social environment

Academic achievement in higher education is associated not only with individual and instructional factors but also with students' social environment. However, evidence on peer environments among Social Studies Education students in Indonesia remains limited, particularly regarding how peer interactions are experienced in academic contexts. This study examines the relationship between peer environment and academic achievement among pre-service Social Studies teachers at the Social Studies Education Study Program, Faculty of Education and Teacher Training, State Islamic University of Maulana Malik Ibrahim Malang. A sequential explanatory mixed-methods design was used. The quantitative phase involved 220 students from a population of 488 students in the 2023, 2024, and 2025 cohorts and was analyzed using PLS-SEM. The qualitative phase involved semi-structured interviews with 15 students selected purposively from the quantitative phase. The quantitative results indicated a positive and statistically significant association between peer environment and academic achievement (β = 0.145; t = 2.123; p = 0.034), although the effect size was small (f² = 0.014) and the model explained 1.5% of the variance in academic achievement (R² = 0.015). The qualitative findings identified four themes: academic behavior modeling, socio-academic support, group learning norms, and positive competitive drive. Together, the findings suggest that peer environment is a contextual factor associated with academic achievement through students' academic behaviors and interactions, rather than a dominant determinant of GPA. The study extends the application of Peer Influence Theory to pre-service Social Studies teacher education by highlighting the academic orientation and quality of peer interactions.

Aim and background: Sleep is a biological necessity essential for physical and mental well-being, yet many young adults, particularly college students, experience sleep disruptions due to major life changes and poor sleep hygiene.This study aimed to identify the determinants of insomnia among undergraduate female students in a rural area of Haryana.Materials and methods: A mixed-method study was conducted between May 2024 and May 2025 involving 340 undergraduate female students.Quantitative data were collected using a semi-structured socio-demographic questionnaire and the insomnia severity index (ISI).Qualitative insights were gathered through in-depth interviews (IDI) with 15 students identified with clinically significant insomnia.Statistical analysis was performed using SPSS software version 26, with significance set at p < 0.05.Results: The prevalence of clinically significant insomnia in the cohort was 5.6% (n = 19).Quantitative analysis revealed that the participant's state of origin was the only statistically significant socio-demographic determinant (p = 0.031).Students from states other than Haryana reported a significantly higher insomnia prevalence (12.5%) compared to those from Haryana (4.2%).Factors such as age, socio-economic status, and type of occupancy showed no significant correlation.Qualitative themes highlighted academic performance, overuse of electronic devices, social environment, and psycho-social stress as primary triggers.Conclusion: While the prevalence of insomnia is relatively low, it is significantly driven by academic transitions, excessive screen time, and communal living challenges.A notable awareness-action gap exists, as students recognize the importance of sleep but prefer self-management or mindfulness over professional clinical help.

This community service study examines the role of communication psychology in fostering children's self-confidence through the “Lomba Islami Anak Ceria” (Cheerful Islamic Children's Competition) held at At-Taqwa Mosque, Gaden Village, Trucuk District, Klaten Regency. The program was initiated following observations that many early childhood and elementary school children attending local Quranic learning centers lacked self-confidence, felt shy, and hesitated to perform publicly. The study employed a participatory approach integrating communication psychology principles, supported by evaluation through direct observation and qualitative reflection. The program consisted of three stages: preparation through TPA mentoring, implementation of competitions, and evaluation. Activities included adhan recitation, Islamic quizzes, calligraphy coloring, short surah recitation, and interactive quizzes. Approximately 100 children from TPAs across Gaden Village participated, supported by 21 student volunteers. The results showed that friendly, empathetic, and supportive communication strategies, combined with equal appreciation for all participants, created a safe and comfortable social environment. Children demonstrated greater enthusiasm, more active participation, and increased courage in interacting and expressing themselves publicly. These findings highlight the importance of positive communication in supporting children's psychological development. This study concludes that a supportive environment grounded in communication psychology can effectively foster self-confidence in early childhood, particularly through engaging, inclusive, and enjoyable Islamic educational activities.

