performance outcomes

Self-leadership and self-efficacy are theoretically and empirically linked, yet limited research explains how individuals interpret self-leadership experiences as evidence of personal capability. Although self-leadership practices and mastery experiences contribute to self-efficacy, the cognitive process through which performance experiences become evidence of competence remains insufficiently understood. Attribution theory explains how individuals infer the causes of performance outcomes but offers limited insight into how these interpretations inform subsequent judgements of personal capability. This paper proposes responsibility attribution as a cognitive mechanism that may explain how performance experiences are incorporated into self-efficacy beliefs. Responsibility attribution is conceptualised as an evaluative appraisal through which individuals determine whether a performance outcome should be interpreted as evidence of their own capability. Outcomes perceived as personally attributable may therefore acquire psychological significance for subsequent self-efficacy judgements. Integrating self-leadership theory, social cognitive theory, and attribution theory, the proposed framework explains how individuals may transform performance experiences into capability judgements that support self-directed behaviour. The paper contributes to attribution theory by specifying a potentially under-theorised function of attributional processing: evaluating whether interpreted outcomes constitute evidence of personal capability. The framework also offers a theoretical basis for future research into self-leadership development and interventions that strengthen learning from experience.

Achieving equality in music education for people with disability calls for transformative changes to attitudes, structures and norms. Segregation and streaming remains prevalent in instrumental music education, gatekeeping access and opportunity to mainstream education opportunities. The United Nations’ Convention on the Rights of Persons with Disabilities (CRPD, Article 24) ascribes access to inclusive education for people with disability on an equal basis, with the aim of fully developing human potential. Despite this, academic theorising about inclusive education still limits how this may be practically and philosophically applied in music education. Inclusion in instrumental music education is further limited by a culture of performance excellence rather than equity and enrichment of all, and a focus on music performance outcomes rather than a deep and holistic education experience gleaned from music making and participation. Significant EDI initiatives that aim to foster inclusive environments and practices are considered and drawn to music education contexts, in particular instrumental music education in Australia, where access for students with disability at the secondary level is severely limited. Our critique extends to praxial and philosophical considerations concerning the role of education in instrumental music in schools, accessibility, and social justice considerations educators should consider in devising of inclusive curricula, pedagogies and engagement.

دستیابی به برابری در آموزش موسیقی برای افراد دارای معلولیت مستلزم تغییرات تحول‌آفرین در نگرش‌ها، ساختارها و هنجارها است. جداسازی و تقسیم‌بندی همچنان در آموزش موسیقی سازی رایج است و دسترسی و فرصت به آموزش جریان اصلی را محدود می‌کند. کنوانسیون حقوق افراد دارای معلولیت سازمان ملل متحد (CRPD، ماده ۲۴) دسترسی به آموزش فراگیر را برای افراد دارای معلولیت بر مبنای برابری مقرر می‌دارد، با هدف توسعه کامل ظرفیت انسانی. با وجود این، نظریه‌پردازی‌های دانشگاهی درباره آموزش فراگیر همچنان نحوه کاربرد عملی و فلسفی آن را در آموزش موسیقی محدود می‌کند. شمول در آموزش موسیقی سازی همچنین به دلیل فرهنگ برتری عملکردی به جای عدالت و غنای همگانی، و تمرکز بر نتایج اجرایی موسیقی به جای تجربه آموزشی عمیق و کل‌نگر حاصل از ساختن و مشارکت موسیقی، بیشتر محدود می‌شود. ابتکارات مهم EDI که با هدف پرورش محیط‌ها و شیوه‌های فراگیر طراحی شده‌اند، مورد بررسی قرار گرفته و به زمینه‌های آموزش موسیقی، به ویژه آموزش موسیقی سازی در استرالیا، که دسترسی دانش‌آموزان دارای معلولیت در سطح متوسطه به شدت محدود است، تعمیم یافته‌اند. نقد ما به ملاحظات پراکسیال و فلسفی درباره نقش آموزش در موسیقی سازی مدارس، دسترس‌پذیری و ملاحظات عدالت اجتماعی که معلمان باید در طراحی برنامه‌های درسی، روش‌های تدریس و مشارکت فراگیر مد نظر قرار دهند، گسترش می‌یابد.

