Work environment

Teacher performance is a key determinant of educational quality and the successful implementation of learning processes. Among the factors that may influence teacher performance are the adequacy of educational facilities and infrastructure, as well as the quality of the working environment. This study aims to examine the influence of facilities and infrastructure, together with the work environment, on teacher performance at SMA Negeri 1 Batukliang Utara, Central Lombok Regency. A quantitative approach with a descriptive research design was employed. The study involved all 33 active teachers using a total sampling technique. Data were collected through a structured questionnaire based on a five-point Likert scale and analyzed using multiple linear regression with IBM SPSS Statistics version 26. The findings reveal that facilities and infrastructure do not have a significant partial effect on teacher performance (β = 0.017; p = 0.933), whereas the work environment has a positive and statistically significant effect (β = 0.770; p = 0.003). Simultaneously, both independent variables significantly influence teacher performance (F = 10.840; p < 0.001), explaining 41.9% of the variance in teacher performance, while the remaining 58.1% is attributable to other factors not included in the research model. These findings indicate that a supportive and conducive work environment plays a more substantial role than educational facilities in improving teacher performance. Therefore, school management should prioritize the creation of a positive work environment while continuing to improve educational facilities to support teachers' professional responsibilities.

This study determined the relationship between self-efficacy and job satisfaction among secondary public-school teachers in the Dupax del Sur District. Using a quantitative-descriptive design, data were collected from 80 teachers from Ganao, Carolotan, and Dupax del Sur National High Schools through an adopted standardized questionnaire. Findings revealed that teachers possessed a high level of self-efficacy in student engagement, instructional strategies, and classroom management. They have high job satisfaction in compensation and benefits, leadership, social relationship, and work environment. Significant relationships found between teachers' self-efficacy in student engagement with compensation and benefits, social relationship, and leadership; and self-efficacy in classroom management with compensation and benefits. This indicates that teachers exhibited high self-efficacy and job satisfaction, driven by supportive leadership and a positive work environment. To sustain and further improve these positive outcomes, the implementation of the proposed action plan is strongly recommended. The action plan is designed to systematically enhance teachers’ self-efficacy and job satisfaction through targeted professional development initiatives, strengthened leadership support mechanisms, and structured recognition and reward programs. Effective implementation of this action plan will provide schools with a practical framework for fostering a supportive organizational climate, promoting continuous teacher growth, and ultimately improving teaching quality and educational outcomes.

این پژوهش به تعیین رابطه بین خودکارآمدی و رضایت شغلی معلمان مدارس دولتی مقطع متوسطه در ناحیه دپاکس دل سور پرداخت. با استفاده از طرح توصیفی-کمی، داده‌ها از طریق یک پرسشنامه استاندارد برگرفته‌شده از ۸۰ معلم از دبیرستان‌های ملی گائائو، کارولوتان و دپاکس دل سور جمع‌آوری شد. یافته‌ها نشان داد که معلمان دارای سطح بالایی از خودکارآمدی در درگیری دانش‌آموزان، راهبردهای آموزشی و مدیریت کلاس هستند. آن‌ها نیز از رضایت شغلی بالایی در زمینه‌های جبران خدمات و مزایا، رهبری، روابط اجتماعی و محیط کار برخوردارند. روابط معناداری میان خودکارآمدی معلمان در درگیری دانش‌آموزان با جبران خدمات و مزایا، روابط اجتماعی و رهبری؛ و همچنین میان خودکارآمدی در مدیریت کلاس با جبران خدمات و مزایا مشاهده شد. این موضوع نشان می‌دهد که معلمان دارای خودکارآمدی و رضایت شغلی بالایی هستند که تحت تأثیر رهبری حمایت‌گر و محیط کاری مثبت شکل گرفته است. برای تداوم و بهبود بیشتر این پیامدهای مثبت، اجرای برنامه عملیاتی پیشنهادی به شدت توصیه می‌شود. این برنامه عملیاتی با هدف ارتقای سیستماتیک خودکارآمدی و رضایت شغلی معلمان از طریق راهبردهای توسعه حرفه‌ای هدفمند، تقویت مکانیسم‌های حمایت رهبری و برنامه‌های ساختاریافته تقدیر و پاداش طراحی شده است. اجرای مؤثر این برنامه عملیاتی چارچوبی کاربردی برای مدارس جهت پرورش اقلیم سازمانی حمایت‌گر، ترویج رشد مستمر معلمان و در نهایت بهبود کیفیت تدریس و پیامدهای آموزشی فراهم خواهد کرد.

