas no significant differences were identified among students with low learning motivation. Furthermore, there was no significant interaction between learning strategy and learning motivation on students’ Fiqh learning outcomes. Therefore, the Joyful Learning strategy assisted by Smartboard media is effective in improving students’ Fiqh learning outcomes regardless of their level of learning motivation. This study highlights the importance of pedagogically appropriate technology integration to create interactive, meaningful, and learner-centered educational experiences. Abstrak Penelitian ini dilatarbelakangi oleh belum optimalnya hasil belajar Fikih akibat penerapan pembelajaran yang masih cenderung berpusat pada guru dan belum maksimal memanfaatkan teknologi pembelajaran. Strategi Joyful Learning berbantuan media Smartboard menjadi salah satu alternatif untuk menciptakan pembelajaran yang aktif, menyenangkan, dan meningkatkan keterlibatan siswa. Penelitian ini bertujuan untuk mengetahui perbedaan hasil belajar Fikih antara siswa yang menggunakan strategi Joyful Learning berbantuan Smartboard dan pembelajaran konvensional, perbedaan hasil belajar berdasarkan tingkat motivasi belajar, serta interaksi antara strategi pembelajaran dan motivasi belajar terhadap hasil belajar siswa. Penelitian ini menggunakan pendekatan kuantitatif dengan metode quasi experiment dan desain faktorial 2×2. Sampel penelitian berjumlah 56 siswa kelas V MIN Kota Bukittinggi yang terbagi menjadi kelas eksperimen dan kelas kontrol. Data dikumpulkan melalui angket motivasi belajar dan tes hasil belajar Fikih. Analisis data dilakukan menggunakan uji Independent Sample t-Test dan Two Way ANOVA dengan taraf signifikansi 0,05. Hasil penelitian menunjukkan bahwa terdapat perbedaan signifikan hasil belajar antara siswa yang mengikuti strategi Joyful Learning berbantuan Smartboard dan pembelajaran konvensional, dengan hasil belajar kelas eksperimen lebih tinggi dibandingkan kelas kontrol. Pada kelompok siswa dengan motivasi belajar tinggi ditemukan perbedaan hasil belajar yang signifikan, sedangkan pada kelompok motivasi belajar rendah tidak terdapat perbedaan yang signifikan. Selain itu, tidak ditemukan interaksi antara strategi pembelajaran dan motivasi belajar terhadap hasil belajar Fikih. Dengan demikian, strategi Joyful Learning berbantuan Smartboard efektif meningkatkan hasil belajar Fikih siswa tanpa dipengaruhi tingkat motivasi belajar. Penelitian ini menegaskan pentingnya pemanfaatan teknologi pembelajaran secara tepat untuk menciptakan proses belajar yang interaktif dan bermakna.
این پژوهش با انگیزه بهبود نتایج یادگیری درس فقه انجام شده است، چرا که نتایج فعلی به دلیل اجرای رویکردهای آموزشی عمدتاً معلممحور و عدم بهرهگیری کامل از فناوری آموزشی، بهینه نیستند. راهبرد یادگیری شاد با کمک رسانه اسمارتبورد به عنوان رویکردی جایگزین پیشنهاد میشود تا محیطی فعال، لذتبخش و جذاب برای یادگیری ایجاد کند و تجربه یادگیری دانشآموزان را ارتقا بخشد. هدف این پژوهش بررسی تفاوت نتایج یادگیری فقه میان دانشآموزانی است که با راهبرد یادگیری شاد با کمک اسمارتبورد آموزش دیدهاند و آنهایی که با روشهای سنتی آموزش دیدهاند؛ همچنین تحلیل تفاوت نتایج یادگیری بر اساس سطوح انگیزه یادگیری دانشآموزان و بررسی تعامل بین راهبرد یادگیری و انگیزه یادگیری بر پیشرفت فقه دانشآموزان. این پژوهش با رویکرد کمی و روش شبهآزمایشی با طرح عاملی ۲×۲ انجام شده است. نمونه پژوهش شامل ۵۶ دانشآموز پایه پنجم دبستان MIN شهر بوکیتتینگی بود که به دو گروه آزمایش و کنترل تقسیم شدند. دادهها از طریق پرسشنامه انگیزه یادگیری و آزمون پیشرفت فقه گردآوری شد. دادهها با استفاده از آزمون t مستقل و تحلیل واریانس دوطرفه (Two-Way ANOVA) در سطح معناداری ۰٫۰۵ تحلیل شدند. یافتهها نشان داد که بین نتایج یادگیری دانشآموزانی که راهبرد یادگیری شاد با کمک اسمارتبورد را دریافت کردند و آنهایی که آموزش سنتی داشتند، تفاوت معناداری وجود دارد و نتایج یادگیری گروه آزمایش بالاتر از گروه کنترل بود. همچنین، در میان دانشآموزان با انگیزه یادگیری بالا تفاوت معناداری مشاهده شد، در حالی که در میان دانشآموزان با انگیزه یادگیری پایین تفاوت معناداری وجود نداشت. افزون بر این، تعامل معناداری بین راهبرد یادگیری و انگیزه یادگیری بر نتایج یادگیری فقه مشاهده نشد. بنابراین، راهبرد یادگیری شاد با کمک اسمارتبورد بدون توجه به سطح انگیزه یادگیری، در بهبود نتایج یادگیری فقه دانشآموزان مؤثر است. این پژوهش بر اهمیت ادغام مناسب فناوری آموزشی برای ایجاد تجربههای آموزشی تعاملی، معنادار و یادگیرندهمحور تأکید میکند.