Evidence suggests that academic staff in Nigerian public universities are under-supported in ways that directly undermine the delivery of Sustainable Development Goal 4. Previous research has established that stakeholder engagement matters for educational quality, but only a few empirical studies have tested the specific institutional mechanisms through which this engagement produces performance outcomes in resource constrained African higher education systems. To date, studies have not examined how training and development programmes function as an institutional bridge between training and development plans and academic staff performance in this context. This study set out to investigate the extent to which stakeholder support drives academic staff performance, specifically highlighting how institutional training and development initiatives serve as the crucial bridge for this impact. Grounded in Stakeholder Theory and Social Exchange Theory, the study tests four hypotheses using a quantitative design. Data were collected from 197 academic staff across three public universities in South-West Nigeria, using stratified random sampling. Partial Least Squares Structural Equation Modelling was conducted using SmartPLS 4. Analysis showed that stakeholder support had a significant direct effect on academic staff performance ( β = 0.423, t = 5.935, p < 0.001). Training and development programmes fully mediated the relationship between training and development plans and performance ( β = 0.210, 95% CI [0.090, 0.353]), the study's hypothesised mediation pathway (H4). The results indicate a persistent gap between institutional planning and programme execution. A further exploratory finding is the fifth hypothesis (H5). A feedback path from programme execution back to stakeholder support (TDProg → KSS, β = 0.511, p < 0.001). This finding extends Freeman’s (1984) instrumental framework. It adds nuance to Mitchell et al.’s (1997) salience theory by suggesting that visible programme quality can reinforce stakeholder commitment, rather than being solely a precondition for programme delivery. This pathway has not previously been documented in the African higher education literature and carries direct implications for institutional governance and SDG 4 policy coordination. The findings of this study carry implications for stakeholder coordination, institutional policy, and the delivery of SDG 4 in resource constrained higher education systems. Policy documents and strategic plans are necessary but insufficient. Decisive progress depends on funded, executed, and monitored training programmes backed by coordinated multi-stakeholder commitment.

شواهد نشان می‌دهد که اعضای هیئت علمی در دانشگاه‌های دولتی نیجریه از حمایت کافی برخوردار نیستند و این امر به طور مستقیم تحقق هدف چهارم توسعه پایدار را تضعیف می‌کند. پژوهش‌های پیشین اهمیت مشارکت ذینفعان را برای کیفیت آموزشی اثبات کرده‌اند، اما تنها تعداد اندکی از مطالعات تجربی، سازوکارهای نهادی مشخصی را که از طریق آن‌ها این مشارکت به پیامدهای عملکردی در نظام‌های آموزش عالی آفریقا با منابع محدود منجر می‌شود، مورد آزمون قرار داده‌اند. تاکنون، مطالعات بررسی نکرده‌اند که چگونه برنامه‌های آموزش و توسعه به عنوان پلی نهادی میان طرح‌های آموزش و توسعه و عملکرد اعضای هیئت علمی در این زمینه عمل می‌کنند. این پژوهش با هدف بررسی میزان تأثیر حمایت ذینفعان بر عملکرد اعضای هیئت علمی انجام شد و به طور خاص، نقش برنامه‌های آموزش و توسعه نهادی را به عنوان پل اساسی این تأثیر برجسته می‌کند. این مطالعه با تکیه بر نظریه ذینفعان و نظریه تبادل اجتماعی، چهار فرضیه را با رویکرد کمی مورد آزمون قرار داده است. داده‌ها از ۱۹۷ عضو هیئت علمی در سه دانشگاه دولتی جنوب غرب نیجریه با استفاده از نمونه‌گیری تصادفی طبقه‌بندی‌شده گردآوری شد. مدل‌یابی معادلات ساختاری حداقل مربعات جزئی با استفاده از نرم‌افزار SmartPLS 4 انجام شد. تحلیل‌ها نشان داد که حمایت ذینفعان اثر مستقیم معناداری بر عملکرد اعضای هیئت علمی دارد (β = 0.423، t = 5.935، p < 0.001). برنامه‌های آموزش و توسعه به طور کامل رابطه میان طرح‌های آموزش و توسعه و عملکرد را میانجی‌گری کردند (β = 0.210، 95% CI [0.090, 0.353]) که مسیر میانجی‌گری فرضیه چهارم پژوهش بود (H4). نتایج نشان‌دهنده شکاف مداوم میان برنامه‌ریزی نهادی و اجرای برنامه‌ها است. یافته اکتشافی دیگر، فرضیه پنجم (H5) است: مسیر بازخورد از اجرای برنامه به حمایت ذینفعان (TDProg → KSS، β = 0.511، p < 0.001). این یافته چارچوب ابزاری Freeman (1984) را گسترش می‌دهد و با افزودن ظرافت به نظریه برجستگی Mitchell و همکاران (1997) نشان می‌دهد که کیفیت مشهود برنامه می‌تواند تعهد ذینفعان را تقویت کند، نه اینکه صرفاً پیش‌شرط اجرای برنامه باشد. این مسیر پیش‌تر در ادبیات آموزش عالی آفریقا مستندسازی نشده و پیامدهای مستقیمی برای حکمرانی نهادی و هماهنگی سیاستی هدف چهارم توسعه پایدار دارد. یافته‌های این پژوهش دارای پیامدهایی برای هماهنگی ذینفعان، سیاست‌گذاری نهادی و تحقق هدف چهارم توسعه پایدار در نظام‌های آموزش عالی با منابع محدود است. اسناد سیاستی و برنامه‌های راهبردی ضروری اما ناکافی هستند؛ پیشرفت قاطعانه مستلزم برنامه‌های آموزشی تأمین مالی‌شده، اجراشده و پایش‌شده با پشتوانه تعهد هماهنگ چندذینفعی است.

