مصرف مواد

Information technology (IT) professionals in India work under tight deadlines, long hours, job insecurity and rapid technological change, and Indian studies report substantial levels of stress, depressive symptoms and burnout in this group. How employees cope may help explain why some function well under these conditions while others do not. This narrative review synthesises research on coping strategies and psychological well-being among Indian IT professionals, drawing also on studies of other Indian occupational groups and international technology workers, with particular attention to gender. The evidence shows that approach-oriented strategies such as planning, active coping, positive reframing, acceptance and seeking support are generally associated with better well-being, whereas denial, behavioural disengagement, substance use and self-blame are associated with poorer well-being. Gender findings are inconsistent: some studies report higher stress or burnout among women, while others find no gender difference in depression, anxiety or well-being. Most studies are cross-sectional, use differing measures and were conducted during the COVID-19 pandemic. The review identifies the need for strategy-level analysis of coping, gender-balanced samples, research in under-studied IT hubs such as Gurgaon, and longitudinal designs.

In April 2026, US President Donald Trump signed an executive order fast-tracking access to psilocybin and ibogaine for the treatment of serious mental illness. This follows decades in which psychedelics had been vilified as a group of drugs entirely lacking in therapeutic potential, associated with counter-cultural groups such as hippies, and whose use was both criminalised and widely stigmatised. Our central questions are: How have the substances, practices, understandings and relationships that comprise psychedelic use developed, and shifted, over time? And how might we best understand the overall structure and dynamics of such changes? We argue that the recent psychedelic renaissance cannot be understood as the simple ‘discovery’ of a therapeutic potential that previously lay dormant in the substances themselves. It is better grasped as a part-process of longer-term informalisation processes, bound up with shifting balances of power between established and outsider groups and with the changing behavioural and emotional standards – the social canons – through which psychedelic use has become refigured. Drawing on the figurational sociology of Norbert Elias and relational work on substance use and health, we trace the shift in psychedelics from counter-cultural sacrament to therapy and technology of the self. Through dialogue with a multimodal, multi-source evidential base, we develop the concept of ‘pharmaceuticalisation from below’ to characterise both the contemporary uptake of psychedelics and the broader figurational dynamics this expresses.

Abstract Background Borderline personality disorder (BPD) is a severe mental illness associated with emotional and functional impairment, elevated suicide risk, and high individual and societal costs. BPD is under-researched in the general population, especially among males, and from a developmental perspective. We examined the prevalence and development of BPD symptoms in young men and explored the longitudinal associations with risk-taking behaviors. Methods Data came from the prospective-longitudinal Cohort Study on Substance Use Risk Factors (C-SURF), a population sample of young men. Participants were screened for BPD risk using the McLean Screening Instrument (MSI-BPD) at mean age 25 (2016–2018; n = 5,516) and again at mean age 28 (2019–2020; n = 5,367). Risk-taking behaviors (e.g., interpersonal violence, gambling, substance use) were self-reported at both time points. Multilevel regression models examined within-person changes in BPD symptoms, including self-harm, and risk-taking behaviors over time. Results 7.4% of participants had a high risk of BPD, defined by endorsing 7 + MSI-BPD items at least once. Among those with 7 + items endorsed at the first assessment, 29.5% still endorsed 7 + items three years later. Despite a general within-person decline in BPD symptoms with age, participants at initially high risk for BPD continued to exhibit elevated levels of risk-taking behaviors after three years. Conclusion BPD symptomatology affects a substantial proportion of young men. Despite its modest stability over time, it is associated with persistent engagement in various risk-taking behaviors. Interventions targeting BPD symptoms in male populations may offer a promising avenue towards mitigating substantial psychosocial burden associated with these behaviors.

Introduction: Drug use and human immunodeficiency virus (HIV) infection remain major public health challenges, particularly among adolescents and young adults. Educational materials supported by artificial intelligence (AI) represent an innovative approach to health promotion strategies. Objective: To develop and validate an artificial intelligence-supported educational brochure for the prevention of drug use and HIV infection among adolescents and young adults. Methods: A technological development study with a mixed-methods approach was conducted at the Universidad de Ciencias Médicas de Santiago de Cuba between August and October 2026. The development of the brochure comprised three phases: literature review and scientific content curation, AI-assisted graphic design, and expert validation. Means, standard deviations, and the Content Validity Index (CVI) were calculated. Results: An educational brochure was developed in both printed and digital formats addressing the prevention of drug use and HIV infection. The overall CVI was 0.96, and mean scores ranged from 4.63 to 4.88. Overall, 93.8% of responses were rated as "Agree" or "Strongly Agree." Conclusions: The educational brochure demonstrated adequate content validity and represents a useful educational resource for strengthening the prevention of drug use and HIV infection. Artificial intelligence proved to be an effective supportive tool when its use was accompanied by expert supervision and validation.

Background Cumulative exposure to adverse childhood experiences (ACEs) is associated with an increased risk of substance use, overdose, and suicide. Rural children are more likely to experience most ACEs. There is limited literature contextualizing rural individuals’ experiences with ACEs. Public Health 3.0 calls for multisector partner engagement to generate collective impact. The purpose of this study was to evaluate rural providers’ perspectives on challenges and recommendations for ACEs mitigation in their community from a cross-sector context. Participants and setting Participants were 74 providers enrolled in an online ACEs training. Participants lived and/or worked in five rural Missouri counties with high drug overdose death rates. Methods This was a conventional content analysis of written responses to structured discussion prompts from three training modules. Analysis included familiarization, inductive identification of major codes, and refinement of codes, followed by independent coding by two authors until consensus, and reporting major patterns. Artificial intelligence supported preliminary code development. An adapted Sequential Intercept Model (SIM) framework organized challenges and recommendations by setting. Results Results included personal stories about how ACEs impacted their communities through overdose, suicide, homelessness, unemployment, and adverse health effects. Settings included schools, government, healthcare, daycares, criminal justice, Extension, fire departments, libraries, and nonprofits. Participants recommended expanding the ACEs definition to include satanic abuse, bullying, incest, war, genocide, military family stressors, and death of a loved one. Intervention recommendations included whole-family interventions, community-wide training, trauma-informed training, expanded access to treatment, classes in prison/jails, and fostering positive childhood experiences. Conclusion Community voice is necessary to contextualize setting-specific insights that inform development of upstream interventions appropriate for and tailored to the community. Participants identified both strategies that could be incorporated into everyday practice—including empathy, listening, providing judgment-free and safe spaces, providing food for children experiencing hunger, encouraging positive childhood experiences, mentoring, and connecting individuals with resources for food, shelter, clothing, and mental health—and broader structural changes that may require policy-level action. The adapted SIM organizes these concepts.

This study aimed to investigate the longitudinal relationship between everyday discrimination experienced among 707 lesbian, gay, and bisexual individuals and their substance use over two years, considering age group as a moderator. The findings revealed that higher levels of everyday discrimination and younger age group were linked to increased substance use after two years. The interaction term between everyday discrimination and age group was also significant, demonstrating that the relationship between everyday discrimination and substance use after two years was more pronounced among younger individuals compared to those of the average age group. Implications for counseling professionals are discussed.

