Graduate employability Outcomes (GEO) is a crucial issue in emerging countries, where skill gaps and unemployment among university graduates are consistently rising. In this context, higher education institutions (HEIs) play a pivotal role in developing a strategic approach to fill the gap through collaboration between academia and industry. Nowadays, every higher education institution in emerging countries has an internal quality assurance cell (IQAC), and they play a critical role in ensuring continuous improvement, stakeholder engagement, and curriculum development. However, despite the growing relevance of this issue, limited empirical studies have been conducted on the mediating role of IQAC in the relationship between industry and academia for confirming graduate employability in an emerging economy, like Bangladesh. The purpose of this study is to examine the mediating role of IQAC, including university curriculum (UC), job scholars’ opportunities (JSO), on the association between university-industry collaboration (UIC), and university GEO in Bangladesh, using partial least squares structural equation modelling (PLS-SEM) under the quantitative research approach. Data were collected using a structured questionnaire from university graduates, faculty members, and administrative staff. The empirical evidence reveals that UIC significantly contributes to GEO; moreover, IQAC plays a substantial mediating role, including UC and JSO. The findings of the study offer practical contributions for higher educational institutions (HEIs), policymakers, and industry experts to continuously improve graduate employability outcomes, such as practical competencies, skills development, and job readiness.
This study examined sustainability-oriented school leadership, environmental management practices, and climate resilience among selected school heads in Sapa-Sapa I District, Tawi-Tawi, as a basis for developing a Sustainable School Governance Framework. Anchored in the Whole-Institution Approach to Education for Sustainable Development, Sustainable Educational Leadership, and Organizational Climate Resilience, the study employed a descriptive-correlational design using a structured five-point Likert-scale questionnaire. Descriptive statistics and Kendall's tau-b correlation were applied to 12 school-head response profiles. The illustrative results indicated High levels of sustainability-oriented leadership (M = 3.55) and environmental management practices (M = 3.43), while climate resilience was rated Moderate (M = 3.33). Limited financial resources (66.67%), insufficient training (58.33%), inadequate infrastructure (50.00%), and limited technological support (41.67%) emerged as major challenges. A significant positive relationship was observed between leadership and environmental management (τ = 0.467, p = 0.048), while relationships involving climate resilience were not statistically significant. A preliminary Sustainable School Governance Framework was proposed, emphasizing strategic leadership, environmental resource management, disaster preparedness, stakeholder engagement, and continuous improvement. The study recommends strengthening institutional monitoring, resource conservation, capacity-building initiatives, and learning continuity mechanisms, subject to validation using actual survey data. The study aligns with SDG 4 (Quality Education), SDG 12 (Responsible Consumption and Production), and SDG 13 (Climate Action). Its potential sustainability impact involves strengthening environmental responsibility, institutional resilience, collaborative governance, and climate-responsive educational management in island-based school communities.
Effective school leadership is vital to school management, teacher performance, and quality education. This study examined the leadership skills, core behavioral skills, and administrative practices of public secondary school heads in the Schools Division of Cagayan de Oro City during the school year 2025–2026. It assessed key leadership and behavioral competencies and determined their relationships with administrative practices. A descriptive-correlational design was used, with universal sampling of 105 school heads. Data were gathered through a standardized questionnaire anchored on the Results-Based Performance Management System and the Philippine Professional Standards for School Heads. Frequency, percentage, weighted mean, standard deviation, and Pearson correlation were used. Findings showed high levels of leadership skills, core behavioral skills, and administrative practices. People development was the strongest leadership dimension, while teamwork and innovation were the most evident core behavioral competencies. Managing school operations and resources, and focusing on teaching and learning, were among the strongest administrative practices. The study found significant positive relationships between leadership skills and administrative practices, and between core behavioral skills and administrative practices. The study concludes that effective school leadership requires a combination of people leadership, professional behavior, instructional leadership, strategic management, and administrative competence. It recommends needs-based leadership development, mentoring and coaching, stronger results-focused practices, ongoing instructional leadership training, stakeholder engagement, reflective practice, and individualized professional development plans to support the continued growth of school heads.
