Background Responsible media reporting of suicide is a population-level suicide prevention intervention, yet there is no experimental evidence from low-income settings. Aims We assessed the effects of exposure to educative suicide prevention content and stories of surviving a suicide crisis in the print media on reducing suicidality in India. Method A three-arm randomised controlled trial (Clinical Trials Registry of India, ref: CTRI/2022/09/045439) was conducted in Chennai, India, between August 2023 and March 2024. Participants were young adults (18–29 years), recruited through social media advertisements, randomised 1:1:1 to a control group and two intervention groups. Data were analysed during June–September 2024. All three groups were exposed to three 600-word purpose-designed Tamil-language print media articles on digital tablets. Intervention group 1 was exposed to three print media articles containing educative suicide prevention content. The same articles given to intervention group 2 were modified to contain brief accounts of young adults who had coped with experiences of suicidal ideation. The control group was exposed to three print media articles on diabetes. Suicidal ideation was measured using the 23-item Survival and Coping Beliefs subscale of the Reasons for Living Scale at baseline, post-test and 14-day follow-up. Results Of 375 participants, randomisation resulted in 125 being assigned to the control group and 124 and 126 to intervention groups 1 and 2, respectively; 16 were lost to follow-up. At post-test, participants randomised to intervention group 1 demonstrated small improvements in suicidal ideation at post-test (standardised mean difference (SMD) = 0.15, p = 0.019) and follow-up (SMD = 0.17, p = 0.038). Larger effects were observed among participants with greater vulnerability (post-test, SMD = 0.25, p = 0.039; follow-up, SMD = 0.32, p = 0.023). There were no improvements in suicidal ideation in intervention group 2 at post-test, yet a marginal (SMD = 0.16, p = 0.053) effect was observed at follow-up. Conclusions Exposure to educative print media articles can result in small improvements in suicidal ideation that would represent a substantial population-level impact.
زمینه: گزارش‌دهی مسئولانه رسانه‌ها درباره خودکشی یک مداخله پیشگیرانه از خودکشی در سطح جمعیت است، اما هیچ شواهد تجربی از محیط‌های کم‌درآمد وجود ندارد. اهداف: ما تأثیرات مواجهه با محتوای آموزشی پیشگیری از خودکشی و روایت‌هایی از نجات‌یافتگان بحران خودکشی در رسانه‌های چاپی را بر کاهش افکار خودکشی در هند ارزیابی کردیم. روش: یک کارآزمایی تصادفی کنترل‌شده سه‌گروهی (ثبت‌شده در Clinical Trials Registry of India، شماره: CTRI/2022/09/045439) بین اوت ۲۰۲۳ تا مارس ۲۰۲۴ در چنای، هند انجام شد. شرکت‌کنندگان بزرگسالان جوان (۱۸ تا ۲۹ سال) بودند که از طریق تبلیغات در شبکه‌های اجتماعی جذب و به‌صورت تصادفی ۱:۱:۱ به گروه کنترل و دو گروه مداخله تقسیم شدند. داده‌ها در بازه ژوئن تا سپتامبر ۲۰۲۴ تحلیل شد. هر سه گروه با سه مقاله ۶۰۰ کلمه‌ای طراحی‌شده به زبان تامیلی در تبلت‌های دیجیتال مواجه شدند. گروه مداخله ۱ با سه مقاله رسانه‌ای چاپی حاوی محتوای آموزشی پیشگیری از خودکشی مواجه شد. همان مقالات برای گروه مداخله ۲ به گونه‌ای اصلاح شد که شامل روایت‌های کوتاه از بزرگسالان جوانی باشد که با تجارب افکار خودکشی مقابله کرده بودند. گروه کنترل با سه مقاله رسانه‌ای چاپی درباره دیابت مواجه شد. افکار خودکشی با استفاده از زیرمقیاس ۲۳ ماده‌ای Survival and Coping Beliefs از Reasons for Living Scale در آغاز، پس‌آزمون و پیگیری ۱۴ روزه سنجیده شد. نتایج: از میان ۳۷۵ شرکت‌کننده، تصادفی‌سازی منجر به تخصیص ۱۲۵ نفر به گروه کنترل و ۱۲۴ و ۱۲۶ نفر به گروه‌های مداخله ۱ و ۲ شد؛ ۱۶ نفر در پیگیری از دست رفتند. در پس‌آزمون، شرکت‌کنندگانی که به گروه مداخله ۱ تصادفی شده بودند، بهبود اندکی در افکار خودکشی در پس‌آزمون (تفاوت میانگین استانداردشده (SMD) = ۰٫۱۵، ۰٫۰۱۹ = p) و پیگیری (SMD = ۰٫۱۷، ۰٫۰۳۸ = p) نشان دادند. اثرات بزرگ‌تری در میان شرکت‌کنندگانی با آسیب‌پذیری بیشتر مشاهده شد (پس‌آزمون، SMD = ۰٫۲۵، ۰٫۰۳۹ = p؛ پیگیری، SMD = ۰٫۳۲، ۰٫۰۲۳ = p). در گروه مداخله ۲ در پس‌آزمون بهبودی در افکار خودکشی مشاهده نشد، اما در پیگیری اثر حاشیه‌ای (SMD = ۰٫۱۶، ۰٫۰۵۳ = p) مشاهده شد. نتیجه‌گیری: مواجهه با مقالات آموزشی رسانه‌های چاپی می‌تواند منجر به بهبود اندک در افکار خودکشی شود که می‌تواند تأثیر قابل توجهی در سطح جمعیت داشته باشد.
Background Self-harm, including non-suicidal self-injury (NSSI), represents a major public health concern among adolescents. Although numerous risk and protective factors have been identified in the literature, their utility for assessment and management remains limited due to their large number and the variability in the strength of their associations. In Iran, in particular, there is a notable lack of synthesis, related to adolescent NSSI, especially regarding protective factors. To address this gap, this protocol outlines an ongoing systematic review aiming to provide a comprehensive overview of the recent (2015 onward) Persian and English peer-reviewed literature on NSSI and self-harm among adolescents in Iran, with a specific focus on studies investigating risk and protective factors. Methods & analysis The protocol is registered with PROSPERO (registration number CRD420261286909), and the systematic literature review, following PRISMA-P guidelines, will include Persian and English-language studies from 2015 onwards examining risk and protective factors for non-suicidal self-injury (NSSI) in Iranian adolescents (10–19 years), as well as robustness of findings. Eligible studies include quantitative, qualitative, and mixed-methods designs, identified through PubMed, PsycINFO, Scopus, Embase, Google Scholar, SID, and Magiran. Data will be extracted using a standardized form, and study quality will be assessed with the Mixed Methods Assessment Tool (MMAT). Findings will be synthesized narratively, summarizing associations between risk or protective factors and NSSI, organized by clinically meaningful categories such as psychopathology, individual, family, peer, and demographic factors.
