self-reflection

Microteaching is one of the courses that plays an important role in preparing prospective Islamic Religious Education (PAI) teachers to possess competencies that meet the demands of the teaching profession. This study aims to examine the urgency of microteaching in preparing professional PAI teachers through the development of pedagogical, professional, social, and personal competencies. The study employs a qualitative approach using library research. Data were obtained from various literature sources, including books, scientific journals, research articles, and academic documents relevant to microteaching and teacher professionalism. Data collection was conducted through documentation studies, while data analysis employed content analysis techniques. The findings indicate that microteaching serves as a means of bridging theory and teaching practice, training basic teaching skills, developing self-reflection abilities, and enhancing students' readiness to face field practice and the professional world. Furthermore, microteaching makes a significant contribution to the development of pedagogical, professional, social, and personal competencies among prospective PAI teachers. Its successful implementation is supported by lecturer guidance, the availability of learning facilities, and student motivation, although challenges remain, including limited time, nervousness, and differences between simulated situations and actual classroom conditions. Therefore, optimizing microteaching through the use of innovative methods, educational technology, constructive feedback, and continuous practice is necessary to produce professional, competent PAI teachers who are prepared to face the challenges of education in the modern era.

This study aimed to develop an Islamic Theology and Ethics learning module for Islamic Junior High Schools (Madrasah Tsanawiyah, MTs) based on tazkiyatun nafs (purification of the soul) for prospective Islamic Religious Education (IRE) teachers using the ADDIE development model. The research employed a research and development approach comprising five stages: analysis, design, development, implementation, and evaluation. The participants were 22 prospective IRE teachers enrolled in the Islamic Religious Education Materials for MTs course at STAI Al-Hamidiyah Bangkalan during the 2025/2026 academic year. Data were collected through expert validation forms, student response questionnaires, student reflections, observations, and documentation. Quantitative data were analyzed descriptively using percentages, while qualitative data were analyzed through data condensation, data display, and conclusion drawing. The validation results indicated that the module achieved feasibility scores of 91.00% from the subject matter expert and 89.00% from the instructional media expert, yielding an overall average of 90.00%, categorized as highly feasible. Student responses reached 83.18% (366 out of 440), indicating very positive responses. The practical examples received the highest score (86.36%), while the clarity and systematic presentation of the material received the lowest score (80.00%). Student reflections highlighted muhasabah (self-reflection), emotional regulation, moral awareness, and teacher role modeling as meaningful learning experiences. The module offers a contextual learning resource that integrates spiritual purification into Islamic Theology and Ethics education. However, the findings are limited to module feasibility and participants' perceptions and do not establish improvements in pedagogical competence or learning effectiveness. Future research should examine the module's effectiveness using larger samples and structured learning outcome assessments.

