Epworth Sleepiness Scale

Aim and background: Excessive daytime sleepiness (EDS) is reported far less often than poor nocturnal sleep quality in Indian medical students.We aimed to estimate EDS prevalence and its independent correlates (primary), and to compare these with poor sleep quality correlates in the same cohort and relate both to examination performance (secondary).We hypothesized that sleep hygiene behavior, not global sleep quality category, would dominate.Materials and methods: Prospective cross-sectional study of 354 of 450 eligible MBBS students (78.7%) at a Southern Indian college, sampled by stratified proportional randomization.Under supervised standardized administration, they completed the Epworth Sleepiness Scale (ESS; EDS >10), Pittsburgh Sleep Quality Index (PSQI), and Sleep Hygiene Index (SHI), with screen time, stress, mood, lifestyle, clinical covariates, and the latest university examination percentage.Excessive daytime sleepiness correlates were examined by logistic regression with a pre-specified confounder-adjusted sensitivity model.Results: Excessive daytime sleepiness affected 21.5% [95% confidence interval (CI) 17.5-26.0],more often among poor than good sleepers (27.7% vs 18.6%).Adjusted [area under the receiver operating characteristic curve (AUC) 0.773, 0.714-0.832],only poorer sleep hygiene remained independent [odds ratio (OR) 1.12 per point, 1.07-1.18],unchanged after adjustment for all measured confounders (1.12, 1.06-1.17).Examination percentage did not differ by sleep status (67.33 ± 5.16 vs 68.07 ± 5.72; p = 0.229); academic stage and sex, not sleep, predicted marks (R² = 0.152).Conclusion: In this cross-sectional sample, EDS was associated more closely with sleep hygiene behavior than with global sleep quality category, and the two had distinct correlation profiles.Screening for sleepiness alongside sleep quality, and addressing bedtime device use, merit consideration in student health services.These are associations only; no direction of effect can be inferred.Clinical significance: Measuring EDS alongside global sleep quality identifies a partly distinct at-risk group, for whom brief counselling on bedtime device use may be more specific than generic sleep hygiene advice.

Introduction: Polysomnography technologists perform overnight sleep studies requiring continuous patient monitoring, technical management of diagnostic equipment, and sustained attention.Although night-shift work has been associated with adverse health outcomes among healthcare workers, the occupational health burden among polysomnography technologists remains poorly characterized in India.This study evaluated sleep quality, excessive daytime sleepiness, burnout-related symptoms, musculoskeletal symptoms, and selected cardiometabolic indicators and examined their associations with years of night-shift work experience.Methods: This cross-sectional observational study used an online structured questionnaire distributed through professional groups to polysomnography technologists working in private hospitals and sleep centers in South India.Participants were graduates with at least six months of night-shift experience.Of 196 responses, 16 were excluded for less than six months of night-shift experience and 30 for incomplete questionnaires, leaving 150 participants for analysis.The questionnaire included the Pittsburgh Sleep Quality Index (PSQI), Epworth Sleepiness Scale (ESS), Copenhagen Burnout Inventory (CBI), and musculoskeletal assessment.Height and weight were measured by participants.Blood pressure was manually assessed, while fasting blood glucose and glycated hemoglobin (HbA1c) were obtained from recent laboratory reports.Poor sleep quality was defined as PSQI >5 and excessive daytime sleepiness as ESS >10.The CBI was analyzed continuously and categorized operationally as 0-49, 50-74, and 75-100.Years of night-shift work experience were analyzed as a continuous exposure and categorized as ≤5 versus >5 years.Multivariable logistic regression was adjusted for age, sex, and BMI.Results: Mean age was 29.97 ± 4.43 years, and BMI was 24.16 ± 3.19 kg/m².Mean PSQI, ESS, and CBI scores were 7.09 ± 2.95, 9.20 ± 3.39, and 45.99 ± 20.95, respectively.Poor sleep quality occurred in 97 (64.7%), excessive daytime sleepiness in 56 (37.3%), and musculoskeletal symptoms in 126 (84.0%).CBI scores were categorized as 0-49 in 86 (57.3%), 50-74 in 48 (32.0%), and 75-100 in 16 (10.7%).Hypertension-range blood pressure was identified in 21 (14.0%) and prediabetes in 11 (7.3%).Each additional year of night-shift work experience was associated with higher odds of poor sleep quality (adjusted odds ratio (aOR): 1.433, 95% CI: 1.118-1.835),excessive daytime sleepiness (aOR: 1.205, 95% CI: 1.001-1.450),CBI ≥50 (aOR: 1.810, 95% CI: 1.350-2.428),musculoskeletal symptoms (aOR: 1.372, 95% CI: 1.003-1.878),lower-back symptoms (aOR: 1.296, 95% CI: 1.051-1.598),neck symptoms (aOR: 1.272, 95% CI: 1.043-1.552),and hypertension-range blood pressure (aOR: 1.387, 95% CI: 1.052-1.829).No significant associations were observed with shoulder symptoms or prediabetes.Conclusion: Polysomnography technologists reported frequent poor sleep quality, excessive daytime sleepiness, burnout-related symptoms, and musculoskeletal symptoms.More years of night-shift work experience were associated with several adverse health outcomes after adjustment for age, sex, and BMI.These findings should be interpreted cautiously given the cross-sectional design and potential residual confounding.Prospective multicenter studies are warranted.