This study identified the competency needs of emerging school leaders in financial management, strategic partnerships, and project implementation as a basis for developing a capability building program. Using a descriptive research design integrated with a Research and Development (R&D) approach, the study involved 68 emerging school leaders, specifically Head Teachers and newly appointed School Heads with zero to three years of leadership experience in a public schools division in Northern Luzon, Philippines. The researchers gathered data using a competency needs assessment survey aligned with the Philippine Professional Standards for School Heads (PPSSH). The findings revealed that financial management was identified as a Moderate Training Need, while strategic partnerships and project implementation were identified as Extensive Training Needs. Based on these findings, the STEP UP! (Strengthening and Training Emerging Personnel for Upgraded Performance) Capability-Building Program was developed to address the identified competency gaps. The program subsequently underwent expert validation and pilot implementation. Validation results indicated an overall rating of Very Highly Valid, demonstrating strong alignment with competency needs, professional standards, content requirements, and implementation mechanisms. Evaluation based on Kirkpatrick’s Four-Level Model further showed that the program was highly effective, as participants reported positive reactions, increased knowledge and skills, successful application of learning in the workplace, and perceived improvements in leadership performance and school operations. The study concludes that a needs-based and standards-aligned capability-building program can effectively strengthen the competencies of emerging school leaders and contribute to improved school governance, stakeholder engagement, and project implementation.
Evidence suggests that academic staff in Nigerian public universities are under-supported in ways that directly undermine the delivery of Sustainable Development Goal 4. Previous research has established that stakeholder engagement matters for educational quality, but only a few empirical studies have tested the specific institutional mechanisms through which this engagement produces performance outcomes in resource constrained African higher education systems. To date, studies have not examined how training and development programmes function as an institutional bridge between training and development plans and academic staff performance in this context. This study set out to investigate the extent to which stakeholder support drives academic staff performance, specifically highlighting how institutional training and development initiatives serve as the crucial bridge for this impact. Grounded in Stakeholder Theory and Social Exchange Theory, the study tests four hypotheses using a quantitative design. Data were collected from 197 academic staff across three public universities in South-West Nigeria, using stratified random sampling. Partial Least Squares Structural Equation Modelling was conducted using SmartPLS 4. Analysis showed that stakeholder support had a significant direct effect on academic staff performance ( β = 0.423, t = 5.935, p < 0.001). Training and development programmes fully mediated the relationship between training and development plans and performance ( β = 0.210, 95% CI [0.090, 0.353]), the study's hypothesised mediation pathway (H4). The results indicate a persistent gap between institutional planning and programme execution. A further exploratory finding is the fifth hypothesis (H5). A feedback path from programme execution back to stakeholder support (TDProg → KSS, β = 0.511, p < 0.001). This finding extends Freeman’s (1984) instrumental framework. It adds nuance to Mitchell et al.’s (1997) salience theory by suggesting that visible programme quality can reinforce stakeholder commitment, rather than being solely a precondition for programme delivery. This pathway has not previously been documented in the African higher education literature and carries direct implications for institutional governance and SDG 4 policy coordination. The findings of this study carry implications for stakeholder coordination, institutional policy, and the delivery of SDG 4 in resource constrained higher education systems. Policy documents and strategic plans are necessary but insufficient. Decisive progress depends on funded, executed, and monitored training programmes backed by coordinated multi-stakeholder commitment.
