Emotional support

Family co-responsibility links family involvement with students' socioemotional needs and with the actions carried out by the school. This study aimed to understand, from the perspective of education professionals, family co-responsibility for the socioemotional support of basic education students in public schools. A qualitative study with a descriptive design and an interpretive orientation was conducted. Data were collected through an asynchronous, self-administered open-ended questionnaire completed by three professionals with different profiles and were examined through qualitative content analysis and source triangulation. The results show heterogeneous family involvement and support practices that combine educational monitoring with emotional support. Participants distinguished between having communication channels available and sustaining ongoing coordination with families. The barriers identified were mainly located in family and socioeconomic conditions, and no barriers were explicitly attributed to the school. Family-school collaboration was recognized as relevant to addressing socioemotional needs. Based on the professionals' perceptions, the study concludes that family support integrates educational and socioemotional dimensions and gains meaning through its connection with the school, within a co-responsibility in which both settings play distinct and complementary roles.

Emotional self-regulation is an aspect of interest in mathematics learning given the emotional experiences associated with difficulties and errors; therefore, the study aimed to understand educational professionals’ perceptions of this phenomenon. The research was conducted using a qualitative approach, within the interpretive paradigm, and employing a descriptive-interpretive design. It involved a mathematics teacher, a psychologist, and an educational psychologist, who participated in asynchronous, semi-structured interviews. The data were analyzed through coding and triangulation of sources. The findings showed that the professionals attribute significance to emotional experiences in the face of mathematical difficulties and recognize resources related to academic coping and self-confidence, in addition to situating emotional support, guidance, feedback, and the learning environment within these experiences. These results align with previous studies that acknowledge emotional and pedagogical components related to mathematics learning, although the present study interprets them from the perspective of professional perceptions. It is concluded that participants understand emotional self-regulation as a process related to managing emotional responses to mathematical challenges, situated within a context of personal, academic, and pedagogical support resources.

Background: Caring for children with cerebral palsy places emotional, social, and practical demands on families. Objective: This study explored the lived experiences of family caregivers of children with cerebral palsy. Methods: A qualitative phenomenological study involved six family caregivers purposively selected on the basis of their direct involvement in daily care. Data were collected through in-depth semi-structured interviews and analyzed using Colaizzi’s method. Results: Seven themes were identified: emotional responses to the child’s condition; caregiving challenges and barriers; forms of support received; limited access to specialized services; acceptance and hopes for the child’s future; caregiving role conflicts; and changes in daily routines and sleep patterns. Conclusion: The findings indicate that caregiving is a complex process of adaptation shaped by family support, shared responsibilities, and service availability. Emotional support, caregiver education, and continuing guidance are needed to strengthen family well-being and the quality of care provided to children.

Nurses delivered much of the direct care to COVID-19 patients and were repeatedly exposed to death, infection risk, and shortages of equipment, yet little is known about how Pakistani nurses experienced and managed posttraumatic stress symptoms (PTSS). This qualitative study explored PTSS, experiences of trauma, perceived psychological impact, and coping strategies among nurses who cared for COVID-19 patients during peak pandemic waves. Eight registered nurses working in COVID wards and intensive care units of public hospitals in Islamabad and Rawalpindi were recruited through purposive sampling and took part in individual semi-structured interviews conducted in Urdu and basic English. Data were analysed using Braun and Clarke’s thematic analysis. Four themes were generated: (a) symptoms related to trauma (altered sleep, changes in temperament, emotional reactivity, diminished interest in social life, flashbacks); (b) threats and stress due to COVID-19 (increased workload, direct threat to self and others, sense of isolation, lack of knowledge and equipment); (c) psychological impact of trauma (increased mental health concerns, burnout and compassion fatigue, elevated death anxiety, lack of optimism about the future); and (d) strategies to cope (sharing workload with the team, emotional support from colleagues). Seven of eight nurses described flashbacks, and accounts spanned several DSM-5 symptom clusters, although no diagnostic assessment was used. Peer teamwork and emotional support were the only coping resources reported, and no participant had received formal counselling. Peer solidarity seems to have been an informal resource of resilience where organizational support was absent and institutional psychological services should be built around it.

This study examined teacher self-efficacy, Social-Emotional Learning (SEL) integration, and their predictive relationships with teacher effectiveness in the Academic Recovery and Accessible Learning (ARAL) Program in the Tagbilaran City Division, Bohol, Philippines. Anchored in Social Cognitive Theory, the Prosocial Classroom Model, the CASEL SEL Framework, Self-Determination Theory, and Emotional Intelligence Theory, the study employed an explanatory sequential mixed-methods design. Quantitative respondents comprised 202 ARAL teachers and 23 school heads or designated supervisors from eight public junior high schools. The qualitative phase involved 15 teachers and five supervisory participants. Data were collected using a validated, researcher-developed questionnaire, open-ended questions, and interviews, and analyzed through descriptive statistics, multiple regression, Welch’s t-test, and thematic analysis. Findings revealed high teacher self-efficacy (M = 3.99), SEL integration, and teacher effectiveness. SEL integration significantly and positively predicted content knowledge and pedagogy (R² = .154), assessment and reporting (R² = .520), and learning environment (R² = .537), whereas teacher self-efficacy showed no statistically significant unique contribution after accounting for SEL integration. Teachers’ and supervisors’ assessments showed no significant differences. Challenges included learner disengagement, language barriers, diverse learning needs, inadequate instructional resources, insufficient training, and monitoring difficulties. Professional commitment, instructional adaptability, supportive relationships, and administrative assistance facilitated implementation. The study recommends sustained SEL-focused professional development, differentiated instruction, strengthened supervision, and systematic learner monitoring. It supports Sustainable Development Goals 4 (Quality Education), 3 (Good Health and Well-Being), and 8 (Decent Work and Economic Growth) through inclusive learning recovery, socio-emotional support, and teacher welfare. Its sustainability contribution lies in informing institutional capacity-building, equitable educational opportunities, and continuing professional support for effective ARAL implementation.

This descriptive-correlational study examined the relationship between teacher–pupils’ interaction and the academic performance of Grade VI pupils in Edukasyon sa Pagpapakatao (EsP) at Bislig City SPED Center during School Year 2025–2026. The study involved 63 Grade VI pupils selected through complete enumeration. Teacher–pupils’ interaction was assessed in terms of emotional support, classroom management, and instructional support using the adapted Classroom Assessment Scoring System–Student Report (CLASS-SR), while academic performance was measured through official quarterly grades. Findings showed that teacher–pupils’ interaction was generally high, with emotional support consistently demonstrated and classroom management and instructional support often demonstrated. Pupils likewise exhibited generally very satisfactory academic performance. Correlation analysis revealed a statistically significant moderate positive relationship between teacher–pupils’ interaction and academic performance (r = 0.452, p < 0.05), indicating that stronger classroom interactions were associated with better academic outcomes. Based on the findings, interventions emphasizing emotional support, effective classroom management, instructional support, and learner engagement in values-based activities were proposed to further strengthen pupils’ performance in EsP.