زمینه: خودآسیبی، از جمله خودآسیبی غیرخودکشی (NSSI)، یکی از نگرانی‌های عمده سلامت عمومی در میان نوجوانان به‌شمار می‌رود. اگرچه عوامل خطر و محافظتی متعددی در ادبیات شناسایی شده‌اند، اما کاربرد آن‌ها برای ارزیابی و مدیریت به دلیل تعداد زیاد و تفاوت در قدرت ارتباط آن‌ها، همچنان محدود است. به‌ویژه در ایران، فقدان تلفیق یافته‌ها در زمینه خودآسیبی غیرخودکشی نوجوانان، به‌ویژه در خصوص عوامل محافظتی، مشهود است. برای رفع این خلأ، این پروتکل، مرور نظام‌مند در حال انجامی را تشریح می‌کند که هدف آن ارائه مروری جامع بر ادبیات داوری‌شده فارسی و انگلیسی اخیر (از سال ۲۰۱۵ به بعد) درباره خودآسیبی غیرخودکشی و خودآسیبی در میان نوجوانان ایرانی، با تمرکز ویژه بر پژوهش‌هایی است که عوامل خطر و محافظتی را بررسی کرده‌اند. روش‌ها و تحلیل: این پروتکل در PROSPERO (شماره ثبت CRD420261286909) ثبت شده است و مرور نظام‌مند ادبیات، مطابق با دستورالعمل‌های PRISMA-P، شامل مطالعات فارسی و انگلیسی از سال ۲۰۱۵ به بعد خواهد بود که به بررسی عوامل خطر و محافظتی برای خودآسیبی غیرخودکشی (NSSI) در نوجوانان ایرانی (۱۰ تا ۱۹ سال) و همچنین استحکام یافته‌ها پرداخته‌اند. مطالعات واجد شرایط شامل طرح‌های کمی، کیفی و ترکیبی هستند که از طریق PubMed، PsycINFO، Scopus، Embase، Google Scholar، SID و Magiran شناسایی می‌شوند. داده‌ها با استفاده از فرم استاندارد استخراج خواهند شد و کیفیت مطالعات با ابزار ارزیابی روش‌های ترکیبی (MMAT) سنجیده می‌شود. یافته‌ها به‌صورت روایی تلفیق و ارتباط میان عوامل خطر یا محافظتی و خودآسیبی غیرخودکشی، بر اساس دسته‌بندی‌های بالینی معنادار مانند آسیب‌شناسی روانی، فردی، خانوادگی، همسالان و عوامل جمعیت‌شناختی، خلاصه خواهد شد.
Rates of suicide are 2–3 times higher among youth detained in the legal system (YD) compared to non-detained youth. A prior study found that 40% of YD endorsing a suicide attempt denied suicide ideation. These youth were characterized clinically by high rates of anger and low rates of depression, somatic complaints, and neglect. The present study seeks to replicate these findings in a substantially enlarged sample of YD. N = 1,250 YD endorsing a lifetime suicide attempt were administered an interview to assess mental health history. 45% of YD endorsing a lifetime suicide attempt denied suicide ideation. Youth denying suicide ideation endorsed a significantly higher rate of anger/irritability. This enlarged YD sample replicates results that a significant number of YD who attempted suicide denied ideation and that these youth were characterized by high anger/irritability. Implications for case identification and theory advancement for a comprehensive are discussed.
نرخ‌های خودکشی در میان جوانان بازداشت‌شده در نظام قضایی (YD) دو تا سه برابر بیشتر از جوانان غیر بازداشت‌شده است. یک مطالعه پیشین نشان داد که ۴۰٪ از YDهایی که اقدام به خودکشی را گزارش کردند، افکار خودکشی را انکار کردند. این جوانان از نظر بالینی با نرخ بالای خشم و نرخ پایین افسردگی، شکایات جسمانی و غفلت مشخص می‌شوند. مطالعه حاضر با هدف تکرار این یافته‌ها در نمونه‌ای به‌طور قابل توجهی بزرگ‌تر از YD انجام شده است. به N = 1,250 نفر از YDهایی که اقدام به خودکشی در طول عمر را گزارش کردند، مصاحبه‌ای برای ارزیابی سابقه سلامت روان انجام شد. ۴۵٪ از YDهایی که اقدام به خودکشی در طول عمر را گزارش کردند، افکار خودکشی را انکار کردند. جوانانی که افکار خودکشی را انکار کردند، نرخ به‌طور معناداری بالاتری از خشم/تحریک‌پذیری را گزارش کردند. این نمونه بزرگ‌تر از YD نتایج را تکرار می‌کند که تعداد قابل توجهی از YDهایی که اقدام به خودکشی کرده‌اند، افکار خودکشی را انکار کرده‌اند و این جوانان با خشم/تحریک‌پذیری بالا مشخص می‌شوند. پیامدهای این یافته‌ها برای شناسایی موارد و پیشبرد نظریه به‌صورت جامع مورد بحث قرار گرفته است.
Driver monitoring systems (DMS) are increasingly used to sustain attention during partially automated driving, but existing measures do not assess how drivers experience the supervisory tone of DMS feedback. Drawing on parenting-style theory, we developed the Driver Monitoring System User Experience (DMS-UX) Scale and tested whether systems varying in demandingness and responsiveness produced distinct user experience profiles. Across two samples, 501 licensed U.S. drivers completed a between-subjects online vignette experiment and were randomly assigned to an authoritarian, authoritative, permissive, or uninvolved DMS. Scale development began with 80 items in Sample 1 ( n = 319). Exploratory factor analysis and item response theory yielded a 16-item, four-factor solution, which was tested in an independent Sample 2 ( n = 182) using confirmatory factor analysis. Inspection of factor loadings and residual correlations led to the removal of one poorly performing item and a refined 15-item model with comparative and residual fit emerged. The observed factors were Perceived Usage Benefits, Perceived System Judgment, Perceived Salience and Clarity, and Perceived Supportiveness. Internal consistency was good (McDonald's ω = 0.770–0.915; Cronbach's α = 0.745–0.914), and indices supported internal construct differentiation. Confirmatory model fit was mixed but improved after refinement (CFI = 0.916, TLI = 0.894, RMSEA = 0.097, SRMR = 0.073), providing qualified support for the four-factor structure. Monitoring style had a large multivariate effect on DMS-UX scores, Pillai's trace = 0.481, F (12, 1488) = 23.65, p < 0.001. Styles differed in perceived judgment, salience and clarity, and supportiveness, but not perceived usage benefits. The DMS-UX offers an initial descriptive instrument for comparing drivers' experiences of DMS supervisory feedback, though behavioral, longitudinal, and cross-cultural validation is needed before using it to infer safety outcomes or identify an optimal monitoring style.