هدف این مطالعه بررسی رابطهٔ طولی بین تبعیض روزمره تجربه‌شده در میان ۷۰۷ فرد همجنس‌گرا، دوجنس‌گرا و مصرف مواد آن‌ها طی دو سال، با در نظر گرفتن گروه سنی به عنوان تعدیل‌گر بود. یافته‌ها نشان داد که سطوح بالاتر تبعیض روزمره و گروه سنی جوان‌تر با افزایش مصرف مواد پس از دو سال مرتبط بودند. همچنین، عبارت تعاملی بین تبعیض روزمره و گروه سنی معنادار بود و نشان داد که رابطهٔ بین تبعیض روزمره و مصرف مواد پس از دو سال در میان افراد جوان‌تر نسبت به افراد با میانگین سنی، برجسته‌تر است. پیامدهای این یافته‌ها برای متخصصان مشاوره مورد بحث قرار گرفته است.

Background Suicidal behaviors among adolescents are a serious global public health concern and are closely linked to both mental health and everyday lifestyle behaviors. Suicidal ideation, planning, and attempts lie along a spectrum of increasing severity. However, how psychological distress and health-related behaviors interact to influence suicide risk is complex and not yet fully understood. This study aimed to identify key mental health and lifestyle factors associated with different stages of adolescent suicidal behaviors using interpretable machine learning methods. Methods Data were obtained from the 2021 Youth Risk Behavior Surveillance System (YRBS), a nationally representative survey of U.S. high school students. After data cleaning and multiple imputation, 16,946 adolescents aged 14–18 years were included in the analysis. Extreme Gradient Boosting (XGBoost) models were developed to predict suicidal ideation, suicide planning, and suicide attempts. Model performance was assessed using the area under the receiver operating characteristic curve (AUC) and related metrics. Feature importance was examined using gain-based measures, while SHapley Additive exPlanations (SHAP) and partial dependence plots were used to explore the direction, strength, and nonlinear effects of key predictors. Results All three XGBoost models showed satisfactory predictive performance. Mental health factors, particularly persistent feelings of sadness and self-rated mental health, were the strongest predictors across all stages of suicidal behaviors. Lifestyle behaviors, including sleep duration, physical activity, diet, screen time, and substance use, also contributed meaningfully to risk prediction, although their relative importance differed by outcome. SHAP analyses indicated that greater sadness and poorer mental health were strongly associated with higher suicide risk, whereas adequate sleep and higher levels of physical activity were associated with lower predicted risk. Substance use, including alcohol, cigarette, and marijuana use, played an important role in predicting suicide attempts than suicidal ideation or planning. Partial dependence analyses showed nonlinear and threshold effects, especially for sadness, mental health status, and sleep duration. Conclusion Mental health factors, especially persistent sadness and overall psychological well-being, were among the most prominent factors associated with suicidal behaviors among adolescents, while lifestyle behaviors showed important and stage-specific associations. Interpretable machine learning approaches help identify complex and nonlinear patterns associated with adolescent suicide risk and offer valuable insights to guide targeted, evidence-based prevention efforts.

زمینه: رفتارهای خودکشی در میان نوجوانان یک نگرانی جدی بهداشت عمومی در سطح جهانی است و ارتباط نزدیکی با سلامت روان و رفتارهای سبک زندگی روزمره دارد. افکار خودکشی، برنامه‌ریزی و اقدام به خودکشی در طیفی با شدت فزاینده قرار دارند. با این حال، نحوه تعامل پریشانی روان‌شناختی و رفتارهای مرتبط با سلامت برای تأثیرگذاری بر خطر خودکشی پیچیده بوده و هنوز به طور کامل درک نشده است. هدف این مطالعه شناسایی عوامل کلیدی سلامت روان و سبک زندگی مرتبط با مراحل مختلف رفتارهای خودکشی در نوجوانان با استفاده از روش‌های یادگیری ماشین قابل تفسیر بود. روش‌ها: داده‌ها از سیستم پایش رفتارهای پرخطر نوجوانان (YRBS) در سال 2021، که یک پیمایش ملی نماینده از دانش‌آموزان دبیرستانی ایالات متحده است، به دست آمد. پس از پاک‌سازی داده‌ها و برآورد چندگانه، 16,946 نوجوان 14 تا 18 ساله در تحلیل وارد شدند. مدل‌های Extreme Gradient Boosting (XGBoost) برای پیش‌بینی افکار خودکشی، برنامه‌ریزی خودکشی و اقدام به خودکشی توسعه یافتند. عملکرد مدل با استفاده از مساحت زیر منحنی مشخصه عملکرد گیرنده (AUC) و معیارهای مرتبط ارزیابی شد. اهمیت ویژگی‌ها با استفاده از معیارهای مبتنی بر gain بررسی شد و برای بررسی جهت، شدت و اثرات غیرخطی پیش‌بین‌های کلیدی از SHapley Additive exPlanations (SHAP) و نمودارهای وابستگی جزئی استفاده گردید. یافته‌ها: هر سه مدل XGBoost عملکرد پیش‌بینی رضایت‌بخشی نشان دادند. عوامل سلامت روان، به ویژه احساسات مداوم غمگینی و ارزیابی ذهنی سلامت روان، قوی‌ترین پیش‌بین‌ها در تمام مراحل رفتارهای خودکشی بودند. رفتارهای سبک زندگی شامل مدت خواب، فعالیت بدنی، رژیم غذایی، زمان استفاده از صفحه نمایش و مصرف مواد نیز به طور معناداری در پیش‌بینی خطر نقش داشتند، اگرچه اهمیت نسبی آن‌ها بسته به پیامد متفاوت بود. تحلیل‌های SHAP نشان داد که غمگینی بیشتر و سلامت روان ضعیف‌تر به طور قوی با افزایش خطر خودکشی مرتبط است، در حالی که خواب کافی و سطوح بالاتر فعالیت بدنی با کاهش خطر پیش‌بینی‌شده همراه بودند. مصرف مواد، از جمله مصرف الکل، سیگار و ماری‌جوانا، نقش مهم‌تری در پیش‌بینی اقدام به خودکشی نسبت به افکار یا برنامه‌ریزی خودکشی داشت. تحلیل‌های وابستگی جزئی اثرات غیرخطی و آستانه‌ای را به ویژه برای غمگینی، وضعیت سلامت روان و مدت خواب نشان داد. نتیجه‌گیری: عوامل سلامت روان، به ویژه غمگینی مداوم و بهزیستی روان‌شناختی کلی، از برجسته‌ترین عوامل مرتبط با رفتارهای خودکشی در نوجوانان بودند، در حالی که رفتارهای سبک زندگی نیز ارتباطات مهم و مرحله‌محور نشان دادند. رویکردهای یادگیری ماشین قابل تفسیر به شناسایی الگوهای پیچیده و غیرخطی مرتبط با خطر خودکشی نوجوانان کمک می‌کنند و بینش‌های ارزشمندی برای هدایت تلاش‌های پیشگیرانه هدفمند و مبتنی بر شواهد ارائه می‌دهند.

LGBTQ+ adolescents face more substance use risk than straight peers; however, within-group differences remain understudied. This study analyzed 2023 Youth Risk Behavior Survey data to compare alcohol and cannabis use between bisexual adolescents and their peers. Bisexual adolescents were 1.31x as likely to use alcohol as peers identifying “some other way” (95% CI [1.01, 1.52]). Cannabis use was 1.57x as likely among bisexual adolescents as straight adolescents (95% CI [1.48, 1.64]), 1.30x as likely as lesbian/gay adolescents (95% CI [1.02, 1.50]), and 1.64x as likely as peers unsure of their sexual identity (95% CI [1.46, 1.76]). Use of both substances was 1.54x as likely among bisexual adolescents as straight peers (95% CI [1.47, 1.61]) and 1.28x as likely as peers unsure of their sexual identity (95% CI [1.04, 1.45]). Findings support elevated cannabis use risk among bisexual adolescents. Bisexual-specific stressor awareness may enhance adolescent cannabis use prevention and reduction efforts.