The objectives of this study are: to identify the implementation of the principal?s participative leadership style in the context of secondary education, particularly in fostering students? character; to determine the influence of the principal?s participative leadership on work motivation, performance, and innovation within the school environment; and to examine the relationship between the principal?s participative leadership and the development of character-building programs for students in secondary schools. This research is field research (field study) with a qualitative approach. The study was conducted at SMKN 2 Sigli, a public vocational high school established on 9 November 1966 under the original name Sekolah Teknik Menengah (STM) Sigli. The subjects of this study are the principal and educators, consisting of 1 principal, 1 vice principal for student affairs, 1 guidance and counselling (BK) teacher, and 7 teachers. Data were collected through interviews, observation, and documentation, while data analysis employed the criteria of credibility, transferability, dependability, and confirmability. The results show that the implementation of a participative leadership style by the principal of SMKN 2 Sigli demonstrates a high level of effectiveness in creating a healthy and collaborative work environment. Supporting and inhibiting factors in the implementation of participative leadership in fostering students? character include, first, a major supporting factor in the form of the principal?s strong commitment to character development, reflected in exemplary attitudes, openness in communication, and the active involvement of teachers, students, parents, and external parties. The efforts made by the principal to optimise the leadership role in shaping students? character are reflected in the implementation of character-building strategies that embody a visionary, participative, and sustainable leadership approach..

اهداف این پژوهش عبارت‌اند از: شناسایی اجرای سبک رهبری مشارکتی مدیر مدرسه در زمینه آموزش متوسطه، به‌ویژه در تقویت شخصیت دانش‌آموزان؛ تعیین تأثیر رهبری مشارکتی مدیر مدرسه بر انگیزش کاری، عملکرد و نوآوری در محیط مدرسه؛ و بررسی رابطه بین رهبری مشارکتی مدیر مدرسه و توسعه برنامه‌های پرورش شخصیت برای دانش‌آموزان در مدارس متوسطه. این پژوهش از نوع میدانی (مطالعه میدانی) با رویکرد کیفی است. مطالعه در دبیرستان فنی‌وحرفه‌ای SMKN 2 Sigli، یک مدرسه متوسطه دولتی که در ۹ نوامبر ۱۹۶۶ با نام اصلی Sekolah Teknik Menengah (STM) Sigli تأسیس شد، انجام شده است. آزمودنی‌های این پژوهش شامل مدیر مدرسه و کارکنان آموزشی، متشکل از ۱ مدیر، ۱ معاون مدیر در امور دانش‌آموزی، ۱ معلم راهنمایی و مشاوره (BK) و ۷ معلم هستند. داده‌ها از طریق مصاحبه، مشاهده و مستندسازی گردآوری شده‌اند و تحلیل داده‌ها با استفاده از معیارهای اعتبار، انتقال‌پذیری، قابلیت اتکا و تأییدپذیری انجام شده است. نتایج نشان می‌دهد که اجرای سبک رهبری مشارکتی توسط مدیر مدرسه SMKN 2 Sigli سطح بالایی از اثربخشی را در ایجاد محیط کاری سالم و مشارکتی نشان می‌دهد. عوامل حمایت‌کننده و بازدارنده در اجرای رهبری مشارکتی در تقویت شخصیت دانش‌آموزان شامل، نخست، عامل حمایت‌کننده اصلی به صورت تعهد قوی مدیر به توسعه شخصیت است که در نگرش‌های الگویی، شفافیت در ارتباطات و مشارکت فعال معلمان، دانش‌آموزان، والدین و طرف‌های بیرونی منعکس می‌شود. تلاش‌های مدیر برای بهینه‌سازی نقش رهبری در شکل‌دهی شخصیت دانش‌آموزان در اجرای راهبردهای پرورش شخصیت که رویکردی آینده‌نگر، مشارکتی و پایدار دارند، نمود یافته است.