این مطالعه خدمت‌رسانی به جامعه به بررسی نقش روان‌شناسی ارتباطات در پرورش اعتماد به نفس کودکان از طریق «مسابقه اسلامی کودکان شاد» که در مسجد التقوی روستای گادن، بخش تروچوک، شهرستان کلَتن برگزار شد، می‌پردازد. این برنامه پس از مشاهده این موضوع که بسیاری از کودکان پیش‌دبستانی و دبستانی که در مراکز آموزش قرآن محلی شرکت می‌کنند، فاقد اعتماد به نفس بوده، احساس خجالت می‌کنند و در اجرای عمومی تردید دارند، آغاز شد. این پژوهش با رویکرد مشارکتی و با ادغام اصول روان‌شناسی ارتباطات انجام شد و ارزیابی آن از طریق مشاهده مستقیم و بازتاب کیفی صورت گرفت. برنامه شامل سه مرحله بود: آمادگی از طریق مشاوره TPA، اجرای مسابقات و ارزیابی. فعالیت‌ها شامل اذان‌گویی، مسابقه‌های اسلامی، رنگ‌آمیزی خوشنویسی، قرائت سوره‌های کوتاه و مسابقه‌های تعاملی بود. حدود ۱۰۰ کودک از مراکز TPA سراسر روستای گادن با حمایت ۲۱ داوطلب دانشجویی در این برنامه شرکت کردند. نتایج نشان داد که راهبردهای ارتباطی دوستانه، همدلانه و حمایتی همراه با قدردانی برابر از همه شرکت‌کنندگان، محیط اجتماعی امن و راحتی ایجاد کرد. کودکان اشتیاق بیشتری نشان دادند، مشارکت فعال‌تری داشتند و جسارت بیشتری در تعامل و ابراز وجود در جمع پیدا کردند. این یافته‌ها اهمیت ارتباط مثبت را در حمایت از رشد روان‌شناختی کودکان برجسته می‌کند. این مطالعه نتیجه می‌گیرد که محیط حمایتی مبتنی بر روان‌شناسی ارتباطات می‌تواند به طور مؤثری اعتماد به نفس را در کودکان خردسال، به ویژه از طریق فعالیت‌های آموزشی اسلامی جذاب، فراگیر و لذت‌بخش، پرورش دهد.

As artificial intelligence (AI) and digital technologies continue to transform online communication and social interactions, cyberbullying and cyber-violence have emerged as growing concerns that require a deeper understanding of the individual and contextual factors underlying these behaviors. This study aims to provide a comprehensive understanding of the factors influencing cyberbullying and cyber-violence in Jordan. Specifically, it examines the effects of individual characteristics and contextual factors, including the legal and policy environment and aggressive social environment, on both cyberbullying and cyber-violence. A total of 472 participants from different demographic groups were included in the study sample. The data were analyzed using Smart PLS software. The results indicate that individual factors such as age, gender, and educational level have varying effects on cyberbullying and cyber-violence. Both age and gender have a significant negative and positive relationship, respectively, with both cyberbullying and cyber-violence. There is no significant relationship between these outcomes and educational level. Contextual factors, on the other hand, have differential effects. The aggressive social environment is positively associated with cyberbullying and cyber-violence, while the legal and policy environment is negatively associated with cyber-violence but not with cyberbullying. This study examines both contextual and individual factors, contributing to a better understanding of factors influencing cyberbullying and cyber-violence. It provides evidence on the impact of age, gender, social context, and legal and regulatory influences, and offers insights that can guide policy, education, and community engagement and inform best prevention practices.