شواهد نشان میدهد که اعضای هیئت علمی در دانشگاههای دولتی نیجریه از حمایت کافی برخوردار نیستند و این امر به طور مستقیم تحقق هدف چهارم توسعه پایدار را تضعیف میکند. پژوهشهای پیشین اهمیت مشارکت ذینفعان را برای کیفیت آموزشی اثبات کردهاند، اما تنها تعداد اندکی از مطالعات تجربی، سازوکارهای نهادی مشخصی را که از طریق آنها این مشارکت به پیامدهای عملکردی در نظامهای آموزش عالی آفریقا با منابع محدود منجر میشود، مورد آزمون قرار دادهاند. تاکنون، مطالعات بررسی نکردهاند که چگونه برنامههای آموزش و توسعه به عنوان پلی نهادی میان طرحهای آموزش و توسعه و عملکرد اعضای هیئت علمی در این زمینه عمل میکنند. این پژوهش با هدف بررسی میزان تأثیر حمایت ذینفعان بر عملکرد اعضای هیئت علمی انجام شد و به طور خاص، نقش برنامههای آموزش و توسعه نهادی را به عنوان پل اساسی این تأثیر برجسته میکند. این مطالعه با تکیه بر نظریه ذینفعان و نظریه تبادل اجتماعی، چهار فرضیه را با رویکرد کمی مورد آزمون قرار داده است. دادهها از ۱۹۷ عضو هیئت علمی در سه دانشگاه دولتی جنوب غرب نیجریه با استفاده از نمونهگیری تصادفی طبقهبندیشده گردآوری شد. مدلیابی معادلات ساختاری حداقل مربعات جزئی با استفاده از نرمافزار SmartPLS 4 انجام شد. تحلیلها نشان داد که حمایت ذینفعان اثر مستقیم معناداری بر عملکرد اعضای هیئت علمی دارد (β = 0.423، t = 5.935، p < 0.001). برنامههای آموزش و توسعه به طور کامل رابطه میان طرحهای آموزش و توسعه و عملکرد را میانجیگری کردند (β = 0.210، 95% CI [0.090, 0.353]) که مسیر میانجیگری فرضیه چهارم پژوهش بود (H4). نتایج نشاندهنده شکاف مداوم میان برنامهریزی نهادی و اجرای برنامهها است. یافته اکتشافی دیگر، فرضیه پنجم (H5) است: مسیر بازخورد از اجرای برنامه به حمایت ذینفعان (TDProg → KSS، β = 0.511، p < 0.001). این یافته چارچوب ابزاری Freeman (1984) را گسترش میدهد و با افزودن ظرافت به نظریه برجستگی Mitchell و همکاران (1997) نشان میدهد که کیفیت مشهود برنامه میتواند تعهد ذینفعان را تقویت کند، نه اینکه صرفاً پیششرط اجرای برنامه باشد. این مسیر پیشتر در ادبیات آموزش عالی آفریقا مستندسازی نشده و پیامدهای مستقیمی برای حکمرانی نهادی و هماهنگی سیاستی هدف چهارم توسعه پایدار دارد. یافتههای این پژوهش دارای پیامدهایی برای هماهنگی ذینفعان، سیاستگذاری نهادی و تحقق هدف چهارم توسعه پایدار در نظامهای آموزش عالی با منابع محدود است. اسناد سیاستی و برنامههای راهبردی ضروری اما ناکافی هستند؛ پیشرفت قاطعانه مستلزم برنامههای آموزشی تأمین مالیشده، اجراشده و پایششده با پشتوانه تعهد هماهنگ چندذینفعی است.
Strategic management in Islamic education has become a crucial aspect in facing global dynamics that demand educational institutions to excel and be competitive. This study aims to examine the concepts and practices of strategic management as an effort to improve the quality of Islamic education that is adaptive and responsive to contemporary challenges. The research method employs a literature study approach with a descriptive-analytical type, utilizing scientific literature, journals, and related documents on strategic management and Islamic education. The main findings indicate that integrating Islamic principles with modern strategic management theories can produce an effective management model in administering Islamic educational institutions. The study identifies key factors for success, such as clear planning vision, involvement of all stakeholders, and technology-based educational innovation. The conclusion emphasizes the urgency of strategic management as a foundation for the development of Islamic education that is not only academically oriented but also grounded in spiritual and character values. This study strengthens both the theoretical and practical basis for the development of excellent and competitive Islamic education management, while also opening avenues for further studies on real-world implementation.