این پژوهش توصیفی-همبستگی به بررسی رابطه بین تعامل معلم و دانش‌آموزان و عملکرد تحصیلی دانش‌آموزان پایه ششم در درس آموزش ارزش‌های انسانی (Edukasyon sa Pagpapakatao یا EsP) در مرکز آموزش ویژه بیسلیگ سیتی در سال تحصیلی ۲۰۲۵–۲۰۲۶ پرداخت. جامعه پژوهش شامل ۶۳ دانش‌آموز پایه ششم بود که به روش سرشماری کامل انتخاب شدند. تعامل معلم و دانش‌آموزان از نظر حمایت عاطفی، مدیریت کلاس و حمایت آموزشی با استفاده از نسخه اقتباس‌شده ابزار Classroom Assessment Scoring System–Student Report (CLASS-SR) ارزیابی شد و عملکرد تحصیلی از طریق نمرات رسمی فصلی سنجیده شد. یافته‌ها نشان داد که تعامل معلم و دانش‌آموزان به طور کلی در سطح بالایی قرار دارد، به طوری که حمایت عاطفی به طور مستمر و مدیریت کلاس و حمایت آموزشی اغلب نشان داده می‌شود. همچنین، دانش‌آموزان به طور کلی عملکرد تحصیلی بسیار رضایت‌بخشی از خود نشان دادند. تحلیل همبستگی نشان داد که بین تعامل معلم و دانش‌آموزان و عملکرد تحصیلی رابطه مثبت متوسط و معناداری وجود دارد (r = 0.452, p < 0.05)، که بیانگر آن است که تعاملات قوی‌تر در کلاس با پیامدهای تحصیلی بهتر همراه است. بر اساس یافته‌ها، مداخلاتی با تأکید بر حمایت عاطفی، مدیریت مؤثر کلاس، حمایت آموزشی و مشارکت دانش‌آموزان در فعالیت‌های مبتنی بر ارزش‌ها برای تقویت بیشتر عملکرد دانش‌آموزان در EsP پیشنهاد شد.

Background Digital mental health tools, including general-purpose artificial intelligence (AI) chatbots, may provide accessible and low-threshold psychological support for people living with chronic conditions. However, their value in this population depends not only on recognizing depression or anxiety, but also on understanding how psychological distress is shaped by disease-specific experiences and when self-guided support should transition toward professional care. We evaluated the appropriateness, contextual sensitivity, safety, and consistency of psychological support provided by three widely accessible AI chatbots across contrasting chronic illness contexts. Methods We conducted a standardized simulated-patient benchmarking study comparing ChatGPT, Gemini, and Doubao. Twenty scenarios were developed across type 2 diabetes mellitus (T2DM) and chronic spontaneous urticaria (CSU), representing matched mild and moderate presentations of depression and anxiety together with condition-specific distress related to diabetes self-management and CSU-related flare uncertainty. Each scenario was independently submitted to all three systems in two testing rounds, yielding 120 responses. Blinded raters assessed overall psychological support appropriateness, recognition and emotional support, chronic-illness contextualization, psychological support and referral, psychosomatic balance and safety, and major clinical or safety errors. Repeated testing assessed response consistency. Results Overall psychological support appropriateness differed across systems (P = 0.002), with 90.0% of ChatGPT, 75.0% of Gemini, and 55.0% of Doubao responses meeting the prespecified appropriateness threshold. Recognition and emotional support was consistently strong across systems, whereas greater differences emerged in chronic-illness contextualization (P = 0.001), psychological support and referral (P = 0.002), and psychosomatic balance and safety (P<0.001). All responses to mild presentations were classified as psychologically appropriate, compared with 58.3% of responses to moderate presentations, indicating that performance became less reliable when digital support required stronger escalation toward professional assessment. Contextualization was also less consistent in CSU, particularly when responses needed to incorporate flare unpredictability, pruritus, sleep disruption, and illness uncertainty. Major clinical or safety errors occurred in 0%, 10.0%, and 15.0% of first-round ChatGPT, Gemini, and Doubao responses, respectively. Test–retest consistency was moderate and varied between systems. Conclusions General-purpose AI chatbots show potential as accessible, self-guided digital mental health resources for people living with chronic conditions, particularly for recognizing distress and providing initial supportive guidance. Their current limitations emerge when effective support requires disease-specific contextualization, balanced interpretation of psychological and somatic factors, or escalation as symptoms become more severe. These findings identify important boundaries for the use of conversational AI in chronic-illness mental health care and suggest that implementation should emphasize context-sensitive guidance, severity-responsive referral, and clear integration with rather than substitution for professional care.

زمینه: ابزارهای سلامت روان دیجیتال، از جمله چت‌بات‌های هوش مصنوعی عمومی، ممکن است حمایت روان‌شناختی قابل دسترس و با آستانه پایین برای افراد مبتلا به بیماری‌های مزمن فراهم کنند. با این حال، ارزش آن‌ها در این جمعیت نه تنها به شناسایی افسردگی یا اضطراب بستگی دارد، بلکه به درک چگونگی شکل‌گیری پریشانی روان‌شناختی توسط تجارب خاص بیماری و زمان انتقال حمایت خودراهنما به مراقبت حرفه‌ای نیز وابسته است. ما تناسب، حساسیت زمینه‌ای، ایمنی و انسجام حمایت روان‌شناختی ارائه‌شده توسط سه چت‌بات هوش مصنوعی عمومی و در دسترس را در زمینه‌های متضاد بیماری مزمن ارزیابی کردیم. روش‌ها: یک مطالعه بنچمارک‌گیری بیمار شبیه‌سازی‌شده استانداردشده انجام دادیم و ChatGPT، Gemini و Doubao را مقایسه کردیم. بیست سناریو در زمینه دیابت نوع ۲ (T2DM) و کهیر مزمن خودبه‌خود (CSU) توسعه یافت که ارائه‌های خفیف و متوسط افسردگی و اضطراب را همراه با پریشانی خاص بیماری مرتبط با خودمدیریتی دیابت و عدم قطعیت شعله‌ورشدگی مرتبط با CSU بازنمایی می‌کرد. هر سناریو به طور مستقل در دو دور آزمون به هر سه سیستم ارائه شد و ۱۲۰ پاسخ به دست آمد. ارزیابان نابینا تناسب کلی حمایت روان‌شناختی، شناسایی و حمایت هیجانی، زمینه‌مندی بیماری مزمن، حمایت روان‌شناختی و ارجاع، تعادل روان‌تنی و ایمنی، و خطاهای عمده بالینی یا ایمنی را ارزیابی کردند. آزمون تکرارشونده انسجام پاسخ‌ها را سنجید. نتایج: تناسب کلی حمایت روان‌شناختی بین سیستم‌ها متفاوت بود (P = 0.002)، به‌طوری‌که ۹۰.۰٪ پاسخ‌های ChatGPT، ۷۵.۰٪ Gemini و ۵۵.۰٪ Doubao به آستانه تناسب از پیش تعیین‌شده رسیدند. شناسایی و حمایت هیجانی در همه سیستم‌ها به طور مداوم قوی بود، در حالی که تفاوت‌های بیشتری در زمینه‌مندی بیماری مزمن (P = 0.001)، حمایت روان‌شناختی و ارجاع (P = 0.002)، و تعادل روان‌تنی و ایمنی (P<0.001) مشاهده شد. همه پاسخ‌ها به ارائه‌های خفیف از نظر روان‌شناختی مناسب طبقه‌بندی شدند، در حالی که تنها ۵۸.۳٪ پاسخ‌ها به ارائه‌های متوسط مناسب بودند که نشان می‌دهد عملکرد زمانی که حمایت دیجیتال نیازمند ارجاع قوی‌تر به ارزیابی حرفه‌ای بود، کمتر قابل اعتماد می‌شود. زمینه‌مندی در CSU نیز کمتر منسجم بود، به‌ویژه زمانی که پاسخ‌ها باید عدم قطعیت شعله‌ورشدگی، خارش، اختلال خواب و عدم قطعیت بیماری را در بر می‌گرفتند. خطاهای عمده بالینی یا ایمنی به ترتیب در ۰٪، ۱۰.۰٪ و ۱۵.۰٪ پاسخ‌های دور اول ChatGPT، Gemini و Doubao رخ داد. انسجام آزمون–بازآزمون متوسط بود و بین سیستم‌ها تفاوت داشت. نتیجه‌گیری: چت‌بات‌های هوش مصنوعی عمومی به عنوان منابع سلامت روان دیجیتال خودراهنما و قابل دسترس برای افراد مبتلا به بیماری‌های مزمن، به ویژه در شناسایی پریشانی و ارائه راهنمایی حمایتی اولیه، پتانسیل نشان می‌دهند. محدودیت‌های فعلی آن‌ها زمانی آشکار می‌شود که حمایت مؤثر نیازمند زمینه‌مندی خاص بیماری، تفسیر متعادل عوامل روانی و جسمانی یا ارجاع در صورت تشدید علائم باشد. این یافته‌ها مرزهای مهمی را برای استفاده از هوش مصنوعی مکالمه‌ای در مراقبت سلامت روان بیماری مزمن شناسایی می‌کند و نشان می‌دهد که پیاده‌سازی باید بر راهنمایی حساس به زمینه، ارجاع متناسب با شدت و ادغام شفاف با مراقبت حرفه‌ای (و نه جایگزینی آن) تأکید کند.