سامانه‌های پایش راننده (DMS) به طور فزاینده‌ای برای حفظ توجه در حین رانندگی نیمه‌خودکار مورد استفاده قرار می‌گیرند، اما سنجه‌های موجود نحوه تجربه رانندگان از لحن نظارتی بازخورد DMS را ارزیابی نمی‌کنند. با بهره‌گیری از نظریه سبک‌های فرزندپروری، مقیاس تجربه کاربری سامانه پایش راننده (DMS-UX) را توسعه دادیم و بررسی کردیم که آیا سامانه‌هایی با سطوح متفاوتی از مطالبه‌گری و پاسخ‌دهی، پروفایل‌های تجربه کاربری متمایزی ایجاد می‌کنند یا خیر. در دو نمونه، ۵۰۱ راننده دارای گواهینامه در ایالات متحده آمریکا در یک آزمایش آنلاین بین‌گروهی مبتنی بر سناریو شرکت کردند و به طور تصادفی به یکی از چهار سبک DMS مستبدانه، مقتدرانه، سهل‌گیر یا بی‌تفاوت تخصیص یافتند. توسعه مقیاس با ۸۰ گویه در نمونه اول (n = 319) آغاز شد. تحلیل عاملی اکتشافی و نظریه پاسخ به گویه به راه‌حل چهارعاملی ۱۶ گویه‌ای منجر شد که در نمونه مستقل دوم (n = 182) با تحلیل عاملی تأییدی آزمون شد. بررسی بارهای عاملی و همبستگی‌های باقیمانده به حذف یک گویه با عملکرد ضعیف و ظهور مدل اصلاح‌شده ۱۵ گویه‌ای با برازش مقایسه‌ای و باقیمانده منجر شد. عوامل مشاهده‌شده شامل منافع ادراک‌شده استفاده، قضاوت ادراک‌شده سامانه، برجستگی و وضوح ادراک‌شده، و حمایتگری ادراک‌شده بودند. انسجام درونی مطلوب بود (ω مک‌دونالد = ۰٫۷۷۰ تا ۰٫۹۱۵؛ آلفای کرونباخ = ۰٫۷۴۵ تا ۰٫۹۱۴) و شاخص‌ها از تمایز ساختاری درونی حمایت کردند. برازش مدل تأییدی متوسط بود اما پس از اصلاح بهبود یافت (CFI = 0.916، TLI = 0.894، RMSEA = 0.097، SRMR = 0.073) و حمایت مشروطی از ساختار چهارعاملی فراهم کرد. سبک پایش اثر چندمتغیره بزرگی بر نمرات DMS-UX داشت (Pillai's trace = 0.481، F (12, 1488) = 23.65، p < 0.001). سبک‌ها در قضاوت ادراک‌شده، برجستگی و وضوح، و حمایتگری تفاوت داشتند اما در منافع ادراک‌شده استفاده تفاوتی نداشتند. DMS-UX ابزاری توصیفی اولیه برای مقایسه تجربه رانندگان از بازخورد نظارتی DMS ارائه می‌دهد، هرچند اعتبارسنجی رفتاری، طولی و بین‌فرهنگی پیش از استفاده برای استنتاج پیامدهای ایمنی یا شناسایی سبک پایش بهینه مورد نیاز است.
Algorithmic control (AC) embedded in food-delivery platforms is conceptualized as a persistent, digitally mediated job demand associated with greater algorithmic stress (AS) and psychological detachment failure (PDF), thereby contributing to work-life conflict (WLC) among food-delivery workers. The study employed a two-wave time-lagged longitudinal design involving 315 employees from prominent Indian cities. It examined the relationships among AC, AS, PDF and WLC. Confirmatory factor analysis and structural equation modeling were used to assess the measurement model and the proposed structural relationships among the constructs. The findings indicate that AC is positively associated with heightened stress and reduced ability to disengage from work during non-work hours. The specific sequential indirect effect of AC on WLC through AS and PDF was significant, while the direct association between AC and WLC remained significant, indicating partial sequential mediation. The findings highlight the importance of reducing uncertainty surrounding algorithmic evaluations, ratings and incentives that can keep work-related concerns active after working hours and hinder psychological detachment.
کنترل الگوریتمی (AC) که در پلتفرم‌های تحویل غذا تعبیه شده است، به عنوان یک تقاضای شغلی مداوم و میانجی‌گری‌شده دیجیتالی مفهوم‌سازی می‌شود که با استرس الگوریتمی (AS) بیشتر و شکست در جداشدگی روانی (PDF) همراه است و در نتیجه به تعارض کار-زندگی (WLC) در میان کارکنان تحویل غذا منجر می‌شود. این پژوهش با استفاده از یک طرح طولی دو مرحله‌ای با تأخیر زمانی و با مشارکت ۳۱۵ کارمند از شهرهای برجسته هند انجام شد. روابط میان AC، AS، PDF و WLC مورد بررسی قرار گرفت. برای ارزیابی مدل اندازه‌گیری و روابط ساختاری پیشنهادی میان سازه‌ها، از تحلیل عاملی تأییدی و مدل‌سازی معادلات ساختاری استفاده شد. یافته‌ها نشان می‌دهد که AC با افزایش استرس و کاهش توانایی جداشدگی از کار در ساعات غیرکاری ارتباط مثبت دارد. اثر غیرمستقیم متوالی خاص AC بر WLC از طریق AS و PDF معنادار بود، در حالی که ارتباط مستقیم بین AC و WLC همچنان معنادار باقی ماند که نشان‌دهنده میانجی‌گری متوالی جزئی است. یافته‌ها بر اهمیت کاهش عدم قطعیت پیرامون ارزیابی‌های الگوریتمی، امتیازدهی‌ها و مشوق‌هایی که می‌توانند نگرانی‌های مرتبط با کار را پس از ساعات کاری فعال نگه دارند و مانع جداشدگی روانی شوند، تأکید می‌کند.
In this study, the association between conformity to masculine norms and emotional expressivity, help-seeking behaviour and psychological distress among men in India were explored as well as the potential mediating role of family relationships. A total of 200 men aged 21-50 were sampled using purposive sampling for the study, which was conducted using an online survey. The participants filled out the Conformity to Masculine Norms Inventory-22 (CMNI-22), Emotional Expressivity Scale (EES), General Help-Seeking Questionnaire (GHSQ), and Brief Family Relationship Scale (BFRS). The Pearson correlations and mediation analyses were run in SPSS using Hayes' PROCESS Macro (Model 4). Emotional expressivity (r = -0.311, p < .01) and help-seeking behaviour (r = -0.218, p < .01) were significantly negatively associated with conformity to masculine norms, while psychological distress was not significantly associated with conformity to masculine norms (r = 0.084). Family relationships were also negatively and significantly correlated with conformity to masculine norms (r = -0.161, p < .05). The associations between masculine norm conformity and emotional expressivity and help-seeking behaviour were not significantly mediated by family relationships. By contrast, a large indirect association between masculine norm conformity and psychological distress was mediated by family relationships (B = 0.0366, 95% CI [0.0015, 0.0718]). The results of this study suggest an outcome-specific pattern of involvement of family relationships. Family relationships were not significantly associated with the behavioural associations between masculine norm conformity and emotional expressivity or help-seeking but they were significantly indirectly associated with psychological distress. The results underscore the significance of taking into account the family relationship in conjunction with the constraining masculine norms when studying men's psychological wellbeing in the Indian context. The conclusions drawn should be viewed as associations and not as causal pathways as per the cross-sectional design. Future studies with different samples and different methods of measurement are required for longitudinal research on the temporal relationships between masculine norms, family relationships and psychological outcomes.