This study determined the challenges encountered, coping mechanisms adopted, and work performance of security guards at Naga College Foundation, Inc., City of Naga, during School Year 2024-2025 and used the findings as the basis for intervention strategies. A descriptive-correlational design was employed with all 33 eligible security guards deployed in the academic campuses of the institution. Data were gathered through a validated researcher-made questionnaire and unstructured interviews; the questionnaire obtained a Cronbach alpha reliability coefficient of .86 and a reported validity coefficient of .93. Weighted means, Pearson product-moment correlation, and coefficients of determination were used for analysis. Results showed that the guards generally experienced moderately low challenges in physical and mental demands, work environment and operations, and job satisfaction and corporation. Coping mechanisms were reported as often practiced in the emotional and social domains and sometimes practiced in the physical domain, while performance was rated very good in personality and personal behavior, work behavior, and productivity. Significant associations were reported between the challenge domains and emotional coping (r = .93, p = .022), while job satisfaction and corporation was significantly associated with personality and personal behavior (r = .98, p = .003), work behavior (r = .91, p = .035), and productivity (r = .92, p = .027). Coefficients of determination further indicated very strong influence on emotional coping and on the three performance dimensions. The study concluded that, although challenges were generally manageable, structured interventions remain important for sustaining guards’ coping capacity and performance. Intervention strategies organized through the Analyze, Design, and Develop components of the modified ADDIE model were therefore proposed for implementation, monitoring, and evaluation.

این پژوهش به تعیین چالش‌های مواجه‌شده، راهبردهای مقابله‌ای اتخاذشده و عملکرد شغلی نگهبانان امنیتی بنیاد کالج ناگا، شهر ناگا، در سال تحصیلی ۲۰۲۴-۲۰۲۵ پرداخته و یافته‌ها را به‌عنوان مبنایی برای تدوین راهبردهای مداخله‌ای مورد استفاده قرار داده است. طرح پژوهش توصیفی-همبستگی بوده و کلیه ۳۳ نگهبان امنیتی واجد شرایط که در پردیس‌های آموزشی این مؤسسه مستقر بودند، در مطالعه شرکت داشتند. داده‌ها از طریق پرسشنامه محقق‌ساخته با روایی گزارش‌شده ۰٫۹۳ و ضریب پایایی آلفای کرونباخ ۰٫۸۶ و همچنین مصاحبه‌های بدون ساختار گردآوری شد. برای تحلیل داده‌ها از میانگین‌های وزنی، همبستگی حاصل‌ضرب لحظه‌ای پیرسون و ضرایب تعیین استفاده گردید. نتایج نشان داد که نگهبانان به طور کلی با چالش‌های نسبتاً پایینی در حوزه‌های الزامات جسمی و روانی، محیط و عملیات کاری و رضایت شغلی و همکاری مواجه بودند. راهبردهای مقابله‌ای در حوزه‌های هیجانی و اجتماعی غالباً و در حوزه جسمانی گاهی اوقات به کار گرفته می‌شدند و عملکرد در ابعاد شخصیت و رفتار فردی، رفتار کاری و بهره‌وری بسیار خوب ارزیابی شد. بین حوزه‌های چالش و مقابله هیجانی (r = .93, p = .022) ارتباط معناداری مشاهده شد و همچنین رضایت شغلی و همکاری با شخصیت و رفتار فردی (r = .98, p = .003)، رفتار کاری (r = .91, p = .035) و بهره‌وری (r = .92, p = .027) ارتباط معناداری داشت. ضرایب تعیین نیز نشان‌دهنده تأثیر بسیار قوی بر مقابله هیجانی و سه بعد عملکرد بودند. پژوهش نتیجه گرفت که اگرچه چالش‌ها عموماً قابل مدیریت بودند، اما مداخلات ساختاریافته برای حفظ ظرفیت مقابله‌ای و عملکرد نگهبانان اهمیت دارد. بر این اساس، راهبردهای مداخله‌ای مبتنی بر اجزای تحلیل، طراحی و توسعه مدل تعدیل‌شده ADDIE برای اجرا، پایش و ارزیابی پیشنهاد شد.