The Ministry of Education and Culture (MEC), the Finnish National Agency for Education (EDUFI), and the Finnish Education Evaluation Centre (FINEEC) have recently actively sought to identify and produce means and tools to support socio-emotional learning and well-being among children in early childhood education. According to reports conducted by the Ministry of Education and Culture and the Finnish National Agency for Education, there is a need for a more research related to research-based intervention methods in ECE. The aim of this descriptive review is to highlight Finnish peer reviewed intervention research and find out how teacher-child interaction skills are described within it. The findings indicate that Finnish intervention research is relatively recent, and that all intervention programs are targeted at entire groups of children. The intervention studies (n = 18) were evenly divided into descriptions of method implementation, the strengthening the professional competence of ECE and care personnel and the supporting the socio-emotional skills among children and ECE and care personnel. Teacher competence was enhanced through training that emphasized theoretical knowledge, its binding into practice, and shared reflection. Approximately half of the interventions were based on positive psychology. The role of guardians in interventions was limited. The descriptions of the teacher-child interaction were strongly focused on emotional support. According to the results, the core of teacher-child interaction lies in the teacher’s active role: the teacher is not merely available to the child but acts as an active agent in creating learning opportunities for each child. Supporting the child relies largely on the teacher’s own teacher-child interaction skills and their ability to appropriately use and apply materials. Therefore, strengthening teachers’ own socio-emotional competence and professional capacity is essential within interventions. Providing stronger support for children with greater needs in socio-emotional learning also requires more individualized interventions. Ultimately, children’s socio-emotional learning and competencies, as well as the learning environments that support them, are nurtured by ECE teachers and other ECE and care personnel.

وزارت آموزش و فرهنگ (MEC)، سازمان ملی آموزش فنلاند (EDUFI) و مرکز ارزیابی آموزش فنلاند (FINEEC) اخیراً به طور فعال در پی شناسایی و تولید ابزارها و روش‌هایی برای حمایت از یادگیری اجتماعی‌هیجانی و بهزیستی کودکان در آموزش و پرورش دوران کودکی بوده‌اند. بر اساس گزارش‌های تهیه‌شده توسط وزارت آموزش و فرهنگ و سازمان ملی آموزش فنلاند، نیاز به پژوهش‌های بیشتری در زمینه روش‌های مداخله مبتنی بر پژوهش در آموزش و پرورش دوران کودکی وجود دارد. هدف این مرور توصیفی، برجسته‌کردن پژوهش‌های مداخله‌ای داوری‌شده فنلاندی و بررسی نحوه توصیف مهارت‌های تعامل معلم-کودک در این پژوهش‌ها است. یافته‌ها نشان می‌دهد که پژوهش‌های مداخله‌ای فنلاندی نسبتاً جدید هستند و همه برنامه‌های مداخله‌ای بر کل گروه‌های کودکان متمرکز بوده‌اند. مطالعات مداخله‌ای (n = 18) به طور مساوی بین توصیف اجرای روش، تقویت شایستگی حرفه‌ای کارکنان آموزش و مراقبت دوران کودکی و حمایت از مهارت‌های اجتماعی‌هیجانی کودکان و کارکنان آموزش و مراقبت تقسیم شده‌اند. شایستگی معلمان از طریق آموزش‌هایی که بر دانش نظری، پیوند آن با عمل و بازتاب مشترک تأکید داشتند، تقویت شده است. تقریباً نیمی از مداخلات مبتنی بر روان‌شناسی مثبت‌گرا بوده‌اند. نقش والدین در مداخلات محدود بوده است. توصیف‌های تعامل معلم-کودک عمدتاً بر حمایت هیجانی متمرکز بوده‌اند. بر اساس نتایج، هسته تعامل معلم-کودک در نقش فعال معلم نهفته است: معلم صرفاً در دسترس کودک نیست، بلکه به عنوان عاملی فعال در ایجاد فرصت‌های یادگیری برای هر کودک عمل می‌کند. حمایت از کودک تا حد زیادی به مهارت‌های تعامل معلم-کودک و توانایی معلم در استفاده و به‌کارگیری مناسب مواد آموزشی وابسته است. بنابراین، تقویت شایستگی اجتماعی‌هیجانی و ظرفیت حرفه‌ای معلمان در مداخلات ضروری است. ارائه حمایت قوی‌تر برای کودکانی که نیاز بیشتری به یادگیری اجتماعی‌هیجانی دارند، همچنین مستلزم مداخلات فردی‌تر است. در نهایت، یادگیری و شایستگی‌های اجتماعی‌هیجانی کودکان و همچنین محیط‌های یادگیری حمایت‌کننده از آن‌ها، توسط معلمان آموزش و پرورش دوران کودکی و سایر کارکنان آموزش و مراقبت پرورش می‌یابد.

Abstract Educational inequality remains a pervasive and deeply entrenched global issue, with youth from vulnerable and marginalised backgrounds disproportionately affected. Despite the significant challenges that hinder the academic progress of many young people, often reinforcing cycles of social exclusion and economic vulnerability, some students demonstrate the capacity to excel academically, effectively defying the odds. This study seeks to examine the key structural and interpersonal factors that enable such students to achieve positive educational trajectories. Adopting a qualitative narrative research design, the research draws on two sets of semi‐structured interviews with both young people from vulnerable backgrounds and adults who played a role in their educational success ( n = 16). Findings identify four broad categories of factors shaping student success: (1) personal attributes such as resilience, intrinsic motivation, clear goals and a strong sense of purpose; (2) parental expectations and support; (3) teachers' emotional support, involvement and constructive feedback and (4) peer support. Of these, two factors emerged as consistently significant across all cases. First, parental expectations, underpinned by trust in their child's abilities and a high valuation of education, proved essential. Second, the depth and longevity of student–teacher relationships were crucial, with teachers' emotional investment, trust and sustained support providing enduring sources of motivation and encouragement. These insights have important implications for schools, teacher education and policy development. Schools should foster inclusive, high‐expectations cultures with long‐term mentoring and structured peer integration promoting cross‐cultural interaction. Teacher education, in initial and continuing training, should include socio‐emotional learning and pedagogical strategies for non‐native language learners. Context and implications Rationale for the study: Previous research has typically examined either the perspectives of disadvantaged young people or those of professionals supporting them, often focusing on barriers and deficits. This study brings together both viewpoints to identify the key factors, relationships and supports that enable successful outcomes for young people in contexts where early school leaving is prevalent. Why the new findings matter: Our findings suggest that educational success among disadvantaged young people is shaped by interconnected support systems rather than individual effort alone. Strong parental belief in education and meaningful teacher–student relationships are central to resilience, reinforced by academic, social and community supports that enabled positive educational outcomes. Implications for practitioners and policymakers: Schools need to prioritise mentoring, inclusive cultures and structured cross‐cultural peer activities to strengthen belonging and aspiration. Teacher education and professional development should embed socio‐emotional learning, strategies for supporting multilingual learners and approaches that sustain high expectations in disadvantaged contexts. Policymakers should sustain and strengthen financial supports that enable disadvantaged students to access higher education, ensuring they keep pace with rising participation costs. Increased investment in schools serving disadvantaged communities is also needed to support meaningful family engagement and strengthen home–school relationships that foster resilience and educational success.