در این پژوهش، ارتباط بین همسویی با هنجارهای مردانگی و ابراز هیجانی، رفتار جستجوی کمک و پریشانی روان‌شناختی در میان مردان هندی و همچنین نقش میانجی‌گری بالقوه روابط خانوادگی مورد بررسی قرار گرفت. در این مطالعه که با نمونه‌گیری هدفمند و از طریق پرسشنامه آنلاین انجام شد، تعداد ۲۰۰ مرد در بازه سنی ۲۱ تا ۵۰ سال شرکت کردند. شرکت‌کنندگان پرسشنامه همسویی با هنجارهای مردانگی (CMNI-22)، مقیاس ابراز هیجانی (EES)، پرسشنامه عمومی جستجوی کمک (GHSQ) و مقیاس مختصر روابط خانوادگی (BFRS) را تکمیل کردند. همبستگی پیرسون و تحلیل‌های میانجی‌گری با استفاده از نرم‌افزار SPSS و ماکروی PROCESS هایز (مدل ۴) اجرا شد. ابراز هیجانی (r = -0.311, p < .01) و رفتار جستجوی کمک (r = -0.218, p < .01) با همسویی با هنجارهای مردانگی به طور معناداری منفی بودند، در حالی که پریشانی روان‌شناختی با همسویی با هنجارهای مردانگی ارتباط معناداری نداشت (r = 0.084). روابط خانوادگی نیز با همسویی با هنجارهای مردانگی به طور منفی و معنادار همبسته بود (r = -0.161, p < .05). روابط خانوادگی میانجی‌گری معناداری در ارتباط بین همسویی با هنجارهای مردانگی و ابراز هیجانی یا رفتار جستجوی کمک نداشت. در مقابل، یک ارتباط غیرمستقیم قوی بین همسویی با هنجارهای مردانگی و پریشانی روان‌شناختی از طریق میانجی‌گری روابط خانوادگی مشاهده شد (B = 0.0366, 95% CI [0.0015, 0.0718]). نتایج این پژوهش الگوی خاص پیامد محور در نقش روابط خانوادگی را نشان می‌دهد. روابط خانوادگی با ارتباطات رفتاری بین همسویی با هنجارهای مردانگی و ابراز هیجانی یا جستجوی کمک ارتباط معناداری نداشت اما با پریشانی روان‌شناختی به طور غیرمستقیم و معنادار مرتبط بود. این نتایج بر اهمیت توجه به روابط خانوادگی در کنار هنجارهای محدودکننده مردانگی در مطالعه سلامت روان مردان در زمینه هندوستان تأکید دارد. نتیجه‌گیری‌ها باید صرفاً به عنوان ارتباط و نه مسیرهای علی در نظر گرفته شود، مطابق با طرح مقطعی پژوهش. مطالعات آینده با نمونه‌ها و روش‌های سنجش متفاوت برای پژوهش‌های طولی درباره روابط زمانی بین هنجارهای مردانگی، روابط خانوادگی و پیامدهای روان‌شناختی مورد نیاز است.
Objectives This study examined whether school belonging moderates associations between childhood trauma and internalising and externalising mental health symptoms among Australian adolescents. Methods Data came from baseline of a school-based prevention program trial in 9 Australian schools. Participants were 750 students (Mage = 13.8 years; 60.4% male; 36.9% female; 91.3% Australian-born). In 2023, students completed self-report measures of lifetime trauma, school belonging, anxiety and depressive symptoms, conduct problems, and hyperactivity. Linear mixed-effects models tested interactions between trauma and school belonging, adjusting for school clustering, age, and gender. Results Trauma exposure and greater number of traumatic events were associated with lower school belonging and higher symptoms across all domains. School belonging moderated associations between trauma and depression and anxiety, and between number of traumatic events and depression, anxiety, and conduct problems, but not hyperactivity. Conclusion Higher school belonging buffered symptoms of depression, anxiety, and conduct problems, underscoring the importance of school environments.
اهداف: این مطالعه بررسی کرد که آیا احساس تعلق به مدرسه ارتباط بین تروماهای دوران کودکی و علائم سلامت روان درونی‌سازی‌شده و برونی‌سازی‌شده را در میان نوجوانان استرالیایی تعدیل می‌کند یا خیر. روش‌ها: داده‌ها از مرحله پایه یک کارآزمایی برنامه پیشگیری مبتنی بر مدرسه در ۹ مدرسه استرالیا جمع‌آوری شد. شرکت‌کنندگان شامل ۷۵۰ دانش‌آموز (میانگین سنی = ۱۳٫۸ سال؛ ۶۰٫۴٪ پسر؛ ۳۶٫۹٪ دختر؛ ۹۱٫۳٪ متولد استرالیا) بودند. در سال ۲۰۲۳، دانش‌آموزان پرسشنامه‌های خودگزارشی مربوط به تروماهای طول عمر، احساس تعلق به مدرسه، علائم اضطراب و افسردگی، مشکلات رفتاری و بیش‌فعالی را تکمیل کردند. مدل‌های خطی با اثرات مختلط برای آزمون تعامل بین تروما و احساس تعلق به مدرسه، با کنترل خوشه‌بندی مدرسه، سن و جنسیت اجرا شد. نتایج: تجربه تروما و تعداد بیشتر رویدادهای تروماتیک با احساس تعلق کمتر به مدرسه و علائم بالاتر در تمامی حوزه‌ها مرتبط بود. احساس تعلق به مدرسه ارتباط بین تروما و افسردگی و اضطراب، و همچنین بین تعداد رویدادهای تروماتیک و افسردگی، اضطراب و مشکلات رفتاری را تعدیل کرد، اما در مورد بیش‌فعالی چنین نبود. نتیجه‌گیری: احساس تعلق بالاتر به مدرسه علائم افسردگی، اضطراب و مشکلات رفتاری را کاهش داد و اهمیت محیط مدرسه را برجسته می‌کند.
This study examined the associations between emotion regulation and marital expectations among unmarried young adults and whether these associations included statistically significant indirect associations through phubbing. Utilizing a cross-sectional correlational design, data were collected from 627 unmarried young adults aged 18-35 using the Marital Expectations Scale, Cognitive Emotion Regulation Questionnaire, and Generic Scale of Phubbing. Pearson correlation and bootstrap-based mediation analyses were conducted. Results indicated that marital expectations correlated positively with positive emotion regulation and negatively with phubbing, while negative emotion regulation was positively associated with phubbing. Bootstrap analyses identified statistically significant indirect associations through phubbing for both positive and negative emotion regulation. The negative emotion regulation model showed an inconsistent mediation pattern, with the direct and indirect associations operating in opposite directions. Supplementary analyses indicated that these indirect patterns remained when age and gender were controlled. These cross-sectional findings describe statistical associations and do not establish temporal or causal mediation. Overall, young adults' marital expectations are linked to both emotional processes and digital interpersonal attention patterns, highlighting the need to consider contemporary digital behaviors alongside developmental and sociodemographic influences in future relational research.