This study investigates the relationships among Organisational Ethics (ETH), Interpersonal Relationships (IR), Job Autonomy (AUT), Support from Top Management (STM), Job Demands, Job Resources, Emotional Intelligence (EI) and Empathy (EMP) and Employee Performance (EP) within the IT (Information Technology) Industry through the JD-R (Job Demands-Resources) theory. This study examines how organisational and job-related factors are associated with Job demands and Job resources which are subsequently associated with Emotional Intelligence, Empathy and Employee Performance. Given the limitations from the previous empirical studies on EI and EMP as personal resources in IT industry context, this research aims to fill this gap by investigating the association of these personal resources with EP with a special focus on the IT industry. A quantitative research design was adopted using a structured questionnaire administered through a survey among IT employees working in different management and technical positions in Bengaluru, India. Around 318 valid responses were collected and analysed using SPSS and Jamovi. Structural Equation Modelling (SEM) was used to analyse the relationships among the constructs. The findings indicate that Emotional Intelligence and Empathy are significantly positively associated with Employee Performance in the IT industry. Further, the significant association of Job demands and Job resources with EI and EMP indicates the significance of workplace conditions in shaping employees’ emotional capabilities. This study applies the JD-R framework to examine EI and EMP as personal resources connecting job characteristics with employee performance outcomes in the IT industry. These research findings contribute to the literature of EP by providing practical insights for the IT industry seeking to enhance employee performance by developing emotional competencies and creating a supportive work culture.

این مطالعه به بررسی روابط میان اخلاق سازمانی (ETH)، روابط بین‌فردی (IR)، خودمختاری شغلی (AUT)، حمایت مدیریت عالی (STM)، تقاضاهای شغلی، منابع شغلی، هوش هیجانی (EI) و همدلی (EMP) و عملکرد کارکنان (EP) در صنعت فناوری اطلاعات (IT) از طریق نظریه تقاضاها و منابع شغلی (JD-R) می‌پردازد. این پژوهش بررسی می‌کند که چگونه عوامل سازمانی و مرتبط با شغل با تقاضاها و منابع شغلی مرتبط هستند که به نوبه خود با هوش هیجانی، همدلی و عملکرد کارکنان ارتباط دارند. با توجه به محدودیت‌های مطالعات تجربی پیشین درباره EI و EMP به‌عنوان منابع فردی در زمینه صنعت IT، این پژوهش با هدف پر کردن این خلأ، به بررسی ارتباط این منابع فردی با EP با تمرکز ویژه بر صنعت IT می‌پردازد. طرح پژوهش کمی با استفاده از پرسشنامه ساختاریافته و از طریق نظرسنجی در میان کارکنان IT شاغل در موقعیت‌های مدیریتی و فنی مختلف در بنگلور هند اجرا شد. حدود ۳۱۸ پاسخ معتبر جمع‌آوری و با استفاده از نرم‌افزارهای SPSS و Jamovi تحلیل گردید. برای تحلیل روابط میان سازه‌ها از مدل‌سازی معادلات ساختاری (SEM) استفاده شد. یافته‌ها نشان داد که هوش هیجانی و همدلی با عملکرد کارکنان در صنعت IT ارتباط مثبت و معناداری دارند. همچنین، ارتباط معنادار تقاضاها و منابع شغلی با EI و EMP اهمیت شرایط محیط کار را در شکل‌دهی قابلیت‌های هیجانی کارکنان نشان می‌دهد. این مطالعه با به‌کارگیری چارچوب JD-R، EI و EMP را به‌عنوان منابع فردی که ویژگی‌های شغلی را به پیامدهای عملکرد کارکنان در صنعت IT پیوند می‌دهد، بررسی می‌کند. یافته‌های این پژوهش با ارائه بینش‌های عملی برای صنعت IT در جهت ارتقای عملکرد کارکنان از طریق توسعه شایستگی‌های هیجانی و ایجاد فرهنگ کاری حمایتی، به ادبیات EP کمک می‌کند.

