Attrition

Purpose: This study aimed to compare the effectiveness of Compassion-Focused Acceptance and Commitment Therapy and Schema-Integrated Acceptance and Commitment Therapy on body image and sexual relationship quality in women with breast cancer in Hamadan. Methods and Materials: This applied quasi-experimental study employed a pretest–posttest design with a two-month follow-up, two experimental groups, and one active control group. The statistical population consisted of women with breast cancer attending the Health Donors Association of Hamadan Province during 2025–2026. Sixty eligible women were selected through convenience sampling and randomly assigned to three groups of 20 participants. Following attrition, the final sample comprised 50 women, including 17 in the Compassion-Focused Acceptance and Commitment Therapy group, 16 in the Schema-Integrated Acceptance and Commitment Therapy group, and 17 in the control group. The experimental groups received 10 weekly 90-minute group sessions of their respective interventions, while the control group received five weekly 60-minute health and life-skills education sessions. Data were collected using the Objectified Body Consciousness Scale and the Sexual Quality of Life–Female Questionnaire. Data were analyzed in SPSS version 26 using multivariate and univariate analyses of covariance and Bonferroni-adjusted pairwise comparisons. Findings: Multivariate analysis showed a significant overall effect of treatment condition on the combined dependent variables, Pillai’s Trace = 0.592, F(4, 90) = 9.468, p < 0.001, partial η² = 0.296. Significant group effects were found for body image, F(2, 45) = 20.691, p < 0.001, partial η² = 0.482, and sexual relationship quality, F(2, 45) = 16.250, p < 0.001, partial η² = 0.419. Bonferroni comparisons indicated that both interventions were significantly more effective than the control condition on both outcomes. Compassion-Focused Acceptance and Commitment Therapy was also significantly more effective than Schema-Integrated Acceptance and Commitment Therapy for body image, p = 0.006, and sexual relationship quality, p = 0.031. Conclusion: Both interventions were effective in improving body image and sexual relationship quality among women with breast cancer, although Compassion-Focused Acceptance and Commitment Therapy demonstrated greater effectiveness and may therefore be particularly useful in psycho-oncological rehabilitation following breast cancer treatment.

هدف: این پژوهش با هدف مقایسه اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد با محوریت شفقت و درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد یکپارچه با طرحواره بر تصویر بدنی و کیفیت رابطه جنسی زنان مبتلا به سرطان پستان در همدان انجام شد. روش‌ها و مواد: این مطالعه کاربردی از نوع شبه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون–پس‌آزمون با پیگیری دو ماهه، دو گروه آزمایشی و یک گروه کنترل فعال بود. جامعه آماری شامل زنان مبتلا به سرطان پستان مراجعه‌کننده به انجمن اهداکنندگان سلامت استان همدان در سال‌های 2025 تا 2026 بود. شصت زن واجد شرایط به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب و به‌صورت تصادفی در سه گروه 20 نفره گمارده شدند. پس از ریزش، نمونه نهایی شامل 50 زن بود که 17 نفر در گروه درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد با محوریت شفقت، 16 نفر در گروه درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد یکپارچه با طرحواره و 17 نفر در گروه کنترل قرار گرفتند. گروه‌های آزمایشی هر یک 10 جلسه گروهی 90 دقیقه‌ای درمان مربوطه را دریافت کردند و گروه کنترل 5 جلسه 60 دقیقه‌ای آموزش سلامت و مهارت‌های زندگی را گذراند. داده‌ها با استفاده از مقیاس آگاهی بدنی عینی‌شده و پرسشنامه کیفیت زندگی جنسی زنان گردآوری شد. تحلیل داده‌ها با نرم‌افزار SPSS نسخه 26 و با استفاده از تحلیل کوواریانس چندمتغیره و تک‌متغیره و مقایسه‌های زوجی با اصلاح بونفرونی انجام گرفت. یافته‌ها: تحلیل چندمتغیره اثر کلی معناداری برای شرایط درمان بر متغیرهای وابسته ترکیبی نشان داد (Pillai’s Trace = 0.592, F(4, 90) = 9.468, p < 0.001, η² جزئی = 0.296). اثر گروه برای تصویر بدنی (F(2, 45) = 20.691, p < 0.001, η² جزئی = 0.482) و کیفیت رابطه جنسی (F(2, 45) = 16.250, p < 0.001, η² جزئی = 0.419) معنادار بود. مقایسه‌های بونفرونی نشان داد هر دو مداخله نسبت به گروه کنترل در هر دو پیامد اثربخشی بیشتری داشتند. درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد با محوریت شفقت نسبت به درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد یکپارچه با طرحواره در بهبود تصویر بدنی (p = 0.006) و کیفیت رابطه جنسی (p = 0.031) اثربخشی بیشتری داشت. نتیجه‌گیری: هر دو مداخله در بهبود تصویر بدنی و کیفیت رابطه جنسی زنان مبتلا به سرطان پستان مؤثر بودند، هرچند درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد با محوریت شفقت اثربخشی بیشتری نشان داد و می‌تواند به‌ویژه در بازتوانی روان‌آنکولوژیک پس از درمان سرطان پستان مفید باشد.

In this study, we examine students’ reasons for course non-completion at a large, diverse, public research university in the university system of Georgia. We found these reasons in multiple datasets and used a mixed-methods approach to interpret them. While many studies have framed course withdrawals as rational decisions based on academic or personal factors, this study explores a variety of factors, including both practical and emotional considerations, that shape students’ withdrawal decisions. We analyzed emotional sentiment and reasons for course non-completion cited at the moment of withdrawal (i.e., disclosed on the registrar withdrawal form) as well as at retrospective timepoints (i.e., in a survey and semi-structured interview). At the time of withdrawal, students most frequently cited academic, personal, or mental health struggles as reasons for withdrawal, often expressing negative emotions. In some cases, students indicated the need for immediate crisis intervention. However, retrospective reflections revealed more positive emotions about their decisions and cited poor academic performance and an overall imbalance in their lives as key reasons. These findings highlight the complex interplay between academic challenges and emotional responses in the withdrawal process, suggesting that educators should consider both factors when addressing course non-completion. We also discuss the implications for future research and administrative policy.