نوجوانان LGBTQ+ با خطر بیشتری برای مصرف مواد نسبت به همسالان دگرجنس‌گرا مواجه هستند؛ با این حال، تفاوت‌های درون‌گروهی کمتر مورد مطالعه قرار گرفته‌اند. این پژوهش داده‌های پیمایش رفتارهای پرخطر نوجوانان سال ۲۰۲۳ را برای مقایسه مصرف الکل و کانابیس بین نوجوانان دوجنس‌گرا و همسالان آن‌ها تحلیل کرد. احتمال مصرف الکل در نوجوانان دوجنس‌گرا ۱٫۳۱ برابر بیشتر از همسالانی بود که هویت جنسی خود را «به گونه‌ای دیگر» اعلام کرده بودند (۹۵٪ CI [1.01, 1.52]). احتمال مصرف کانابیس در نوجوانان دوجنس‌گرا ۱٫۵۷ برابر بیشتر از نوجوانان دگرجنس‌گرا (۹۵٪ CI [1.48, 1.64])، ۱٫۳۰ برابر بیشتر از نوجوانان همجنس‌گرا/لزبین (۹۵٪ CI [1.02, 1.50]) و ۱٫۶۴ برابر بیشتر از همسالانی بود که نسبت به هویت جنسی خود مطمئن نبودند (۹۵٪ CI [1.46, 1.76]). احتمال مصرف هر دو ماده در نوجوانان دوجنس‌گرا ۱٫۵۴ برابر بیشتر از همسالان دگرجنس‌گرا (۹۵٪ CI [1.47, 1.61]) و ۱٫۲۸ برابر بیشتر از همسالانی بود که نسبت به هویت جنسی خود مطمئن نبودند (۹۵٪ CI [1.04, 1.45]). یافته‌ها نشان‌دهنده افزایش خطر مصرف کانابیس در میان نوجوانان دوجنس‌گرا است. آگاهی از عوامل استرس‌زای خاص دوجنس‌گرایان می‌تواند تلاش‌ها برای پیشگیری و کاهش مصرف کانابیس در نوجوانان را بهبود بخشد.

Background The 7 October 2023, terrorist attack at the Nova Festival in southern Israel caused deaths, injuries, hostage-taking and prolonged life-threatening exposure, creating an urgent need for early interventions to reduce post-traumatic morbidity. Although prolonged exposure is an established post-traumatic stress disorder (PTSD) treatment, its feasibility and benefit during ongoing threat remain unclear. Aims This preliminary study evaluated a war-adapted brief prolonged exposure protocol (WBPE) delivered shortly after trauma in Nova Festival survivors with acute stress disorder. Method Forty survivors completed the WBPE and were assessed at baseline and immediately post treatment. A subsample of 27 WBPE completers and 18 untreated wait-list controls was reassessed after 5 months. Outcomes were PTSD (PDS-5), depression (PHQ-9) and anxiety (GAD-7) symptom severity. Results WBPE was associated with significant reductions in PTSD, depression and anxiety immediately after treatment. At 5 months, WBPE participants showed greater reductions in PTSD and depressive symptom severity and lower PTSD and depression symptom scores than controls, with large effect sizes. Anxiety symptoms improved in both groups, consistent with possible natural recovery. Clinically significant depressive symptoms (48.15 v . 77.78%) and anxiety symptoms (37.04 v . 72.22%) were less frequent in WBPE participants than controls, whereas probable PTSD rates did not differ significantly. Substance use during the study period was associated with poorer outcomes and smaller symptom reductions. Conclusions WBPE appears feasible and potentially beneficial under wartime conditions, with meaningful improvements in PTSD and depression despite persistent threat. Substance use was linked to poorer recovery and should be systematically assessed in post-trauma care.

زمینه: حمله تروریستی ۷ اکتبر ۲۰۲۳ در جشنواره Nova در جنوب اسرائیل منجر به مرگ، جراحت، گروگان‌گیری و مواجهه طولانی مدت با تهدید جانی شد و نیاز فوری به مداخلات زودهنگام برای کاهش عوارض پس از سانحه را ایجاد کرد. اگرچه مواجهه طولانی مدت به عنوان درمانی اثبات‌شده برای اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) شناخته می‌شود، اما امکان‌پذیری و سودمندی آن در شرایط تهدید مداوم همچنان نامشخص است. اهداف: این مطالعه مقدماتی، پروتکل مواجهه طولانی مدت کوتاه‌مدت سازگار با شرایط جنگ (WBPE) را که مدت کوتاهی پس از سانحه در بازماندگان جشنواره Nova مبتلا به اختلال استرس حاد اجرا شد، ارزیابی کرد. روش: چهل نفر از بازماندگان WBPE را تکمیل کردند و در ابتدا و بلافاصله پس از درمان مورد ارزیابی قرار گرفتند. زیرنمونه‌ای متشکل از ۲۷ نفر از افرادی که WBPE را تکمیل کردند و ۱۸ نفر گروه کنترل در فهرست انتظار بدون درمان، پس از ۵ ماه مجدداً ارزیابی شدند. پیامدها شامل شدت علائم PTSD (PDS-5)، افسردگی (PHQ-9) و اضطراب (GAD-7) بود. نتایج: WBPE با کاهش معنادار علائم PTSD، افسردگی و اضطراب بلافاصله پس از درمان همراه بود. پس از ۵ ماه، شرکت‌کنندگان WBPE کاهش بیشتری در شدت علائم PTSD و افسردگی و نمرات پایین‌تر علائم PTSD و افسردگی نسبت به گروه کنترل نشان دادند و اندازه اثر بزرگی مشاهده شد. علائم اضطراب در هر دو گروه بهبود یافت که با بهبودی طبیعی احتمالی سازگار است. علائم بالینی معنادار افسردگی (۴۸٫۱۵ در مقابل ۷۷٫۷۸ درصد) و اضطراب (۳۷٫۰۴ در مقابل ۷۲٫۲۲ درصد) در شرکت‌کنندگان WBPE کمتر از گروه کنترل بود، در حالی که نرخ‌های احتمالی PTSD تفاوت معناداری نداشت. مصرف مواد در دوره مطالعه با پیامدهای ضعیف‌تر و کاهش کمتر علائم همراه بود. نتیجه‌گیری: به نظر می‌رسد WBPE در شرایط جنگی امکان‌پذیر و بالقوه سودمند باشد و با وجود تهدید مداوم، بهبود معناداری در PTSD و افسردگی ایجاد کند. مصرف مواد با بهبودی ضعیف‌تر مرتبط بود و باید به طور نظام‌مند در مراقبت‌های پس از سانحه ارزیابی شود.

Background Older people have higher rates of death by suicide, and both self-harm and suicidal ideation are major risk factors for suicide. There is limited data relating to this group internationally. Aims The objective of this study was to identify the clinical and sociodemographic variables associated with psychiatric admissions for older people who present with self-harm and suicidal ideation to emergency departments in Ireland. Method This is a cohort study of older people in Ireland, utilising data collected by the National Clinical Programme for Self-Harm and Suicide-Related Ideation (NCPSHI). It is a national data-set including anonymised data from all participating emergency departments in Ireland, comprising 72 810 presentations over 5 years (2018–2020). We examined the characteristics of people aged over 60 presenting with self-harm and suicidal ideation ( n = 4866). The variables associated with suicidal ideation and behaviours were explored using multivariable analysis. Results Nationally, 7% of the patients presenting were aged over 60 years. One-quarter (26.8%) of older people presenting with self-harm required psychiatric admission (16.3% all-ages). On multivariable analysis, the relationship between self-harm and psychiatric admission was not statistically significant (reference group was those with suicidal ideation), after controlling for gender, year of presentation, substance use and need for medical admission odds ratio 0.977 (CI0.936–1.020). Conclusions Our results outline the characteristics of older people presenting to Irish emergency departments with self-harm and suicidal ideation, which are associated with psychiatric admission. Further research is needed to understand the factors driving these presentations and to tailor our services to meet the needs of older people.