Psychological Skills Training (PST) is widely recognized as part of athlete preparation and performance development, but less is known about how PST is learned, supported, delivered, and experienced in applied sport settings. This study compared coach and athlete perspectives on PST, with particular attention to familiarity, learning pathways, support structures, delivery, perceived effectiveness, and motivation for further development. A cross-sectional online survey was completed by 49 coaches and 94 athletes from a range of sports, with experience from two years or fewer to over ten years and from regional to international or elite level. Comparative analyses were restricted to conceptually similar items across the two surveys and were interpreted descriptively rather than causally. Coaches reported significantly greater familiarity with PST, higher levels of self-directed learning, stronger motivation to continue developing PST-related knowledge, and greater perceived importance of hands-on practice. Athletes reported significantly greater satisfaction with perceived current PST delivery, while no significant group difference emerged in perceived effectiveness of current methods. Exploratory subgroup analyses indicated that motivation to continue developing PST knowledge differed across competitive levels and was highest at international level. Among coaches, perceived effectiveness also differed by the performance level of the athletes they coached. These findings suggest that demand for further development may be particularly evident in higher-performance contexts. The clearest descriptive contrast concerned learning pathways. Athletes most commonly reported first learning about PST through their coach, whereas coaches most commonly reported first learning through online resources, workshops, and books or articles. Both groups also reported limited input from sport psychologists. These findings suggest that PST knowledge in applied sport may move through an uneven chain of transmission, with coaches acting as the principal route through which athletes encounter PST, while coaches themselves often learn through informal and weakly supported routes. All findings reflect coach- and athlete-reported perceptions rather than objectively assessed performance outcomes and should be interpreted with reference to the study’s descriptive design, non-validated survey instruments, and modest, unevenly distributed subgroup sizes. The study highlights the need to examine not only whether PST is valued, but how it is learned, supported, and translated into practice across the sporting system.