This study determined public school teachers’ level of awareness of the Expanded Career Progression (ECP) System and examined its relationship with job satisfaction in Bislig 1-B District, Division of Bislig City. A quantitative descriptive-correlational design was employed among 78 public school teachers selected from nine schools in the district using purposive eligibility criteria and complete coverage of the identified teacher population. An adapted and contextualized survey questionnaire measured ECP awareness across promotion pathways, professional development opportunities, competency-based evaluation, and compensation, incentives, and benefits, and measured job satisfaction across work environment, salary and benefits, career advancement opportunities, and administrative and institutional support. Data were analyzed using frequency, percentage, weighted mean, standard deviation, independent-samples t-test, one-way ANOVA, and Pearson product-moment correlation. Teachers were generally aware of the ECP system (WM = 3.93), with the highest awareness in professional development opportunities (WM = 4.14) and compensation, incentives, and benefits (WM = 4.13). They were generally satisfied with their jobs (WM = 3.80), with administrative and institutional support receiving the highest rating (WM = 3.99). Significant differences in both ECP awareness and job satisfaction were found according to age, educational attainment, and job position/rank, but not according to sex or teaching assignment. ECP awareness was moderately and positively related to job satisfaction (r = .482, p = .001). The findings indicate that clearer communication of promotion and evaluation mechanisms, accessible professional development, manageable workloads, transparent career opportunities, and continuing institutional support may strengthen teacher satisfaction and engagement.

این پژوهش سطح آگاهی معلمان مدارس دولتی از نظام توسعه‌یافته‌ی پیشرفت شغلی (ECP) را تعیین کرده و رابطه‌ی آن را با رضایت شغلی در ناحیه Bislig 1-B، اداره آموزش و پرورش شهر Bislig مورد بررسی قرار داده است. طرح پژوهش کمی از نوع توصیفی-همبستگی بر روی ۷۸ معلم مدارس دولتی که از میان نه مدرسه‌ی این ناحیه با استفاده از معیارهای هدفمند و پوشش کامل جمعیت معلمان شناسایی‌شده انتخاب شدند، اجرا شد. پرسشنامه‌ای اقتباس‌شده و بومی‌سازی‌شده، آگاهی از ECP را در محورهای مسیرهای ارتقاء، فرصت‌های توسعه حرفه‌ای، ارزیابی مبتنی بر شایستگی و جبران خدمات، مشوق‌ها و مزایا و همچنین رضایت شغلی را در محورهای محیط کار، حقوق و مزایا، فرصت‌های پیشرفت شغلی و حمایت اداری و نهادی اندازه‌گیری کرد. داده‌ها با استفاده از فراوانی، درصد، میانگین وزنی، انحراف معیار، آزمون t مستقل، تحلیل واریانس یک‌طرفه (ANOVA) و همبستگی حاصل‌ضرب لحظه‌ای پیرسون تحلیل شدند. معلمان به طور کلی از نظام ECP آگاهی داشتند (WM = 3.93)، که بیشترین آگاهی مربوط به فرصت‌های توسعه حرفه‌ای (WM = 4.14) و جبران خدمات، مشوق‌ها و مزایا (WM = 4.13) بود. آن‌ها به طور کلی از شغل خود رضایت داشتند (WM = 3.80)، که بالاترین امتیاز مربوط به حمایت اداری و نهادی (WM = 3.99) بود. تفاوت معناداری در هر دو متغیر آگاهی از ECP و رضایت شغلی بر اساس سن، سطح تحصیلات و موقعیت/رتبه شغلی مشاهده شد، اما بر اساس جنسیت یا نوع تدریس تفاوت معناداری وجود نداشت. آگاهی از ECP با رضایت شغلی رابطه‌ای مثبت و متوسط داشت (r = .482, p = .001). یافته‌ها نشان می‌دهد که شفافیت بیشتر در ارتباط با سازوکارهای ارتقاء و ارزیابی، دسترسی به توسعه حرفه‌ای، حجم کار قابل مدیریت، فرصت‌های شغلی شفاف و حمایت نهادی مستمر می‌تواند رضایت و مشارکت معلمان را تقویت کند.