مدیریت استراتژیک در آموزش اسلامی به عنوان یکی از جنبههای حیاتی در مواجهه با پویاییهای جهانی که از نهادهای آموزشی انتظار برتری و رقابتپذیری دارند، مطرح میشود. هدف این پژوهش بررسی مفاهیم و رویههای مدیریت استراتژیک به عنوان تلاشی برای ارتقای کیفیت آموزش اسلامی است که نسبت به چالشهای معاصر سازگار و پاسخگو باشد. روش پژوهش مبتنی بر رویکرد مطالعه اسنادی با ماهیت توصیفی-تحلیلی است و از منابع علمی، مجلات و اسناد مرتبط با مدیریت استراتژیک و آموزش اسلامی بهره میگیرد. یافتههای اصلی نشان میدهد که تلفیق اصول اسلامی با نظریههای نوین مدیریت استراتژیک میتواند به ارائه یک الگوی مدیریتی مؤثر در اداره نهادهای آموزشی اسلامی منجر شود. پژوهش عوامل کلیدی موفقیت همچون چشمانداز برنامهریزی شفاف، مشارکت تمامی ذینفعان و نوآوری آموزشی مبتنی بر فناوری را شناسایی میکند. نتیجهگیری بر ضرورت مدیریت استراتژیک به عنوان زیربنای توسعه آموزش اسلامی تأکید دارد؛ توسعهای که نه تنها بر جنبههای علمی بلکه بر ارزشهای معنوی و شخصیتی نیز استوار است. این پژوهش همزمان مبانی نظری و عملی مدیریت آموزش اسلامی عالی و رقابتپذیر را تقویت میکند و زمینه را برای مطالعات بیشتر در خصوص اجرای واقعی آن فراهم میآورد.
Game-based approaches are increasingly employed to address complex challenges in logistics and freight transport. While traditionally employed for education and workforce training, they have broader applications and untapped potential. In particular, advances in artificial intelligence (AI) are creating new opportunities to design, personalise, and scale these interventions. Despite this growing interest, a comprehensive understanding of how game-based approaches have evolved, who they target, what functions they serve, and where future opportunities lie remains limited. This study presents a systematic review of 87 studies on game-based interventions in freight transport and logistics, synthesising evidence across five application domains: warehouse operations management, terminal operations management, transport planning and optimisation, reverse logistics, and risk management and resilience. The findings reveal that games are evolving beyond training applications towards behavioural research, decision support, stakeholder engagement, and consumer behaviour change. Target audiences have similarly expanded from students and operational personnel to include managers, planners, consumers, and participants in behavioural research settings. Nevertheless, evidence regarding the long-term effectiveness of these interventions remains scarce, and several logistics challenges remain largely unexplored. Building on evidence-based gaps identified in the literature, this review proposes future research directions and highlights the potential of AI to enable adaptive, personalised, and scalable game-based interventions. By consolidating fragmented knowledge and outlining emerging opportunities, this study provides a foundation for researchers and practitioners seeking to harness game-based approaches to understand and improve logistics and freight transport systems.
رویکردهای مبتنی بر بازی به طور فزایندهای برای مواجهه با چالشهای پیچیده در لجستیک و حملونقل بار به کار گرفته میشوند. اگرچه این رویکردها به طور سنتی برای آموزش و تربیت نیروی کار مورد استفاده قرار میگرفتند، اما کاربردهای گستردهتر و ظرفیتهای استفادهنشدهای دارند. به ویژه، پیشرفتهای هوش مصنوعی (AI) فرصتهای جدیدی برای طراحی، شخصیسازی و مقیاسپذیری این مداخلات ایجاد کرده است. با وجود این علاقه رو به رشد، درک جامعی از نحوه تحول رویکردهای مبتنی بر بازی، مخاطبان هدف، کارکردهای آنها و فرصتهای آینده همچنان محدود است. این مطالعه با ارائه یک مرور نظاممند از ۸۷ پژوهش درباره مداخلات مبتنی بر بازی در حوزه حملونقل بار و لجستیک، شواهد را در پنج حوزه کاربردی شامل مدیریت عملیات انبار، مدیریت عملیات ترمینال، برنامهریزی و بهینهسازی حملونقل، لجستیک معکوس و مدیریت ریسک و تابآوری، تلفیق میکند. یافتهها نشان میدهد که بازیها فراتر از کاربردهای آموزشی، به سمت پژوهشهای رفتاری، پشتیبانی تصمیمگیری، مشارکت ذینفعان و تغییر رفتار مصرفکننده در حال تحول هستند. مخاطبان هدف نیز از دانشجویان