آموزش مهارت‌های روان‌شناختی (PST) به عنوان بخشی از آمادگی و توسعه عملکرد ورزشکاران به طور گسترده‌ای شناخته شده است، اما اطلاعات کمتری درباره نحوه یادگیری، حمایت، ارائه و تجربه PST در محیط‌های ورزشی کاربردی وجود دارد. این مطالعه دیدگاه‌های مربیان و ورزشکاران درباره PST را با تمرکز ویژه بر آشنایی، مسیرهای یادگیری، ساختارهای حمایتی، نحوه ارائه، اثربخشی ادراک‌شده و انگیزه برای توسعه بیشتر مقایسه کرد. یک پرسشنامه آنلاین مقطعی توسط ۴۹ مربی و ۹۴ ورزشکار از رشته‌های مختلف ورزشی، با سابقه‌ای از دو سال یا کمتر تا بیش از ده سال و از سطح منطقه‌ای تا بین‌المللی یا نخبه، تکمیل شد. تحلیل‌های مقایسه‌ای به موارد مفهومی مشابه در دو پرسشنامه محدود شد و به صورت توصیفی و نه علّی تفسیر گردید. مربیان آشنایی قابل توجه بیشتری با PST، سطوح بالاتر یادگیری خودراهبر، انگیزه قوی‌تر برای ادامه توسعه دانش مرتبط با PST و اهمیت ادراک‌شده بیشتری برای تمرین عملی گزارش کردند. ورزشکاران رضایت قابل توجه بیشتری از نحوه ارائه فعلی PST ابراز داشتند، در حالی که تفاوت معناداری بین گروه‌ها در اثربخشی ادراک‌شده روش‌های فعلی مشاهده نشد. تحلیل‌های اکتشافی زیرگروه‌ها نشان داد که انگیزه برای ادامه توسعه دانش PST در سطوح رقابتی مختلف متفاوت است و در سطح بین‌المللی بیشترین مقدار را دارد. در میان مربیان، اثربخشی ادراک‌شده نیز بر اساس سطح عملکرد ورزشکارانی که آموزش می‌دهند متفاوت بود. این یافته‌ها نشان می‌دهد که تقاضا برای توسعه بیشتر، به ویژه در زمینه‌های با عملکرد بالاتر، مشهودتر است. واضح‌ترین تفاوت توصیفی مربوط به مسیرهای یادگیری بود. ورزشکاران عمدتاً گزارش کردند که اولین بار از طریق مربی خود با PST آشنا شده‌اند، در حالی که مربیان عمدتاً اولین بار از طریق منابع آنلاین، کارگاه‌ها و کتاب‌ها یا مقالات با آن آشنا شده‌اند. هر دو گروه همچنین ورودی محدودی از روان‌شناسان ورزشی گزارش کردند. این یافته‌ها نشان می‌دهد که دانش PST در ورزش کاربردی ممکن است از طریق زنجیره‌ای نامتوازن منتقل شود، به طوری که مربیان به عنوان مسیر اصلی آشنایی ورزشکاران با PST عمل می‌کنند، در حالی که خود مربیان اغلب از طریق مسیرهای غیررسمی و با حمایت ضعیف یاد می‌گیرند. همه یافته‌ها بازتاب ادراکات گزارش‌شده توسط مربیان و ورزشکاران است و نه نتایج عملکردی که به طور عینی ارزیابی شده باشد و باید با توجه به طراحی توصیفی مطالعه، ابزارهای پرسشنامه‌ای غیرمعتبر و اندازه‌های زیرگروه نسبتاً کم و نامتوازن تفسیر شود. این مطالعه بر ضرورت بررسی نه تنها ارزشمندی PST، بلکه نحوه یادگیری، حمایت و ترجمه آن به عمل در سراسر نظام ورزشی تأکید می‌کند.

PURPOSE: Engagement in sports is associated with cognitive and academic functioning in youth. However, heterogenous methodology has resulted in mixed findings across the literature. We propose a new method for investigating how sports activity may affect cognition through metabolic equivalents (MET)-minutes per week during sports engagement and compare it against total number of sports engaged. METHODS: Using the Adolescent Brain Cognitive Development Study, 9,973 children between the ages of 9 and 10 years old were included. Parent report of children's engagement in sports over the past year were utilized to calculate total MET-minutes per week. Youth participants completed the National Institutes of Health Toolbox. Generalized Additive Mixed Models were run to examine the relationship between MET-minutes on cognition, while controlling for Body Mass Index. The contribution of MET-minutes compared to total count of sports on cognitive performance were compared using Akaike Information Criterion values. RESULTS: Both total MET-minutes per week and past-year total sports were non-linearly associated with increased performance on multiple tasks of executive functioning and decreased expressive vocabulary. MET-minutes were shown to contribute more robustly to models of cognition than total number of sports. CONCLUSIONS: Past year MET-minutes per week was associated with increased cognitive performance, particularly in the domain of executive functioning, and was more sensitive to differences in cognition in contrast to total sports engagement. Indicating that greater measurement sensitivity for physical activity may increase predictive power on cognitive performance outcomes. Our findings provide more support for increasing physical activity in youth to promote cognitive trajectories.