با تداوم تحول ارتباطات آنلاین و تعاملات اجتماعی توسط هوش مصنوعی (AI) و فناوری‌های دیجیتال، قلدری سایبری و خشونت سایبری به عنوان نگرانی‌های فزاینده‌ای مطرح شده‌اند که نیازمند درک عمیق‌تری از عوامل فردی و زمینه‌ای زیربنای این رفتارها هستند. هدف این پژوهش، ارائه درک جامعی از عوامل مؤثر بر قلدری سایبری و خشونت سایبری در اردن است. به طور خاص، این مطالعه به بررسی تأثیر ویژگی‌های فردی و عوامل زمینه‌ای، از جمله محیط حقوقی و سیاست‌گذاری و محیط اجتماعی پرخاشگرانه، بر هر دو پدیده قلدری سایبری و خشونت سایبری می‌پردازد. در مجموع ۴۷۲ نفر از گروه‌های جمعیتی مختلف در نمونه پژوهش شرکت داشتند. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار Smart PLS تحلیل شدند. نتایج نشان می‌دهد که عوامل فردی مانند سن، جنسیت و سطح تحصیلات تأثیرات متفاوتی بر قلدری سایبری و خشونت سایبری دارند. سن و جنسیت به ترتیب دارای رابطه منفی و مثبت معنادار با هر دو متغیر قلدری سایبری و خشونت سایبری هستند. بین این پیامدها و سطح تحصیلات رابطه معناداری مشاهده نشد. از سوی دیگر، عوامل زمینه‌ای تأثیرات متفاوتی دارند. محیط اجتماعی پرخاشگرانه با قلدری سایبری و خشونت سایبری رابطه مثبت دارد، در حالی که محیط حقوقی و سیاست‌گذاری با خشونت سایبری رابطه منفی و معنادار و با قلدری سایبری رابطه معناداری ندارد. این پژوهش با بررسی همزمان عوامل زمینه‌ای و فردی، به درک بهتر عوامل مؤثر بر قلدری سایبری و خشونت سایبری کمک می‌کند. همچنین شواهدی درباره تأثیر سن، جنسیت، زمینه اجتماعی و تأثیرات حقوقی و مقرراتی ارائه می‌دهد و بینش‌هایی را برای هدایت سیاست‌گذاری، آموزش، مشارکت اجتماعی و اطلاع‌رسانی درباره بهترین شیوه‌های پیشگیری فراهم می‌آورد.

Aim: Stigma related to mental illness remains a major barrier to help-seeking and equitable care. Among medical students, stigma is clinically relevant because it may influence both future patient management and students’ own willingness to seek professional support. This study examined two complementary stigma domains, public stigma endorsement and anticipated stigma with concealment/avoidance, and their association with psychiatry clerkship exposure.Materials and Methods: This cross-sectional study included 354 undergraduate medical students at Selçuk University Faculty of Medicine. Psychiatry clerkship exposure was defined as pre-clerkship (Years 1–4) versus clerkship (Years 5–6). Stigma-related constructs were measured using a 29-item researcher-developed questionnaire organized a priori into Public Stigma Endorsement (PSE) and Anticipated Stigma with Concealment/Avoidance (ASA). Internal consistency was high (Cronbach’s α = 0.884 for PSE; 0.900 for ASA). Group differences were evaluated using appropriate univariable tests. Separate multiple linear regression models were fitted for PSE and ASA, adjusting for sociodemographic characteristics, smoking, psychiatric service use, contact with mental illness (self/family/social environment), family history of stigma, and stigma awareness/knowledge.Results: PSE scores did not differ by clerkship exposure in univariable analyses and were not independently associated with clerkship status in adjusted models. Male sex was an independent correlate of higher PSE. In contrast, ASA was higher among clerkship students and remained independently associated with clerkship exposure after adjustment (B = 2.75, 95% CI 0.44–5.05, p = 0.020). Middle socioeconomic status (vs low) was also associated with higher ASA (B = 3.37, 95% CI 0.67–6.07, p = 0.014). Model fit was significant for PSE and borderline for ASA.Conclusion: Psychiatry clerkship exposure was not associated with reduced public stigma endorsement but was linked to higher anticipated stigma and concealment/avoidance. These findings underscore the need for educational strategies that explicitly target distinct stigma dimensions, including self-referential anticipated stigma that may impede help-seeking among medical trainees.