و کارکنان عملیاتی به مدیران، برنامهریزان، مصرفکنندگان و شرکتکنندگان در محیطهای پژوهش رفتاری گسترش یافتهاند. با این حال، شواهد مربوط به اثربخشی بلندمدت این مداخلات همچنان اندک است و برخی چالشهای لجستیکی تا حد زیادی بررسی نشده باقی ماندهاند. با اتکا به شکافهای مبتنی بر شواهد شناساییشده در ادبیات، این مرور جهتگیریهای پژوهشی آینده را پیشنهاد میکند و بر پتانسیل هوش مصنوعی برای امکانپذیر ساختن مداخلات مبتنی بر بازی تطبیقی، شخصیسازیشده و مقیاسپذیر تأکید دارد. با یکپارچهسازی دانش پراکنده و ترسیم فرصتهای نوظهور، این مطالعه بنیانی برای پژوهشگران و متخصصانی فراهم میکند که به دنبال بهرهگیری از رویکردهای مبتنی بر بازی برای درک و بهبود سامانههای لجستیک و حملونقل بار هستند.
Sustainability in higher education increasingly depends on governance and institutional strategies aligned with the sustainable development goals. Examining how leadership commitment, policy alignment, institutional adaptability, stakeholder engagement, and organizational culture shape university sustainability is essential for promoting sustainable academic environments. This study explores the individual and combined impacts of these factors on university sustainability across social, economic, and environmental dimensions using hierarchical regression analysis. A cross-sectional survey was conducted with 2,167 participants. Data were gathered using the researcher-developed Governance Variables and University Sustainability Scale, validated to ensure sound psychometric properties. Hierarchical regression analyses assessed the relative and combined effects of the predictors. The results reveal that policy alignment is the most influential factor for social and overall sustainability, while institutional adaptability and stakeholder engagement predominantly drive economic sustainability. Stakeholder engagement emerged as the key determinant of environmental sustainability. Leadership commitment served as a foundational influence but diminished in significance when other variables were considered. Organizational culture made incremental contributions and, in some cases, exhibited negative effects depending on the sustainability dimension. Universities should focus on coherent policy implementation, adaptable governance structures, stakeholder engagement, and a sustainability-oriented organizational culture to achieve multidimensional sustainability. The study offers new insights by conceptualizing these factors as interrelated drivers of university sustainability and highlighting the importance of systemic strategies.
پایداری در آموزش عالی به طور فزایندهای به حاکمیت و راهبردهای نهادی همسو با اهداف توسعه پایدار وابسته است. بررسی نحوه تأثیر تعهد رهبری، همسویی سیاستها، سازگاری نهادی، مشارکت ذینفعان و فرهنگ سازمانی بر شکلگیری پایداری دانشگاه برای ارتقای محیطهای دانشگاهی پایدار ضروری است. این پژوهش به بررسی تأثیرات فردی و ترکیبی این عوامل بر پایداری دانشگاه در ابعاد اجتماعی، اقتصادی و زیستمحیطی با استفاده از تحلیل رگرسیون سلسلهمراتبی میپردازد. یک مطالعه مقطعی با مشارکت ۲٬۱۶۷ نفر انجام شد. دادهها با استفاده از مقیاس متغیرهای حاکمیتی و پایداری دانشگاه که توسط پژوهشگر ساخته و از نظر ویژگیهای روانسنجی اعتبارسنجی شده بود، گردآوری شد. تحلیلهای رگرسیون سلسلهمراتبی برای ارزیابی اثرات نسبی و ترکیبی متغیرهای پیشبین انجام گرفت. نتایج نشان داد که همسویی سیاستها تأثیرگذارترین عامل در پایداری اجتماعی و کلی است، در حالی که سازگاری نهادی و مشارکت ذینفعان عمدتاً محرک پایداری اقتصادی هستند. مشارکت ذینفعان به عنوان عامل کلیدی پایداری زیستمحیطی شناسایی شد. تعهد رهبری نقش زیربنایی داشت اما با در نظر گرفتن سایر متغیرها اهمیت آن کاهش یافت. فرهنگ سازمانی سهم افزایشی داشت و در برخی موارد بسته به بُعد پایداری، آثار منفی نشان داد. دانشگاهها باید بر اجرای منسجم سیاستها، ساختارهای حاکمیتی سازگار، مشارکت ذینفعان و فرهنگ سازمانی مبتنی بر پایداری برای دستیابی به پایداری چندبُعدی تمرکز کنند. این مطالعه با مفهومسازی این عوامل به عنوان محرکهای مرتبط پایداری دانشگاه و تأکید بر اهمیت راهبردهای نظاممند، بینشهای جدیدی ارائه میدهد.