Student retention, graduation, and employment are major outcomes in higher education. They reflect the effectiveness of the institution in shaping the future workforce. Thus, this study examined undergraduate retention, graduation, and employment in 2020-2024. The Divisions of Academic Affairs, Registration, and Planning provided secondary data on 9 issues: admission plans, enrolment reporting, course registration, leave of absence, academic results, loss of student status, retention, graduation, and employment status. The study found that most students who lost status were from large northeastern institutions and were reported for portfolio round enrolment. They had low entrance academic performance. Most students in this cohort had GPAXs between 0.00 and 0.99 in 2024, with the lowest being 1.19. The Faculty of Environment and Resource Studies lost the most students. Mahasarakham Business School had the most, mostly first-year students. Many retained students came from big northeastern schools and reported for enrolment in the Portfolio round, followed by the Quota round. The mean entrance GPAX was 3.27, and the mean current GPAX was 2.34. The Faculty of Nursing had the greatest retention rates in the second and third years. Pharmacy and veterinary sciences had the highest retention rates in the fifth year and above. Most students who graduated within the curriculum's timeframe came from major northeastern schools and reported for portfolio round enrolment. Most students graduated on schedule, usually in the second semester. Large-school graduates worked largely in the northeast. The Faculty of Environment and Resource Studies had the greatest employment rate, whereas Mahasarakham Business School had the most employed graduates. Overall, 94.92% of graduates found work within a year. At 100.00%, the Faculty of Medicine achieved the greatest employment rate in its field.

This paper provides realistic snapshots and in-depth navigation on phonological variation transpired in typical conversations among Rizaleños, specifically on intonational patterns within the context of Tagalog as spoken across Rizal Province, Philippines. The inadequacy of documents pertaining to language research on this unique regional variety, the study fills a significant gap by analyzing 420 conversational corpora collected from 13 municipalities and one city of the Province. The study utilizes qualitative and quantitative methods, through David Brazil’s Intonational System framework which acoustic analyses through WavePad software to identify and characterize tonal patterns, including tone, key, termination, and prominence. The findings disclose significant intonational diversity linked closely to geographical variation, forming a distinct melodic contour that exemplifies the linguistic "DNA" of Rizaleño Tagalog. Remarkably, the results highlight that numerous municipalities in the province are in danger of linguistic attrition due to urban migration, social media language evolvement, and external factors, underscoring the impending peril to their phonological heritage. Despite these risks, Rizaleños actively maintain their language and culture through unique prosodic features that uphold local identity and day to day speech dynamics. In the end, the study adds valuable empirical evidence to Philippine sociolinguistics, emphasizing the fundamental function of intonation in regional language variation and identity protection. It advocates for continuous documentation and revitalization initiatives to sustain the phonological identity and uniqueness of Tagalog Rizaleño for future generations.

Background Early intervention increases the likelihood of eating disorder recovery but many young people delay help-seeking. We developed a smartphone-friendly, online decision-making tool to address this gap (FREED-Mobile (FREED-M)). Aims To conduct a randomised controlled feasibility trial of the FREED-M decision-making tool with 16- to 25-year-olds with a suspected eating disorder and no previous treatment for this. Method Participants were randomly allocated to FREED-M or an active control in a parallel group, two-arm trial. Outcomes were measured at weeks 0 (baseline), 4 (post-intervention) and 12 (follow-up). The primary feasibility outcome was attrition at follow-up. Other outcomes included motivational, clinical and economic measures. Results We over-recruited with 204 randomised participants (including 20 fraudulent participants). Main analyses were conducted with 184 genuine responders (FREED-M: n = 91, control: n = 93). At baseline, participants’ mean age was 21.0 (s.d. 2.0) years, 89% identified as female and 64% as White. Mean body mass index was 23.1 kg/m 2 (6.3). N = 83 participants had an anorexia nervosa-like disorder, 101 had another eating disorder or high eating disorder risk. Attrition at week 12 was n = 112 (61%). Of the n = 42 FREED-M participants who provided acceptability ratings, 79% liked the intervention and 66% found it useful. Between-group effect sizes for motivation and readiness to change were small to medium at 4 weeks ( d = 0.27 and d = 0.15, respectively) favouring FREED-M, but differences were not sustained at follow-up ( d = −0.02 and d = −0.12, respectively). Discussions Although the attrition rate was high, recruitment exceeded expectations. Acceptability of FREED-M was high among participants who provided acceptability ratings. Motivation/readiness to change and help-seeking are candidates for primary outcomes in a future randomised controlled trial.