مقدمه: تکنولوژیست‌های پلی‌سومنوگرافی مطالعات خواب شبانه را انجام می‌دهند که نیازمند پایش مداوم بیماران، مدیریت فنی تجهیزات تشخیصی و توجه پایدار است. اگرچه کار شیفت شب با پیامدهای نامطلوب سلامت در میان کارکنان مراقبت‌های بهداشتی مرتبط دانسته شده است، بار سلامت شغلی در میان تکنولوژیست‌های پلی‌سومنوگرافی در هند به‌خوبی توصیف نشده است. این مطالعه کیفیت خواب، خواب‌آلودگی بیش از حد در طول روز، علائم مرتبط با فرسودگی شغلی، علائم اسکلتی‌عضلانی و برخی شاخص‌های قلبی‌متابولیک را ارزیابی کرد و ارتباط آن‌ها را با سال‌های تجربه کار شیفت شب بررسی نمود. روش‌ها: این مطالعه مشاهده‌ای مقطعی با استفاده از پرسشنامه ساختاریافته آنلاین که از طریق گروه‌های حرفه‌ای توزیع شد، در میان تکنولوژیست‌های پلی‌سومنوگرافی شاغل در بیمارستان‌ها و مراکز خواب خصوصی در جنوب هند انجام شد. شرکت‌کنندگان فارغ‌التحصیلانی با حداقل شش ماه تجربه کار شیفت شب بودند. از مجموع ۱۹۶ پاسخ، ۱۶ نفر به دلیل کمتر از شش ماه تجربه کار شیفت شب و ۳۰ نفر به دلیل پرسشنامه ناقص حذف شدند و ۱۵۰ نفر برای تحلیل باقی ماندند. پرسشنامه شامل شاخص کیفیت خواب پیتسبورگ (PSQI)، مقیاس خواب‌آلودگی اپورث (ESS)، فهرست فرسودگی شغلی کپنهاگ (CBI) و ارزیابی اسکلتی‌عضلانی بود. قد و وزن توسط شرکت‌کنندگان اندازه‌گیری شد. فشار خون به صورت دستی ارزیابی شد و قند خون ناشتا و هموگلوبین گلیکوزیله (HbA1c) از گزارش‌های آزمایشگاهی اخیر استخراج گردید. کیفیت خواب ضعیف به صورت PSQI >5 و خواب‌آلودگی بیش از حد در طول روز به صورت ESS >10 تعریف شد. CBI به صورت پیوسته تحلیل و به طور عملیاتی به دسته‌های ۰-۴۹، ۵۰-۷۴ و ۷۵-۱۰۰ تقسیم شد. سال‌های تجربه کار شیفت شب به صورت متغیر پیوسته و به صورت ≤۵ در