Organizational behavior is one of the important aspects that influences the effectiveness of educational management in schools. The success of an educational institution is not only determined by the availability of facilities and infrastructure but also by how individuals and groups interact in achieving organizational goals. This article discusses the influence of individual and group behavior interactions on the dynamics of educational organizations, the role of job satisfaction in shaping organizational commitment, the significance of work discipline in strengthening professionalism, the importance of individual development in enhancing human resource capacity, and the interrelationship of all elements of organizational behavior in achieving the effectiveness of educational organizations. The discussion indicates that harmonious interactions between individuals and groups can create a positive organizational culture and support the establishment of a conducive work environment. Job satisfaction contributes to the enhancement of organizational commitment, while work discipline serves as an essential foundation for building the professionalism of educators. In addition, individual development plays a strategic role in improving the competence and capacity of educational human resources. All these elements are interconnected and form a system that supports the creation of educational organizations that are effective, productive, and adaptive to the challenges of changing times

رفتار سازمانی یکی از جنبه‌های مهمی است که بر اثربخشی مدیریت آموزشی در مدارس تأثیر می‌گذارد. موفقیت یک نهاد آموزشی تنها به وجود امکانات و زیرساخت‌ها محدود نمی‌شود، بلکه به نحوه تعامل افراد و گروه‌ها در دستیابی به اهداف سازمانی نیز بستگی دارد. این مقاله به بررسی تأثیر تعامل رفتار فردی و گروهی بر پویایی سازمان‌های آموزشی، نقش رضایت شغلی در شکل‌دهی تعهد سازمانی، اهمیت انضباط کاری در تقویت حرفه‌ای‌گری، اهمیت توسعه فردی در ارتقای ظرفیت منابع انسانی و ارتباط متقابل تمامی عناصر رفتار سازمانی در تحقق اثربخشی سازمان‌های آموزشی می‌پردازد. بحث‌ها نشان می‌دهد که تعاملات هماهنگ میان افراد و گروه‌ها می‌تواند فرهنگ سازمانی مثبتی ایجاد کند و به شکل‌گیری محیط کاری مطلوب کمک نماید. رضایت شغلی به افزایش تعهد سازمانی کمک می‌کند، در حالی که انضباط کاری به عنوان پایه‌ای اساسی برای ساخت حرفه‌ای‌گری معلمان محسوب می‌شود. علاوه بر این، توسعه فردی نقش راهبردی در بهبود شایستگی و ظرفیت منابع انسانی آموزشی ایفا می‌کند. تمامی این عناصر به هم پیوسته‌اند و سیستمی را تشکیل می‌دهند که از ایجاد سازمان‌های آموزشی اثربخش، مولد و سازگار با چالش‌های زمانه حمایت می‌کند.