زمینه و هدف: سالمندان نرخ بالاتری از مرگ ناشی از خودکشی دارند و هر دو عامل آسیب‌ به خود و افکار خودکشی از مهم‌ترین عوامل خطر برای خودکشی محسوب می‌شوند. داده‌های محدودی در سطح بین‌المللی درباره این گروه وجود دارد. هدف: هدف این مطالعه شناسایی متغیرهای بالینی و جمعیت‌شناختی مرتبط با بستری روان‌پزشکی در سالمندانی بود که با آسیب‌ به خود و افکار خودکشی به بخش‌های اورژانس در ایرلند مراجعه می‌کنند. روش: این پژوهش یک مطالعه کوهورت از سالمندان در ایرلند است که با استفاده از داده‌های جمع‌آوری‌شده توسط برنامه بالینی ملی برای آسیب‌ به خود و افکار مرتبط با خودکشی (NCPSHI) انجام شده است. این مجموعه داده ملی شامل داده‌های ناشناس از همه بخش‌های اورژانس مشارکت‌کننده در ایرلند است و ۷۲٬۸۱۰ مراجعه در طول ۵ سال (۲۰۱۸ تا ۲۰۲۰) را در بر می‌گیرد. ویژگی‌های افراد بالای ۶۰ سال که با آسیب‌ به خود و افکار خودکشی مراجعه کرده‌اند (n = 4866) بررسی شد. متغیرهای مرتبط با افکار و رفتارهای خودکشی با استفاده از تحلیل چندمتغیره بررسی شدند. یافته‌ها: در سطح ملی، ۷٪ از بیماران مراجعه‌کننده بالای ۶۰ سال بودند. یک‌چهارم (۲۶٫۸٪) از سالمندانی که با آسیب‌ به خود مراجعه کرده بودند نیاز به بستری روان‌پزشکی داشتند (۱۶٫۳٪ در همه سنین). در تحلیل چندمتغیره، رابطه بین آسیب‌ به خود و بستری روان‌پزشکی از نظر آماری معنادار نبود (گروه مرجع افرادی با افکار خودکشی بودند)، پس از کنترل جنسیت، سال مراجعه، مصرف مواد و نیاز به بستری پزشکی، نسبت شانس ۰٫۹۷۷ (CI0.936–1.020) به دست آمد. نتیجه‌گیری: نتایج ما ویژگی‌های سالمندانی را که با آسیب‌ به خود و افکار خودکشی به بخش‌های اورژانس ایرلند مراجعه می‌کنند و با بستری روان‌پزشکی مرتبط هستند، تبیین می‌کند. پژوهش‌های بیشتری برای درک عوامل مؤثر بر این مراجعات و تطبیق خدمات با نیازهای سالمندان مورد نیاز است.

OBJECTIVES: This study aimed to comprehensively investigate the psychometric properties of the Montgomery-Åsberg Depression Rating Scale (MADRS) in a sample from Northeast Brazil. METHODS: Data were obtained from a cross-sectional study of 303 participants with depressive disorders assessed using the MINI 7.02, MADRS, GAD-7, and ASSIST 3.0. We evaluated reliability, construct validity, convergent and discriminant validity, and diagnostic accuracy. RESULTS: Regarding reliability, the instrument demonstrated robust internal consistency, supported by strong Cronbach's alpha and McDonald's omega coefficients. In terms of construct validity, Exploratory Factor Analysis (EFA) indicated a single-factor solution, while the H-index supported a replicable latent structure. However, formal assessments of closeness to unidimensionality suggested that the scale is not strictly unidimensional. For convergent and discriminant validity, correlational analyses showed a moderate association with anxiety symptoms and weak associations with substance use measures, respectively. Regarding accuracy, ROC curve analysis indicated that a cutoff score of 9 is useful for screening, whereas 18 may better identify a depressive episode. CONCLUSION: While the MADRS remains a valuable tool, structural refinements could further enhance its psychometric performance across distinct clinical settings.

اهداف: این مطالعه با هدف بررسی جامع ویژگی‌های روان‌سنجی مقیاس درجه‌بندی افسردگی مونتگومری-آسبرگ (MADRS) در نمونه‌ای از شمال‌شرق برزیل انجام شد. روش‌ها: داده‌ها از یک مطالعه مقطعی با ۳۰۳ شرکت‌کننده مبتلا به اختلالات افسردگی که با استفاده از MINI 7.02، MADRS، GAD-7 و ASSIST 3.0 ارزیابی شدند، به‌دست آمد. پایایی، روایی سازه، روایی همگرا و واگرا و دقت تشخیصی مورد ارزیابی قرار گرفتند. نتایج: از نظر پایایی، ابزار مذکور انسجام درونی قوی‌ای را نشان داد که توسط ضرایب آلفای کرونباخ و امگا مک‌دونالد تأیید شد. از نظر روایی سازه، تحلیل عاملی اکتشافی (EFA) راه‌حل تک‌عاملی را نشان داد، در حالی که شاخص H ساختار نهفته قابل تکرار را تأیید کرد. با این حال، ارزیابی‌های رسمی نزدیکی به تک‌بعدی بودن نشان داد که این مقیاس کاملاً تک‌بعدی نیست. برای روایی همگرا و واگرا، تحلیل‌های همبستگی به ترتیب ارتباط متوسط با علائم اضطراب و ارتباط ضعیف با شاخص‌های مصرف مواد را نشان دادند. از نظر دقت، تحلیل منحنی ROC نشان داد که نمره برش ۹ برای غربالگری مفید است، در حالی که نمره ۱۸ ممکن است برای شناسایی اپیزود افسردگی مناسب‌تر باشد. نتیجه‌گیری: اگرچه MADRS همچنان ابزاری ارزشمند است، اصلاحات ساختاری می‌تواند عملکرد روان‌سنجی آن را در محیط‌های بالینی مختلف بهبود بخشد.

This study assessed whether associations between suicidality, victimization, and hopelessness varied across heterosexual, bisexual, homosexual, and unsure-orientation youth. Data comprised 20,367 complete cases drawn from the 2015-2023 Youth Risk Behavior Surveillance System. Overlap propensity score weights balanced more than 40 suicidality-related covariates (e.g., gender, age, race/ethnicity, health behaviors, substance use, and risk-seeking behaviors) across groups. Weighted logistic regressions estimated group differences and tested sexual orientation by stressor interactions. After weighting, bisexual, homosexual, and unsure-orientation youth exhibited significantly higher odds of suicidal ideation and planning compared to heterosexual peers (ORs = 2.06-4.19), though adjusted differences in suicide attempts were varied (ORs = 0.89-1.46). While victimization and hopelessness were robustly associated with ideation and planning across all groups (ORs = 1.73-3.32), their associations with suicide attempts were inconsistent (ORs = 0.32-1.45). Interaction analyses between sexual orientation and these stressors showed inconsistent results (ORs = 0.54-1.69), suggesting that, the impact of victimization and hopelessness may not vary uniformly by orientation. Supplementary analyses of 2023 data indicated that among transgender youth, victimization had a weaker association with suicide outcomes (ORs = 0.56-0.99), whereas hopelessness was more strongly correlated with ideation and planning (ORs = 1.46-5.73). These transgender-specific estimates should be interpreted with caution due to small subgroup size and limited covariate overlap. Together, these findings highlight heterogeneity in suicidality across sexual-orientation groups and emphasize the need for longitudinal research with richer contextual and biological measures to clarify mechanisms and subgroup-specific risk and protective factors.