چکیده نابرابری آموزشی همچنان یک مسئلهٔ فراگیر و عمیقاً ریشه‌دار جهانی است که جوانان با پیشینه‌های آسیب‌پذیر و به حاشیه رانده‌شده به طور نامتناسبی تحت تأثیر آن قرار می‌گیرند. علی‌رغم چالش‌های قابل توجهی که پیشرفت تحصیلی بسیاری از جوانان را مختل می‌کند و اغلب چرخه‌های طرد اجتماعی و آسیب‌پذیری اقتصادی را تقویت می‌نماید، برخی دانش‌آموزان توانایی درخشش تحصیلی را نشان می‌دهند و عملاً بر خلاف انتظارات عمل می‌کنند. این مطالعه به بررسی عوامل کلیدی ساختاری و بین‌فردی می‌پردازد که به چنین دانش‌آموزانی امکان می‌دهد مسیرهای آموزشی مثبتی را طی کنند. با اتخاذ رویکرد پژوهش روایتی کیفی، این پژوهش بر دو مجموعه مصاحبه نیمه‌ساختاریافته با جوانان دارای پیشینه آسیب‌پذیر و بزرگسالانی که در موفقیت تحصیلی آنان نقش داشته‌اند (n = 16) تکیه دارد. یافته‌ها چهار دسته کلی از عوامل مؤثر بر موفقیت دانش‌آموزان را شناسایی می‌کند: (1) ویژگی‌های فردی مانند تاب‌آوری، انگیزش درونی، اهداف روشن و حس قوی هدفمندی؛ (2) انتظارات و حمایت والدین؛ (3) حمایت عاطفی، مشارکت و بازخورد سازنده معلمان و (4) حمایت همسالان. از میان این عوامل، دو عامل در تمامی موارد به طور مداوم معنادار بودند. نخست، انتظارات والدین که مبتنی بر اعتماد به توانایی‌های فرزند و ارزش‌گذاری بالای آموزش بود، اساسی تلقی شد. دوم، عمق و پایداری روابط دانش‌آموز–معلم حیاتی بود، به‌طوری‌که سرمایه‌گذاری عاطفی، اعتماد و حمایت مستمر معلمان، منابع پایداری از انگیزه و تشویق فراهم می‌کرد. این یافته‌ها پیامدهای مهمی برای مدارس، آموزش معلمان و توسعه سیاست‌ها دارند. مدارس باید فرهنگ‌های فراگیر با انتظارات بالا، همراه با نظام‌های مشاوره بلندمدت و ادغام ساختاریافته همسالان برای ترویج تعامل میان‌فرهنگی را تقویت کنند. آموزش معلمان، چه در دوره‌های اولیه و چه ضمن خدمت، باید شامل یادگیری اجتماعی–عاطفی و راهبردهای آموزشی برای زبان‌آموزان غیر بومی باشد. زمینه و پیامدها توجیه مطالعه: پژوهش‌های پیشین معمولاً یا دیدگاه جوانان محروم یا دیدگاه حرفه‌ای‌هایی که از آنان حمایت می‌کنند را بررسی کرده‌اند و اغلب بر موانع و کمبودها تمرکز داشته‌اند. این مطالعه هر دو دیدگاه را گرد هم می‌آورد تا عوامل کلیدی، روابط و حمایت‌هایی را که موفقیت جوانان را در زمینه‌هایی که ترک تحصیل زودهنگام رایج است، امکان‌پذیر می‌سازد، شناسایی کند. اهمیت یافته‌های جدید: یافته‌های ما نشان می‌دهد که موفقیت تحصیلی جوانان محروم توسط نظام‌های حمایتی به هم پیوسته شکل می‌گیرد و نه صرفاً تلاش فردی. باور قوی والدین به آموزش و روابط معنادار معلم–دانش‌آموز در مرکز تاب‌آوری قرار دارند و توسط حمایت‌های تحصیلی، اجتماعی و اجتماعی–محلی که نتایج مثبت آموزشی را ممکن می‌سازند، تقویت می‌شوند. پیامدها برای متخصصان و سیاست‌گذاران: مدارس باید مشاوره، فرهنگ‌های فراگیر و فعالیت‌های ساختاریافته همسالان میان‌فرهنگی را برای تقویت حس تعلق و آرمان‌گرایی در اولویت قرار دهند. آموزش معلمان و توسعه حرفه‌ای باید یادگیری اجتماعی–عاطفی، راهبردهای حمایت از زبان‌آموزان چندزبانه و رویکردهایی که انتظارات بالا را در زمینه‌های محروم حفظ می‌کنند، دربرگیرد. سیاست‌گذاران باید حمایت‌های مالی را که امکان دسترسی دانش‌آموزان محروم به آموزش عالی را فراهم می‌کند، حفظ و تقویت نمایند تا با افزایش هزینه‌های مشارکت همگام باشد. همچنین افزایش سرمایه‌گذاری در مدارسی که به جوامع محروم خدمت می‌کنند، برای حمایت از مشارکت معنادار خانواده و تقویت روابط خانه–مدرسه که تاب‌آوری و موفقیت تحصیلی را پرورش می‌دهد، ضروری است.

This study aims to explore how parents play a role in helping adolescents develop emotional and spiritual intelligence. Adolescence is a crucial stage in the formation of identity, where the ability to manage emotions and understand spiritual values is essential. This research uses a qualitative approach with a case study method, involving ten families in Karangligar Village who have teenage children. Data were collected through interviews, observation, and documentation, and analyzed descriptively using data reduction, data display, and conclusion drawing.The findings show that parents play a significant role in guiding adolescents through emotional challenges by applying open communication, emotional support, and positive role modeling. Meanwhile, spiritual intelligence is nurtured through regular religious practices, reflective discussions, and everyday moral teaching. The authoritative parenting style which balances warmth and firmness proves to be the most supportive approach in this process.This study is expected to provide insights for developing a more holistic model of family-based education that is aligned with the needs of adolescents today, and serve as a foundation for further research in broader social and cultural contexts.

این پژوهش با هدف بررسی نقش والدین در کمک به نوجوانان برای توسعه هوش هیجانی و معنوی انجام شده‌است. نوجوانی مرحله‌ای حیاتی در شکل‌گیری هویت است که در آن توانایی مدیریت هیجان‌ها و درک ارزش‌های معنوی اهمیت ویژه‌ای دارد. این پژوهش با رویکرد کیفی و روش مطالعه موردی انجام شده و ده خانواده در روستای Karangligar که فرزند نوجوان دارند را دربر می‌گیرد. داده‌ها از طریق مصاحبه، مشاهده و مستندسازی گردآوری و به صورت توصیفی با استفاده از کاهش داده‌ها، نمایش داده‌ها و نتیجه‌گیری تحلیل شده‌اند. یافته‌ها نشان می‌دهد که والدین نقش قابل توجهی در هدایت نوجوانان از طریق چالش‌های هیجانی با به‌کارگیری ارتباط باز، حمایت هیجانی و الگوسازی مثبت ایفا می‌کنند. در عین حال، هوش معنوی از طریق انجام منظم مناسک دینی، بحث‌های تأملی و آموزش اخلاقی روزمره پرورش می‌یابد. سبک فرزندپروری مقتدرانه که تعادل میان گرمی و قاطعیت را برقرار می‌کند، به عنوان حمایت‌کننده‌ترین رویکرد در این فرایند اثبات شده‌است. انتظار می‌رود این پژوهش بینش‌هایی برای توسعه یک الگوی جامع‌تر آموزش مبتنی بر خانواده که با نیازهای نوجوانان امروزی همسو باشد ارائه دهد و به عنوان مبنایی برای پژوهش‌های بعدی در زمینه‌های اجتماعی و فرهنگی گسترده‌تر قرار گیرد.