هدف: انگ مرتبط با بیماری روانی همچنان یک مانع عمده در مسیر جستجوی کمک و دریافت مراقبت عادلانه است. در میان دانشجویان پزشکی، انگ از نظر بالینی اهمیت دارد زیرا ممکن است هم بر مدیریت بیماران آینده و هم بر تمایل خود دانشجویان برای جستجوی حمایت حرفه‌ای تأثیر بگذارد. این مطالعه دو حوزه مکمل انگ، یعنی تأیید انگ عمومی و انگ پیش‌بینی‌شده همراه با پنهان‌کاری/اجتناب، و ارتباط آن‌ها با تجربه کارورزی روان‌پزشکی را بررسی کرد. مواد و روش‌ها: این مطالعه مقطعی شامل ۳۵۴ دانشجوی پزشکی مقطع کارشناسی در دانشکده پزشکی دانشگاه Selçuk بود. تجربه کارورزی روان‌پزشکی به صورت پیش از کارورزی (سال‌های ۱ تا ۴) در مقابل دوره کارورزی (سال‌های ۵ و ۶) تعریف شد. سازه‌های مرتبط با انگ با استفاده از پرسشنامه‌ای ۲۹ ماده‌ای که توسط پژوهشگران طراحی شده و به طور پیشینی به دو بخش تأیید انگ عمومی (PSE) و انگ پیش‌بینی‌شده همراه با پنهان‌کاری/اجتناب (ASA) تقسیم شده بود، اندازه‌گیری شد. پایایی درونی بالا بود (آلفای کرونباخ = ۰٫۸۸۴ برای PSE؛ ۰٫۹۰۰ برای ASA). تفاوت‌های گروهی با استفاده از آزمون‌های تک‌متغیره مناسب ارزیابی شد. مدل‌های رگرسیون خطی چندگانه جداگانه برای PSE و ASA با تعدیل بر اساس ویژگی‌های جمعیت‌شناختی، مصرف سیگار، استفاده از خدمات روان‌پزشکی، تماس با بیماری روانی (خود/خانواده/محیط اجتماعی)، سابقه خانوادگی انگ و آگاهی/دانش نسبت به انگ برازش داده شد. نتایج: نمرات PSE در تحلیل‌های تک‌متغیره بر اساس تجربه کارورزی تفاوتی نداشت و در مدل‌های تعدیل‌شده نیز به طور مستقل با وضعیت کارورزی مرتبط نبود. جنسیت مذکر به طور مستقل با نمرات بالاتر PSE مرتبط بود. در مقابل، ASA در میان دانشجویان کارورزی بالاتر بود و پس از تعدیل نیز به طور مستقل با تجربه کارورزی مرتبط باقی ماند (B = 2.75، 95% CI 0.44–5.05، p = 0.020). وضعیت اجتماعی-اقتصادی متوسط (در مقایسه با پایین) نیز با ASA بالاتر مرتبط بود (B = 3.37، 95% CI 0.67–6.07، p = 0.014). برازش مدل برای PSE معنادار و برای ASA در مرز معناداری بود. نتیجه‌گیری: تجربه کارورزی روان‌پزشکی با کاهش تأیید انگ عمومی مرتبط نبود اما با افزایش انگ پیش‌بینی‌شده و پنهان‌کاری/اجتناب ارتباط داشت. این یافته‌ها بر ضرورت راهبردهای آموزشی که به طور صریح ابعاد متمایز انگ، از جمله انگ پیش‌بینی‌شده خودارجاعی که ممکن است مانع جستجوی کمک در میان کارآموزان پزشکی شود، تأکید می‌کند.