این مطالعه بررسی کرد که آیا ارتباط میان خودکشی‌گرایی، قربانی‌شدن و ناامیدی در میان نوجوانان دگرجنس‌گرا، دوجنس‌گرا، همجنس‌گرا و دارای گرایش نامطمئن متفاوت است یا خیر. داده‌ها شامل ۲۰٬۳۶۷ مورد کامل از سامانه پایش رفتارهای پرخطر جوانان در سال‌های ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۳ بود. وزن‌دهی امتیاز گرایش همپوشان بیش از ۴۰ متغیر مرتبط با خودکشی‌گرایی (مانند جنسیت، سن، نژاد/قومیت، رفتارهای سلامت، مصرف مواد و رفتارهای خطرپذیر) را در میان گروه‌ها متعادل کرد. رگرسیون‌های لجستیک وزن‌دهی‌شده تفاوت‌های گروهی را برآورد کرده و تعامل گرایش جنسی با عوامل استرس‌زا را آزمودند. پس از وزن‌دهی، نوجوانان دوجنس‌گرا، همجنس‌گرا و با گرایش نامطمئن نسبت به همتایان دگرجنس‌گرا احتمال معنادار بیشتری برای افکار خودکشی و برنامه‌ریزی برای خودکشی نشان دادند (ORs = 2.06-4.19)، اگرچه تفاوت‌های تعدیل‌شده در اقدام به خودکشی متغیر بود (ORs = 0.89-1.46). در حالی که قربانی‌شدن و ناامیدی با افکار خودکشی و برنامه‌ریزی برای خودکشی در همه گروه‌ها ارتباط قوی داشتند (ORs = 1.73-3.32)، ارتباط آن‌ها با اقدام به خودکشی ناسازگار بود (ORs = 0.32-1.45). تحلیل‌های تعاملی میان گرایش جنسی و این عوامل استرس‌زا نتایج ناسازگاری نشان داد (ORs = 0.54-1.69) که حاکی از آن است که تأثیر قربانی‌شدن و ناامیدی ممکن است به طور یکنواخت بر اساس گرایش جنسی متفاوت نباشد. تحلیل‌های تکمیلی داده‌های ۲۰۲۳ نشان داد که در میان نوجوانان تراجنسیتی، قربانی‌شدن ارتباط ضعیف‌تری با پیامدهای خودکشی داشت (ORs = 0.56-0.99)، در حالی که ناامیدی با افکار خودکشی و برنامه‌ریزی برای خودکشی همبستگی قوی‌تری داشت (ORs = 1.46-5.73). این برآوردهای خاص تراجنسیتی به دلیل اندازه کوچک زیرگروه و همپوشانی محدود متغیرها باید با احتیاط تفسیر شود. این یافته‌ها ناهمگونی خودکشی‌گرایی در میان گروه‌های مختلف گرایش جنسی را برجسته کرده و بر نیاز به پژوهش‌های طولی با سنجه‌های غنی‌تر زمینه‌ای و زیستی برای روشن شدن سازوکارها و عوامل خطر و محافظت‌کننده ویژه زیرگروه‌ها تأکید می‌کند.

Abstract Drawing on Luthar’s relational framework of resilience, this study examines how parental resilience operates within marital dynamics to shape adolescent adjustment in Mexican-origin families. Using four waves of data from 604 families (M adolage = 12.41, SD = 0.97; 54.3% girls), we tested a longitudinal cascade linking W1 parental resilience to W4 adolescent anxiety and substance use via W2 marital warmth, W3 marital satisfaction, and W3 adolescents’ perceptions of interparental conflict. Actor-partner interdependence models revealed both intrapersonal and interpersonal pathways: wives’ resilience predicted own marital warmth, whereas husbands’ resilience predicted wives’ warmth. Indirect effects indicated that wives’ resilience was associated with lower adolescent anxiety and substance use through warmer marital interactions, higher marital satisfaction, and reduced perceived conflict. These findings position resilience as a promotive relational resource enacted within the marital dyad, advancing interparental positivity spillover theory by identifying parental resilience as upstream drivers of family processes that shape adolescent psychopathology.

چکیده: با بهره‌گیری از چارچوب ارتباطی تاب‌آوری لوتار، این پژوهش بررسی می‌کند که چگونه تاب‌آوری والدین در بستر پویایی‌های زناشویی بر سازگاری نوجوانان در خانواده‌های با اصالت مکزیکی تأثیر می‌گذارد. با استفاده از داده‌های چهار موج از ۶۰۴ خانواده (میانگین سن نوجوانان = ۱۲٫۴۱، انحراف معیار = ۰٫۹۷؛ ۵۴٫۳٪ دختر)، یک مدل آبشاری طولی مورد آزمون قرار گرفت که تاب‌آوری والدین در موج اول را به اضطراب و مصرف مواد نوجوانان در موج چهارم از طریق گرمی زناشویی در موج دوم، رضایت زناشویی در موج سوم و ادراک نوجوانان از تعارض بین‌والدی در موج سوم پیوند می‌دهد. مدل‌های وابستگی بازیگر-شریک نشان دادند که مسیرهای درون‌فردی و بین‌فردی وجود دارد: تاب‌آوری همسران پیش‌بینی‌کننده گرمی زناشویی خودشان بود، در حالی که تاب‌آوری شوهران پیش‌بینی‌کننده گرمی همسران بود. اثرات غیرمستقیم نشان داد که تاب‌آوری همسران از طریق تعاملات زناشویی گرم‌تر، رضایت زناشویی بالاتر و کاهش تعارض ادراک‌شده، با کاهش اضطراب و مصرف مواد نوجوانان مرتبط بود. این یافته‌ها تاب‌آوری را به عنوان یک منبع ارتباطی ترویجی در بستر زوجین معرفی می‌کند و با شناسایی تاب‌آوری والدین به عنوان عوامل پیشین فرآیندهای خانوادگی که بر آسیب‌شناسی روانی نوجوانان تأثیر می‌گذارند، نظریه سرریز مثبت بین‌والدی را گسترش می‌دهد.