Quranic memorization learning in early childhood often faces challenges such as short attention spans and boredom caused by monotonous repetition methods, leading to mood fluctuations and low memory retention. Recognizing the importance of laying a solid memorization foundation early on, an instructional strategy that bridges recitation accuracy with children's psychological traits is urgently required. This study aims to analyze teachers’ strategies for integrating the talaqqi/musyāfahah method with a joyful learning approach to improve Qur’an memorization skills among children aged 5–6 years at TKIT Ar-Risalah Samarinda. This descriptive qualitative study employs a teacher-researcher design, in which the researcher independently serves as the sole teacher as well as the primary data collector. The research subjects consisted of 1 main teacher and 16 Class B3 students. Data were collected through direct observation, self-reflection journals, audio-visual recordings, and documentation of mutaba'ah book recapitulations. Data analysis was conducted interactively (reduction, presentation, and conclusion drawing), and its validity was tested through triangulation of techniques and sources. The results showed that memorization planning was arranged gradually (1–2 verses per day) based on differentiation. The learning implementation combined auditory modeling (talaqqi) with game-based learning, kinetic ice-breaking, and positive reinforcement. This integrative strategy was proven to have a significant influence on three indicators: (1) improving the accuracy of makhraj pronunciation and basic tajwid in real-time; (2) fostering children’s confidence and independence in reciting their memorization; and (3) strengthening memorization retention through multisensory engagement without triggering cognitive fatigue. Obstacles in the form of short attention spans and fluctuating moods were successfully eliminated through break time and interactive games. This study concludes that accuracy in Qur’an memorization rules among pre-literacy children is best achieved when aligned with children’s positive emotional regulation needs. ABSTRAK Pembelajaran hafalan Al-Qur'an pada anak usia dini sering kali menghadapi kendala seperti rentang perhatian yang singkat dan kejenuhan akibat metode pengulangan yang monoton, yang memicu fluktuasi mood serta rendahnya retensi ingatan anak. Mengingat pentingnya penanaman fondasi hafalan sejak dini, diperlukan strategi pembelajaran yang mampu menjembatani presisi kaidah bacaan dengan karakteristik psikologis anak. Penelitian ini bertujuan untuk menganalisis strategi guru dalam mengintegrasikan metode talaqqi/musyāfahah dengan pendekatan pembelajaran yang menyenangkan (joyful learning) guna meningkatkan kemampuan hafalan Al-Qur’an anak usia 5–6 tahun di TKIT Ar-Risalah Samarinda. Penelitian kualitatif deskriptif ini menggunakan desain teacher researcher, di mana peneliti bertindak mandiri sebagai pengajar tunggal sekaligus pengumpul data utama. Subjek penelitian meliputi 1 orang guru utama dan 16 peserta didik Kelas B3. Data dikumpulkan melalui observasi langsung, jurnal refleksi diri, rekaman audio-visual, dan dokumentasi rekapitulasi buku mutaba'ah. Analisis data dilakukan secara interaktif (reduksi, penyajian, dan penarikan kesimpulan) serta diuji keabsahannya melalui triangulasi teknik dan sumber. Hasil penelitian menunjukkan bahwa perencanaan hafalan disusun secara bertahap (1–2 ayat per hari) berbasis diferensiasi. Pelaksanaan pembelajaran memadukan pemodelan auditori (talaqqi) dengan game-based learning, ice breaking kinetik, dan positive reinforcement. Strategi integratif ini terbukti memberikan pengaruh signifikan terhadap tiga indikator: (1) meningkatkan akurasi pelafalan makhraj dan tajwid dasar secara real-time; (2) menumbuhkan keberanian serta kemandirian anak dalam menyetorkan hafalan; dan (3) memperkuat retensi daya rekat hafalan melalui keterlibatan multisensorik tanpa memicu kelelahan kognitif. Hambatan berupa rentang perhatian yang singkat dan mood fluktuatif berhasil dieliminasi melalui pemberian jeda (break time) dan permainan interaktif. Penelitian ini menyimpulkan bahwa ketepatan kaidah hafalan Al-Qur’an pada anak usia pra-literasi dapat dicapai secara optimal apabila diselaraskan dengan kebutuhan regulasi emosi positif anak.

This study explores how senior high school students make meaning of underachievement through the lens of growth mindset. Underachievement is often reduced to laziness, while students' subjective experiences remain underexplored. A qualitative design with interpretative phenomenological analysis was used. Five students identified as underachieving were selected purposively, and a counseling teacher and a classroom teacher served as supporting informants. Data were gathered through in-depth semi-structured interviews, observation during interviews, and relevant documentation, then analyzed through repeated reading, initial noting, theme development, and cross-case analysis. Six themes emerged: feeling academically not good enough, fear of failure and environmental expectations, the conflict between potential and performance, avoidance of academic challenges, self-reflection on failure, and the emergence of growth mindset as a reinterpretation of ability. Underachievement was lived as a threat to academic identity sustained by fixed beliefs about ability, and avoidance functioned as self-protection that limited development. Growth mindset appeared not as a ready-made trait but as a gradual process triggered by reflection and supportive relationships, coexisting with lingering doubt. School counseling should therefore address how students interpret failure, not only their academic performance.

این پژوهش به بررسی چگونگی معنابخشی دانش‌آموزان دبیرستانی به عملکرد پایین از منظر ذهنیت رشد می‌پردازد. عملکرد پایین اغلب به تنبلی تقلیل داده می‌شود، در حالی که تجارب ذهنی دانش‌آموزان کمتر مورد توجه قرار گرفته است. این مطالعه با رویکرد کیفی و تحلیل پدیدارشناختی تفسیری انجام شده است. پنج دانش‌آموز که به عنوان دارای عملکرد پایین شناسایی شدند به صورت هدفمند انتخاب شدند و یک مشاور مدرسه و یک معلم کلاس به عنوان مطلعان پشتیبان حضور داشتند. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های عمیق نیمه‌ساختاریافته، مشاهده در حین مصاحبه و اسناد مرتبط گردآوری و از طریق خوانش مکرر، یادداشت‌برداری اولیه، توسعه مضامین و تحلیل بین‌موردی تحلیل شدند. شش مضمون استخراج شد: احساس ناکافی بودن از نظر تحصیلی، ترس از شکست و انتظارات محیطی، تعارض بین توان بالقوه و عملکرد، اجتناب از چالش‌های تحصیلی، تأمل بر شکست و ظهور ذهنیت رشد به عنوان بازتفسیر توانایی. عملکرد پایین به عنوان تهدیدی برای هویت تحصیلی تجربه می‌شد که با باورهای ثابت درباره توانایی تداوم می‌یافت و اجتناب، نقش محافظت از خود را ایفا می‌کرد که رشد را محدود می‌ساخت. ذهنیت رشد نه به عنوان یک ویژگی از پیش موجود، بلکه به عنوان فرایندی تدریجی که با تأمل و روابط حمایتی برانگیخته می‌شود و همزمان با تردیدهای باقی‌مانده همزیستی دارد، ظاهر شد. بنابراین، مشاوره مدرسه باید به نحوه تفسیر شکست توسط دانش‌آموزان بپردازد، نه صرفاً عملکرد تحصیلی آنان.