مقابل >۵ سال دسته‌بندی شد. رگرسیون لجستیک چندمتغیره برای سن، جنس و BMI تعدیل شد. نتایج: میانگین سن ۲۹٫۹۷ ± ۴٫۴۳ سال و BMI برابر با ۲۴٫۱۶ ± ۳٫۱۹ کیلوگرم بر متر مربع بود. میانگین نمرات PSQI، ESS و CBI به ترتیب ۷٫۰۹ ± ۲٫۹۵، ۹٫۲۰ ± ۳٫۳۹ و ۴۵٫۹۹ ± ۲۰٫۹۵ بود. کیفیت خواب ضعیف در ۹۷ نفر (۶۴٫۷٪)، خواب‌آلودگی بیش از حد در طول روز در ۵۶ نفر (۳۷٫۳٪) و علائم اسکلتی‌عضلانی در ۱۲۶ نفر (۸۴٫۰٪) مشاهده شد. نمرات CBI به صورت ۰-۴۹ در ۸۶ نفر (۵۷٫۳٪)، ۵۰-۷۴ در ۴۸ نفر (۳۲٫۰٪) و ۷۵-۱۰۰ در ۱۶ نفر (۱۰٫۷٪) دسته‌بندی شد. فشار خون در محدوده پرفشاری خون در ۲۱ نفر (۱۴٫۰٪) و پیش‌دیابت در ۱۱ نفر (۷٫۳٪) شناسایی شد. هر سال اضافه تجربه کار شیفت شب با شانس بیشتر کیفیت خواب ضعیف (نسبت شانس تعدیل‌شده (aOR): ۱٫۴۳۳، ۹۵٪ CI: ۱٫۱۱۸-۱٫۸۳۵)، خواب‌آلودگی بیش از حد در طول روز (aOR: ۱٫۲۰۵، ۹۵٪ CI: ۱٫۰۰۱-۱٫۴۵۰)، CBI ≥۵۰ (aOR: ۱٫۸۱۰، ۹۵٪ CI: ۱٫۳۵۰-۲٫۴۲۸)، علائم اسکلتی‌عضلانی (aOR: ۱٫۳۷۲، ۹۵٪ CI: ۱٫۰۰۳-۱٫۸۷۸)، علائم کمر (aOR: ۱٫۲۹۶، ۹۵٪ CI: ۱٫۰۵۱-۱٫۵۹۸)، علائم گردن (aOR: ۱٫۲۷۲، ۹۵٪ CI: ۱٫۰۴۳-۱٫۵۵۲) و فشار خون در محدوده پرفشاری خون (aOR: ۱٫۳۸۷، ۹۵٪ CI: ۱٫۰۵۲-۱٫۸۲۹) همراه بود. ارتباط معناداری با علائم شانه یا پیش‌دیابت مشاهده نشد. نتیجه‌گیری: تکنولوژیست‌های پلی‌سومنوگرافی شیوع بالای کیفیت خواب ضعیف، خواب‌آلودگی بیش از حد در طول روز، علائم مرتبط با فرسودگی شغلی و علائم اسکلتی‌عضلانی را گزارش کردند. سال‌های بیشتر تجربه کار شیفت شب پس از تعدیل برای سن، جنس و BMI با چندین پیامد نامطلوب سلامت همراه بود. این یافته‌ها با توجه به طراحی مقطعی و احتمال وجود عوامل مخدوش‌کننده باقیمانده باید با احتیاط تفسیر شوند. انجام مطالعات آینده‌نگر چندمرکزی توصیه می‌شود.