زمینه و هدف: مداخله زودهنگام احتمال بهبودی اختلالات خوردن را افزایش می‌دهد، اما بسیاری از جوانان در جستجوی کمک تأخیر می‌کنند. ما یک ابزار تصمیم‌گیری آنلاین و سازگار با تلفن هوشمند برای رفع این خلأ توسعه دادیم (FREED-Mobile (FREED-M)). هدف: انجام یک کارآزمایی تصادفی کنترل‌شده امکان‌سنجی ابزار تصمیم‌گیری FREED-M در افراد ۱۶ تا ۲۵ ساله با اختلال خوردن مشکوک و بدون درمان قبلی برای این اختلال. روش: شرکت‌کنندگان به طور تصادفی به گروه FREED-M یا کنترل فعال در یک کارآزمایی دو بازویی موازی تخصیص یافتند. پیامدها در هفته‌های ۰ (خط پایه)، ۴ (پس از مداخله) و ۱۲ (پیگیری) اندازه‌گیری شد. پیامد اصلی امکان‌سنجی، ریزش نمونه در پیگیری بود. سایر پیامدها شامل سنجش‌های انگیزشی، بالینی و اقتصادی بود. یافته‌ها: ما با ۲۰۴ شرکت‌کننده تصادفی‌شده (شامل ۲۰ شرکت‌کننده جعلی) بیش از حد مورد نیاز جذب کردیم. تحلیل‌های اصلی با ۱۸۴ پاسخ‌دهنده واقعی (FREED-M: n = 91، کنترل: n = 93) انجام شد. در خط پایه، میانگین سنی شرکت‌کنندگان ۲۱٫۰ سال (انحراف معیار ۲٫۰)، ۸۹٪ زن و ۶۴٪ سفیدپوست بودند. میانگین شاخص توده بدنی ۲۳٫۱ کیلوگرم بر متر مربع (۶٫۳) بود. n = 83 شرکت‌کننده دارای اختلال شبه بی‌اشتهایی عصبی و ۱۰۱ نفر دارای اختلال خوردن دیگر یا ریسک بالای اختلال خوردن بودند. ریزش نمونه در هفته ۱۲ برابر با n = 112 (۶۱٪) بود. از میان n = 42 شرکت‌کننده FREED-M که ارزیابی پذیرش را ارائه دادند، ۷۹٪ مداخله را دوست داشتند و ۶۶٪ آن را مفید یافتند. اندازه اثر بین‌گروهی برای انگیزش و آمادگی برای تغییر در هفته ۴ کوچک تا متوسط بود (d = 0.27 و d = 0.15 به ترتیب) به نفع FREED-M، اما تفاوت‌ها در پیگیری حفظ نشد (d = −0.02 و d = −0.12 به ترتیب). بحث: اگرچه نرخ ریزش نمونه بالا بود، جذب شرکت‌کننده بیش از انتظار بود. پذیرش FREED-M در میان شرکت‌کنندگانی که ارزیابی پذیرش را ارائه دادند، بالا بود. انگیزش/آمادگی برای تغییر و جستجوی کمک می‌توانند به عنوان پیامدهای اصلی در کارآزمایی تصادفی کنترل‌شده آینده مدنظر قرار گیرند.

School climate, job satisfaction, and teacher attrition are frequently treated as three interrelated constructs, yet the extent to which the links among them are examined together remains unknown. This scoping review maps how studies that measure all three constructs operationalize them, at which levels and through which indicators. Screening 253 records retrieved from Web of Science, Scopus, and ERIC yielded 23 studies, which were coded using a 45-field extraction form. Coding was summarized through descriptive frequency distributions and analyzed inductively across operationalization, model architecture, and contextual fields. Four patterns emerged. First, which construct occupies the mediating position is contested; in one third of the studies the link between climate and satisfaction was never modeled, and in several the mediating position was occupied by work engagement or self-efficacy rather than by satisfaction. Second, no study measured job satisfaction and attrition at the same referent; the profession–school distinction was routinely drawn on the attrition side but almost never on the satisfaction side. Third, attrition was measured almost entirely through intention, with a single study documenting actual behavior. Fourth, although climate is most often defined as an organizational property, 20 of the 23 studies measured and analyzed it at the level of individual perception. The findings indicate not an absence of evidence but a lack of comparability among the evidence produced. Theoretical justification of the mediating construct and treatment of referent alignment as a design criterion are recommended.

اقلیم مدرسه، رضایت شغلی و ترک شغل معلمان اغلب به عنوان سه سازه مرتبط با یکدیگر در نظر گرفته می‌شوند، اما میزان بررسی پیوندهای میان آن‌ها به صورت همزمان همچنان نامشخص است. این مرور دامنه‌ای، نحوه عملیاتی‌سازی این سه سازه را در پژوهش‌هایی که هر سه را اندازه‌گیری می‌کنند، در سطوح مختلف و از طریق شاخص‌های گوناگون، ترسیم می‌کند. غربالگری ۲۵۳ رکورد استخراج‌شده از Web of Science، Scopus و ERIC منجر به شناسایی ۲۳ مطالعه شد که با استفاده از یک فرم استخراج ۴۵‌موردی کدگذاری گردیدند. کدگذاری‌ها از طریق توزیع‌های فراوانی توصیفی خلاصه و به صورت استقرایی در حوزه‌های عملیاتی‌سازی، معماری مدل و زمینه‌ای تحلیل شدند. چهار الگو پدیدار شد. نخست، جایگاه میانجی‌گری هر سازه مورد مناقشه است؛ در یک‌سوم مطالعات، پیوند میان اقلیم و رضایت هرگز مدل‌سازی نشده بود و در چندین مورد، جایگاه میانجی به جای رضایت، توسط درگیری شغلی یا خودکارآمدی اشغال شده بود. دوم، هیچ مطالعه‌ای رضایت شغلی و ترک شغل را در یک مرجع یکسان اندازه‌گیری نکرده است؛ تمایز حرفه–مدرسه به طور معمول در بخش ترک شغل لحاظ شده اما تقریباً هرگز در بخش رضایت لحاظ نشده است. سوم، ترک شغل تقریباً به طور کامل از طریق قصد ترک اندازه‌گیری شده است و تنها یک مطالعه رفتار واقعی را مستند کرده است. چهارم، اگرچه اقلیم اغلب به عنوان یک ویژگی سازمانی تعریف می‌شود، ۲۰ مورد از ۲۳ مطالعه آن را در سطح ادراک فردی اندازه‌گیری و تحلیل کرده‌اند. یافته‌ها نشان می‌دهد که فقدان شواهد وجود ندارد، بلکه عدم قابلیت مقایسه میان شواهد تولیدشده وجود دارد. توجیه نظری سازه میانجی و توجه به هم‌راستایی مرجع به عنوان یک معیار طراحی توصیه می‌شود.