The increasing orientation of educational evaluation toward numerical achievement has the potential to narrow the meaning of education into scores, rankings, and administrative targets. This issue is particularly important in Islamic education because its objectives involve not only knowledge acquisition but also personal development, moral formation, and the application of Islamic values. This study aims to analyze the impact of quantitative evaluation on the objectives of Islamic education and formulate a more holistic orientation of evaluation. The study employs a descriptive qualitative method using a critical pedagogy approach and philosophical analysis. The findings indicate that numerical dominance can shift educational attention from human formation toward measurable outcomes, strengthen individual competition, and neglect moral and spiritual dimensions. Evaluation therefore needs to be reoriented through justice, self-reflection, balance, and moral formation so that assessment serves not only to measure learning but also to educate and improve students.

افزایش گرایش به ارزیابی آموزشی مبتنی بر دستاوردهای عددی، این پتانسیل را دارد که معنای آموزش را به نمرات، رتبه‌بندی‌ها و اهداف اداری محدود کند. این مسئله به‌ویژه در آموزش اسلامی اهمیت دارد، زیرا اهداف آن تنها به کسب دانش محدود نمی‌شود، بلکه شامل رشد فردی، شکل‌گیری اخلاقی و به‌کارگیری ارزش‌های اسلامی نیز هست. هدف این پژوهش، تحلیل تأثیر ارزیابی کمی بر اهداف آموزش اسلامی و تدوین رویکردی جامع‌تر برای ارزیابی است. این مطالعه با استفاده از روش کیفی توصیفی و رویکرد پداگوژی انتقادی و تحلیل فلسفی انجام شده است. یافته‌ها نشان می‌دهد که سلطه عددی می‌تواند توجه آموزشی را از شکل‌دهی انسان به سوی نتایج قابل اندازه‌گیری سوق دهد، رقابت فردی را تقویت کند و ابعاد اخلاقی و معنوی را نادیده بگیرد. بنابراین، ارزیابی باید از طریق عدالت، خودبازتابی، تعادل و شکل‌گیری اخلاقی بازنگری شود تا سنجش نه‌تنها برای اندازه‌گیری یادگیری، بلکه برای تربیت و ارتقای دانش‌آموزان به کار رود.

School management in an era of rapid change faces increasingly complex challenges. Schools are required to deliver measurable academic performance, meet quality standards, develop teacher competencies, adaptively utilize technology, and produce graduates capable of contributing to society. However, management orientations that rely too heavily on performance indicators, administrative efficiency, accreditation, and academic achievements risk overlooking the inner human dimension, the quality of relationships, moral values, the well-being of the school community, and the social impact of education. This article aims to reconstruct value-based education management through a Sufi perspective by developing a school governance model that integrates four key dimensions: performance, values, well-being, and social impact. The study employs a qualitative-conceptual approach, drawing on a literature review of Sufi thought, spiritual leadership, education management, learning organizations, distributed leadership, educator well-being, and leadership for social justice. The study yields the "Sufi School Governance Model," a framework that establishes tazkiyat al-nafs (purification of the soul), muraqabah (spiritual vigilance), amanah (trustworthiness), ihsan (excellence/spiritual sincerity), shūrā (consultation), ‘adl (justice), tawāḍu‘ (humility), mahabbah (love/compassion), and khidmah (service) as its foundational values; performance as the professional dimension; well-being as the human dimension; and social impact as the orientation toward the common good. This model operates through a cycle of niyyah (intention) tazkiyah (purification) amanah (trust) shūrā (consultation) ihsan (excellence) khidmah (service) muḥāsabah (self-reflection) iṣlāḥ (reform), which translates into planning, organizing, leadership, human resource development, supervision, evaluation, and continuous improvement. This reconstruction positions the school principal not merely as an administrator, but as a murabbī (spiritual educator/mentor), khādim (servant-leader), and uswah (role model), while the school itself is positioned as a community for learning, character building, well-being, and social transformation. This model offers an expanded definition of school success, moving beyond mere "school performance" toward performance that is meaningful, ethical, human-centered, and socially impactful