Background Students’ academic performance in public secondary schools remains a major education policy concern in Uganda, particularly in districts where schools face shortages of learning resources and challenges that affect teachers’ capacity to support learning. This policy brief examines teachers’ commitment and the availability of learning resources as predictors of students’ academic performance in public secondary schools in Kasese District, Uganda. Policy and implications The brief draws on evidence from a convergent parallel mixed-methods study conducted in eight public secondary schools involving head teachers, teachers and Senior Four students. Quantitative data were analyzed using descriptive statistics and regression analysis, while qualitative evidence was obtained through head-teacher interviews and student focus group discussions. The combined regression model was statistically significant and explained 28.6% of the variation in students’ academic performance (R = .535, R 2 = .286, adjusted R 2 = .235, F = 5.519, p = .001). School leadership was the strongest positive independent predictor (β = .519, p = .002), while learning resources also showed a significant positive contribution (β = .385, p < .001). Work environment and job satisfaction showed positive bivariate relationships with academic performance but were not independently significant in the combined model. Professional training had a significant negative coefficient in the combined model (β = −.322, p = .043), which should not be interpreted as evidence that teacher training is harmful; rather, it suggests possible contextual, overlap or quality-related effects requiring further investigation. Recommendations Education authorities should strengthen instructional school leadership, improve the availability and equitable distribution of learning resources, and redesign professional development towards practical, continuous, and curriculum-relevant support. Schools should also strengthen teacher support systems and use school-level evidence to identify and address barriers to learning. Conclusions Improving academic performance in Kasese requires an integrated approach that combines effective leadership, adequate learning resources and meaningful teacher support rather than relying on teacher commitment alone.

زمینه: عملکرد تحصیلی دانش‌آموزان در مدارس متوسطه دولتی همچنان یکی از دغدغه‌های اصلی سیاست‌گذاری آموزشی در اوگاندا است، به‌ویژه در مناطقی که مدارس با کمبود منابع یادگیری و چالش‌هایی مواجه هستند که ظرفیت معلمان برای حمایت از یادگیری را تحت تأثیر قرار می‌دهد. این سیاست‌نامه به بررسی تعهد معلمان و دسترسی به منابع یادگیری به‌عنوان پیش‌بین‌های عملکرد تحصیلی دانش‌آموزان در مدارس متوسطه دولتی منطقه Kasese، اوگاندا می‌پردازد. سیاست و پیامدها: این سیاست‌نامه مبتنی بر شواهد حاصل از یک مطالعه آمیخته همگرا و موازی است که در هشت مدرسه متوسطه دولتی با مشارکت مدیران، معلمان و دانش‌آموزان پایه چهارم متوسطه انجام شده است. داده‌های کمی با استفاده از آمار توصیفی و تحلیل رگرسیون تحلیل شدند و شواهد کیفی نیز از طریق مصاحبه با مدیران و بحث‌های گروهی متمرکز با دانش‌آموزان به‌دست آمد. مدل رگرسیون ترکیبی از لحاظ آماری معنادار بود و ۲۸/۶٪ از واریانس عملکرد تحصیلی دانش‌آموزان را تبیین کرد (R = .535، R 2 = .286، adjusted R 2 = .235، F = 5.519، p = .001). رهبری مدرسه قوی‌ترین پیش‌بین مثبت مستقل بود (β = .519، p = .002)، در حالی که منابع یادگیری نیز سهم مثبت معناداری نشان دادند (β = .385، p < .001). محیط کار و رضایت شغلی معلمان رابطه دوجمله‌ای مثبتی با عملکرد تحصیلی داشتند اما در مدل ترکیبی به‌طور مستقل معنادار نبودند. آموزش حرفه‌ای در مدل ترکیبی دارای ضریب منفی معنادار بود (β = −.322، p = .043) که نباید به‌عنوان شواهدی مبنی بر مضر بودن آموزش معلمان تفسیر شود؛ بلکه بیانگر اثرات احتمالی زمینه‌ای، همپوشانی یا کیفیت است که نیازمند بررسی بیشتر می‌باشد. توصیه‌ها: مقامات آموزشی باید رهبری آموزشی مدارس را تقویت کنند، دسترسی و توزیع عادلانه منابع یادگیری را بهبود بخشند و توسعه حرفه‌ای معلمان را به سمت حمایت عملی، مستمر و مرتبط با برنامه درسی بازطراحی نمایند. مدارس همچنین باید نظام‌های حمایت از معلمان را تقویت کرده و با استفاده از شواهد سطح مدرسه، موانع یادگیری را شناسایی و رفع کنند. نتیجه‌گیری: بهبود عملکرد تحصیلی در Kasese نیازمند رویکردی یکپارچه است که رهبری مؤثر، منابع یادگیری کافی و حمایت معنادار از معلمان را در کنار هم قرار دهد و اتکای صرف به تعهد معلمان کافی نیست.