This study aims to analyze the strategies of Islamic Religious Education (PAI) teachers in motivating students to enjoy reading the Qur'an using the Iqro' method at SD Negeri 196 Palembang. The research is motivated by the phenomenon of students' low interest and ability in reading the Qur'an, necessitating effective and sustainable learning strategies from PAI teachers. Using a qualitative descriptive approach with a phenomenological design, data were collected through observation, in-depth interviews, and documentation involving PAI teachers, principals, students, and parents. The findings reveal three main results. First, six strategies are implemented: habituation of reading Iqro' every morning, providing rewards (praise, stickers, small gifts), peer tutoring, integrating Iqro' with religious activities (tadarus, congregational prayers), using varied learning media (letter cards, audio recordings), and establishing collaboration with parents. Second, supporting factors include teacher competence, a religious school environment, parental involvement, and religious habituation programs. Third, inhibiting factors include limited facilities, limited learning time, students' varying abilities, lack of parental support, and unsupportive social environment. This study implies that a combination of consistent habituation, reward systems, peer tutoring, and parental collaboration is an effective strategy for building students' motivation to read the Qur'an in elementary schools. Abstrak Penelitian ini bertujuan untuk menganalisis strategi guru Pendidikan Agama Islam (PAI) dalam memotivasi siswa agar gemar membaca Al-Qur'an melalui metode Iqro' di SD Negeri 196 Palembang. Penelitian dilatarbelakangi oleh masih rendahnya minat dan kemampuan siswa sekolah dasar dalam membaca Al-Qur'an. Menggunakan pendekatan kualitatif deskriptif dengan desain fenomenologi, data dikumpulkan melalui observasi, wawancara mendalam, dan dokumentasi terhadap guru PAI, kepala sekolah, siswa, dan orang tua. Hasil penelitian mengungkap tiga temuan utama. Pertama, terdapat enam strategi yang diterapkan guru PAI: pembiasaan membaca Iqro' setiap pagi, pemberian penghargaan (pujian, stiker, hadiah), tutor sebaya, integrasi dengan kegiatan keagamaan sekolah, penggunaan media pembelajaran variatif, serta kerja sama dengan orang tua. Kedua, faktor pendukung meliputi kompetensi guru, lingkungan sekolah religius, peran orang tua, dan program pembiasaan religius. Ketiga, faktor penghambat meliputi keterbatasan sarana, waktu terbatas, perbedaan kemampuan siswa, kurangnya dukungan orang tua, dan lingkungan sosial kurang mendukung. Penelitian ini menyimpulkan bahwa kombinasi pembiasaan konsisten, pemberian reward, tutor sebaya, dan kolaborasi orang tua merupakan strategi efektif membangun motivasi membaca Al-Qur'an siswa di sekolah dasar.

هدف این پژوهش، تحلیل راهبردهای معلمان آموزش دینی اسلامی (PAI) در انگیزش دانش‌آموزان برای علاقه‌مندی به قرائت قرآن کریم با استفاده از روش اقراء در دبستان دولتی ۱۹۶ پالمبانگ است. این پژوهش با توجه به پدیده پایین بودن علاقه و توانایی دانش‌آموزان در قرائت قرآن کریم، ضرورت اتخاذ راهبردهای آموزشی مؤثر و پایدار توسط معلمان PAI را مطرح می‌کند. با بهره‌گیری از رویکرد کیفی توصیفی و طراحی پدیدارشناختی، داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه‌های عمیق و مستندسازی با مشارکت معلمان PAI، مدیر مدرسه، دانش‌آموزان و والدین گردآوری شد. یافته‌ها سه نتیجه اصلی را نشان می‌دهد: نخست، شش راهبرد به کار گرفته می‌شود: عادت‌سازی قرائت اقراء هر صبح، اعطای پاداش (تشویق، برچسب، هدیه‌های کوچک)، آموزش همسالان، ادغام اقراء با فعالیت‌های مذهبی (تلاوت گروهی، نماز جماعت)، استفاده از رسانه‌های آموزشی متنوع (کارت حروف، فایل‌های صوتی) و ایجاد همکاری با والدین. دوم، عوامل حمایتی شامل شایستگی معلم، محیط مدرسه مذهبی، مشارکت والدین و برنامه‌های عادت‌سازی مذهبی است. سوم، عوامل بازدارنده شامل محدودیت امکانات، زمان محدود آموزش، تفاوت توانایی دانش‌آموزان، کمبود حمایت والدین و محیط اجتماعی نامناسب است. این پژوهش دلالت دارد که ترکیب عادت‌سازی مستمر، نظام پاداش، آموزش همسالان و همکاری والدین راهبردی مؤثر برای تقویت انگیزش دانش‌آموزان دبستانی جهت قرائت قرآن کریم است.