مدیریت مدرسه در عصر تغییرات سریع با چالش‌های فزاینده و پیچیده‌ای مواجه است. مدارس ملزم به ارائه عملکرد تحصیلی قابل سنجش، رعایت استانداردهای کیفیت، توسعه شایستگی‌های معلمان، بهره‌برداری تطبیقی از فناوری و تربیت فارغ‌التحصیلانی هستند که قادر به مشارکت در جامعه باشند. با این حال، رویکردهای مدیریتی که بیش از حد بر شاخص‌های عملکرد، کارآمدی اداری، اعتباربخشی و دستاوردهای علمی تکیه دارند، در معرض نادیده گرفتن بُعد درونی انسان، کیفیت روابط، ارزش‌های اخلاقی، بهزیستی جامعه مدرسه و تأثیر اجتماعی آموزش قرار دارند. این مقاله با هدف بازسازی مدیریت آموزش مبتنی بر ارزش‌ها از منظر تصوف، به توسعه یک مدل حکمرانی مدرسه می‌پردازد که چهار بُعد کلیدی عملکرد، ارزش‌ها، بهزیستی و تأثیر اجتماعی را ادغام می‌کند. این پژوهش با رویکرد کیفی ـ مفهومی و با تکیه بر مرور ادبیات اندیشه صوفیانه، رهبری معنوی، مدیریت آموزشی، سازمان‌های یادگیرنده، رهبری توزیعی، بهزیستی معلمان و رهبری برای عدالت اجتماعی انجام شده است. نتیجه این پژوهش، «مدل حکمرانی مدرسه صوفیانه» است؛ چارچوبی که تزکیه‌النفس (پاکسازی نفس)، مراقبه (نظارت معنوی)، امانت (امانت‌داری)، احسان (برتری/اخلاص معنوی)، شورا (مشورت)، عدل (عدالت)، تواضع (فروتنی)، محبت (عشق/دلسوزی) و خدمت (خدمت‌رسانی) را به عنوان ارزش‌های بنیادین خود قرار می‌دهد؛ عملکرد را به عنوان بُعد حرفه‌ای، بهزیستی را به عنوان بُعد انسانی و تأثیر اجتماعی را به عنوان جهت‌گیری به سوی خیر عمومی تعریف می‌کند. این مدل از طریق چرخه نیت (نیت)، تزکیه (پاکسازی)، امانت (اعتماد)، شورا (مشورت)، احسان (برتری)، خدمت (خدمت‌رسانی)، محاسبه (خودارزیابی) و اصلاح (اصلاح) عمل می‌کند که به برنامه‌ریزی، سازماندهی، رهبری، توسعه منابع انسانی، نظارت، ارزیابی و بهبود مستمر ترجمه می‌شود. این بازسازی، مدیر مدرسه را نه صرفاً به عنوان یک مدیر، بلکه به عنوان مربی (مربی معنوی/راهنما)، خادم (رهبر خدمتگزار) و اسوه (الگو) معرفی می‌کند و خود مدرسه را به عنوان جامعه‌ای برای یادگیری، پرورش شخصیت، بهزیستی و تحول اجتماعی جایگاه می‌بخشد. این مدل، تعریف گسترده‌تری از موفقیت مدرسه ارائه می‌دهد و فراتر از صرفاً «عملکرد مدرسه»، به سوی عملکردی معنادار، اخلاقی، انسان‌محور و دارای تأثیر اجتماعی حرکت می‌کند.

Academic pressure experienced by early adult university students frequently triggers negative emotional responses such as anxiety and stress, which can impair learning concentration. This study aimed to determine the effectiveness of listening to Rhythm and Blues (R&B) music in enhancing emotion regulation among students of Politeknik Negeri Pontianak when facing academic pressure. A quantitative experimental approach with a One-Group Pretest-Posttest Design was employed. The subjects consisted of 18 students from the Automotive Business Administration Study Program, selected through purposive sampling criteria: possessing a moderate level of emotion regulation and an affinity for R&B music. Data were collected using an Emotion Regulation Scale constructed based on emotion monitoring, emotion evaluating, and emotion modification aspects, exhibiting a high Cronbach’s Alpha reliability coefficient of 0.948. The intervention spanned seven sessions, incorporating R&B playlist listening, psychoeducation, short film screening and self-reflection. Data were analyzed using the Paired Sample t-Test. The results revealed an increase in the mean emotion regulation score from 146.22 (pre-test) to 149.17 (post-test) with t = -3.360 and a significance value of p = 0.004 (p < 0.05). These findings demonstrate that listening to Rhythm and Blues (R&B) music is effective in enhancing emotion regulation among students at Politeknik Negeri Pontianak facing academic pressure.