این مطالعه به بررسی ارتباط بین تنظیم هیجان و انتظارات زناشویی در میان بزرگسالان جوان مجرد و این‌که آیا این ارتباط‌ها شامل ارتباط‌های غیرمستقیم معنادار آماری از طریق فابینگ می‌شود یا خیر، پرداخت. با استفاده از یک طرح همبستگی مقطعی، داده‌ها از ۶۲۷ بزرگسال جوان مجرد در بازه سنی ۱۸ تا ۳۵ سال با استفاده از مقیاس انتظارات زناشویی، پرسشنامه تنظیم شناختی هیجان و مقیاس عمومی فابینگ جمع‌آوری شد. تحلیل همبستگی پیرسون و تحلیل‌های میانجی‌گری مبتنی بر بوت‌استرپ انجام شد. نتایج نشان داد که انتظارات زناشویی با تنظیم هیجان مثبت رابطه مثبت و با فابینگ رابطه منفی دارد، در حالی که تنظیم هیجان منفی با فابینگ رابطه مثبت نشان داد. تحلیل‌های بوت‌استرپ وجود ارتباط‌های غیرمستقیم معنادار آماری از طریق فابینگ را برای هر دو نوع تنظیم هیجان مثبت و منفی شناسایی کرد. مدل تنظیم هیجان منفی الگوی میانجی‌گری ناسازگار را نشان داد، به‌طوری که ارتباط‌های مستقیم و غیرمستقیم در جهت‌های مخالف عمل می‌کردند. تحلیل‌های تکمیلی نشان داد که این الگوهای غیرمستقیم هنگام کنترل سن و جنسیت نیز باقی می‌مانند. این یافته‌های مقطعی صرفاً به توصیف ارتباط‌های آماری می‌پردازند و میانجی‌گری زمانی یا علّی را اثبات نمی‌کنند. به طور کلی، انتظارات زناشویی بزرگسالان جوان با فرآیندهای هیجانی و الگوهای توجه بین‌فردی دیجیتال مرتبط است و بر لزوم توجه به رفتارهای دیجیتال معاصر در کنار عوامل رشدی و جمعیت‌شناختی در پژوهش‌های آینده روابط تأکید دارد.
Introduction Emotional maltreatment has been associated with problematic short-video use during adolescence, but the nature of this association remains unclear. This cross-sectional study examined the association between emotional maltreatment and problematic short-video use, estimated the indirect statistical association through narcissism, and tested whether physical activity moderated the direct association between emotional maltreatment and problematic short-video use. Methods Data were obtained in November 2025 from six schools across three Chinese provinces. The analytic sample included 1,622 adolescents, comprising 772 males and 850 females. Participants completed measures of emotional maltreatment, narcissism, problematic short-video use, and physical activity. Results Emotional maltreatment was positively associated with problematic short-video use, and an indirect statistical association was observed through narcissism. Physical activity moderated the direct association between emotional maltreatment and problematic short-video use, which was weaker at higher levels of physical activity. Discussion Considering a personality characteristic and a health-related behavior within the same model provides a broader understanding of the circumstances under which emotional maltreatment is associated with problematic short-video use. These findings may inform family- and school-based support concerning adolescents’ emotional needs, healthy short-video use, and regular physical activity.
مقدمه: بدرفتاری هیجانی با استفاده مسئله‌ساز از ویدئوهای کوتاه در دوره نوجوانی مرتبط دانسته شده است، اما ماهیت این ارتباط همچنان نامشخص باقی مانده است. این مطالعه مقطعی به بررسی ارتباط میان بدرفتاری هیجانی و استفاده مسئله‌ساز از ویدئوهای کوتاه پرداخت، ارتباط آماری غیرمستقیم از طریق خودشیفتگی را برآورد نمود و بررسی کرد که آیا فعالیت بدنی ارتباط مستقیم میان بدرفتاری هیجانی و استفاده مسئله‌ساز از ویدئوهای کوتاه را تعدیل‌گری می‌کند یا خیر. روش‌ها: داده‌ها در نوامبر ۲۰۲۵ از شش مدرسه در سه استان چین گردآوری شد. نمونه تحلیلی شامل ۱٬۶۲۲ نوجوان (۷۷۲ پسر و ۸۵۰ دختر) بود. شرکت‌کنندگان مقیاس‌های بدرفتاری هیجانی، خودشیفتگی، استفاده مسئله‌ساز از ویدئوهای کوتاه و فعالیت بدنی را تکمیل کردند. یافته‌ها: بدرفتاری هیجانی با استفاده مسئله‌ساز از ویدئوهای کوتاه رابطه مثبت داشت و ارتباط آماری غیرمستقیم از طریق خودشیفتگی مشاهده شد. فعالیت بدنی ارتباط مستقیم میان بدرفتاری هیجانی و استفاده مسئله‌ساز از ویدئوهای کوتاه را تعدیل‌گری کرد، به‌طوری که این ارتباط در سطوح بالاتر فعالیت بدنی ضعیف‌تر بود. بحث: در نظر گرفتن یک ویژگی شخصیتی و یک رفتار مرتبط با سلامت در یک مدل واحد، درک گسترده‌تری از شرایطی که در آن بدرفتاری هیجانی با استفاده مسئله‌ساز از ویدئوهای کوتاه مرتبط است، فراهم می‌کند. این یافته‌ها می‌تواند به حمایت‌های مبتنی بر خانواده و مدرسه در خصوص نیازهای هیجانی نوجوانان، استفاده سالم از ویدئوهای کوتاه و فعالیت بدنی منظم کمک کند.
The assessment of the capacity to consent to treatment for mental disorders remains a complex and contentious area of medico-legal practice in psychiatry around the world. In Canada, the definitive jurisprudential authority on the topic is the Supreme Court of Canada's landmark 6-3 ruling in Starson v. Swayze (Starson). Starson involved the case of an individual with psychosis, and the Court's interpretation of the 'appreciation' branch of the treatment capacity standard set out in the province of Ontario's Health Care Consent Act. While the majority opinion and its dissent shared a view on the relevance of lack of insight in dislodging the treatment capacity assumed under law, their application of this standard to the facts laid out in Starson differed significantly. Here, we revisit Starson as a case study to highlight the relevance of phenomenology to the treatment capacity test. Specifically, we posit that delusions introduce a logical tension in the law, considering the functional test for capacity as outlined in the HCCA and interpreted in Starson. Delusions may be seen to render capacity for their treatment under the current law logically incoherent. This work is thought to be of interest to those practicing in the fields of mental health and law, and to policymakers and other stakeholders involved in crafting capacity threshold tests in Canada and abroad.