BACKGROUND: Cultural beliefs, social expectations, and the quality of maternity care shape how women perceive stillbirth, cope with loss, and navigate their identity after bereavement. Understanding these experiences is essential for improving emotional support and respectful care. OBJECTIVE: To synthesise qualitative evidence regarding the psychosocial impact of stillbirth on women in LMIC contexts, and to examine how cultural, social, and healthcare factors shape women's perceptions and experiences of stillbirth. METHODS: A systematic search was conducted in February 2026 across the following databases: PubMed, Scopus, ScienceDirect, and EBSCO. Eligible studies were those that employed qualitative or mixed methods. Methodological quality was assessed using a standardised qualitative appraisal tool. Data were synthesised using thematic analysis. FINDINGS: Twenty-five studies across fourteen countries met the inclusion criteria. Five themes were identified: (1) cultural spiritual attributions of responsibility, (2) supportive versus isolating interactions, (3) silenced grief and social expectations, (4) from compassion to mistreatment: the spectrum of health worker influence, and (5) the crisis of identity in the disrupted journey of motherhood. These themes reveal complex emotional responses shaped by blame, stigma, social expectations, and experiences within the health system. DISCUSSION: Women's experiences of stillbirth are heavily influenced by culturally grounded interpretations of loss and by the quality of interpersonal and institutional support. These factors affect help-seeking, grieving, and future engagement with maternity services. CONCLUSION: Improving respectful communication, strengthening emotional support within maternity care, and addressing stigma through community-based approaches are essential to support women experiencing stillbirth in diverse cultural settings.

زمینه: باورهای فرهنگی، انتظارات اجتماعی و کیفیت مراقبت‌های بارداری، نحوه ادراک زنان از مرده‌زایی، شیوه‌های کنار آمدن با فقدان و مسیر بازسازی هویت پس از سوگ را شکل می‌دهند. فهم این تجربه‌ها برای بهبود حمایت عاطفی و مراقبت محترمانه ضروری است. هدف: ترکیب شواهد کیفی درباره تأثیر روانی‌اجتماعی مرده‌زایی بر زنان در زمینه کشورهای با درآمد پایین و متوسط و بررسی نحوه تأثیرگذاری عوامل فرهنگی، اجتماعی و مراقبتی بر ادراک و تجربه زنان از مرده‌زایی. روش‌ها: جستجوی نظام‌مند در فوریه ۲۰۲۶ در پایگاه‌های PubMed، Scopus، ScienceDirect و EBSCO انجام شد. مطالعات واجد شرایط، پژوهش‌هایی بودند که از روش‌های کیفی یا ترکیبی استفاده کرده بودند. کیفیت روش‌شناسی با استفاده از ابزار ارزیابی کیفی استاندارد بررسی شد. داده‌ها با تحلیل تماتیک ترکیب شدند. یافته‌ها: بیست‌وپنج مطالعه از چهارده کشور معیارهای ورود را داشتند. پنج مضمون شناسایی شد: (۱) انتساب مسئولیت معنوی‌فرهنگی، (۲) تعاملات حمایتی در برابر انزوایی، (۳) سوگ خاموش و انتظارات اجتماعی، (۴) از همدلی تا بدرفتاری: طیف تأثیر کارکنان سلامت، و (۵) بحران هویت در مسیر مختل‌شده مادری. این مضامین واکنش‌های عاطفی پیچیده‌ای را آشکار می‌کنند که تحت تأثیر سرزنش، انگ، انتظارات اجتماعی و تجربه‌های نظام سلامت قرار دارند. بحث: تجربه زنان از مرده‌زایی به شدت تحت تأثیر تفسیرهای فرهنگی از فقدان و کیفیت حمایت‌های بین‌فردی و نهادی است. این عوامل بر جستجوی کمک، سوگواری و تعامل آینده با خدمات بارداری اثر می‌گذارند. نتیجه‌گیری: بهبود ارتباط محترمانه، تقویت حمایت عاطفی در مراقبت‌های بارداری و مقابله با انگ از طریق رویکردهای مبتنی بر جامعه برای حمایت از زنان تجربه‌کننده مرده‌زایی در زمینه‌های فرهنگی متنوع ضروری است.

This study examines the development and empirical validation of a value-oriented model of family upbringing that explains how parental value orientations are translated into everyday interaction practices and contribute to the formation of sustainable family relationships. In the context of ongoing social transformations, many existing approaches focus on isolated aspects of family life, while the dynamic interrelation between motivational orientations, emotional climate, and pedagogical practices remains insufficiently explored. Addressing this gap, the present research proposes an integrative model that combines value-based, emotional-communicative, and practice-oriented dimensions of family functioning. Methodologically, the study adopts a mixed-methods design. At the quantitative stage, Structural Equation Modeling (SEM) was employed to examine the relationships between parental values, family climate characteristics, and indicators of relationship sustainability. The model demonstrated robust fit indices and showed that family climate acts as a key mediating mechanism through which parental value orientations are transformed into stable patterns of interaction. The qualitative stage, based on in-depth interviews, provided insight into how values are enacted in everyday family life through shared rituals, emotional support, open communication, joint coping strategies, and sustained cooperation between families and schools. The findings indicate that the sustainability of family relationships should be understood not as a fixed trait but as a developmental outcome shaped by continuous, intentional, and value-informed practices of family members. The study makes a theoretical contribution by substantiating a comprehensive model that integrates motivational, emotional, and practical components of family upbringing. Its practical significance lies in the applicability of the results to the design of parental support programs, the prevention of family stress, the development of school–family partnerships, and the formulation of systemic family policy measures. While the study is limited by single-source data, self-report measures, and a cross-sectional design, it outlines clear directions for future longitudinal, cross-cultural, and intervention-based research.

این مطالعه به توسعه و اعتبارسنجی تجربی یک مدل پرورش خانواده مبتنی بر ارزش‌ها می‌پردازد که تبیین می‌کند چگونه جهت‌گیری‌های ارزشی والدین به کنش‌های تعاملی روزمره تبدیل می‌شوند و به شکل‌گیری روابط پایدار خانوادگی کمک می‌کنند. در بستر تحولات اجتماعی جاری، بسیاری از رویکردهای موجود بر جنبه‌های منفرد زندگی خانوادگی تمرکز دارند، در حالی که ارتباط پویا میان جهت‌گیری‌های انگیزشی، اقلیم هیجانی و شیوه‌های تربیتی به اندازه کافی مورد بررسی قرار نگرفته است. پژوهش حاضر با هدف رفع این خلأ، مدلی تلفیقی را پیشنهاد می‌کند که ابعاد مبتنی بر ارزش، هیجانی-ارتباطی و عمل‌محور عملکرد خانواده را ترکیب می‌کند. از نظر روش‌شناسی، این پژوهش از طرح روش‌های ترکیبی بهره گرفته است. در مرحله کمی، مدل‌یابی معادلات ساختاری (SEM) برای بررسی روابط میان ارزش‌های والدین، ویژگی‌های اقلیم خانواده و شاخص‌های پایداری روابط به کار گرفته شد. مدل از شاخص‌های برازش قوی برخوردار بود و نشان داد که اقلیم خانواده به عنوان سازوکار میانجی کلیدی عمل می‌کند که از طریق آن، جهت‌گیری‌های ارزشی والدین به الگوهای پایدار تعامل تبدیل می‌شوند. مرحله کیفی، مبتنی بر مصاحبه‌های عمیق، بینش‌هایی درباره نحوه تحقق ارزش‌ها در زندگی روزمره خانوادگی از طریق آیین‌های مشترک، حمایت هیجانی، ارتباط باز، راهبردهای مقابله‌ای مشترک و همکاری پایدار میان خانواده و مدرسه ارائه داد. یافته‌ها نشان می‌دهد که پایداری روابط خانوادگی باید نه به عنوان یک ویژگی ثابت، بلکه به عنوان پیامد رشد‌یافته‌ای که توسط کنش‌های مستمر، هدفمند و مبتنی بر ارزش اعضای خانواده شکل می‌گیرد، درک شود. این پژوهش از نظر نظری با تبیین مدل جامعی که مؤلفه‌های انگیزشی، هیجانی و عملی پرورش خانواده را یکپارچه می‌کند، سهمی نظری ارائه می‌دهد. اهمیت کاربردی آن نیز در قابلیت استفاده از نتایج برای طراحی برنامه‌های حمایت والدین، پیشگیری از استرس خانوادگی، توسعه مشارکت مدرسه و خانواده و تدوین تدابیر سیاست‌گذاری نظام‌مند خانواده نهفته است. اگرچه پژوهش حاضر به دلیل استفاده از داده‌های تک‌منبعی، ابزارهای خودگزارشی و طرح مقطعی با محدودیت‌هایی مواجه است، اما مسیرهای روشنی برای پژوهش‌های آینده با رویکرد طولی، بین‌فرهنگی و مداخله‌محور ترسیم می‌کند.