Drawing on interviews with mid- and later-career teachers from primary and secondary schools in one region of England, this small-scale study examined why participants had chosen to stay. They described how their moral purpose and agency helped them manage multiple challenges over time, and how these had contributed to their sense of professional identity and decisions to stay. The study supports existing research identifying professional identity as a key element of teachers' professionalism, and finds that the strength and stability of identity fluctuates as teachers navigate changes in their lives, classrooms, school cultures, and social and policy contexts. These fluctuations and their consequences were associated with teachers’ capacity to manage the dynamic interplay of these influences over time. Moral purpose and values-informed agency were important resources that enabled teachers to retain, reclaim, or reconceive their professional identities over time.

این مطالعه‌ی کوچک‌مقیاس با بهره‌گیری از مصاحبه با معلمان میان‌دوره و باسابقه مدارس ابتدایی و متوسطه در یک منطقه از انگلستان، به بررسی دلایل ماندگاری شرکت‌کنندگان پرداخت. آن‌ها شرح دادند که چگونه هدف اخلاقی و عاملیت‌شان به آن‌ها در مدیریت چالش‌های متعدد در طول زمان کمک کرده است و این عوامل چگونه به شکل‌گیری هویت حرفه‌ای و تصمیم آن‌ها برای ماندن انجامیده است. این پژوهش از یافته‌های پیشین که هویت حرفه‌ای را به‌عنوان یکی از عناصر کلیدی حرفه‌ای‌گری معلمان شناسایی می‌کند، حمایت می‌کند و نشان می‌دهد که قدرت و پایداری هویت حرفه‌ای در جریان تغییرات زندگی، کلاس درس، فرهنگ مدرسه و زمینه‌های اجتماعی و سیاستی دچار نوسان می‌شود. این نوسانات و پیامدهای آن‌ها با ظرفیت معلمان برای مدیریت تعامل پویای این تأثیرات در طول زمان مرتبط بود. هدف اخلاقی و عاملیت مبتنی بر ارزش‌ها منابع مهمی بودند که به معلمان امکان می‌داد تا هویت حرفه‌ای خود را در طول زمان حفظ، بازیابی یا بازتعریف کنند.

Teacher attrition remains a persistent challenge, particularly among early-career educators, with language teachers facing distinct systemic barriers such as job insecurity, undervaluation, and emotional labour. While existing studies predominantly focus on in-service teachers, pre-service teacher attrition remains underexplored, limiting the development of effective interventions to support student-teachers. This study addresses this gap by examining the case of a pre-service teacher from China, who was enroled in a Teaching English to Speakers of Other Languages programme at a Malaysian university and later left teacher education for business studies. Adopting a longitudinal qualitative approach, we thematically and temporally analysed 13 semi-structured interviews conducted over nearly two years. The findings reveal that the participant’s departure was driven by a mismatch between teaching realities and initial aspirations, psychological strain and burnout, inadequate skill development and support, concerns over the recognition and transferability of the degree, and the relocation of career identity. These factors were contextualised through the interplay of human, social, structural, and psychological capital constraints, alongside relational, comparative, and agentic capital influences, manifesting through contradictory, socialising, dislocating, and evolutionary routines in careership. The study has significant implications for teacher education programmes and the broader educational community in fostering teacher retention and promoting a more sustainable teaching profession.

ترک شغل معلمی همچنان یک چالش پایدار است، به‌ویژه در میان معلمان اوایل دوران حرفه‌ای، و معلمان زبان با موانع نظام‌مند خاصی مانند ناامنی شغلی، کم‌ارزشی و کار عاطفی مواجه هستند. در حالی که پژوهش‌های موجود عمدتاً بر معلمان شاغل تمرکز دارند، ترک شغل معلمان پیش‌خدمت کمتر مورد بررسی قرار گرفته است که این امر توسعه مداخلات مؤثر برای حمایت از دانشجویان معلم را محدود می‌کند. این مطالعه به این خلأ می‌پردازد و مورد یک معلم پیش‌خدمت از چین را بررسی می‌کند که در برنامه آموزش زبان انگلیسی به سخنگویان زبان‌های دیگر (TESOL) در یک دانشگاه مالزی ثبت‌نام کرده بود و بعدها آموزش معلمی را به نفع مطالعات کسب‌وکار ترک کرد. با اتخاذ رویکرد کیفی طولی، سیزده مصاحبه نیمه‌ساختاریافته که طی تقریباً دو سال انجام شده بود، به‌صورت موضوعی و زمانی تحلیل شد. یافته‌ها نشان می‌دهد که ترک آموزش معلمی توسط شرکت‌کننده ناشی از عدم تطابق میان واقعیت‌های تدریس و آرمان‌های اولیه، فشار روانی و فرسودگی شغلی، توسعه ناکافی مهارت و حمایت، نگرانی درباره اعتبار و قابلیت انتقال مدرک، و جابه‌جایی هویت شغلی بوده است. این عوامل از طریق تعامل محدودیت‌های سرمایه انسانی، اجتماعی، ساختاری و روان‌شناختی، در کنار تأثیرات سرمایه رابطه‌ای، مقایسه‌ای و عاملیت، و بروز آن‌ها در روال‌های متناقض، اجتماعی‌کننده، جابه‌جا‌کننده و تکاملی در مسیر شغلی، زمینه‌مند شده‌اند. این مطالعه پیامدهای مهمی برای برنامه‌های آموزش معلمی و جامعه آموزشی گسترده‌تر در جهت تقویت نگهداشت معلمان و ترویج حرفه‌ای پایدارتر برای تدریس دارد.