Background Agricultural workers face some of the highest suicide rates in the United States, yet limited research has examined suicide among immigrant and migrant farmworkers (IMFs), a population recognized as particularly vulnerable within occupational health surveillance priorities. This study examined circumstances contributing to suicide among IMFs and compared these to circumstances among U.S.-born farmworkers using National Violent Death Reporting System (NVDRS) data. Methods This multiple methods study used NVDRS data from 2013 to 2023, restricted to decedents in agricultural worker occupations (SOC Minor Group 45–2000) who died by suicide. Decedents were classified as IMFs (foreign-born) or U.S.-born based on birthplace. Bivariate analyses examined associations between nativity and reported circumstances preceding suicide, followed by multivariable logistic regression adjusted for age, sex, race, ethnicity, marital status, and education. A single-author qualitative analysis of investigative narratives, using an iterative inductive coding process with peer debriefing as a rigor check, identified themes describing IMF suicide circumstances. Results Of 1,162 decedents, 17% ( n = 201) were foreign-born. IMFs were older, more likely male, more likely Hispanic, and had lower educational attainment than U.S.-born decedents. IMFs were less likely to die by firearm (22% vs. 57%) and more likely to die by hanging/strangulation/suffocation (64% vs. 30%). In adjusted analysis, Hispanic ethnicity (OR = 0.014), older age (OR = 0.961), and being married (OR = 0.366) were associated with lower odds, while firearm method (OR = 2.126) was associated with higher odds, of U.S.-born status. Investigative documentation completeness did not differ significantly by nativity. Qualitative analysis identified four themes: stigma and avoidance of mental health care; violent and conflictual intimate relationships; substance use and associated familial shame; and immigration-related vulnerability and compounded isolation. Conclusion IMFs experience intersectional stressors—including immigration-related vulnerability, stigma, and isolation—that shape suicide risk in ways distinct from U.S.-born farmworkers, and that align with constructs of thwarted belongingness and perceived burdensomeness from the Interpersonal-Psychological Theory of Suicide. Predominant use of hanging/strangulation among IMFs highlights limitations of conventional lethal means restriction strategies for this population. Culturally responsive, community-based, and workplace interventions—including stigma reduction, social connection programming, and multilingual lethal means safety messaging—are needed to address suicide risk among this underrecognized and vulnerable occupational group.

زمینه: کارگران کشاورزی با یکی از بالاترین نرخ‌های خودکشی در ایالات متحده مواجه هستند، اما پژوهش‌های محدودی به بررسی خودکشی در میان کارگران مهاجر و فصلی کشاورزی (IMFs) پرداخته‌اند؛ جمعیتی که به عنوان گروهی به‌ویژه آسیب‌پذیر در اولویت‌های پایش سلامت شغلی شناخته می‌شود. این مطالعه به بررسی شرایط مؤثر بر خودکشی در میان IMFs و مقایسه آن با شرایط کارگران کشاورزی متولد ایالات متحده با استفاده از داده‌های سامانه ملی گزارش‌دهی مرگ‌های خشونت‌آمیز (NVDRS) پرداخته است. روش‌ها: این مطالعه با روش‌های ترکیبی از داده‌های NVDRS طی سال‌های ۲۰۱۳ تا ۲۰۲۳ استفاده کرد که به متوفیان با شغل کارگر کشاورزی (SOC Minor Group 45–2000) که بر اثر خودکشی فوت کرده‌اند، محدود شد. متوفیان بر اساس محل تولد به عنوان IMF (متولد خارج) یا متولد ایالات متحده طبقه‌بندی شدند. تحلیل‌های دو متغیره ارتباط بین محل تولد و شرایط گزارش‌شده پیش از خودکشی را بررسی کرد و سپس رگرسیون لجستیک چندمتغیره با تعدیل برای سن، جنس، نژاد، قومیت، وضعیت تأهل و تحصیلات انجام شد. تحلیل کیفی روایات تحقیقی توسط یک نویسنده، با استفاده از فرایند کدگذاری استقرایی تکرارشونده و بازبینی همتایان به عنوان کنترل دقت، مضامینی را که شرایط خودکشی IMFها را توصیف می‌کردند شناسایی کرد. یافته‌ها: از میان ۱٬۱۶۲ متوفی، ۱۷٪ (n = 201) متولد خارج بودند. IMFها مسن‌تر، بیشتر مرد، بیشتر با قومیت اسپانیایی و دارای سطح تحصیلات پایین‌تر نسبت به متوفیان متولد ایالات متحده بودند. IMFها کمتر با سلاح گرم (۲۲٪ در مقابل ۵۷٪) و بیشتر با حلق‌آویز/خفگی/انسداد تنفسی (۶۴٪ در مقابل ۳۰٪) فوت کرده بودند. در تحلیل تعدیل‌شده، قومیت اسپانیایی (OR = 0.014)، سن بالاتر (OR = 0.961) و متأهل بودن (OR = 0.366) با احتمال کمتر و روش سلاح گرم (OR = 2.126) با احتمال بیشتر وضعیت متولد ایالات متحده همراه بود. کامل بودن مستندسازی تحقیقی بر اساس محل تولد تفاوت معناداری نداشت. تحلیل کیفی چهار مضمون را شناسایی کرد: انگ و اجتناب از مراقبت سلامت روان؛ روابط صمیمی خشونت‌آمیز و پرتنش؛ مصرف مواد و شرم خانوادگی مرتبط؛ و آسیب‌پذیری مهاجرتی و انزوای مضاعف. نتیجه‌گیری: IMFها با فشارهای تلاقی‌یافته‌ای از جمله آسیب‌پذیری مهاجرتی، انگ و انزوا مواجه هستند که خطر خودکشی را به شیوه‌هایی متمایز از کارگران کشاورزی متولد ایالات متحده شکل می‌دهد و با مفاهیم تعلق ناکام و سربار ادراک‌شده از نظریه بین‌فردی-روانشناختی خودکشی هم‌راستا است. شیوع بالای استفاده از حلق‌آویز/خفگی در میان IMFها محدودیت‌های راهبردهای متعارف محدودسازی ابزارهای کشنده را برای این جمعیت برجسته می‌کند. مداخلات پاسخگو به فرهنگ، مبتنی بر جامعه و محیط کار ـ از جمله کاهش انگ، برنامه‌های ارتباط اجتماعی و پیام‌رسانی ایمنی ابزارهای کشنده به چند زبان ـ برای کاهش خطر خودکشی در این گروه شغلی کمتر شناخته‌شده و آسیب‌پذیر ضروری است.

This study examined how impulsivity moderates the relationship between sexual abuse and substance use frequency in a large international sample. Participants (N = 64,472) completed the Alcohol, Smoking, and Substance Involvement Screening Test (ASSIST-11), the UPPS-P Impulsive Behavior Scale, and sexual abuse measures through the International Sex Survey. Structural equation models tested associations between childhood sexual abuse (CSA), adolescent/adult sexual abuse (AASA), and combined exposure with substance use frequency, and explored moderation by impulsivity across gender identity, sexual orientation, and country. AASA and CSA+AASA were consistently associated with higher substance use frequency, while CSA alone showed weaker or inconsistent associations across groups. Urgency and premeditation facets of impulsivity moderated these associations, particularly among sexual and gender minority individuals. Country-level differences indicated cultural and contextual variation in how impulsivity interacts with trauma to influence substance use. Findings underscore the need for targeted, culturally responsive interventions addressing impulsivity in the aftermath of sexual trauma.