Background and Objective The baseline sleep phenotype of early Alzheimer’s disease (AD) patients entering lecanemab therapy is poorly characterized.Methods Forty-four consecutive early AD patients (mild cognitive impairment or mild dementia) awaiting lecanemab underwent attended polysomnography, the Epworth Sleepiness Scale, Insomnia Severity Index (ISI), Pittsburgh Sleep Quality Index (PSQI), and Beck Depression Inventory (BDI). Forty-four controls without documented cognitive disorder, referred for polysomnography by the study’s sleep specialist over the same period, were balanced on sex, age and apnea–hypopnea index. Comparisons used independent-samples tests with Benjamini–Hochberg false discovery rate correction within pre-specified families.Results Obstructive sleep apnea was prevalent (61.4% moderate-to-severe) despite a body mass index of 22.5 kg/m2; groups were balanced (all p>0.15). Early AD patients showed greater wake after sleep onset (114.0 min vs. 78.7 min; q=0.006), lower sleep efficiency (67.7% vs. 77.2%; q=0.006) and shorter total sleep time (284.0 min vs. 321.1 min; q=0.039) with comparable recording time, and lower REM arousal index (13.9/h vs. 21.3/h; q=0.012). Differences were moderate (|g| 0.49–0.72); sleep-stage distribution and total arousal index did not differ. ISI (3.8 vs. 13.8) and PSQI (4.1 vs. 10.0) were nonetheless lower in AD (both q<0.001; |g| 1.52–1.86); BDI did not differ.Conclusions Early AD patients awaiting lecanemab therapy had a high prevalence of sleep apnea and reduced objective sleep continuity despite reporting fewer subjective sleep complaints than controls, a contrast that may partly reflect the symptomatic sleep-clinic comparator. Objective sleep assessment before initiating lecanemab therapy may therefore be considered.

زمینه و هدف: فنوتیپ خواب پایه در بیماران آلزایمر اولیه (AD) که وارد درمان با lecanemab می‌شوند، به‌خوبی توصیف نشده است. روش‌ها: چهل‌وچهار بیمار متوالی با آلزایمر اولیه (اختلال شناختی خفیف یا دمانس خفیف) که در انتظار lecanemab بودند، تحت پلی‌سومنوگرافی حضوری، مقیاس خواب‌آلودگی Epworth، شاخص شدت بی‌خوابی (ISI)، شاخص کیفیت خواب Pittsburgh (PSQI) و پرسشنامه افسردگی Beck (BDI) قرار گرفتند. چهل‌وچهار فرد کنترل بدون اختلال شناختی مستند که در همان بازه زمانی توسط متخصص خواب پژوهش برای پلی‌سومنوگرافی ارجاع شده بودند، از نظر جنس، سن و شاخص آپنه–هیپوآپنه متعادل شدند. مقایسه‌ها با استفاده از آزمون‌های نمونه‌های مستقل و تصحیح نرخ کشف کاذب Benjamini–Hochberg در خانواده‌های از پیش تعیین‌شده انجام شد. نتایج: آپنه انسدادی خواب شایع بود (۶۱.۴٪ متوسط تا شدید) علیرغم شاخص توده بدنی ۲۲.۵ کیلوگرم/متر مربع؛ گروه‌ها متعادل بودند (همه p>۰.۱۵). بیماران آلزایمر اولیه بیداری پس از شروع خواب بیشتری داشتند (۱۱۴.۰ دقیقه در مقابل ۷۸.۷ دقیقه؛ q=۰.۰۰۶)، کارایی خواب پایین‌تری (۶۷.۷٪ در مقابل ۷۷.۲٪؛ q=۰.۰۰۶) و زمان کل خواب کوتاه‌تری (۲۸۴.۰ دقیقه در مقابل ۳۲۱.۱ دقیقه؛ q=۰.۰۳۹) با زمان ضبط مشابه و شاخص برانگیختگی REM پایین‌تر (۱۳.۹/ساعت در مقابل ۲۱.۳/ساعت؛ q=۰.۰۱۲) نشان دادند. تفاوت‌ها متوسط بود (|g| ۰.۴۹–۰.۷۲)؛ توزیع مراحل خواب و شاخص کل برانگیختگی تفاوتی نداشت. با این حال، ISI (۳.۸ در مقابل ۱۳.۸) و PSQI (۴.۱ در مقابل ۱۰.۰) در گروه AD پایین‌تر بود (هر دو q<۰.۰۰۱؛ |g| ۱.۵۲–۱.۸۶)؛ BDI تفاوتی نداشت. نتیجه‌گیری: بیماران آلزایمر اولیه در انتظار درمان با lecanemab شیوع بالای آپنه خواب و کاهش تداوم عینی خواب داشتند، اگرچه شکایات ذهنی خواب کمتری نسبت به گروه کنترل گزارش کردند که این تضاد ممکن است تا حدی بازتاب مقایسه با گروه مراجعه‌کننده به کلینیک خواب باشد. بنابراین، ارزیابی عینی خواب پیش از شروع درمان با lecanemab می‌تواند مدنظر قرار گیرد.