Teaching efficacy is an important psychological belief concerning teachers’ judgments of instructional capability and effectiveness. Most existing research on workplace support received by teachers has adopted a variable-centered approach, focusing primarily on average associations between individual sources of support and teacher outcomes, while paying less attention to heterogeneity in how multisource support resources are configured within teachers. Using survey data from 400 teachers at six private universities in Qingdao, China, this study treated emotional and material support from the organization, leaders, and colleagues as profile indicators. Latent Profile Analysis (LPA) was used to identify configurations of teacher support resources, and the BCH method was used to compare General Teaching Efficacy (GTE) and Personal Teaching Efficacy (PTE) across profiles. The selected six-profile solution differentiated six sample-relative patterns: the Very Low Overall Support Profile, Low Overall Support Profile, Moderate Balanced Support Profile, Relational Support-Dominant Profile, Organizational Support-Dominant Profile, and High Balanced Support Profile. The profiles differed significantly in both dimensions of teaching efficacy. The Very Low Overall Support Profile had the lowest means, whereas the Organizational Support-Dominant Profile and High Balanced Support Profile had relatively high means. A series of robustness and sensitivity analyses supported the broader profile patterns, although exact profile boundaries and membership showed some model sensitivity. The findings indicate that support environments in private universities vary in both overall resource levels and asymmetric configurations across support sources. By contrast, independent differentiation between emotional and material support within the same source was less pronounced. The findings suggest that teacher support practices should consider both the adequacy of available resources and how support from different sources is combined, with multidimensional support-needs assessments focusing on patterns of resource adequacy across organizational, leadership, and colleague support rather than on fixed profile classifications.

اثربخشی تدریس یک باور روان‌شناختی مهم درباره قضاوت معلمان نسبت به توانمندی و کارآمدی آموزشی است. بیشتر پژوهش‌های موجود درباره حمایت محیط کار دریافتی معلمان، رویکرد متغیرمحور را اتخاذ کرده‌اند و عمدتاً بر ارتباطات میانگین بین منابع فردی حمایت و پیامدهای معلمان تمرکز داشته‌اند، در حالی که به ناهمگونی در نحوه پیکربندی منابع حمایت چندمنبعی درون معلمان کمتر توجه شده است. با استفاده از داده‌های پیمایشی ۴۰۰ معلم از شش دانشگاه خصوصی در شهر Qingdao چین، این مطالعه حمایت عاطفی و مادی از سوی سازمان، رهبران و همکاران را به عنوان شاخص‌های الگو در نظر گرفت. تحلیل الگوی پنهان (LPA) برای شناسایی پیکربندی‌های منابع حمایت معلمان به کار رفت و روش BCH برای مقایسه اثربخشی تدریس عمومی (GTE) و اثربخشی تدریس فردی (PTE) در میان الگوها استفاده شد. راه‌حل شش‌الگویی منتخب، شش الگوی نسبی نمونه را متمایز ساخت: الگوی حمایت کلی بسیار پایین، الگوی حمایت کلی پایین، الگوی حمایت متعادل متوسط، الگوی حمایت غالب رابطه‌ای، الگوی حمایت غالب سازمانی و الگوی حمایت متعادل بالا. الگوها در هر دو بعد اثربخشی تدریس تفاوت معناداری داشتند. الگوی حمایت کلی بسیار پایین کمترین میانگین‌ها را داشت، در حالی که الگوی حمایت غالب سازمانی و الگوی حمایت متعادل بالا میانگین‌های نسبتاً بالایی داشتند. مجموعه‌ای از تحلیل‌های پایداری و حساسیت، الگوهای کلی‌تر را تأیید کرد، اگرچه مرزها و عضویت دقیق الگوها تا حدی به مدل حساس بود. یافته‌ها نشان می‌دهد که محیط‌های حمایتی در دانشگاه‌های خصوصی هم در سطح کلی منابع و هم در پیکربندی نامتقارن منابع حمایت تفاوت دارند. در مقابل، تمایز مستقل بین حمایت عاطفی و مادی درون یک منبع کمتر برجسته بود. یافته‌ها حاکی از آن است که اقدامات حمایتی از معلمان باید هم کفایت منابع موجود و هم نحوه ترکیب حمایت از منابع مختلف را مدنظر قرار دهد و ارزیابی‌های چندبعدی نیازهای حمایتی باید بر الگوهای کفایت منابع در حمایت سازمانی، رهبری و همکاران تمرکز کند، نه بر طبقه‌بندی‌های ثابت الگو.

Background The implementation of the Lesotho Inclusive Education Policy 2018 is complex and requires a collaborative approach. Given the complexity of inclusive education, the paper acknowledges that there must be participation of different role players in helping teachers to effectively carry the mandate of the policy. Aims The study aims to explore how collaboration is effective in supporting the education of Learners with Special Education Needs (LSEN) through the perspectives and experiences of teachers and provides a comprehensive evidence-based approaches for improving the implementation of inclusive education policies through a collaborative approach. Methods The paper is framed within ecological systems theory to understand how collaboration as premised on the LIEP 2018 could effectively help the implementation phase of the policy. The paper is lensed under the interpretive paradigm and designed with a qualitative research approach. Nine teachers were purposively selected from a regular school and were engaged in a focus group discussion. The study was analysed thematically to identify the themes and patterns that emerged from teachers’ collaborative practices. Results The findings reveal that teachers collaborate with other schools to share best practices for inclusive classrooms. They also receive external training from different experts from various organisation who trained them on inclusive education and empowered them on inclusive strategies suitable for their teaching environments. Despite the policy’s pronunciation on collaboration, the school works in isolation; parental involvement is minimal and there is lack of support staff such as health personnel and psychologists for diagnosis, psychological and emotional support. Conclusion The study highlights the dynamics of stakeholder collaboration and its multifaceted nature in building more inclusive responsive practical strategies and frameworks that support teachers in building strong partnerships that foster inclusive educational environments. Recommendations On the basis of the findings, the study recommends that there is a need to sensitise parents and the communities about inclusive education. The MOET should further work collaboratively with the Ministry of Social Development to mobilise resources to pay for other hidden costs of schooling and the Ministry of Health for proper diagnosis to ensure that these learners attend schools and complete their education.