فشار تحصیلی که دانشجویان اوایل بزرگسالی تجربه می‌کنند، اغلب واکنش‌های هیجانی منفی مانند اضطراب و استرس را برمی‌انگیزد که می‌تواند تمرکز بر یادگیری را مختل کند. هدف این پژوهش تعیین اثربخشی گوش‌دادن به موسیقی ریتم اند بلوز (R&B) در ارتقای تنظیم هیجان دانشجویان پلی‌تکنیک دولتی پونتیاناک هنگام مواجهه با فشار تحصیلی بود. رویکرد کمی آزمایشی با طرح پیش‌آزمون-پس‌آزمون تک‌گروهی به کار گرفته شد. آزمودنی‌ها شامل ۱۸ دانشجوی برنامه مطالعات مدیریت کسب‌وکار خودرو بودند که با استفاده از نمونه‌گیری هدفمند و بر اساس معیارهای داشتن سطح متوسط تنظیم هیجان و علاقه‌مندی به موسیقی R&B انتخاب شدند. داده‌ها با استفاده از مقیاس تنظیم هیجان که بر اساس ابعاد پایش هیجان، ارزیابی هیجان و اصلاح هیجان ساخته شده و ضریب پایایی آلفای کرونباخ بالای ۰.۹۴۸ را نشان داد، گردآوری شد. مداخله طی هفت جلسه شامل گوش‌دادن به فهرست پخش R&B، روان‌آموزی، نمایش فیلم کوتاه و خودبازتابی اجرا شد. داده‌ها با آزمون t زوجی تحلیل شدند. نتایج نشان داد میانگین نمره تنظیم هیجان از ۱۴۶.۲۲ (پیش‌آزمون) به ۱۴۹.۱۷ (پس‌آزمون) افزایش یافت و مقدار t برابر با ۳.۳۶۰- و مقدار معناداری p = 0.004 (p < 0.05) به دست آمد. این یافته‌ها نشان می‌دهد گوش‌دادن به موسیقی ریتم اند بلوز (R&B) در ارتقای تنظیم هیجان دانشجویان پلی‌تکنیک دولتی پونتیاناک در مواجهه با فشار تحصیلی مؤثر است.

This study examined the efficacy of a deep-learning pedagogy-based electrical installation practicum job sheet (DLPJ) in fostering students' learning autonomy within the context of technical and vocational education and training (TVET). The evolving demands of the TVET industry necessitate graduates who possess technical skills and demonstrate the capacity for independent learning, reflective practice, and adaptive problem-solving. Employing a convergent mixed-methods design grounded in deep learning pedagogy and self-regulated learning theory, this study investigated this phenomenon using a sample of 64 undergraduate students enrolled in an electrical installation practicum course. Data collection involved the administration of the Learning Autonomy Scale at both the pretest and posttest stages, with analysis conducted through analysis of covariance and mixed analysis of variance. Qualitative data were gathered via semi-structured interviews to gain insights into students' learning experiences and perceptions. The findings indicated a significant enhancement in learning autonomy among students utilizing the DLPJ, with very large effect sizes reflecting substantial improvements in planning, monitoring, and self-evaluation. Qualitative data further suggested increased reflective thinking and confidence in task performance, as well as greater independence in resolving practical electrical installation challenges. These results suggest that integrating reflective inquiry, conceptual thinking, and self-reflection into laboratory lessons can effectively merge cognitive and psychomotor learning in vocational training programs. The study concludes that immersive learning pedagogy can transform traditional procedural job sheet into autonomy-focused learning tools, offering a practical instructional model for preparing flexible and work-ready graduates in the technology and vocational education sectors.