Background and Objective The Sleep Need Questionnaire (SNQ) is a widely used self-report measure used to detect self-perceived sleep need but has not yet been validated. Validation and reliability analyses were conducted on the SNQ in a sample of college students across multiple universities.Methods Total score and item-level convergent and discriminant validity were assessed utilizing various sleep and psychological measures. Construct validity and the structure of the SNQ were assessed using exploratory factor analysis (EFA) and item response theory via graded response modeling (GRM).Results The SNQ demonstrated moderate internal consistency (Cronbach’s α=0.74). Convergent analyses showed significant moderate to strong convergent correlations with other sleep-related constructs (r=0.46–0.74) and discriminant analyses showed mixed weak correlations with dissimilar constructs (r=0.04–0.10). The accuracy of the SNQ was examined through a receiver operating characteristic analysis with the Epworth Sleepiness Scale (ESS) as the criterion and indicated acceptable discrimination (area under the curve=0.73). EFA revealed a one-factor solution (λ=2.36) with a mixed range of significant inter-item correlations (r=0.165–0.833) and variable factor loadings (0.419–0.985). GRM revealed considerable imbalances in item functioning and potential redundancy.Conclusions Overall, the SNQ demonstrates moderate internal consistency and moderate to strong convergent and discriminant validity. Further analysis is needed to confirm and examine the unidimensional structure of the SNQ, as weak inter-item correlations, mixed factor loadings, and mixed item level behavior indicate structural and construct validity problems with the SNQ.

زمینه و هدف: پرسشنامه نیاز به خواب (SNQ) یک ابزار خودگزارشی پرکاربرد برای سنجش نیاز ادراک‌شده به خواب است، اما تاکنون اعتبارسنجی نشده است. تحلیل‌های روایی و پایایی بر روی SNQ در نمونه‌ای از دانشجویان دانشگاه‌های مختلف انجام شد. روش‌ها: روایی همگرا و واگرا در سطح نمره کل و آیتم با استفاده از ابزارهای مختلف خواب و روان‌شناختی ارزیابی شد. روایی سازه و ساختار SNQ با استفاده از تحلیل عاملی اکتشافی (EFA) و نظریه پاسخ به سؤال از طریق مدل پاسخ درجه‌بندی‌شده (GRM) بررسی شد. یافته‌ها: SNQ پایایی درونی متوسطی را نشان داد (آلفای کرونباخ=0.74). تحلیل‌های همگرایی، همبستگی‌های متوسط تا قوی معناداری را با سایر سازه‌های مرتبط با خواب نشان داد (r=0.46–0.74) و تحلیل‌های واگرایی، همبستگی‌های ضعیف و متغیری را با سازه‌های نامشابه نشان داد (r=0.04–0.10). دقت SNQ از طریق تحلیل منحنی مشخصه عملکرد گیرنده با استفاده از مقیاس خواب‌آلودگی اپورث (ESS) به عنوان ملاک بررسی شد و تمایزپذیری قابل قبولی را نشان داد (مساحت زیر منحنی=0.73). تحلیل عاملی اکتشافی، راه‌حل تک‌عاملی را آشکار کرد (λ=2.36) با دامنه‌ای متغیر از همبستگی‌های معنادار بین آیتمی (r=0.165–0.833) و بارهای عاملی متغیر (0.419–0.985). مدل پاسخ درجه‌بندی‌شده، عدم تعادل قابل توجهی در عملکرد آیتم‌ها و احتمال همپوشانی را نشان داد. نتیجه‌گیری: به طور کلی، SNQ پایایی درونی متوسط و روایی همگرا و واگرای متوسط تا قوی را نشان می‌دهد. تحلیل‌های بیشتر برای تأیید و بررسی ساختار تک‌بعدی SNQ مورد نیاز است، چرا که همبستگی‌های ضعیف بین آیتمی، بارهای عاملی متغیر و رفتار متغیر آیتم‌ها، مشکلاتی را در روایی ساختاری و سازه‌ای SNQ نشان می‌دهد.