این مطالعه به بررسی نحوه تعدیل‌گری تکانش‌گری در رابطه بین سوءاستفاده جنسی و فراوانی مصرف مواد در یک نمونه بزرگ بین‌المللی پرداخت. شرکت‌کنندگان (N = 64,472) آزمون غربالگری مصرف الکل، سیگار و مواد (ASSIST-11)، مقیاس رفتار تکانشی UPPS-P و ابزارهای سنجش سوءاستفاده جنسی را از طریق پیمایش بین‌المللی سکس تکمیل کردند. مدل‌های معادلات ساختاری ارتباط بین سوءاستفاده جنسی در کودکی (CSA)، سوءاستفاده جنسی در نوجوانی/بزرگسالی (AASA) و مواجهه ترکیبی با فراوانی مصرف مواد را آزمون کردند و تعدیل‌گری تکانش‌گری را در میان هویت جنسیتی، گرایش جنسی و کشور مورد بررسی قرار دادند. AASA و CSA+AASA به طور مداوم با فراوانی بالاتر مصرف مواد مرتبط بودند، در حالی که CSA به تنهایی ارتباط ضعیف‌تر یا ناسازگارتری را در میان گروه‌ها نشان داد. ابعاد فوریت و پیش‌اندیشی تکانش‌گری این ارتباطات را به ویژه در میان افراد اقلیت جنسی و جنسیتی تعدیل کردند. تفاوت‌های سطح کشور نشان‌دهنده تنوع فرهنگی و زمینه‌ای در نحوه تعامل تکانش‌گری با تروما برای تأثیرگذاری بر مصرف مواد بود. یافته‌ها بر ضرورت مداخلات هدفمند و پاسخگو به فرهنگ که به تکانش‌گری در پی تروما جنسی می‌پردازند، تأکید می‌کنند.

BACKGROUND AND OBJECTIVES: Problem gambling impacts substance use disorder (SUD) treatment outcomes. To support early intervention, this study investigated gambling behaviors associated with problem gambling among SUD patients. METHODS: Patients (N = 593) from 19 residential SUD treatment facilities in California were surveyed about gambling behaviors and services. Patients identified as "problem gamblers" screened positive for gambling disorder or reported gambling behaviors at high risk for progression to gambling disorder. Multivariate regression analyses compared problem gamblers to nonproblem gamblers on specific gambling behaviors and receipt of gambling services. RESULTS: Of the total sample, 223 (37.6%) gambled in the past year. Among past-year gamblers, those meeting problem gambling criteria (n = 106) were more likely than nonproblem gamblers to endorse betting on "games of skill" including cards (adjusted odds ratio [AOR] = 2.35, 95% confidence interval [CI] = 1.46, 3.78) and participating in online/electronic gambling (AOR = 5.61, 95% CI = 2.27, 13.88) and casino games (AOR = 2.30, 95% CI = 1.42, 3.72). Patients with problem gambling reported more gambling activity types than nonproblem gamblers (mean difference = 1.82, 95% CI = 1.59, 2.05). Only 35% of patients with problem gambling received gambling services from the SUD treatment program. DISCUSSION AND CONCLUSIONS: Specific gambling behaviors increase risk of problem gambling for SUD patients. SUD treatment programs should screen for and address problem gambling. SCIENTIFIC SIGNIFICANCE: SUD patients may have lower risk thresholds for gambling disorder. This study provides new data on specific behaviors associated with problem gambling among SUD patients.

زمینه و اهداف: قمار مسئله‌ساز بر پیامدهای درمان اختلال مصرف مواد (SUD) تأثیر می‌گذارد. به منظور حمایت از مداخله زودهنگام، این مطالعه به بررسی رفتارهای قمار مرتبط با قمار مسئله‌ساز در میان بیماران SUD پرداخت. روش‌ها: بیماران (N = 593) از ۱۹ مرکز درمانی اقامتی اختلال مصرف مواد در کالیفرنیا درباره رفتارهای قمار و خدمات مربوطه مورد پرسش قرار گرفتند. بیمارانی که به عنوان «قمارباز مسئله‌ساز» شناسایی شدند، یا غربالگری مثبت برای اختلال قمار داشتند یا رفتارهای قماری با ریسک بالای پیشرفت به اختلال قمار را گزارش کردند. تحلیل‌های رگرسیون چندمتغیره، قماربازان مسئله‌ساز را از نظر رفتارهای خاص قمار و دریافت خدمات قمار با قماربازان غیرمسئله‌ساز مقایسه کرد. یافته‌ها: از کل نمونه، ۲۲۳ نفر (۳۷/۶٪) در سال گذشته قمار کرده بودند. در میان قماربازان سال گذشته، افرادی که معیارهای قمار مسئله‌ساز را داشتند (n = 106) نسبت به قماربازان غیرمسئله‌ساز بیشتر احتمال داشت شرط‌بندی بر «بازی‌های مهارتی» از جمله ورق (نسبت شانس تعدیل‌شده [AOR] = ۲/۳۵، فاصله اطمینان ۹۵٪ [CI] = ۱/۴۶، ۳/۷۸)، شرکت در قمار آنلاین/الکترونیکی (AOR = ۵/۶۱، CI ۹۵٪ = ۲/۲۷، ۱۳/۸۸) و بازی‌های کازینو (AOR = ۲/۳۰، CI ۹۵٪ = ۱/۴۲، ۳/۷۲) را تأیید کنند. بیماران دارای قمار مسئله‌ساز نسبت به قماربازان غیرمسئله‌ساز انواع بیشتری از فعالیت‌های قمار را گزارش کردند (تفاوت میانگین = ۱/۸۲، CI ۹۵٪ = ۱/۵۹، ۲/۰۵). تنها ۳۵٪ از بیماران دارای قمار مسئله‌ساز، خدمات قمار را از برنامه درمان SUD دریافت کردند. بحث و نتیجه‌گیری: رفتارهای خاص قمار، ریسک قمار مسئله‌ساز را برای بیماران SUD افزایش می‌دهد. برنامه‌های درمان SUD باید غربالگری و مداخله در قمار مسئله‌ساز را مدنظر قرار دهند. اهمیت علمی: بیماران SUD ممکن است آستانه ریسک پایین‌تری برای اختلال قمار داشته باشند. این مطالعه داده‌های جدیدی درباره رفتارهای خاص مرتبط با قمار مسئله‌ساز در میان بیماران SUD ارائه می‌دهد.

Peer Recovery Support Services are increasingly integrated into child welfare contexts to support parents with substance use disorders, yet there is limited research on how peer support specialists understand their role identity and enact core peer values within systems with conflicting value structures. This qualitative study explores the values, identity, and role boundaries of peer support specialists working with child welfare-involved parents. Drawing on in-depth interviews with twenty certified peer support specialists, we examine how peers define recovery-oriented practice, utilize lived experience, and navigate tensions between relational, autonomy-centered peer work and the demands of the child welfare system. Findings highlight three core principles of peer work - purposeful use of lived experience, relational equality characterized as “walking alongside,” and peer autonomy – and provide insight into how peer support specialists protect these principles in the child welfare context. Participants describe how maintaining fidelity to the peer support specialist role requires education, active negotiation, and boundary setting with courts, child welfare agencies, and multidisciplinary teams. This study contributes to the knowledge base on peer support for parents impacted by both substance use disorder and child welfare involvement. By centering the perspectives of peer support specialists, we identify organizational and systems-level conditions that support successful integration of peer support in child welfare systems while preserving its foundational values.