ارزیابی ظرفیت رضایت به درمان اختلالات روانی همچنان حوزه‌ای پیچیده و بحث‌برانگیز در عمل پزشکی‌ـ‌حقوقی روان‌پزشکی در سراسر جهان است. در کانادا، مرجع نهایی حقوقی در این زمینه، رأی تاریخی ۶-۳ دیوان عالی کانادا در پرونده Starson v. Swayze (استارسون) است. پرونده استارسون به فردی مبتلا به روان‌پریشی مربوط می‌شود و تفسیر دادگاه از شاخه «درک» استاندارد ظرفیت درمان که در قانون رضایت به مراقبت‌های بهداشتی استان انتاریو مقرر شده است. اگرچه نظر اکثریت و اقلیت دادگاه در مورد اهمیت فقدان بینش در تضعیف ظرفیت درمان مفروض در قانون دیدگاه مشترکی داشتند، اما کاربرد این استاندارد در حقایق مطرح‌شده در پرونده استارسون به‌طور قابل‌توجهی متفاوت بود. در اینجا، پرونده استارسون را به‌عنوان مطالعه موردی بازنگری می‌کنیم تا اهمیت پدیدارشناسی را در آزمون ظرفیت درمان برجسته کنیم. به‌طور خاص، ما فرض می‌کنیم که هذیان‌ها تنش منطقی در قانون ایجاد می‌کنند، با توجه به آزمون کارکردی ظرفیت که در HCCA تبیین و در استارسون تفسیر شده است. هذیان‌ها ممکن است ظرفیت درمان خود را طبق قانون فعلی از لحاظ منطقی ناسازگار جلوه دهند. این پژوهش برای فعالان حوزه سلامت روان و حقوق، همچنین سیاست‌گذاران و سایر ذی‌نفعان در تدوین آزمون‌های آستانه ظرفیت در کانادا و سایر کشورها حائز اهمیت تلقی می‌شود.
Researchers often want to measure a variety of constructs such as anxiety, discrimination, or loneliness in text data from surveys, interviews, social media, and electronic health records. Using large language models (LLMs)-although optimal for text classification-remain infeasible for some researchers due to concerns around computational expertise, cost, privacy, and compute requirements. Therefore, some researchers prefer to use lightweight models for large data sets or interpretable models to avoid mistakes in high-stakes scenarios. Lexicons offer simple baselines to LLMs by searching for relevant phrases and can be used together with LLMs to guarantee capturing specific keywords. However, building new lexicons is resource intensive. In this study, we found that GPT-4 Turbo was able to automatically create a lexicon for 49 known risk factors for suicidal thoughts and behaviors, which we release as the Suicide Risk Lexicon. Generating a lexicon with LLMs quickly measures most constructs relevant for suicide risk detection, resulting in high content validity. This lexicon was able to accurately predict risk in crisis counseling conversations. After validating the lexicon with clinician ratings, the lexicon modestly outperformed the linguistic inquiry and word count lexicon, which has low content validity for mental illness, and performed similarly to some black-box deep learning models. We discovered that active suicidal ideation and direct self-injury were stronger indicators of imminent risk than passive suicidal ideation and depressed mood in this ecological setting of crisis counseling conversations. To simplify creating new lexicons for other research domains, we introduce a Python package, construct-tracker. (PsycInfo Database Record (c) 2026 APA, all rights reserved).
پژوهشگران اغلب تمایل دارند انواع سازه‌هایی مانند اضطراب، تبعیض یا احساس تنهایی را در داده‌های متنی حاصل از پیمایش‌ها، مصاحبه‌ها، شبکه‌های اجتماعی و پرونده‌های سلامت الکترونیک اندازه‌گیری کنند. اگرچه استفاده از مدل‌های زبانی بزرگ (LLMs) برای طبقه‌بندی متن بهینه است، اما به دلیل نگرانی‌هایی درباره تخصص محاسباتی، هزینه، حریم خصوصی و نیازهای محاسباتی، برای برخی پژوهشگران عملی نمی‌باشد. بنابراین، برخی پژوهشگران ترجیح می‌دهند برای داده‌های بزرگ از مدل‌های سبک یا برای سناریوهای حساس از مدل‌های قابل تفسیر استفاده کنند تا از بروز خطا جلوگیری شود. واژگان‌ها با جستجوی عبارات مرتبط، مبنایی ساده در مقابل LLMها فراهم می‌کنند و می‌توانند همراه با LLMها برای تضمین شناسایی واژگان خاص به کار روند. با این حال، ساخت واژگان‌های جدید نیازمند منابع زیادی است. در این مطالعه، دریافتیم که GPT-4 Turbo قادر است به طور خودکار واژگانی برای ۴۹ عامل خطر شناخته‌شده برای افکار و رفتارهای خودکشی ایجاد کند که آن را به عنوان واژگان خطر خودکشی منتشر می‌کنیم. تولید واژگان با استفاده از LLMها امکان اندازه‌گیری سریع اغلب سازه‌های مرتبط با شناسایی خطر خودکشی را فراهم می‌کند و منجر به روایی محتوایی بالا می‌شود. این واژگان توانست خطر را در مکالمات مشاوره بحران به طور دقیق پیش‌بینی کند. پس از اعتبارسنجی واژگان با ارزیابی‌های بالینی، این واژگان نسبت به واژگان تحلیل واژگانی و شمارش واژه‌ها که روایی محتوایی پایینی برای بیماری روانی دارد، عملکرد بهتری داشت و عملکردی مشابه برخی مدل‌های یادگیری عمیق جعبه‌سیاه نشان داد. دریافتیم که افکار خودکشی فعال و خودآسیبی مستقیم، شاخص‌های قوی‌تری برای خطر قریب‌الوقوع نسبت به افکار خودکشی منفعل و خلق افسرده در این زمینه بوم‌شناختی مکالمات مشاوره بحران هستند. برای ساده‌سازی ایجاد واژگان جدید در حوزه‌های پژوهشی دیگر، یک بسته پایتون به نام construct-tracker معرفی می‌کنیم. (رکورد پایگاه داده PsycInfo (c) 2026 APA، کلیه حقوق محفوظ است).