این پژوهش اثربخشی برگه کار عملی نصب تأسیسات الکتریکی مبتنی بر پداگوژی یادگیری عمیق (DLPJ) را در پرورش خودمختاری یادگیری دانشجویان در زمینه آموزش و پرورش فنی و حرفه‌ای (TVET) مورد بررسی قرار داد. نیازهای در حال تحول صنعت TVET مستلزم فارغ‌التحصیلانی است که علاوه بر مهارت‌های فنی، توانایی یادگیری مستقل، تمرین تأملی و حل مسئله تطبیقی را نیز دارا باشند. با بهره‌گیری از طرح آمیخته همگرا مبتنی بر پداگوژی یادگیری عمیق و نظریه یادگیری خودتنظیمی، این پژوهش با نمونه‌ای متشکل از ۶۴ دانشجوی کارشناسی ثبت‌نام‌شده در درس عملی نصب تأسیسات الکتریکی انجام شد. گردآوری داده‌ها از طریق اجرای مقیاس خودمختاری یادگیری در مراحل پیش‌آزمون و پس‌آزمون صورت گرفت و تحلیل داده‌ها با استفاده از تحلیل کوواریانس و تحلیل واریانس آمیخته انجام شد. داده‌های کیفی نیز از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته جهت کسب بینش نسبت به تجارب و ادراکات یادگیری دانشجویان گردآوری گردید. یافته‌ها نشان داد که استفاده از DLPJ منجر به افزایش معنادار خودمختاری یادگیری در دانشجویان شده است، به‌طوری که اندازه اثر بسیار بزرگ، بهبود چشمگیری را در برنامه‌ریزی، پایش و خودارزیابی نشان داد. داده‌های کیفی نیز حاکی از افزایش تفکر تأملی و اعتماد به نفس در انجام وظایف و همچنین استقلال بیشتر در حل چالش‌های عملی نصب تأسیسات الکتریکی بود. این نتایج نشان می‌دهد که ادغام پرسشگری تأملی، تفکر مفهومی و خودبازتابی در دروس آزمایشگاهی می‌تواند یادگیری شناختی و روان‌حرکتی را در برنامه‌های آموزش فنی و حرفه‌ای به‌طور مؤثری تلفیق کند. پژوهش نتیجه می‌گیرد که پداگوژی یادگیری فراگیر می‌تواند برگه کار عملی سنتی را به ابزاری متمرکز بر خودمختاری یادگیری تبدیل کند و مدل آموزشی عملی برای آماده‌سازی فارغ‌التحصیلان منعطف و آماده به کار در بخش آموزش فناوری و فنی و حرفه‌ای ارائه دهد.

This study aimed to understand how self-reflection is perceived by college instructors of integrated reading and writing (IRW) courses in a range of 2- and 4-year institutions in Texas. Using Flavell’s (1979) model of metacognitive monitoring as a theoretical framework, this research explores the layered complexities of self-reflective teaching practices through a combination survey and focus-group approach. Findings indicate that self-reflection is a dynamic and evolving practice in which participants’ understandings of self-reflection include its time-intensive nature and the need for adaptability. The study highlights the role of self-reflection in bridging teaching intent and outcomes and has implications for educator training, including the need for structured support for instructors as they work to develop reflective practices.

این مطالعه با هدف درک چگونگی ادراک خودبازتابی توسط مدرسان دوره‌های تلفیقی خواندن و نوشتن (IRW) در طیف متنوعی از مؤسسات ۲ و ۴ ساله در ایالت تگزاس انجام شده است. با بهره‌گیری از مدل پایش فراشناختی فلاول (Flavell, 1979) به عنوان چارچوب نظری، این پژوهش پیچیدگی‌های چندلایهٔ شیوه‌های تدریس خودبازتابانه را از طریق رویکرد ترکیبی پرسشنامه و گروه متمرکز مورد بررسی قرار می‌دهد. یافته‌ها نشان می‌دهد که خودبازتابی، عملی پویا و در حال تحول است که درک شرکت‌کنندگان از خودبازتابی شامل ماهیت زمان‌بر آن و نیاز به سازگاری می‌شود. این مطالعه نقش خودبازتابی را در پر کردن فاصله بین نیت تدریس و نتایج آموزشی برجسته می‌کند و پیامدهایی برای آموزش مدرسان دارد، از جمله نیاز به حمایت ساختاریافته برای مدرسان در مسیر توسعه شیوه‌های بازتابی.

Well-being is a multidimensional construct encompassing psychological, emotional, social, interpersonal and spiritual dimensions. The Blissful Living Programme (BLP) is a structured 21-day programme designed to promote holistic well-being through mindfulness, self-reflection, spiritual practices and related activities. The present study aimed to assess changes in psychological distress, subjective well-being and selected dimensions of well-being among participants undertaking the BLP. A longitudinal assessment was conducted among 65 participants, with evaluations performed at baseline, day 7, day 14 and day 21. Psychological distress and subjective well-being were assessed using the Kessler Psychological Distress Scale (K10) and WHO-5 Well-being Index, respectively. In addition, 21 domains of well-being were assessed using five items per domain, with responses recorded on a 1–5 scale. Repeated measures analysis of variance was used to examine changes across the four assessment points, followed by Bonferroni-adjusted post-hoc comparisons. K10 scores decreased from 13.98±6.15 at baseline to 12.14±3.39 at the final assessment, demonstrating a statistically significant overall change (p<0.001). WHO-5 scores showed variation across assessments but did not demonstrate a statistically significant overall change (p=0.354). Several individual domains, including meaningful life, self-love and self-compassion, emotional regulation, social comparison, self-acceptance and control of impulsive responses, demonstrated statistically significant changes over time, whereas other domains did not. Overall, participation in the 21-day BLP was associated with reduced psychological distress and improvements in selected dimensions of well-being. However, in the absence of a comparative control group, these temporal changes should be interpreted as associations and not as evidence of a causal programme effect.