هدف: مشارکت در ورزش با عملکرد شناختی و تحصیلی در نوجوانان مرتبط است. با این حال، روش‌شناسی ناهمگون منجر به یافته‌های متناقض در ادبیات پژوهش شده است. ما روش جدیدی را برای بررسی چگونگی تأثیر فعالیت ورزشی بر شناخت از طریق معادل‌های متابولیک (MET)-دقیقه در هفته در طول مشارکت ورزشی پیشنهاد می‌کنیم و آن را با تعداد کل ورزش‌های انجام‌شده مقایسه می‌نماییم. روش‌ها: با استفاده از مطالعه رشد شناختی مغز نوجوانان، ۹٬۹۷۳ کودک بین ۹ تا ۱۰ سال وارد پژوهش شدند. گزارش والدین از مشارکت کودکان در ورزش طی سال گذشته برای محاسبه مجموع MET-دقیقه در هفته به کار رفت. شرکت‌کنندگان نوجوان ابزار سنجش National Institutes of Health Toolbox را تکمیل کردند. مدل‌های ترکیبی تعمیم‌یافته افزایشی برای بررسی رابطه بین MET-دقیقه و شناخت، با کنترل شاخص توده بدنی اجرا شد. سهم MET-دقیقه نسبت به تعداد کل ورزش‌ها بر عملکرد شناختی با استفاده از مقادیر Akaike Information Criterion مقایسه گردید. نتایج: هم مجموع MET-دقیقه در هفته و هم مجموع ورزش‌های سال گذشته به طور غیرخطی با افزایش عملکرد در چندین تکلیف عملکرد اجرایی و کاهش واژگان بیانی مرتبط بودند. MET-دقیقه نسبت به تعداد کل ورزش‌ها سهم قوی‌تری در مدل‌های شناختی داشت. نتیجه‌گیری: مجموع MET-دقیقه در هفته طی سال گذشته با افزایش عملکرد شناختی، به ویژه در حوزه عملکرد اجرایی، مرتبط بود و نسبت به مجموع مشارکت ورزشی حساسیت بیشتری به تفاوت‌های شناختی نشان داد. این امر نشان می‌دهد که حساسیت بیشتر سنجش فعالیت بدنی می‌تواند قدرت پیش‌بینی پیامدهای عملکرد شناختی را افزایش دهد. یافته‌های ما حمایت بیشتری از افزایش فعالیت بدنی در نوجوانان برای ارتقای مسیرهای شناختی ارائه می‌دهد.

In the contemporary post-pandemic organizational scenery, meaning rapid digital transitions alongside harsh socio technical disruptions, organizations need leadership paradigms that can, at the same time, protect operational steadiness and encourage strategic innovation. This study offers an extensive systematic literature review mixed with a meta-analytic synthesis, aimed at looking at the relative validities, structural movements, and contextual limits of transformational and transactional leadership approaches. We followed the Preferred Reporting Items for Systematic Reviews and Meta-Analyses (PRISMA) 2020 guidance, and then we synthesized quantitative outcomes from 87 separate study sources that contained 626 correlations and involved 21,815 participants. Methodological quality in the primary literature was evaluated critically with the Joanna Briggs Institute (JBI) Critical Appraisal Checklist for Analytical Cross-Sectional Studies. The quantitative pooling indicates transformational leadership has the highest overall true score validity. 44 across organizational performance outcomes, and it is followed closely by transactional contingent reward at. 39. By comparison, laissez-faire leadership shows a notable negative validity of -. 37. Also, active and passive management-by-exception turned out to be highly inconsistent, with relationships that change meaningfully depending on the context. Overall, the results give firm empirical support to the augmentation hypothesis, suggesting transformational leadership builds on a transactional baseline, rather than replacing it. The study also outlines a unifying, stage sensitive model for ambidextrous leadership: transformational “opening” behaviors tend to nurture explorative innovation, whereas transactional “closing” behaviors strengthen exploitative execution. Finally, regression modeling indicates that structural constraints, such as organizational unit size and geographical setting, meaningfully forecast when constructive leadership behaviors appear versus when passive avoidant patterns show up.