While psychedelic experiences are often reported as positive, adverse psychological reactions can occur. We present the case of a 19-year-old Caucasian male who presented to the ER with suicidal thoughts after taking lysergic acid diethylamide (LSD) alone. He was diagnosed with anxious state associated with panic attacks, and suicidal thoughts without ideation or behaviors. He was admitted to the psychiatric ward and treated with trazodone, a serotonin antagonist and reuptake inhibitor antidepressant, and brexpiprazole, an atypical antipsychotic. He responded well and was discharged after 12 days with recommendations to continue therapy with brexpiprazole and attend follow-up at the territorial mental health services. Five days later, he engaged in alcohol consumption with a roommate met during the psychiatric admission, and suicidal thoughts re-emerged. He presented again to the ER but was not admitted to the inpatient unit, since he improved with supportive conversation and medication. One month later, he returned to the ER a third time due to pervasive doubt and confusion that distressed him to the point of triggering unstructured suicidal thoughts. After one week of hospitalization, he was discharged and citalopram (a selective serotonin reuptake inhibitor [SSRI]) was added to the therapy. Following the third admission, the clinical suspicion strengthened that he may have an underlying obsessive functioning pattern that became clinically apparent following LSD use, although the contribution of other vulnerability factors could not be excluded. This case highlights the importance of set and setting, underscores the relevance of harm reduction strategies for both recreational and clinical users, and highlights a potentially negative interaction between serotonergic psychedelics and alcohol.
اگرچه تجربه‌های روان‌گردان اغلب به‌عنوان تجربه‌هایی مثبت گزارش می‌شوند، واکنش‌های روان‌شناختی نامطلوب نیز می‌توانند رخ دهند. در این مقاله، مورد یک مرد قفقازی ۱۹ ساله ارائه می‌شود که پس از مصرف لیسرجیک اسید دی‌اتیل‌آمید (LSD) به‌تنهایی، با افکار خودکشی به بخش اورژانس مراجعه کرد. او با وضعیت اضطرابی همراه با حملات پانیک و افکار خودکشی بدون تمایل یا رفتار تشخیصی شد. وی در بخش روان‌پزشکی بستری و با ترازودون، یک داروی ضدافسردگی آنتاگونیست سروتونین و مهارکننده بازجذب، و برکسپیپرازول، یک داروی ضدروان‌پریشی غیرمعمول، درمان شد. او به درمان پاسخ مناسبی داد و پس از ۱۲ روز با توصیه ادامه درمان با برکسپیپرازول و پیگیری در خدمات سلامت روان منطقه‌ای ترخیص شد. پنج روز بعد، او با هم‌اتاقی‌ای که در مدت بستری با او آشنا شده بود، الکل مصرف کرد و افکار خودکشی مجدداً ظاهر شد. او بار دیگر به اورژانس مراجعه کرد اما به دلیل بهبود با گفت‌وگوی حمایتی و دارو بستری نشد. یک ماه بعد، برای بار سوم به دلیل شک و تردید فراگیر و سردرگمی که او را تا حد بروز افکار خودکشی بدون ساختار آزار می‌داد، به اورژانس مراجعه کرد. پس از یک هفته بستری، ترخیص شد و سیتالوپرام (یک مهارکننده انتخابی بازجذب سروتونین [SSRI]) به درمان او افزوده شد. پس از سومین بستری، ظن بالینی تقویت شد که ممکن است او الگوی عملکرد وسواسی زمینه‌ای داشته باشد که پس از مصرف LSD به‌صورت بالینی آشکار شده است، اگرچه نقش سایر عوامل آسیب‌پذیری نیز قابل رد نیست. این مورد اهمیت شرایط ذهنی و محیطی، لزوم راهبردهای کاهش آسیب برای مصرف‌کنندگان تفریحی و بالینی، و همچنین احتمال تعامل منفی بین روان‌گردان‌های سروتونرژیک و الکل را برجسته می‌کند.
Mental health is a growing global concern, prompting interest in AI-driven solutions to expand access to psychosocial support. Peer support , grounded in lived experience, offers a valuable complement to professional care. However, variability in training, effectiveness, and definitions raises concerns about quality, consistency, and safety. Large Language Models (LLMs) present new opportunities to enhance peer support interactions, particularly in real-time, text-based interactions. We present and evaluate an AI-supported system with an LLM-simulated distressed client ( SimClient ), context-sensitive LLM-generated suggestions ( Suggestions ), and real-time emotion visualisations. 2 mixed-methods studies with 12 peer supporters and 6 mental health professionals (i.e., experts) examined the system’s effectiveness and implications for practice. Both groups recognised its potential to enhance training and improve interaction quality. However, we found a key tension emerged: while peer supporters engaged meaningfully, experts consistently flagged critical issues in peer supporter responses, such as missed distress cues and premature advice-giving. This misalignment highlights potential limitations in current peer support training, especially in emotionally charged contexts where safety and fidelity to best practices are essential. Our findings underscore the need for standardised, psychologically grounded training, especially as peer support scales globally. They also demonstrate how LLM-supported systems can scaffold this development–if designed with care and guided by expert oversight. This work contributes to emerging conversations on responsible AI integration in mental health and the evolving role of LLMs in augmenting peer-delivered care.
سلامت روان به عنوان یک نگرانی جهانی رو به رشد، موجب افزایش علاقه به راه‌حل‌های مبتنی بر هوش مصنوعی برای گسترش دسترسی به حمایت‌های روانی‌اجتماعی شده‌است. همیاری، که مبتنی بر تجربه زیسته است، مکمل ارزشمندی برای مراقبت حرفه‌ای به‌شمار می‌رود. با این حال، تنوع در آموزش، اثربخشی و تعاریف، نگرانی‌هایی را در خصوص کیفیت، یکنواختی و ایمنی ایجاد می‌کند. مدل‌های زبانی بزرگ (LLM) فرصت‌های جدیدی را برای ارتقای تعاملات همیاری، به‌ویژه در تعاملات متنی و بلادرنگ، فراهم می‌کنند. ما یک سامانه پشتیبانی‌شده با هوش مصنوعی را معرفی و ارزیابی می‌کنیم که شامل یک مراجع مضطرب شبیه‌سازی‌شده با LLM (SimClient)، پیشنهادهای تولیدشده توسط LLM متناسب با زمینه (Suggestions) و بصری‌سازی بلادرنگ هیجانات است. دو مطالعه آمیخته با مشارکت ۱۲ همیار و ۶ متخصص سلامت روان (یعنی کارشناسان) اثربخشی سامانه و پیامدهای آن برای عمل را بررسی کردند. هر دو گروه به پتانسیل سامانه برای ارتقای آموزش و بهبود کیفیت تعامل اذعان داشتند. با این حال، یک تنش کلیدی آشکار شد: در حالی که همیاران به‌طور معناداری مشارکت داشتند، کارشناسان به‌طور پیوسته مسائل انتقادی را در پاسخ‌های همیاران شناسایی کردند، مانند نادیده‌گرفتن نشانه‌های اضطراب و ارائه زودهنگام توصیه. این ناهماهنگی، محدودیت‌های احتمالی آموزش فعلی همیاران را، به‌ویژه در زمینه‌های هیجانی که ایمنی و پایبندی به بهترین شیوه‌ها ضروری است، برجسته می‌کند. یافته‌های ما بر ضرورت آموزش استاندارد و مبتنی بر اصول روان‌شناختی، به‌ویژه با گسترش جهانی همیاری، تأکید دارد. همچنین نشان می‌دهد که سامانه‌های پشتیبانی‌شده با LLM می‌توانند این توسعه را تسهیل کنند—مشروط بر آنکه با دقت طراحی و با نظارت کارشناسان هدایت شوند. این پژوهش به بحث‌های نوظهور درباره ادغام مسئولانه هوش مصنوعی در سلامت روان و نقش در حال تحول LLMها در تقویت مراقبت‌های ارائه‌شده توسط همیاران، کمک می‌کند.