Many adolescents in Colombia grow up in contexts of socioeconomic vulnerability, in a society marked by profound and painful experiences resulting from political violence, and with a fast‐paced daily life that places them in the paradoxical situation of being forgotten and neglected. In other words, the pace of contemporary life and the expectations of their social environment regarding how they should behave and what they should be like, leaves adolescents with no opportunity, or few opportunities, to get to know themselves, recognise what is happening in their lives, and, in turn, take action to care for themselves and ensure their well‐being. Within this context, the Conversations in the Garden programme was integrated into a public school as a laboratory for creative artistic expression, allowing adolescents to talk about and create from their emotions, bodies, identities, future projects, and opinions as citizens. This article presents the methodologies, results, and conclusions from four years of collaborative work, conducted in accordance with the principles of arts‐based, narrative, and collaborative research. Among the results, this programme has promoted adolescents’ socio‐emotional well‐being through art and dialogue, grounded in emotional recognition and management, and by addressing relational and interpersonal issues to cultivate empathy, interdependence, and mutual responsibility. Likewise, art‐mediated conversations have promoted greater self‐awareness, resilience, and life skills in adolescents. In short, the process, grounded in dialogue among stakeholders within the educational institution, has been slow; however, progress has been made in recognising the need to create spaces for shared care and to pursue compassionate futures.

بسیاری از نوجوانان در کلمبیا در زمینه‌هایی با آسیب‌پذیری اجتماعی-اقتصادی رشد می‌کنند، در جامعه‌ای که با تجربیات عمیق و دردناک ناشی از خشونت سیاسی مشخص می‌شود و با زندگی روزمره‌ای پرشتاب که آن‌ها را در موقعیتی متناقض از فراموش‌شدگی و بی‌توجهی قرار می‌دهد. به عبارت دیگر، سرعت زندگی معاصر و انتظارات محیط اجتماعی نسبت به اینکه آن‌ها چگونه باید رفتار کنند و چگونه باید باشند، فرصت یا فرصت‌های اندکی برای نوجوانان باقی می‌گذارد تا خود را بشناسند، آنچه در زندگی‌شان می‌گذرد را تشخیص دهند و در نتیجه، برای مراقبت از خود و تضمین رفاه خود اقدام کنند. در این زمینه، برنامه «گفت‌وگوها در باغ» به عنوان آزمایشگاهی برای بیان خلاقانه هنری در یک مدرسه دولتی ادغام شد و به نوجوانان این امکان را داد تا درباره احساسات، بدن‌ها، هویت‌ها، پروژه‌های آینده و نظرات خود به عنوان شهروند گفت‌وگو و خلق کنند. این مقاله به ارائه روش‌شناسی‌ها، نتایج و نتیجه‌گیری‌های حاصل از چهار سال کار مشارکتی می‌پردازد که مطابق با اصول پژوهش مبتنی بر هنر، روایت و همکاری انجام شده است. در میان نتایج، این برنامه با تکیه بر شناخت و مدیریت هیجانی و پرداختن به مسائل ارتباطی و بین‌فردی، به ارتقای رفاه اجتماعی-هیجانی نوجوانان از طریق هنر و گفت‌وگو کمک کرده و به پرورش همدلی، وابستگی متقابل و مسئولیت‌پذیری مشترک انجامیده است. همچنین، گفت‌وگوهای میانجی‌گری‌شده با هنر موجب افزایش خودآگاهی، تاب‌آوری و مهارت‌های زندگی در نوجوانان شده است. به طور خلاصه، این فرایند که مبتنی بر گفت‌وگو میان ذی‌نفعان درون نهاد آموزشی بوده، کند پیش رفته است؛ با این حال، پیشرفت‌هایی در شناسایی نیاز به ایجاد فضاهایی برای مراقبت مشترک و پیگیری آینده‌های همراه با شفقت حاصل شده است.