بهزیستی یک سازه چندبعدی است که ابعاد روان‌شناختی، هیجانی، اجتماعی، بین‌فردی و معنوی را دربر می‌گیرد. برنامه زندگی سرشار از سعادت (BLP) یک برنامه ساختاریافته ۲۱ روزه است که با هدف ارتقای بهزیستی کل‌نگر از طریق ذهن‌آگاهی، خودبازتابی، تمرین‌های معنوی و فعالیت‌های مرتبط طراحی شده است. مطالعه حاضر با هدف ارزیابی تغییرات در پریشانی روان‌شناختی، بهزیستی ذهنی و ابعاد منتخب بهزیستی در میان شرکت‌کنندگان در BLP انجام شد. ارزیابی طولی بر روی ۶۵ شرکت‌کننده انجام شد و ارزیابی‌ها در ابتدا، روز هفتم، روز چهاردهم و روز بیست‌ویکم صورت گرفت. پریشانی روان‌شناختی و بهزیستی ذهنی به‌ترتیب با استفاده از مقیاس پریشانی روان‌شناختی کسسلر (K10) و شاخص بهزیستی WHO-5 ارزیابی شدند. علاوه بر این، ۲۱ حوزه بهزیستی با استفاده از پنج گویه برای هر حوزه و پاسخ‌دهی در مقیاس ۱ تا ۵ مورد سنجش قرار گرفت. برای بررسی تغییرات در چهار نقطه ارزیابی، از تحلیل واریانس اندازه‌گیری‌های مکرر استفاده شد و مقایسه‌های پس از آزمون با اصلاح بونفرونی انجام گرفت. نمرات K10 از ۱۳٫۹۸±۶٫۱۵ در ابتدا به ۱۲٫۱۴±۳٫۳۹ در ارزیابی نهایی کاهش یافت که نشان‌دهنده تغییر معنادار آماری کلی بود (p<0.001). نمرات WHO-5 در طول ارزیابی‌ها تغییراتی را نشان داد اما تغییر کلی معنادار آماری نداشت (p=0.354). چندین حوزه فردی، از جمله زندگی معنادار، خوددوستی و شفقت به خود، تنظیم هیجانی، مقایسه اجتماعی، پذیرش خود و کنترل پاسخ‌های تکانشی، تغییرات معنادار آماری در طول زمان نشان دادند، در حالی که سایر حوزه‌ها چنین نبودند. به طور کلی، شرکت در برنامه ۲۱ روزه BLP با کاهش پریشانی روان‌شناختی و بهبود در ابعاد منتخب بهزیستی همراه بود. با این حال، با توجه به نبود گروه کنترل مقایسه‌ای، این تغییرات زمانی باید به عنوان ارتباط و نه به عنوان شواهدی از اثر علّی برنامه تفسیر شوند.

Critical thinking skills are among the essential competencies that must be developed in elementary school students to face the increasingly complex challenges of 21st-century life. The Science, Technology, Engineering, and Mathematics (STEM) approach emerges as an educational innovation that integrates four disciplines in an integrated, contextual, and problem-solving-oriented manner. This article aims to examine in depth the contribution of STEM-based learning to the critical thinking skills of elementary school students through a library research method. The study reviewed various scientific literature including national and international journal articles, educational textbooks, research reports, and relevant curriculum documents published between 2010 and 2024. The results indicate that STEM-based learning significantly contributes to the enhancement of students' critical thinking skills through several mechanisms: (1) encouraging students to identify and formulate problems systematically; (2) training analytical, evaluative, and synthetic skills through engineering design; (3) building scientific thinking habits through authentic projects; (4) developing evidence-based inference and argumentation skills; and (5) habituating self-reflection and self-regulation. All six aspects of critical thinking according to Facione are organically facilitated in STEM learning activities. This article concludes that STEM integration in elementary science learning is an effective and empirically proven strategy for building critical thinking foundations from an early age.