This study developed and tested a Deep Learning-Based Character-Strengthening Education Model for Pancasila Education at the junior high school level in Bandar Lampung City, Indonesia. Using a mixed-methods design integrated with Research and Development (R&D), the study proceeded through six stages, from preliminary participatory observation and prototype development to expert and teacher validation, quasi-experimental testing, multilevel statistical analysis, and final model refinement. Participants comprised teachers and students from junior high schools across Bandar Lampung City, selected through random sampling. The results showed that understanding of Pancasila concepts increased by 25% in the experimental group, compared with 10% in the control group, with character-strengthening indicators – tolerance, integrity, responsibility and cooperation – also registering significantly greater gains (p < 0.05). Teacher implementation quality, school environmental support and student engagement emerged as key mediators of the model’s effectiveness. The findings indicate that embedding mindful, meaningful and joyful learning principles within Pancasila Education strengthens both conceptual understanding and student character more effectively than conventional, teacher-centred approaches. The model offers a practical, empirically validated framework for character-based citizenship education in Indonesian schools and contributes to broader debates on deep-learning pedagogies in civic and moral education.
این پژوهش، یک الگوی آموزش تقویتکننده شخصیت مبتنی بر یادگیری عمیق را برای آموزش پانچاسیلا در سطح مدارس متوسطه اول در شهر باندار لامپونگ اندونزی توسعه داده و مورد آزمون قرار داده است. این مطالعه با بهرهگیری از طرح آمیخته و ادغام آن با روش تحقیق و توسعه (R&D)، در شش مرحله از مشاهده مشارکتی مقدماتی و توسعه نمونه اولیه تا اعتبارسنجی توسط خبرگان و معلمان، آزمون شبهآزمایشی، تحلیل آماری چندسطحی و اصلاح نهایی مدل پیش رفته است. شرکتکنندگان شامل معلمان و دانشآموزان مدارس متوسطه اول سراسر شهر باندار لامپونگ بودند که به روش نمونهگیری تصادفی انتخاب شدند. نتایج نشان داد که میزان درک مفاهیم پانچاسیلا در گروه آزمایش ۲۵٪ افزایش یافت، در حالی که این میزان در گروه کنترل ۱۰٪ بود و شاخصهای تقویت شخصیت شامل مدارا، صداقت، مسئولیتپذیری و همکاری نیز افزایش معنادار بیشتری را نشان دادند (p < 0.05). کیفیت اجرای معلمان، حمایت محیط مدرسه و مشارکت دانشآموزان به عنوان میانجیهای کلیدی اثربخشی مدل شناسایی شدند. یافتهها حاکی از آن است که ادغام اصول یادگیری آگاهانه، معنادار و لذتبخش در آموزش پانچاسیلا، هم درک مفهومی و هم شخصیت دانشآموزان را مؤثرتر از رویکردهای سنتی مبتنی بر معلم تقویت میکند. این مدل، چارچوبی عملی و مبتنی بر شواهد تجربی برای آموزش شهروندی مبتنی بر شخصیت در مدارس اندونزی ارائه میدهد و به مباحث گستردهتر درباره رویکردهای یادگیری عمیق در آموزش مدنی و اخلاقی کمک میکند.