The aim of this study is to determine the views of Vocational School students regarding employment planning and to analyze these views in the context of the education–employment relationship and various demographic variables. Method: The study was conducted using the survey model, and the study population consisted of first- and second-year students studying at the Vocational Schools within Harran University during the 2025–2026 academic year. The sample consisted of a total of 642 students determined through convenience sampling. The data were collected through a questionnaire developed by the researchers and analyzed using descriptive statistical techniques, including percentages, frequencies, and the Chi-square test. Findings: The vast majority of the participating Vocational School students are aware of preparing an employment plan as a prerequisite for finding a suitable job after graduation. However, very few of these students have prepared a CV, which is the most concrete indicator of employment planning. While the employment preferences of the participating students are concentrated on working in the public sector, they remain pessimistic and undecided about employment options other than this. The participating students receive support from workplace internships, their families, field-specific courses, and instructors regarding planning their employment after graduation; they receive partial support from elective courses and their social environment, while they do not receive support from the school's career counseling unit or social media. As a result, it can be predicted that the profile of Vocational School students who insist on working in the public sector, are not open to options other than this, and do not receive the necessary support for employment planning during the educational process carries the risk of hindering their transition from education to employment.

هدف این پژوهش تعیین دیدگاه‌های دانشجویان مدارس فنی و حرفه‌ای درباره برنامه‌ریزی اشتغال و تحلیل این دیدگاه‌ها در زمینه رابطه آموزش و اشتغال و متغیرهای جمعیت‌شناختی مختلف است. روش: این پژوهش با استفاده از مدل پیمایشی انجام شده و جامعه پژوهش شامل دانشجویان سال اول و دوم مدارس فنی و حرفه‌ای دانشگاه Harran در سال تحصیلی ۲۰۲۵–۲۰۲۶ بوده است. نمونه پژوهش شامل ۶۴۲ دانشجو است که به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شده‌اند. داده‌ها از طریق پرسشنامه‌ای که توسط پژوهشگران تدوین شده بود جمع‌آوری و با استفاده از تکنیک‌های آماری توصیفی از جمله درصد، فراوانی و آزمون کای‌اسکوئر تحلیل گردید. یافته‌ها: اکثریت قریب به اتفاق دانشجویان مدارس فنی و حرفه‌ای شرکت‌کننده از ضرورت تهیه برنامه اشتغال به عنوان پیش‌نیاز یافتن شغل مناسب پس از فارغ‌التحصیلی آگاه هستند. با این حال، تعداد بسیار کمی از این دانشجویان رزومه (CV) که ملموس‌ترین شاخص برنامه‌ریزی اشتغال است را تهیه کرده‌اند. در حالی که ترجیحات شغلی دانشجویان شرکت‌کننده عمدتاً بر اشتغال در بخش دولتی متمرکز است، نسبت به گزینه‌های اشتغال غیر از این، بدبین و مردد باقی می‌مانند. دانشجویان شرکت‌کننده در زمینه برنامه‌ریزی اشتغال پس از فارغ‌التحصیلی از کارآموزی‌های محیط کار، خانواده، دروس تخصصی و اساتید خود حمایت دریافت می‌کنند؛ از دروس اختیاری و محیط اجتماعی خود حمایت نسبی دریافت می‌کنند، در حالی که از واحد مشاوره شغلی مدرسه یا شبکه‌های اجتماعی حمایتی دریافت نمی‌کنند. در نتیجه، می‌توان پیش‌بینی کرد که پروفایل دانشجویان مدارس فنی و حرفه‌ای که بر اشتغال در بخش دولتی اصرار دارند، به گزینه‌های دیگر تمایل ندارند و حمایت لازم برای برنامه‌ریزی اشتغال را در فرآیند آموزشی دریافت نمی‌کنند، با خطر ایجاد مانع در گذار از آموزش به اشتغال مواجه است.