در چشم‌انداز سازمانی معاصر پس از همه‌گیری، که با گذارهای سریع دیجیتال و اختلالات شدید اجتماعی-فنی همراه است، سازمان‌ها به الگوهای رهبری نیاز دارند که بتوانند به‌طور همزمان ثبات عملیاتی را حفظ کرده و نوآوری راهبردی را تشویق کنند. این مطالعه با ارائه یک مرور نظام‌مند گسترده از ادبیات همراه با سنتز فراتحلیلی، به بررسی روایی‌های نسبی، حرکات ساختاری و محدودیت‌های زمینه‌ای رویکردهای رهبری تحول‌آفرین و تبادلی می‌پردازد. ما راهنمای PRISMA 2020 (Preferred Reporting Items for Systematic Reviews and Meta-Analyses) را دنبال کردیم و سپس نتایج کمی حاصل از ۸۷ منبع مطالعاتی مجزا را که شامل ۶۲۶ همبستگی و ۲۱٬۸۱۵ شرکت‌کننده بودند، سنتز کردیم. کیفیت روش‌شناختی در ادبیات اولیه با استفاده از چک‌لیست ارزیابی انتقادی Joanna Briggs Institute (JBI) برای مطالعات تحلیلی مقطعی به‌طور انتقادی ارزیابی شد. تجمیع کمی نشان می‌دهد که رهبری تحول‌آفرین دارای بالاترین روایی نمره واقعی کلی برابر با .۴۴ در پیامدهای عملکرد سازمانی است و پس از آن پاداش مشروط تبادلی با .۳۹ قرار دارد. در مقایسه، رهبری رهاسازی (laissez-faire) روایی منفی قابل توجهی برابر با -.۳۷ نشان می‌دهد. همچنین، مدیریت فعال و منفعل بر مبنای استثنا بسیار ناسازگار ظاهر شد و روابط آن‌ها به‌طور معناداری بسته به زمینه تغییر می‌کند. به‌طور کلی، نتایج حمایت تجربی محکمی از فرضیه افزایشی ارائه می‌دهد و نشان می‌دهد رهبری تحول‌آفرین بر پایه‌ای تبادلی بنا می‌شود و جایگزین آن نمی‌گردد. این مطالعه همچنین یک مدل یکپارچه و مرحله‌محور برای رهبری دوسوگرا ترسیم می‌کند: رفتارهای «گشایشی» تحول‌آفرین تمایل به پرورش نوآوری اکتشافی دارند، در حالی که رفتارهای «بستاری» تبادلی اجرای بهره‌بردارانه را تقویت می‌کنند. در نهایت، مدل‌سازی رگرسیونی نشان می‌دهد که محدودیت‌های ساختاری مانند اندازه واحد سازمانی و موقعیت جغرافیایی، به‌طور معناداری پیش‌بینی می‌کنند که چه زمانی رفتارهای رهبری سازنده ظاهر می‌شوند و چه زمانی الگوهای اجتنابی منفعل بروز می‌یابند.

This study aims to examine the impact of indoor environment, organizational culture, knowledge management, and data flow on academic library service quality within Chinese universities. It further investigates the mediating roles of supply chain integration and intellectual exports, as well as the moderating role of sustainable development goals (SDGs) orientation in strengthening service performance outcomes. A quantitative research design was adopted using a structured survey administered to academic library professionals in Chinese higher education institutions. A total of 245 valid responses were analysed using Partial Least Squares Structural Equation Modelling with SmartPLS. Reliability, convergent validity, discriminant validity, and structural relationships were assessed through bootstrapping procedures to test direct, indirect, and moderating effects. The results reveal that the indoor environment, organizational culture, knowledge management, and data flow significantly and positively influence academic library service quality. Supply chain integration and intellectual exports partially mediate these relationships. Additionally, SDGs orientation strengthens the effects of supply chain integration and intellectual exports on service quality. This study proposes and validates an integrated, multi-layered framework that combines organizational, environmental, operational, intellectual, and sustainability dimensions to explain service quality in academic libraries. The findings offer strategic insights for enhancing library performance and sustainability alignment (SDGs) in higher education institutions.

هدف این پژوهش بررسی تأثیر محیط داخلی، فرهنگ سازمانی، مدیریت دانش و جریان داده‌ها بر کیفیت خدمات کتابخانه‌های دانشگاهی در دانشگاه‌های چین است. همچنین نقش‌های میانجی‌گری ادغام زنجیره تأمین و صادرات فکری، و نقش تعدیل‌گری جهت‌گیری اهداف توسعه پایدار (SDGs) در تقویت پیامدهای عملکرد خدمات مورد بررسی قرار گرفته است. این پژوهش با استفاده از طرح پژوهش کمی و پرسشنامه ساختاریافته که در میان متخصصان کتابخانه‌های دانشگاهی در مؤسسات آموزش عالی چین توزیع شد، انجام گردید. در مجموع ۲۴۵ پاسخ معتبر با استفاده از مدل‌سازی معادلات ساختاری حداقل مربعات جزئی (Partial Least Squares Structural Equation Modelling) با نرم‌افزار SmartPLS تحلیل شد. پایایی، روایی همگرا، روایی واگرا و روابط ساختاری از طریق روش بوت‌استرپ برای آزمون اثرات مستقیم، غیرمستقیم و تعدیلی ارزیابی شدند. نتایج نشان داد که محیط داخلی، فرهنگ سازمانی، مدیریت دانش و جریان داده‌ها به طور معنادار و مثبت بر کیفیت خدمات کتابخانه‌های دانشگاهی تأثیر می‌گذارند. ادغام زنجیره تأمین و صادرات فکری این روابط را به طور جزئی میانجی‌گری می‌کنند. علاوه بر این، جهت‌گیری اهداف توسعه پایدار (SDGs) اثر ادغام زنجیره تأمین و صادرات فکری بر کیفیت خدمات را تقویت می‌کند. این پژوهش چارچوبی یکپارچه و چندلایه را پیشنهاد و اعتبارسنجی می‌کند که ابعاد سازمانی، محیطی، عملیاتی، فکری و پایداری را برای تبیین کیفیت خدمات در کتابخانه‌های دانشگاهی ترکیب می‌کند. یافته‌ها بینش‌های راهبردی برای ارتقای عملکرد کتابخانه و همسویی با پایداری (SDGs) در مؤسسات آموزش عالی ارائه می‌دهد.