Education for Sustainable Development (ESD) is a critical enabler of the United Nations’ 2030 Agenda, yet its implementation is uneven across educational sectors. While Higher Education Institutions (HEIs) are progressively adopting comprehensive sustainability models, a significant gap exists in translating these successful approaches to the more centralized and resource-constrained K-12 school context. This study aims to bridge this gap by conducting a qualitative meta-synthesis of patterns of practice for ESD implementation in HEIs, which may inform adaptation in the K-12 context. This study contributes an interpretive meta-synthesis that advances the conceptual understanding of ESD transferability across educational levels. Using a systematic search and screening process modeled on Enhancing Transparency in Reporting the Synthesis of Qualitative Research (ENTREQ) statement, this study analyzes a corpus of qualitative research and extracts key themes through thematic analysis. The synthesis reveals 14 distinct practice domains organized across four meta-categories: pedagogical innovation, institutional architecture, stakeholder engagement, and assessment ecosystems. The study concludes that by strategically adapting these HEI-derived practices, policymakers, school leaders, and teacher-training institutions can systematically advance ESD, strengthening the overall educational response to global sustainability challenges.
آموزش برای توسعه پایدار (ESD) یکی از عوامل کلیدی تحقق دستورکار ۲۰۳۰ سازمان ملل متحد است، اما اجرای آن در بخشهای مختلف آموزشی بهطور یکنواخت صورت نمیگیرد. در حالی که مؤسسات آموزش عالی (HEIs) بهتدریج مدلهای جامع پایداری را اتخاذ میکنند، شکاف قابلتوجهی در انتقال این رویکردهای موفق به بستر متمرکزتر و دارای محدودیت منابع مدارس K-12 وجود دارد. هدف این پژوهش، پر کردن این شکاف از طریق انجام یک فراتحلیل کیفی از الگوهای عملی اجرای ESD در HEIs است که میتواند به سازگاری در بستر مدارس K-12 کمک کند. این پژوهش با ارائه یک فراتحلیل تفسیری، به پیشبرد فهم مفهومی از قابلیت انتقال ESD در سطوح مختلف آموزشی کمک میکند. با استفاده از فرایند جستجو و غربالگری نظاممند مبتنی بر بیانیه افزایش شفافیت در گزارش فراتحلیل پژوهش کیفی (ENTREQ)، این پژوهش مجموعهای از پژوهشهای کیفی را تحلیل و مضامین کلیدی را از طریق تحلیل تماتیک استخراج میکند. این فراتحلیل چهارده حوزه عملی متمایز را در قالب چهار فرادسته شامل نوآوری آموزشی، معماری نهادی، مشارکت ذینفعان و اکوسیستمهای ارزیابی شناسایی میکند. نتیجهگیری پژوهش آن است که با سازگاری راهبردی این تجارب برگرفته از HEI، سیاستگذاران، مدیران مدارس و نهادهای تربیت معلم میتوانند بهصورت نظاممند به پیشبرد ESD پرداخته و پاسخ آموزشی به چالشهای جهانی پایداری را تقویت کنند.