زمینه: اجرای سیاست آموزش فراگیر لسوتو ۲۰۱۸ پیچیده است و نیازمند رویکردی مبتنی بر همکاری می‌باشد. با توجه به پیچیدگی آموزش فراگیر، مقاله اذعان می‌کند که باید مشارکت نقش‌آفرینان مختلف در کمک به معلمان برای اجرای مؤثر مأموریت سیاست وجود داشته باشد. اهداف: این مطالعه با هدف بررسی اثربخشی همکاری در حمایت از آموزش دانش‌آموزان با نیازهای ویژه آموزشی (LSEN) از منظر دیدگاه‌ها و تجربیات معلمان انجام شده و رویکردهای جامع مبتنی بر شواهد را برای بهبود اجرای سیاست‌های آموزش فراگیر از طریق رویکردی مشارکتی ارائه می‌دهد. روش‌ها: این مقاله در چارچوب نظریه نظام‌های بوم‌شناختی به منظور درک چگونگی کمک مؤثر همکاری مبتنی بر LIEP 2018 به مرحله اجرای سیاست تدوین شده است. مقاله در پارادایم تفسیری قرار دارد و با رویکرد پژوهش کیفی طراحی شده است. نه معلم به‌صورت هدفمند از یک مدرسه عادی انتخاب و در یک بحث گروهی متمرکز شرکت داده شدند. مطالعه به‌صورت تحلیل تماتیک انجام شد تا مضامین و الگوهای ناشی از تجارب همکاری معلمان شناسایی شود. یافته‌ها: نتایج نشان می‌دهد که معلمان با مدارس دیگر برای به‌اشتراک‌گذاری بهترین تجارب کلاس‌های فراگیر همکاری می‌کنند. همچنین آموزش‌های بیرونی از سوی کارشناسان مختلف از سازمان‌های گوناگون دریافت می‌کنند که آن‌ها را در زمینه آموزش فراگیر و راهبردهای مناسب برای محیط تدریس‌شان توانمند می‌سازد. علی‌رغم تأکید سیاست بر همکاری، مدرسه به‌صورت منفرد عمل می‌کند؛ مشارکت والدین حداقلی است و کمبود نیروی پشتیبان مانند کارکنان بهداشتی و روان‌شناسان برای تشخیص، حمایت روانی و عاطفی وجود دارد. نتیجه‌گیری: مطالعه به پویایی‌های همکاری ذی‌نفعان و ماهیت چندوجهی آن در ایجاد راهبردها و چارچوب‌های عملی پاسخگو و فراگیر که از معلمان در ایجاد مشارکت‌های قوی برای تقویت محیط‌های آموزشی فراگیر حمایت می‌کند، اشاره دارد. توصیه‌ها: بر اساس یافته‌ها، مطالعه توصیه می‌کند که نیاز به آگاه‌سازی والدین و جوامع درباره آموزش فراگیر وجود دارد. وزارت آموزش و پرورش باید با همکاری وزارت توسعه اجتماعی برای بسیج منابع جهت پرداخت هزینه‌های پنهان تحصیل و با وزارت بهداشت برای تشخیص صحیح همکاری نماید تا اطمینان حاصل شود این دانش‌آموزان در مدارس حضور یافته و تحصیلات خود را به پایان می‌رسانند.

BACKGROUND: Although virtual supports may promote engagement with brain-healthy lifestyle behaviours among aging adults, few are designed with the needs of end-users in mind. OBJECTIVE: This qualitative study explored the needs and preferences of integrating virtual peer support into brain health programs among Canadian adults aged 55 years and older. METHODS: = 18 women) were conducted and analyzed using thematic analysis. FINDINGS: Participants discussed different brain-healthy behaviours and outlined barriers and facilitators to maintaining a brain-healthy lifestyle. Most women reported perceived differences in experiences between genders, whereas most men did not perceive any gender differences in terms of brain-healthy lifestyles. Participants indicated interest in virtual supports that provide education on brain health, include peer support, promote social engagement, and empower aging adults to maintain autonomy. DISCUSSION: Findings underscore the importance of designing person-centered and gender-responsive virtual brain health programs that reflect aging adults' lived experiences to foster resilience.

زمینه: اگرچه حمایت‌های مجازی می‌تواند مشارکت در رفتارهای سبک زندگی مرتبط با سلامت مغز را در میان بزرگسالان سالمند ارتقا دهد، اما تعداد کمی از این حمایت‌ها با در نظر گرفتن نیازهای کاربران نهایی طراحی شده‌اند. هدف: این مطالعه کیفی به بررسی نیازها و ترجیحات ادغام حمایت همتای مجازی در برنامه‌های سلامت مغز در میان بزرگسالان کانادایی ۵۵ ساله و بالاتر پرداخت. روش‌ها: مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با ۱۸ زن انجام و با استفاده از تحلیل تماتیک بررسی شد. یافته‌ها: شرکت‌کنندگان رفتارهای مختلف مرتبط با سلامت مغز را مورد بحث قرار دادند و موانع و تسهیل‌کننده‌های حفظ سبک زندگی سالم برای مغز را بیان کردند. اکثر زنان تفاوت‌های ادراک‌شده‌ای را در تجارب بین جنسیت‌ها گزارش کردند، در حالی که اکثر مردان تفاوتی از نظر سبک زندگی سالم برای مغز بین جنسیت‌ها احساس نکردند. شرکت‌کنندگان به حمایت‌های مجازی که آموزش درباره سلامت مغز ارائه می‌دهد، شامل حمایت همتایان است، تعامل اجتماعی را ترویج می‌کند و بزرگسالان سالمند را برای حفظ خودمختاری توانمند می‌سازد، علاقه نشان دادند. بحث: یافته‌ها بر اهمیت طراحی برنامه‌های مجازی سلامت مغز با محوریت فرد و پاسخگو به جنسیت که بازتاب‌دهنده تجارب زیسته بزرگسالان سالمند باشد و تاب‌آوری را تقویت کند، تأکید دارد.

Support for the growing population of family caregivers in the United States remains a challenging public health issue. With a limited workforce to support families coping with chronic and degenerative conditions, caregivers are turning to individualized approaches to gain information and emotional support. One approach that may be gaining popularity in caregiving support is the use of Artificial Intelligence (AI) chatbots. This study examined caregivers' awareness and general use of AI chatbots, their use of AI chatbots for caregiving purposes, and variations in these outcomes by individual characteristics (e.g., the Big 5 personality traits, internet literacy, cognitive ability) and caregiving contextual factors (e.g., caregiving relationship, caregiving stress, the health condition of the care recipient). To this end, we used one of the waves of the Understanding America Study-Caregiving Lifecourse Experiences Assessed in Real-time (UAS-CLEAR), a longitudinal study of caregivers in the U.S. The sample consisted of 1,300 caregivers, with data collected between August and October 2025. We employed a cross-sectional, mixed-methods design, combining quantitative analysis of structured survey items with thematic coding of open-ended responses. Of the 487 respondents who reported being AI chatbot users, 25% used the technology for caregiving. Those who were more likely to use AI for caregiving were higher in openness, lower in internet literacy, lower in cognitive ability, helped with more caregiving tasks, and were more uncertain in their caregiving role. Over half (58%) used AI chatbots for information about caregiving, 34% for emotional support related to caregiving, and 37% reported other uses. Open-ended responses about individuals' experiences using AI chatbots for caregiving also revealed that the most common reason for use was information seeking. In addition, caregivers found the chatbot support to be useful, while acknowledging some limitations of their use. Future research should examine perceptions of AI chatbots among non-users, the mechanisms linking individual traits to caregiving-related chatbot use, and the longitudinal effects of such use on caregiver well-being.