Personalized psychological counseling is essential for tailoring therapeutic strategies to individual needs. However, existing methods often rely on static approaches that fail to dynamically adapt responses based on emotional and contextual changes in client conversations. The primary objective is to improve personalized psychological counseling for college students experiencing academic stress, social adjustment challenges, and emotional well-being concerns. The proposed model is termed the Grizzly Bear Fat-Increase Optimization–Driven Encoder–Decoder Long Short-Term Memory (GBFI–EDLSTM) architecture to dynamically adjust counseling strategies. The model utilizes an Encoder–Decoder LSTM to process and generate personalized counseling responses. GBFI fine-tunes these responses by analyzing emotional cues, ensuring that the generated strategies are tailored to the client’s evolving needs within a college academic and social environment. The model is trained on a curated dataset consisting of mental health conversation dialogues collected from college students and university counseling sessions, which contain text-based interactions between student clients and professional counselors. Preprocessing steps such as tokenization, stop-word removal, lemmatization, and punctuation removal to standardize the input. BERT embeddings are used for feature extraction, enabling the model to capture meaningful semantic relationships. These features assist the model in generating contextually appropriate and emotionally relevant responses. The model is implemented using Python, with Tensorflow and Keras for DL, and NLTK and spaCy for text preprocessing. The model accuracy (0.936), precision (0.93), recall (0.92), and F1-score (0.92), along with a PHQ-9 reduction (4.3) and dropout rate (8.8%). It outperforms traditional models in terms of emotional engagement and therapeutic progress prediction.

مشاوره روان‌شناختی شخصی‌سازی‌شده برای تطبیق راهبردهای درمانی با نیازهای فردی ضروری است. با این حال، روش‌های موجود اغلب بر رویکردهای ایستا تکیه دارند که قادر به انطباق پویا با تغییرات هیجانی و زمینه‌ای در مکالمات مراجع نیستند. هدف اصلی، بهبود مشاوره روان‌شناختی شخصی‌سازی‌شده برای دانشجویان دانشگاه است که با استرس تحصیلی، چالش‌های سازگاری اجتماعی و نگرانی‌های بهزیستی هیجانی مواجه هستند. مدل پیشنهادی با عنوان معماری Grizzly Bear Fat-Increase Optimization–Driven Encoder–Decoder Long Short-Term Memory (GBFI–EDLSTM) ارائه می‌شود تا راهبردهای مشاوره را به صورت پویا تنظیم کند. این مدل از یک Encoder–Decoder LSTM برای پردازش و تولید پاسخ‌های مشاوره‌ای شخصی‌سازی‌شده بهره می‌برد. GBFI این پاسخ‌ها را با تحلیل نشانه‌های هیجانی بهینه می‌کند تا اطمینان حاصل شود که راهبردهای تولیدشده با نیازهای در حال تحول مراجع در محیط دانشگاهی و اجتماعی تطابق دارند. مدل بر روی مجموعه داده‌ای منتخب شامل گفتگوهای سلامت روان جمع‌آوری‌شده از دانشجویان و جلسات مشاوره دانشگاهی آموزش داده می‌شود که شامل تعاملات متنی بین مراجعان دانشجو و مشاوران حرفه‌ای است. مراحل پیش‌پردازش مانند توکنیزاسیون، حذف کلمات توقف، لماتیزاسیون و حذف علائم نگارشی برای استانداردسازی ورودی انجام می‌شود. برای استخراج ویژگی‌ها از تعبیه‌های BERT استفاده می‌شود تا مدل بتواند روابط معنایی معنادار را دریافت کند. این ویژگی‌ها به مدل در تولید پاسخ‌های متناسب با زمینه و مرتبط با هیجان کمک می‌کنند. مدل با استفاده از Python و کتابخانه‌های Tensorflow و Keras برای یادگیری عمیق و NLTK و spaCy برای پیش‌پردازش متنی پیاده‌سازی شده است. دقت مدل (0.936)، دقت مثبت (0.93)، یادآوری (0.92) و امتیاز F1 (0.92)، همراه با کاهش PHQ-9 (4.3) و نرخ دراپ‌اوت (8.8%) گزارش شده است. این مدل از نظر درگیری هیجانی و پیش‌بینی پیشرفت درمانی عملکرد بهتری نسبت به مدل‌های سنتی دارد.