The present pilot study examined the feasibility and preliminary effects of a 30-day daily gratitude practice on gratitude, well-being, anxiety, and resilience among college athletes at a Division I National Collegiate Athletic Association (NCAA) institution. Participants (n = 27 completers) were assigned to gratitude (n = 12), mindfulness (n = 9), or control (n = 6) conditions. Pre- and post-intervention surveys assessed gratitude (GQ-6), well-being (WHO-5), resilience (BRS), and competitive state anxiety and self-confidence (CSAI-2). Across conditions, significant time effects were observed for gratitude, well-being, resilience, cognitive anxiety, and self-confidence. Significant Time × Condition interactions were observed for gratitude and cognitive anxiety; no significant main effects of condition were found. As a small pilot with substantial attrition, these findings should be interpreted as preliminary and are useful for refining recruitment, adherence procedures, and outcome assessment before a larger trial. The intervention’s brief format also suggests that gratitude practice may be feasible to integrate into collegiate athletic settings.

مطالعه مقدماتی حاضر، امکان‌سنجی و اثرات اولیه یک تمرین روزانه قدردانی به مدت ۳۰ روز را بر قدردانی، بهزیستی، اضطراب و تاب‌آوری در میان ورزشکاران دانشگاهی در یک مؤسسه بخش یک انجمن ملی ورزش دانشگاهی (NCAA) مورد بررسی قرار داد. شرکت‌کنندگان (n = ۲۷ تکمیل‌کننده) به شرایط قدردانی (n = ۱۲)، ذهن‌آگاهی (n = ۹) یا کنترل (n = ۶) اختصاص یافتند. پرسشنامه‌های پیش و پس از مداخله، قدردانی (GQ-6)، بهزیستی (WHO-5)، تاب‌آوری (BRS) و اضطراب رقابتی و اعتماد به نفس (CSAI-2) را ارزیابی کردند. در میان شرایط مختلف، اثرات زمانی معناداری برای قدردانی، بهزیستی، تاب‌آوری، اضطراب شناختی و اعتماد به نفس مشاهده شد. تعاملات معنادار زمان × شرایط برای قدردانی و اضطراب شناختی مشاهده گردید؛ هیچ اثر اصلی معناداری از شرایط یافت نشد. با توجه به اینکه این مطالعه مقدماتی کوچک با ریزش نمونه قابل توجهی همراه بود، یافته‌ها باید به صورت مقدماتی تفسیر شوند و برای اصلاح فرآیندهای جذب، پایبندی و ارزیابی پیامدها پیش از یک کارآزمایی بزرگ‌تر مفید هستند. همچنین، قالب کوتاه این مداخله نشان می‌دهد که تمرین قدردانی ممکن است قابلیت ادغام در محیط‌های ورزشی دانشگاهی را داشته باشد.

Background: Chatbots are increasingly used to deliver cognitive behavioural therapy (CBT) via mobile and web applications. Many mental health systems cannot meet demand with face-to-face care alone. CBT chatbots have therefore been introduced in app form, but data on outcomes, dropout, and unequal uptake remain limited. Objective: This review evaluates whether CBT chatbots reduce anxiety and depression symptoms, which user- and design-related factors are linked to engagement and dropout, and which structural barriers limit who can practically use these tools. Methodology: Peer-reviewed studies from 2018 to 2026 were identified through searches in PubMed/MEDLINE and Google Scholar. Included studies examined automated CBT chatbots (e.g., Woebot, Wysa, Youper, Limbic Care) and reported clinical outcomes, engagement or dropout, and/or access-related findings. Twenty-four publications were synthesised thematically. Results: Short-term trials and observational studies reported reductions in anxiety and depression symptoms, with small-to-moderate effects1. Generative conversational designs were linked to higher engagement than static digital programmes in at least one RCT, which reported roughly 2.4 times the use frequency of a generative CBT app relative to workbook controls3. Attrition remained notable; one meta-analysis estimated intervention-arm dropout at 21.84%5. Unequal access persisted because of connectivity, device availability, and digital literacy, despite the privacy and round-the-clock availability of app-based care23. Conclusion: CBT chatbots may serve as useful low-intensity interventions, but their public health value depends on improved retention and fairer access. Implementation should address digital literacy, culturally appropriate design, and governance that does not restrict validated tools to already advantaged users.

زمینه: چت‌بات‌ها به طور فزاینده‌ای برای ارائه درمان شناختی-رفتاری (CBT) از طریق برنامه‌های موبایل و وب مورد استفاده قرار می‌گیرند. بسیاری از نظام‌های سلامت روان تنها با مراقبت حضوری قادر به پاسخگویی به تقاضا نیستند. بنابراین، چت‌بات‌های CBT به صورت اپلیکیشن معرفی شده‌اند، اما داده‌ها درباره پیامدها، ریزش و استفاده نابرابر همچنان محدود است. هدف: این مرور بررسی می‌کند که آیا چت‌بات‌های CBT علائم اضطراب و افسردگی را کاهش می‌دهند، کدام عوامل مرتبط با کاربر و طراحی با مشارکت و ریزش ارتباط دارند و چه موانع ساختاری استفاده عملی از این ابزارها را محدود می‌کند. روش‌شناسی: مطالعات داوری‌شده از سال ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۶ از طریق جستجو در PubMed/MEDLINE و Google Scholar شناسایی شدند. مطالعات واردشده، چت‌بات‌های خودکار CBT (مانند Woebot، Wysa، Youper، Limbic Care) را بررسی کرده و پیامدهای بالینی، مشارکت یا ریزش و/یا یافته‌های مرتبط با دسترسی را گزارش کرده‌اند. بیست‌وچهار مقاله به صورت موضوعی سنتز شدند. یافته‌ها: کارآزمایی‌های کوتاه‌مدت و مطالعات مشاهده‌ای کاهش علائم اضطراب و افسردگی را با اثرات کوچک تا متوسط گزارش کردند۱. طراحی‌های مکالمه‌ای مولد با مشارکت بالاتر نسبت به برنامه‌های دیجیتال ایستا در دست‌کم یک کارآزمایی تصادفی‌سازی‌شده مرتبط بودند که حدوداً ۲.۴ برابر فراوانی استفاده از اپلیکیشن CBT مولد نسبت به کنترل‌های مبتنی بر دفترچه کار را گزارش کرد۳. ریزش همچنان قابل توجه بود؛ یک فراتحلیل نرخ ریزش در بازوی مداخله را ۲۱.۸۴٪ برآورد کرد۵. دسترسی نابرابر به دلیل اتصال، در دسترس بودن دستگاه و سواد دیجیتال، علی‌رغم حفظ حریم خصوصی و دسترسی شبانه‌روزی مراقبت مبتنی بر اپلیکیشن، ادامه داشت۲۳. نتیجه‌گیری: چت‌بات‌های CBT می‌توانند به عنوان مداخلات کم‌شدت مفید باشند، اما ارزش سلامت عمومی آن‌ها به بهبود نگهداشت و دسترسی عادلانه‌تر وابسته است. پیاده‌سازی باید به سواد دیجیتال، طراحی متناسب با فرهنگ و حکمرانی‌ای که ابزارهای اعتبارسنجی‌شده را به کاربران برخوردار محدود نمی‌کند، توجه کند.