Bullying is widespread and negatively impacts youth mental health. However, differences between in-person bullying, cyberbullying, and their combination are understudied. To compare the prevalence, clinical presentations, and impairment associated with in-person bullying, cyberbullying, and their combination among depressed youth. Participants were N = 1,281 depressed and/or suicidal youth in Texas aged 8-17 years. Chi-square tests compared bullying prevalence across age, sociodemographic, and identity groups. Multivariate analysis of variance and post-hoc tests compared clinical presentations across forms of bullying experienced. Bullying prevalence differed by age group. Youth who experienced cyberbullying or combined bullying reported greater depression, anxiety, and impairment than non-bullied youth. Prevention and intervention strategies should address the combined effects of in-person and cyberbullying.
قلدری پدیده‌ای گسترده است که تأثیر منفی بر سلامت روان نوجوانان دارد. با این حال، تفاوت‌های میان قلدری حضوری، قلدری سایبری و ترکیب این دو کمتر مورد مطالعه قرار گرفته است. هدف این پژوهش مقایسه شیوع، تظاهرات بالینی و میزان ناتوانی مرتبط با قلدری حضوری، قلدری سایبری و ترکیب آن‌ها در میان نوجوانان مبتلا به افسردگی بود. شرکت‌کنندگان شامل N = 1,281 نوجوان مبتلا به افسردگی و/یا افکار خودکشی در تگزاس با دامنه سنی ۸ تا ۱۷ سال بودند. آزمون خی‌دو برای مقایسه شیوع قلدری در گروه‌های سنی، جمعیت‌شناختی و هویتی به کار رفت. تحلیل واریانس چندمتغیره و آزمون‌های پس از آن برای مقایسه تظاهرات بالینی در انواع مختلف تجربه قلدری انجام شد. شیوع قلدری بر اساس گروه سنی متفاوت بود. نوجوانانی که قلدری سایبری یا قلدری ترکیبی را تجربه کرده بودند، افسردگی، اضطراب و ناتوانی بیشتری نسبت به نوجوانان بدون تجربه قلدری گزارش کردند. راهبردهای پیشگیری و مداخله باید به اثرات ترکیبی قلدری حضوری و سایبری توجه داشته باشند.
Adolescent suicide and self-harm have become pressing global public health crises.At the 2026 Asian Society of Child and Adolescent Psychiatry and Allied Professions Grand Forum on Suicide and Self-Harming Behavior in Adolescents Worldwide, researchers, clinicians, and policymakers from multiple countries presented current evidence and field experiences.This study synthesizes the forum's major presentations and discussions in the thematic areas.The forum emphasizes that South Korea continues to report one of the highest adolescent suicide rates among Organisation for Economic Co-operation and Development (OECD) countries and that suicide-related behaviors and non-suicidal self-injury have reached concerning levels across Asia.The cross-national evidence presented at the forum indicated a marked post-pandemic increase in adolescent suicide attempts and self-harm, with a disproportionate burden on adolescents and young women.The speakers further emphasized that aggregate national statistics could obscure the heightened risk faced by the most vulnerable subgroups.Major risk factors included psychiatric comorbidities, diminished sense of belonging, social media use, algorithm-driven content exposure, and socioeconomic disparities in healthcare access.The forum emphasized that for many adolescents, self-harm reflected not a wish to die but an attempt to escape overwhelming psychological pain.Proposed solutions centered on a paradigm shift toward primary prevention, integrated school-government-professional systems incorporating AI-based early warning, the "Safety by Design" principle for social media, community-based safe spaces, and strengthening families and communities.Adolescent suicide prevention is not solely a medical issue but a collective societal responsibility that requires international collaboration.
خودکشی و خودآسیبی غیرخودکشی در نوجوانان به بحران‌های فوری بهداشت عمومی در سطح جهان تبدیل شده‌اند. در مجمع بزرگ ۲۰۲۶ انجمن آسیایی روان‌پزشکی کودک و نوجوان و حرفه‌های وابسته درباره خودکشی و رفتارهای خودآسیبی غیرخودکشی در نوجوانان سراسر جهان، پژوهشگران، درمانگران و سیاست‌گذاران از کشورهای متعدد، شواهد روزآمد و تجارب میدانی خود را ارائه کردند. این مطالعه، ارائه‌ها و مباحث اصلی مجمع را در حوزه‌های موضوعی مختلف تلفیق می‌کند. مجمع تأکید می‌کند که کره جنوبی همچنان یکی از بالاترین نرخ‌های خودکشی نوجوانان را در میان کشورهای سازمان همکاری و توسعه اقتصادی (OECD) گزارش می‌کند و رفتارهای مرتبط با خودکشی و خودآسیبی غیرخودکشی در سراسر آسیا به سطوح نگران‌کننده‌ای رسیده است. شواهد فراملی ارائه‌شده در مجمع نشان داد که پس از همه‌گیری، افزایش چشمگیری در تلاش به خودکشی و خودآسیبی غیرخودکشی نوجوانان رخ داده است و این بار به طور نامتناسبی بر دوش نوجوانان و زنان جوان قرار دارد. سخنرانان همچنین تأکید کردند که آمارهای ملی تجمیعی می‌تواند خطر فزاینده‌ای را که زیرگروه‌های آسیب‌پذیرتر با آن مواجه‌اند، پنهان کند. عوامل خطر اصلی شامل همبودی‌های روان‌پزشکی، کاهش احساس تعلق، استفاده از رسانه‌های اجتماعی، مواجهه با محتوای الگوریتم‌محور و نابرابری‌های اجتماعی-اقتصادی در دسترسی به مراقبت‌های سلامت بود. مجمع تأکید کرد که برای بسیاری از نوجوانان، خودآسیبی غیرخودکشی نه بیانگر تمایل به مرگ، بلکه تلاشی برای گریز از درد روانی طاقت‌فرسا است. راه‌حل‌های پیشنهادی بر تغییر پارادایم به سوی پیشگیری اولیه، نظام‌های یکپارچه مدرسه-دولت-حرفه‌ای با بهره‌گیری از هشدار زودهنگام مبتنی بر هوش مصنوعی، اصل «ایمنی در طراحی» برای رسانه‌های اجتماعی، فضاهای امن مبتنی بر جامعه و تقویت خانواده‌ها و جوامع متمرکز بود. پیشگیری از خودکشی نوجوانان صرفاً یک مسئله پزشکی نیست، بلکه مسئولیتی جمعی و اجتماعی است که نیازمند همکاری بین‌المللی می‌باشد.