مهارت‌های تفکر انتقادی از جمله شایستگی‌های اساسی هستند که باید در دانش‌آموزان دبستانی برای مواجهه با چالش‌های فزاینده و پیچیده زندگی قرن بیست‌ویکم توسعه یابند. رویکرد علوم، فناوری، مهندسی و ریاضیات (STEM) به عنوان یک نوآوری آموزشی مطرح می‌شود که چهار حوزه مذکور را به صورت یکپارچه، زمینه‌مند و مسئله‌محور ادغام می‌کند. هدف این مقاله بررسی عمیق سهم یادگیری مبتنی بر STEM بر مهارت‌های تفکر انتقادی دانش‌آموزان دبستانی از طریق روش پژوهش کتابخانه‌ای است. در این مطالعه، متون علمی مختلف شامل مقالات مجلات ملی و بین‌المللی، کتاب‌های درسی آموزشی، گزارش‌های پژوهشی و اسناد برنامه‌درسی مرتبط که بین سال‌های ۲۰۱۰ تا ۲۰۲۴ منتشر شده‌اند، مرور شده است. نتایج نشان می‌دهد که یادگیری مبتنی بر STEM به طور معناداری به ارتقای مهارت‌های تفکر انتقادی دانش‌آموزان از طریق چندین سازوکار کمک می‌کند: (۱) تشویق دانش‌آموزان به شناسایی و صورت‌بندی نظام‌مند مسائل؛ (۲) تمرین مهارت‌های تحلیلی، ارزیابانه و ترکیبی از طریق طراحی مهندسی؛ (۳) ایجاد عادات تفکر علمی از طریق پروژه‌های اصیل؛ (۴) توسعه مهارت‌های استنتاج و استدلال مبتنی بر شواهد؛ و (۵) عادت‌دهی به خودبازتابی و خودتنظیمی. هر شش جنبه تفکر انتقادی بر اساس مدل Facione به طور ارگانیک در فعالیت‌های یادگیری STEM تسهیل می‌شود. این مقاله نتیجه می‌گیرد که ادغام STEM در آموزش علوم دبستانی، راهبردی مؤثر و اثبات‌شده تجربی برای بنیان‌گذاری تفکر انتقادی از سنین پایین است.

This paper presents two case studies in a research-intensive, high-tariff entry university in the North-East of England where the Thinking Environment (TE) approach was used in small group tutorials in Chemistry and Mathematics. The case studies investigated whether the TE could be used as an active pedagogy to facilitate a supportive atmosphere where all students felt able to voice their thoughts. An exploratory, concurrent mixed methods design was used, collecting data from peer-observation of sessions, a self-reflection journal for tutors and a survey of students. Quantitative data were analysed using descriptive statistics and qualitative data analysed using inductive thematic analysis, with the findings integrated at the data interpretation stage. The study found that the TE approach encouraged active engagement from students, provided an equal opportunity for all students to voice their thinking and created conditions supportive of higher-order thinking over an extended period of time. Both students and tutors acknowledged that the TE approach could be uncomfortable to begin with and that repeated practice was required to become more accustomed to the approach. The paper presents important learning for the implementation of the TE as a pedagogical approach that creates conditions supportive of higher-order thinking and creates a encouraging atmosphere where students feel able to voice their thoughts.

این مقاله به ارائه دو مطالعه موردی در یک دانشگاه پژوهش‌محور با ورودی با سطح بالای پذیرش در شمال‌شرق انگلستان می‌پردازد که در آن رویکرد محیط تفکر (Thinking Environment - TE) در جلسات آموزشی گروه‌های کوچک در رشته‌های شیمی و ریاضیات به کار گرفته شد. این مطالعات موردی بررسی کردند که آیا TE می‌تواند به عنوان یک روش تدریس فعال برای ایجاد فضایی حمایتی که در آن همه دانشجویان احساس توانایی در بیان افکار خود داشته باشند، مورد استفاده قرار گیرد یا خیر. یک طرح پژوهشی ترکیبی اکتشافی و همزمان به کار گرفته شد که داده‌ها را از مشاهده همتایان از جلسات، دفترچه خودبازتابی برای مدرسین و پرسشنامه‌ای برای دانشجویان جمع‌آوری کرد. داده‌های کمی با استفاده از آمار توصیفی و داده‌های کیفی با استفاده از تحلیل تماتیک استقرایی تحلیل شدند و یافته‌ها در مرحله تفسیر داده‌ها ادغام گردیدند. نتایج مطالعه نشان داد که رویکرد TE موجب تشویق مشارکت فعال دانشجویان، فراهم‌سازی فرصت برابر برای بیان افکار همه دانشجویان و ایجاد شرایطی حمایت‌کننده از تفکر سطوح بالاتر در یک بازه زمانی طولانی‌تر می‌شود. هم دانشجویان و هم مدرسین اذعان داشتند که رویکرد TE در ابتدا می‌تواند ناراحت‌کننده باشد و تمرین مکرر برای عادت کردن به این رویکرد ضروری است. این مقاله نکات مهمی را برای اجرای TE به عنوان یک رویکرد آموزشی که شرایط حمایت‌کننده از تفکر سطوح بالاتر را ایجاد می‌کند و فضایی تشویق‌کننده برای بیان افکار دانشجویان فراهم می‌آورد، ارائه می‌دهد.