Gameful work design is increasingly used to make tasks, feedback, performance systems, and workplace interaction more engaging, yet its consequences remain double-edged. Existing research has largely explained these differences in terms of motivation, technology acceptance, or performance outcomes, offering limited insight into why similar features are interpreted differently across employees and contexts. Drawing on cognitive appraisal theory and a bounded integrative evidence base of 52 publications, this conceptual analysis develops an emotional appraisal framework of gameful work design. The framework analytically distinguishes five interrelated appraisal domains—system characteristics, task design, self-evaluation and identity, social interaction, and organizational meaning—and explains how external design cues acquire supportive or threatening meanings through appraisal. These meanings shape emotional reactions, which may subsequently influence individual, team, and organizational outcomes. Eight propositions translate the framework into domain-focused, cross-pathway, multilevel, and temporal relationships for future testing. By clarifying what employees appraise and how appraisal processes link similar gameful features to divergent consequences, the framework extends cognitive-emotional explanations of work gamification. It provides a focused agenda for future research.

طراحی بازی‌گونه کار به طور فزاینده‌ای برای جذاب‌تر کردن وظایف، بازخورد، سیستم‌های عملکرد و تعاملات محیط کار به کار می‌رود، اما پیامدهای آن همچنان دو‌سویه باقی مانده است. پژوهش‌های موجود عمدتاً این تفاوت‌ها را بر اساس انگیزش، پذیرش فناوری یا پیامدهای عملکردی تبیین کرده‌اند و بینش محدودی درباره اینکه چرا ویژگی‌های مشابه توسط کارکنان و در زمینه‌های مختلف به گونه‌ای متفاوت تفسیر می‌شوند، ارائه داده‌اند. با اتکا بر نظریه ارزیابی شناختی و شواهد تلفیقی محدود از ۵۲ منبع، این تحلیل مفهومی چارچوبی برای ارزیابی هیجانی در طراحی بازی‌گونه کار توسعه می‌دهد. این چارچوب به طور تحلیلی پنج حوزه ارزیابی مرتبط با یکدیگر—ویژگی‌های سیستم، طراحی وظیفه، ارزیابی و هویت فردی، تعامل اجتماعی و معنای سازمانی—را متمایز می‌کند و توضیح می‌دهد که چگونه نشانه‌های طراحی بیرونی از طریق ارزیابی، معانی حمایتی یا تهدیدآمیز پیدا می‌کنند. این معانی واکنش‌های هیجانی را شکل می‌دهند که ممکن است به نوبه خود بر پیامدهای فردی، تیمی و سازمانی تأثیر بگذارند. هشت گزاره، چارچوب را به روابط متمرکز بر حوزه، میان‌مسیر، چندسطحی و زمانی برای آزمون‌های آتی ترجمه می‌کنند. با روشن ساختن اینکه کارکنان چه چیزی را ارزیابی می‌کنند و چگونه فرایندهای ارزیابی ویژگی‌های بازی‌گونه مشابه را به پیامدهای متفاوت پیوند می‌دهد، این چارچوب تبیین‌های شناختی-هیجانی از بازی‌وارسازی کار را گسترش می‌دهد و دستورکار متمرکزی برای پژوهش‌های آینده فراهم می‌کند.