حمایت از جمعیت رو به رشد مراقبان خانوادگی در ایالات متحده همچنان یک مسئله چالش‌برانگیز در حوزه سلامت عمومی است. با توجه به نیروی کار محدود برای حمایت از خانواده‌هایی که با شرایط مزمن و تحلیل‌برنده مواجه هستند، مراقبان به رویکردهای فردی برای کسب اطلاعات و حمایت عاطفی روی آورده‌اند. یکی از رویکردهایی که ممکن است در حمایت از مراقبان محبوبیت بیشتری پیدا کند، استفاده از چت‌بات‌های هوش مصنوعی (AI) است. این مطالعه به بررسی آگاهی و استفاده کلی مراقبان از چت‌بات‌های هوش مصنوعی، استفاده آن‌ها از چت‌بات‌های هوش مصنوعی برای اهداف مراقبتی، و تفاوت‌های این پیامدها بر اساس ویژگی‌های فردی (مانند پنج عامل بزرگ شخصیت، سواد اینترنتی، توانایی شناختی) و عوامل زمینه‌ای مراقبت (مانند نوع رابطه مراقبتی، استرس مراقبت، وضعیت سلامت دریافت‌کننده مراقبت) پرداخت. بدین منظور، یکی از موج‌های مطالعه Understanding America Study-Caregiving Lifecourse Experiences Assessed in Real-time (UAS-CLEAR)، که یک مطالعه طولی درباره مراقبان در ایالات متحده است، مورد استفاده قرار گرفت. نمونه شامل ۱۳۰۰ مراقب بود و داده‌ها بین اوت و اکتبر ۲۰۲۵ جمع‌آوری شد. ما از یک طرح مقطعی با روش‌های ترکیبی استفاده کردیم که تحلیل کمی پرسش‌های ساختاریافته پرسشنامه را با کدگذاری تماتیک پاسخ‌های باز ترکیب می‌کرد. از میان ۴۸۷ پاسخ‌دهنده‌ای که گزارش کردند کاربر چت‌بات هوش مصنوعی هستند، ۲۵٪ از این فناوری برای مراقبت استفاده کردند. افرادی که احتمال بیشتری داشت از هوش مصنوعی برای مراقبت استفاده کنند، در باز بودن بالاتر، در سواد اینترنتی پایین‌تر، در توانایی شناختی پایین‌تر، در انجام وظایف مراقبتی بیشتر و در نقش مراقبتی خود نامطمئن‌تر بودند. بیش از نیمی (۵۸٪) از چت‌بات‌های هوش مصنوعی برای کسب اطلاعات درباره مراقبت، ۳۴٪ برای حمایت عاطفی مرتبط با مراقبت و ۳۷٪ برای سایر کاربردها استفاده کردند. پاسخ‌های باز درباره تجربه افراد از استفاده از چت‌بات‌های هوش مصنوعی برای مراقبت نیز نشان داد که رایج‌ترین دلیل استفاده، جستجوی اطلاعات بوده است. علاوه بر این، مراقبان حمایت چت‌بات را مفید یافتند، در حالی که به برخی محدودیت‌های استفاده از آن نیز اذعان داشتند. پژوهش‌های آتی باید به بررسی ادراکات نسبت به چت‌بات‌های هوش مصنوعی در میان غیرکاربران، سازوکارهای پیونددهنده ویژگی‌های فردی با استفاده مراقبتی از چت‌بات و اثرات طولی چنین استفاده‌ای بر بهزیستی مراقبان بپردازند.

Background Artificial intelligence (AI) is rapidly changing education through generative AI, adaptive learning systems, automated assessment, intelligent teaching, and data-driven learning support. More and more AI-powered systems are mediating learning, communication, information searching, and, in some cases, emotional support. These technologies offer great promise for enhancing access, personalization, efficiency, and learner engagement, but they also present substantial psychological, ethical, and developmental problems. These challenges are exacerbated in Sub-Saharan Africa by inequalities in digital access, inadequate regulatory capacity, insufficient data-protection systems, language and cultural under-representation, and uneven institutional preparation. Policy and implications In this policy brief, we look at AI in education from the perspective of educational psychology, with a special emphasis on student well-being, learner agency, and resilience. It proposes that AI governance should extend beyond considerations of technology adoption and academic efficiency to explore how AI impacts autonomy, motivation, critical thinking, creativity, social relationships, psychological safety, and autonomous learning. The report emphasizes the importance of learner-centered national AI policies, age-appropriate safeguards, increased teacher capacity, inclusion of AI literacy in curricula, safeguarding of learner data, equal access to digital technology, culturally relevant artificial intelligence systems, and meaningful student participation in AI governance. Policies should ensure that AI is used to promote learning, yet safeguard student well-being, autonomy, privacy, dignity, and cognitive growth. It also underscores the need for African-led research and cross-sector collaboration to generate context-specific information on the long-term implications of AI for learners. Recommendations The brief argues that the success of AI integration in Sub-Saharan African education should be gauged not just by the acceptance of technology, but by its contribution to psychologically healthy, critically thinking, resilient, and autonomous learners. Conclusions A human-centered approach is therefore very important to ensuring that AI is a help and not a hindrance to the developmental and relational underpinnings of education.

زمینه: هوش مصنوعی (AI) به سرعت در حال تغییر آموزش از طریق هوش مصنوعی مولد، سامانه‌های یادگیری تطبیقی، ارزیابی خودکار، آموزش هوشمند و پشتیبانی یادگیری مبتنی بر داده است. سامانه‌های مبتنی بر هوش مصنوعی به طور فزاینده‌ای واسطه یادگیری، ارتباطات، جستجوی اطلاعات و در برخی موارد، حمایت عاطفی می‌شوند. این فناوری‌ها نویدبخش ارتقای دسترسی، شخصی‌سازی، کارآمدی و مشارکت یادگیرنده هستند، اما همچنین مشکلات روان‌شناختی، اخلاقی و تحولی قابل توجهی را به همراه دارند. این چالش‌ها در آفریقای زیرصحرایی به دلیل نابرابری در دسترسی دیجیتال، ظرفیت ناکافی مقررات‌گذاری، سامانه‌های ناکافی حفاظت از داده‌ها، کم‌نمایی زبانی و فرهنگی و آمادگی نهادی نامتوازن تشدید می‌شوند. سیاست و پیامدها: در این سیاست‌نامه، به هوش مصنوعی در آموزش از منظر روان‌شناسی تربیتی با تأکید ویژه بر بهزیستی دانش‌آموز، عاملیت یادگیرنده و تاب‌آوری پرداخته می‌شود. پیشنهاد می‌شود که حکمرانی هوش مصنوعی باید فراتر از ملاحظات پذیرش فناوری و کارآمدی علمی باشد و تأثیر هوش مصنوعی بر خودمختاری، انگیزش، تفکر انتقادی، خلاقیت، روابط اجتماعی، امنیت روان‌شناختی و یادگیری خودگردان را بررسی کند. این گزارش بر اهمیت سیاست‌های ملی هوش مصنوعی مبتنی بر یادگیرنده، تدابیر حفاظتی متناسب با سن، افزایش ظرفیت معلمان، گنجاندن سواد هوش مصنوعی در برنامه‌های درسی، حفاظت از داده‌های یادگیرنده، دسترسی برابر به فناوری دیجیتال، سامانه‌های هوش مصنوعی متناسب با فرهنگ و مشارکت معنادار دانش‌آموزان در حکمرانی هوش مصنوعی تأکید می‌کند. سیاست‌ها باید تضمین کنند که هوش مصنوعی برای ارتقای یادگیری به کار گرفته شود، اما بهزیستی، خودمختاری، حریم خصوصی، کرامت و رشد شناختی دانش‌آموزان نیز حفظ گردد. همچنین بر ضرورت پژوهش‌های هدایت‌شده توسط آفریقا و همکاری بین‌بخشی برای تولید اطلاعات متناسب با زمینه در خصوص پیامدهای بلندمدت هوش مصنوعی برای یادگیرندگان تأکید می‌شود. توصیه‌ها: این سیاست‌نامه استدلال می‌کند که موفقیت ادغام هوش مصنوعی در آموزش آفریقای زیرصحرایی باید نه تنها با پذیرش فناوری، بلکه با سهم آن در پرورش یادگیرندگان سالم از نظر روان‌شناختی، منتقد، تاب‌آور و خودمختار سنجیده شود. نتیجه‌گیری: بنابراین رویکرد انسان‌محور برای اطمینان از اینکه هوش مصنوعی به جای مانع، یاری‌رسان بنیان‌های تحولی و ارتباطی آموزش باشد، بسیار مهم است.