Purpose This study examines whether socioeconomic disadvantage alters the associations of mathematics anxiety and mathematics-specific self-efficacy with mathematics achievement among adolescents in Hong Kong (China) and Macao (China). The research problem is not whether anxiety, efficacy, and socioeconomic status are individually related to achievement; those relationships are already well established. The unresolved question is whether socioeconomic disadvantage functions as a boundary condition on the two psychological-achievement slopes when anxiety and self-efficacy are modeled jointly. Data and methods This quantitative, observational, cross-sectional secondary analysis uses public PISA 2022 student data for Hong Kong (China) and Macao (China). The source data contained 10,291 relevant student records; after complete-case screening, 9,760 students from 209 schools were analyzed. Mathematics achievement was represented by PV1MATH-PV10MATH, mathematics anxiety by ANXMAT, mathematics self-efficacy by MATHEFF, and socioeconomic disadvantage by reverse weighted-standardized ESCS. Models were estimated separately across all 10 plausible values with final student weights, and sampling variance was estimated with the 80 official Fay-BRR replicate weights before plausible-value pooling. Findings Anxiety was negatively associated with mathematics achievement ( B = −9.03, SE = 1.53, p < 0.001), self-efficacy was positively associated with achievement ( B = 34.82, SE = 1.62, p < 0.001), and greater socioeconomic disadvantage was associated with lower achievement ( B = −14.88, SE = 1.69, p < 0.001). Neither the anxiety-by-disadvantage interaction ( B = −1.77, SE = 1.52, p = 0.244) nor the self-efficacy-by-disadvantage interaction ( B = −0.46, SE = 1.42, p = 0.744) was statistically significant. Equal-jurisdiction weighting, inverse-probability attrition weighting, bottom-SES-quartile models, and jurisdiction-specific models produced the same substantive moderation conclusion. Contribution and practical relevance The findings show concurrent psychological and socioeconomic gradients while placing the moderation conclusion within the official PISA variance framework. Interventions should address emotional, motivational, and structural barriers in parallel rather than assuming that socioeconomic disadvantage necessarily magnifies the psychological gradients.

هدف: این مطالعه بررسی می‌کند که آیا محرومیت اجتماعی‌اقتصادی ارتباط بین اضطراب ریاضی و خودکارآمدی خاص ریاضی با پیشرفت ریاضی را در میان نوجوانان در هنگ‌کنگ (چین) و ماکائو (چین) تغییر می‌دهد یا خیر. مسئله پژوهش این نیست که آیا اضطراب، خودکارآمدی و وضعیت اجتماعی‌اقتصادی به‌طور مستقل با پیشرفت تحصیلی مرتبط هستند؛ این روابط پیش‌تر به‌خوبی اثبات شده‌اند. پرسش حل‌نشده این است که آیا محرومیت اجتماعی‌اقتصادی به‌عنوان یک شرط مرزی بر شیب‌های روان‌شناختی-پیشرفت تحصیلی زمانی که اضطراب و خودکارآمدی به‌طور مشترک مدل‌سازی می‌شوند، عمل می‌کند یا خیر. داده‌ها و روش‌ها: این تحلیل ثانویه کمی، مشاهده‌ای و مقطعی از داده‌های دانش‌آموزی عمومی PISA 2022 برای هنگ‌کنگ (چین) و ماکائو (چین) استفاده می‌کند. داده‌های منبع شامل ۱۰٬۲۹۱ رکورد دانش‌آموز مرتبط بود؛ پس از غربالگری موارد کامل، ۹٬۷۶۰ دانش‌آموز از ۲۰۹ مدرسه مورد تحلیل قرار گرفتند. پیشرفت ریاضی با PV1MATH-PV10MATH، اضطراب ریاضی با ANXMAT، خودکارآمدی ریاضی با MATHEFF و محرومیت اجتماعی‌اقتصادی با ESCS استانداردشده معکوس و وزنی نمایان شد. مدل‌ها به‌طور جداگانه برای هر ۱۰ مقدار محتمل با وزن نهایی دانش‌آموزان برآورد شدند و واریانس نمونه‌گیری با ۸۰ وزن تکراری رسمی Fay-BRR پیش از تجمیع مقادیر محتمل برآورد شد. یافته‌ها: اضطراب با پیشرفت ریاضی رابطه منفی داشت (B = −9.03, SE = 1.53, p < 0.001)، خودکارآمدی با پیشرفت رابطه مثبت داشت (B = 34.82, SE = 1.62, p < 0.001) و محرومیت اجتماعی‌اقتصادی بیشتر با پیشرفت پایین‌تر مرتبط بود (B = −14.88, SE = 1.69, p < 0.001). نه تعامل اضطراب-محرومیت (B = −1.77, SE = 1.52, p = 0.244) و نه تعامل خودکارآمدی-محرومیت (B = −0.46, SE = 1.42, p = 0.744) از نظر آماری معنادار نبودند. وزن‌دهی برابر حوزه‌های قضایی، وزن‌دهی معکوس احتمال ریزش، مدل‌های چارک پایین وضعیت اجتماعی‌اقتصادی و مدل‌های اختصاصی حوزه، همگی به همان نتیجه تعدیل‌گری منتهی شدند. مشارکت و اهمیت عملی: یافته‌ها وجود شیب‌های روان‌شناختی و اجتماعی‌اقتصادی همزمان را نشان می‌دهد و نتیجه تعدیل‌گری را در چارچوب واریانس رسمی PISA قرار می‌دهد. مداخلات باید به موانع هیجانی، انگیزشی و ساختاری به‌طور موازی بپردازند و فرض نکنند که محرومیت اجتماعی‌اقتصادی لزوماً شیب‌های روان‌شناختی را تشدید می‌کند.