Purpose: This study examined the associations of the nursing work environment, peer support, and grit with job satisfaction among nurses who had experienced department transfers. Methods: This cross-sectional descriptive study included 136 nurses from two tertiary hospitals who had experienced at least one department transfer within the previous three years. Data were collected from June 15 to August 15, 2025, using a structured online questionnaire. The data were analyzed using descriptive statistics, the t-test, analysis of variance, Pearson correlation coefficients, and multiple linear regression in IBM SPSS version 26.0. Results: Job satisfaction was significantly correlated with the nursing work environment (r=.69, p<.001), peer support (r=.58, p<.001), and grit (r=.63, p<.001). In the multiple linear regression analysis, the nursing work environment (β=.47, p<.001), peer support (β=.35, p<.001), and grit (β=.26, p<.001) were significant factors associated with job satisfaction. Conclusion: The nursing work environment showed the strongest association with job satisfaction, followed by peer support and grit. Supportive work environments, peer-support systems, and organizational strategies that strengthen nurses’ grit may help improve job satisfaction and support adaptation after department transfer.

هدف: این پژوهش به بررسی ارتباط محیط کار پرستاری، حمایت همتایان و سرسختی با رضایت شغلی در میان پرستارانی که تجربه انتقال بین بخشی داشته‌اند، پرداخت. روش‌ها: این مطالعه توصیفی مقطعی شامل ۱۳۶ پرستار از دو بیمارستان سطح سوم بود که طی سه سال گذشته حداقل یک بار انتقال بین بخشی را تجربه کرده بودند. داده‌ها از ۱۵ ژوئن تا ۱۵ اوت ۲۰۲۵ از طریق پرسشنامه ساختاریافته آنلاین جمع‌آوری شد. داده‌ها با استفاده از آمار توصیفی، آزمون t، تحلیل واریانس، ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون خطی چندگانه در نرم‌افزار IBM SPSS نسخه ۲۶.۰ تحلیل شدند. یافته‌ها: رضایت شغلی با محیط کار پرستاری (r=.69, p<.001)، حمایت همتایان (r=.58, p<.001) و سرسختی (r=.63, p<.001) همبستگی معناداری داشت. در تحلیل رگرسیون خطی چندگانه، محیط کار پرستاری (β=.47, p<.001)، حمایت همتایان (β=.35, p<.001) و سرسختی (β=.26, p<.001) به عنوان عوامل معنادار مرتبط با رضایت شغلی شناسایی شدند. نتیجه‌گیری: محیط کار پرستاری قوی‌ترین ارتباط را با رضایت شغلی نشان داد و پس از آن حمایت همتایان و سرسختی قرار گرفتند. محیط‌های کاری حمایتی، نظام‌های حمایت همتایان و راهبردهای سازمانی که به تقویت سرسختی پرستاران کمک می‌کنند، می‌توانند به بهبود رضایت شغلی و حمایت از سازگاری پس از انتقال بین بخشی کمک نمایند.