خدمات حمایت بهبودی همتا به طور فزاینده‌ای در زمینه‌های رفاه کودک برای حمایت از والدین دارای اختلال مصرف مواد ادغام می‌شوند، اما پژوهش‌های محدودی درباره چگونگی درک متخصصان حمایت همتا از هویت نقش خود و اجرای ارزش‌های اصلی همتا در نظام‌هایی با ساختارهای ارزشی متعارض وجود دارد. این مطالعه کیفی به بررسی ارزش‌ها، هویت و مرزهای نقش متخصصان حمایت همتا که با والدین درگیر با رفاه کودک کار می‌کنند، می‌پردازد. با بهره‌گیری از مصاحبه‌های عمیق با بیست متخصص حمایت همتای دارای گواهینامه، بررسی می‌کنیم که همتاها چگونه عمل مبتنی بر بهبودی را تعریف می‌کنند، از تجربه زیسته بهره می‌گیرند و تنش‌های میان کار همتای رابطه‌محور و مبتنی بر خودمختاری و الزامات نظام رفاه کودک را مدیریت می‌کنند. یافته‌ها سه اصل اساسی کار همتا—استفاده هدفمند از تجربه زیسته، برابری رابطه‌ای که به عنوان «همراهی کردن» توصیف می‌شود، و خودمختاری همتا—را برجسته می‌سازد و بینشی درباره چگونگی حفاظت متخصصان حمایت همتا از این اصول در زمینه رفاه کودک ارائه می‌دهد. مشارکت‌کنندگان توضیح می‌دهند که حفظ وفاداری به نقش متخصص حمایت همتا مستلزم آموزش، مذاکره فعال و تعیین مرز با دادگاه‌ها، سازمان‌های رفاه کودک و تیم‌های چندرشته‌ای است. این مطالعه به پایگاه دانشی حمایت همتا برای والدینی که هم از اختلال مصرف مواد و هم از درگیری با نظام رفاه کودک متأثر شده‌اند، می‌افزاید. با محوریت قرار دادن دیدگاه‌های متخصصان حمایت همتا، شرایط سازمانی و سطح نظام را که از ادغام موفق حمایت همتا در نظام‌های رفاه کودک پشتیبانی می‌کند و در عین حال ارزش‌های بنیادین آن را حفظ می‌کند، شناسایی می‌کنیم.

This study aimed to examine the relationships among meaning in life, depressive symptoms, and substance use severity in adolescents diagnosed with substance use disorder (SUD). This cross-sectional study included 75 adolescents aged 15–18 years diagnosed with SUD. Clinical characteristics and severity of SUD were assessed using the Addiction Profile Index–Adolescent Interview Form (BAPI-E), depressive symptoms were evaluated using the Revised Child Anxiety and Depression Scale-Child Version (RCADS-CV), and meaning in life was assessed using the Meaning in Life Questionnaire (MLQ-10). Hierarchical multiple linear regression showed that MLQ-10 (presence of meaning) scores were negatively related to RCADS-CV (depression) scores (B = –0.40, p < 0.001), while BAPI-E scores were positively associated with RCADS-CV (depression) scores (B = 1.26, p = 0.002). However, neither MLQ-10 (presence of meaning) scores, age, nor gender demonstrated a significant association with BAPI-E scores. These findings indicate that a greater presence of meaning is associated with fewer depressive symptoms, while greater depressive symptom severity is associated with greater substance use severity in adolescents with SUD. Psychosocial interventions aimed at strengthening a sense of meaning may be relevant to the psychological well-being of adolescents with SUD; however, longitudinal studies are needed to determine whether changes in meaning in life are associated with subsequent changes in depressive symptoms or substance use severity.

هدف این مطالعه بررسی روابط میان معنای زندگی، نشانه‌های افسردگی و شدت مصرف مواد در نوجوانان مبتلا به اختلال مصرف مواد (SUD) بود. این مطالعه مقطعی شامل ۷۵ نوجوان ۱۵ تا ۱۸ ساله مبتلا به SUD بود. ویژگی‌های بالینی و شدت SUD با استفاده از فرم مصاحبه نمایه اعتیاد نوجوانان (BAPI-E) ارزیابی شد، نشانه‌های افسردگی با استفاده از نسخه کودک مقیاس بازنگری‌شده اضطراب و افسردگی کودک (RCADS-CV) سنجیده شد و معنای زندگی با استفاده از پرسشنامه معنای زندگی (MLQ-10) مورد ارزیابی قرار گرفت. رگرسیون خطی چندگانه سلسله‌مراتبی نشان داد که نمرات MLQ-10 (حضور معنا) با نمرات RCADS-CV (افسردگی) رابطه منفی دارند (B = –0.40, p < 0.001)، در حالی که نمرات BAPI-E با نمرات RCADS-CV (افسردگی) رابطه مثبت دارند (B = 1.26, p = 0.002). با این حال، هیچ‌یک از نمرات MLQ-10 (حضور معنا)، سن یا جنسیت ارتباط معناداری با نمرات BAPI-E نشان ندادند. این یافته‌ها نشان می‌دهند که حضور بیشتر معنا با نشانه‌های کمتر افسردگی مرتبط است، در حالی که شدت بیشتر نشانه‌های افسردگی با شدت بیشتر مصرف مواد در نوجوانان مبتلا به SUD همراه است. مداخلات روان‌اجتماعی با هدف تقویت حس معنا ممکن است برای بهزیستی روان‌شناختی نوجوانان مبتلا به SUD اهمیت داشته باشد؛ با این حال، مطالعات طولی برای تعیین این‌که آیا تغییرات در معنای زندگی با تغییرات بعدی در نشانه‌های افسردگی یا شدت مصرف مواد مرتبط است، مورد نیاز است.

This review examines the mechanisms by which adolescents encounter and access substances through social media platforms and social facilitators of substance use, including peer influence. It synthesizes data from three qualitative studies identified in a systematic review and analyzes narrative themes related to social integration and access to substances. The included studies revealed that adolescents were exposed to substances on social media, particularly nicotine products and electronic cigarettes (vapes). The studies also highlighted that vaping is a socially embedded behavior among adolescents, particularly during initiation, and that access to vapes occurred largely through social circles, including older siblings, peers, and adults met via social media. This review examined the intersection of social media and social influences on substance use among adolescents (under age 18), with particular emphasis on the mechanisms that sustain and promote underage nicotine use. Youth perspectives emphasized the social reasons for initiation and continued use, and accessing vaping devices and materials through their social networks and social media.

این مرور به بررسی سازوکارهایی می‌پردازد که نوجوانان از طریق آن‌ها با مواد مواجه شده و به آن‌ها دسترسی پیدا می‌کنند؛ این سازوکارها شامل پلتفرم‌های رسانه‌های اجتماعی و عوامل اجتماعی تسهیل‌کننده مصرف مواد، از جمله تأثیر همسالان است. این مطالعه داده‌های سه پژوهش کیفی شناسایی‌شده در یک مرور نظام‌مند را تلفیق کرده و مضامین روایی مرتبط با ادغام اجتماعی و دسترسی به مواد را تحلیل می‌کند. مطالعات مورد بررسی نشان دادند که نوجوانان در رسانه‌های اجتماعی در معرض مواد، به‌ویژه محصولات نیکوتین و سیگارهای الکترونیکی (ویپ)، قرار می‌گیرند. همچنین این مطالعات تأکید کردند که ویپینگ رفتاری اجتماعی و در میان نوجوانان، به‌ویژه در مرحله آغازین، نهادینه شده است و دسترسی به ویپ عمدتاً از طریق حلقه‌های اجتماعی، از جمله خواهر و برادرهای بزرگ‌تر، همسالان و بزرگسالانی که از طریق رسانه‌های اجتماعی آشنا شده‌اند، صورت می‌گیرد. این مرور به تلاقی رسانه‌های اجتماعی و تأثیرات اجتماعی بر مصرف مواد در میان نوجوانان (زیر ۱۸ سال) پرداخته و به‌ویژه بر سازوکارهایی که مصرف نیکوتین زیر سن قانونی را حفظ و ترویج می‌کنند، تأکید دارد. دیدگاه‌های جوانان بر دلایل اجتماعی شروع و تداوم مصرف و همچنین دسترسی به دستگاه‌ها و مواد ویپ از طریق شبکه‌های اجتماعی و رسانه‌های اجتماعی تأکید داشت.