Women comprise the majority of students and early-career scholars in psychology, yet they are less likely to remain active in research over time. This pattern raises a central question: At what stages of academic careers do women disproportionately leave academia, and what factors drive their attrition? Using large-scale bibliometric data tracking 78,216 psychologists who began publishing between 2000 and 2014, we examine gender differences in research career attrition operationalized through publishing activity across the full trajectory from entry onward. Although women accounted for more than 60\% of new entrants, they experienced higher attrition rates than men, with the gender gap peaking approximately five years after first publication. Early-career performance, particularly first-authored publications, was the strongest predictor of subsequent retention, whereas last-authored publications were most closely associated with continued activity at later career stages. Collaboration patterns and institutional context also shaped career persistence, though less strongly than publication indicators. Notably, gender differences in research attrition persisted even after accounting for these career determinants, especially during early career stages. These findings suggest that gender inequality in psychology is driven less by recruitment than by differential retention over time. Addressing early-career vulnerability may therefore be essential to achieving equitable representation in senior academic leadership within the discipline.

زنان اکثریت دانشجویان و پژوهشگران اوایل دوران حرفه‌ای در روان‌شناسی را تشکیل می‌دهند، با این حال احتمال ماندگاری آن‌ها در فعالیت‌های پژوهشی در طول زمان کمتر است. این الگو پرسشی اساسی را مطرح می‌کند: در کدام مراحل از مسیر شغلی دانشگاهی، زنان به طور نامتناسبی دانشگاه را ترک می‌کنند و چه عواملی موجب ترک تحصیل آن‌ها می‌شود؟ با استفاده از داده‌های کتاب‌سنجی در مقیاس وسیع که ۷۸٬۲۱۶ روان‌شناس را که بین سال‌های ۲۰۰۰ تا ۲۰۱۴ شروع به انتشار کردند، ردیابی می‌کند، تفاوت‌های جنسیتی در ترک مسیر پژوهشی را که از طریق فعالیت انتشاراتی در سراسر مسیر حرفه‌ای از ورود به بعد عملیاتی شده است، بررسی می‌کنیم. اگرچه زنان بیش از ۶۰٪ از تازه‌واردان را تشکیل می‌دادند، اما نرخ ترک تحصیل بالاتری نسبت به مردان تجربه کردند و شکاف جنسیتی تقریباً پنج سال پس از نخستین انتشار به اوج خود رسید. عملکرد اوایل دوران حرفه‌ای، به ویژه انتشارات با نویسنده اول، قوی‌ترین پیش‌بینی‌کننده ماندگاری بعدی بود، در حالی که انتشارات با نویسنده آخر بیشترین ارتباط را با تداوم فعالیت در مراحل بعدی حرفه‌ای داشت. الگوهای همکاری و زمینه نهادی نیز بر پایداری حرفه‌ای تأثیرگذار بودند، اگرچه این تأثیر کمتر از شاخص‌های انتشاراتی بود. شایان توجه است که تفاوت‌های جنسیتی در ترک پژوهش حتی پس از در نظر گرفتن این تعیین‌کننده‌های حرفه‌ای، به ویژه در مراحل اولیه حرفه‌ای، همچنان باقی ماند. این یافته‌ها نشان می‌دهد که نابرابری جنسیتی در روان‌شناسی بیشتر ناشی از جذب نیست، بلکه ناشی از ماندگاری متفاوت در طول زمان است. بنابراین پرداختن به آسیب‌پذیری اوایل دوران حرفه‌ای ممکن است برای دستیابی به نمایندگی عادلانه در رهبری دانشگاهی ارشد در این رشته ضروری باشد.

Background Concerns about teacher stress, burnout, and attrition have led to increased international attention to teacher resilience in education research. This study investigates how teachers in Malaysia, Japan, Nigeria, Uganda, and Vietnam support resilience through their perceptions of teacher professional identity (TPI). Methods Comparative discourse analysis based on quantitative ethnography (QE) and epistemic network analysis (ENA) was used to identify cross-cultural discourse patterns and thematically evaluate teacher utterances related to stress, coping methods, support systems, and notions of resilience. Results The findings demonstrate that resilience is not only developed as an individual skill, but also through culturally and socially rooted understandings of TPI. Teachers from Japan and Vietnam focused on systemic navigation and emotional regulation, while teachers from Nigeria and Uganda focused on spirituality and moral leadership. Malaysian instructors have a mixed approach that blends strategic adaptation and community-centric principles. Conclusions The study highlights the need for contextually relevant and localized methods of professional development that are sensitive to teachers’ identities and contextual realities.