Objectives This study aimed to describe shift work patterns in Europe using a data-driven approach and evaluate their impact on adverse sleep outcomes. Methods We analyzed 6245 participants from the SHIFT2HEALTH survey across eight European countries, who provided information on work schedules, shift work metrics, sleep quality and timing (MCTQshift) across different shifts, and chronic insomnia (Insomnia Severity Index). We used mixtures of von Mises-Fisher models to identify shift clusters based on shift start and end times and evaluated differences in shift-specific sleep duration and quality using Bayesian multilevel models. Associations of shift metrics with short average sleep duration and chronic insomnia, adjusting for confounders, were evaluated using Bayesian logistic regression. Results We identified five shift clusters: day, evening and night (mean shift lengths: 7.8, 7.9 and 9.5 hours, respectively), long day and long evening (mean lengths: 10.5 and 12.8 hours, respectively). Sleep duration and quality varied between clusters, with the shortest duration [mean 6.00, 95% credible interval (CI) 5.95–6.06 hours] and poorest quality (29.3% “poor”/“very poor”) sleep reported between night shifts. Compared to day workers, greater chronic insomnia odd ratios (OR) were observed among participants with >90% night shifts (OR 1.26, 95% CI 1.01–1.58), rotating shifts (OR 1.42, 95% CI 1.22–1.65) and with longer night work history (OR ≥16 years 1.28, 95% CI 1.08–1.52). These variables and longer weekly working hours [OR 6.10h increase 1.13, 95% CI 1.04–1.22) were associated with short sleep. Conclusions Data-driven analyses of work schedules may provide a more comprehensive evaluation of the impact of real-world shift work patterns on sleep.

اهداف: این مطالعه با هدف توصیف الگوهای شیفت کاری در اروپا با رویکرد مبتنی بر داده و ارزیابی تأثیر آن‌ها بر پیامدهای نامطلوب خواب انجام شد. روش‌ها: ما داده‌های ۶۲۴۵ شرکت‌کننده از پیمایش SHIFT2HEALTH در هشت کشور اروپایی را که اطلاعاتی درباره برنامه‌های کاری، شاخص‌های شیفت کاری، کیفیت و زمان‌بندی خواب (MCTQshift) در شیفت‌های مختلف و بی‌خوابی مزمن (شاخص شدت بی‌خوابی) ارائه داده بودند، تحلیل کردیم. برای شناسایی خوشه‌های شیفت بر اساس زمان شروع و پایان شیفت‌ها، از مدل‌های ترکیبی von Mises-Fisher استفاده شد و تفاوت‌های مدت و کیفیت خواب مختص هر شیفت با استفاده از مدل‌های چندسطحی بیزی ارزیابی گردید. ارتباط شاخص‌های شیفت با مدت خواب کوتاه متوسط و بی‌خوابی مزمن، با کنترل متغیرهای مخدوش‌کننده، با استفاده از رگرسیون لجستیک بیزی بررسی شد. نتایج: پنج خوشه شیفت شناسایی شد: روز، عصر و شب (میانگین طول شیفت‌ها: به‌ترتیب ۷.۸، ۷.۹ و ۹.۵ ساعت)، روز طولانی و عصر طولانی (میانگین طول: به‌ترتیب ۱۰.۵ و ۱۲.۸ ساعت). مدت و کیفیت خواب بین خوشه‌ها متفاوت بود، به‌طوری که کوتاه‌ترین مدت خواب [میانگین ۶.۰۰، بازه اطمینان ۹۵٪ (CI) ۵.۹۵–۶.۰۶ ساعت] و پایین‌ترین کیفیت خواب (۲۹.۳٪ «ضعیف»/«بسیار ضعیف») بین شیفت‌های شب گزارش شد. در مقایسه با کارکنان روزکار، نسبت شانس (OR) بی‌خوابی مزمن در شرکت‌کنندگانی با بیش از ۹۰٪ شیفت شب (OR 1.26، CI 1.01–1.58)، شیفت‌های چرخشی (OR 1.42، CI 1.22–1.65) و سابقه طولانی‌تر کار شبانه (OR ≥16 سال 1.28، CI 1.08–1.52) بیشتر بود. این متغیرها و ساعات کاری هفتگی طولانی‌تر [OR افزایش ۶.۱۰ ساعت 1.13، CI 1.04–1.22] با خواب کوتاه مرتبط بودند. نتیجه‌گیری: تحلیل‌های مبتنی بر داده از برنامه‌های کاری می‌تواند ارزیابی جامع‌تری از تأثیر الگوهای واقعی شیفت کاری بر خواب ارائه دهد.