زمینه و هدف: نگرانی‌ها درباره استرس، فرسودگی شغلی و ترک خدمت معلمان موجب افزایش توجه بین‌المللی به تاب‌آوری معلمان در پژوهش‌های آموزشی شده است. این مطالعه بررسی می‌کند که چگونه معلمان در مالزی، ژاپن، نیجریه، اوگاندا و ویتنام از طریق ادراکات خود از هویت حرفه‌ای معلم (TPI) به حمایت از تاب‌آوری می‌پردازند. روش‌ها: تحلیل گفتمان تطبیقی مبتنی بر قوم‌نگاری کمی (QE) و تحلیل شبکه معرفتی (ENA) برای شناسایی الگوهای گفتمانی میان‌فرهنگی و ارزیابی موضوعی اظهارات معلمان مرتبط با استرس، روش‌های مقابله، نظام‌های حمایتی و مفاهیم تاب‌آوری به کار گرفته شد. یافته‌ها: نتایج نشان می‌دهد که تاب‌آوری نه تنها به عنوان یک مهارت فردی توسعه می‌یابد، بلکه از طریق درک‌های ریشه‌دار فرهنگی و اجتماعی از هویت حرفه‌ای معلم نیز شکل می‌گیرد. معلمان ژاپن و ویتنام بر پیمایش نظام‌مند و تنظیم هیجانی تمرکز داشتند، در حالی که معلمان نیجریه و اوگاندا بر معنویت و رهبری اخلاقی تأکید کردند. مدرسان مالزی رویکردی ترکیبی دارند که سازگاری راهبردی و اصول جامعه‌محور را در هم می‌آمیزد. نتیجه‌گیری: این مطالعه بر ضرورت روش‌های توسعه حرفه‌ای بومی و متناسب با زمینه که نسبت به هویت و واقعیت‌های زمینه‌ای معلمان حساس باشد، تأکید می‌کند.

Understanding students' cost perceptions in introductory science, technology, engineering, and mathematics (STEM) courses and what precedes them is critical in preventing the considerable loss of talent in STEM.In this study, we examined the extent to which students' fixed mindset at the beginning of a semester predicts their weekly task effort and emotional cost perceptions.We also examined indirect associations of a fixed mindset with weekly perceived learning, STEM career intentions at the end of the semester, and final achievement, via weekly cost perceptions.Participants were 694 college students in introductory chemistry at a large midwestern university in the United States.Using multilevel structural equation modeling, we found that students with a greater endorsement of a fixed mindset tended to perceive higher task effort cost.Furthermore, students' fixed mindset indirectly predicted lower perceived learning, STEM career intentions, and achievement via higher perceived task effort cost.Fixed mindset did not significantly predict emotional cost perceptions.This study offers both theoretical insights and practical implications by demonstrating the differential predictions of mindsets across cost dimensions and identifying mindsets as a precursor of task effort cost. Educational Impact and Implications StatementCost is a key motivational factor contributing to college student attrition from science, technology, engineering, and mathematics (STEM) majors.This study shows that college students' beliefs in the innateness and fixedness of intelligence (i.e., fixed mindset) predicted their higher effort cost perceptions in an introductory chemistry course over a semester, which in turn was linked to lower perceived learning, STEM career intentions, and achievement.These findings underscore the potential of lowering a fixed mindset in STEM college students to enhance student learning and achievement by mitigating their perceptions of effort cost.Such efforts should also promote retention in STEM fields.

درک ادراک هزینه دانشجویان در دوره‌های مقدماتی علوم، فناوری، مهندسی و ریاضیات (STEM) و عوامل پیشین آن‌ها، برای جلوگیری از از دست رفتن قابل توجه استعدادها در حوزه STEM حیاتی است. در این مطالعه، میزان پیش‌بینی ذهنیت ثابت دانشجویان در ابتدای ترم برای ادراک هفتگی هزینه تلاش وظیفه و هزینه هیجانی آن‌ها بررسی شد. همچنین ارتباطات غیرمستقیم ذهنیت ثابت با یادگیری ادراک‌شده هفتگی، قصد ادامه مسیر شغلی در STEM در پایان ترم و دستاورد نهایی، از طریق ادراک هفتگی هزینه، مورد بررسی قرار گرفت. شرکت‌کنندگان شامل ۶۹۴ دانشجوی دانشگاهی در درس شیمی مقدماتی در یک دانشگاه بزرگ در منطقه غرب میانه ایالات متحده بودند. با استفاده از مدل‌سازی معادلات ساختاری چندسطحی، مشخص شد دانشجویانی که ذهنیت ثابت بیشتری داشتند، هزینه تلاش وظیفه بالاتری را ادراک می‌کردند. علاوه بر این، ذهنیت ثابت دانشجویان به طور غیرمستقیم، یادگیری ادراک‌شده پایین‌تر، قصد ادامه مسیر شغلی در STEM و دستاورد پایین‌تر را از طریق ادراک بالاتر هزینه تلاش وظیفه پیش‌بینی می‌کرد. ذهنیت ثابت، پیش‌بینی معناداری برای ادراک هزینه هیجانی نداشت. این مطالعه با نشان دادن پیش‌بینی‌های افتراقی ذهنیت‌ها در ابعاد مختلف هزینه و شناسایی ذهنیت به عنوان پیش‌زمینه هزینه تلاش وظیفه، بینش‌های نظری و پیامدهای عملی ارائه می‌دهد. بیانیه تأثیر و پیامدهای آموزشی: هزینه، عامل انگیزشی کلیدی در ترک تحصیل دانشجویان دانشگاهی از رشته‌های علوم، فناوری، مهندسی و ریاضیات (STEM) است. این مطالعه نشان می‌دهد باور دانشجویان دانشگاهی به ذاتی و ثابت بودن هوش (یعنی ذهنیت ثابت)، ادراک هزینه تلاش بالاتر را در طول یک ترم در درس شیمی مقدماتی پیش‌بینی می‌کند که به نوبه خود با یادگیری ادراک‌شده پایین‌تر، قصد ادامه مسیر شغلی در STEM و دستاورد پایین‌تر مرتبط بود. این یافته‌ها بر اهمیت کاهش ذهنیت ثابت در دانشجویان STEM برای ارتقای یادگیری و دستاورد دانشجویان از طریق کاهش ادراک هزینه تلاش تأکید می‌کند. چنین تلاش‌هایی باید به افزایش ماندگاری در حوزه‌های STEM نیز کمک کند.