stroke

Background Stroke is a leading cause of disability worldwide and is frequently accompanied by psychological and functional impairments. Acceptance and Commitment Therapy (ACT), a third-wave behavioral intervention focusing on psychological flexibility, has been increasingly applied in stroke rehabilitation. Although previous reviews have suggested beneficial effects of ACT in stroke patients, whether these benefits persist in the short term after the intervention ends, and the certainty of the evidence, remain unclear. Methods A systematic review and meta-analysis was conducted according to PRISMA guidelines and registered in PROSPERO (CRD420261325108). Randomized controlled trials evaluating ACT in stroke patients were included. Pooled effects were calculated using random-effects models, with separate analyses for post-intervention and follow-up outcomes. Sources of heterogeneity were explored using subgroup analyses and meta-regression. Risk of bias was assessed using the Cochrane Risk of Bias 2 tool, and certainty of evidence was evaluated using the GRADE framework. Results Twenty-two RCTs involving 1,975 participants were included. ACT may be associated with reductions in depressive symptoms (post-intervention: SMD = −1.32, 95% CI: −1.80 to −0.84; follow-up: SMD = −0.76, 95% CI: −1.07 to −0.45) and anxiety symptoms (post-intervention: SMD = −1.36, 95% CI: −1.90 to −0.82; follow-up: SMD = −0.51, 95% CI: −1.42 to 0.40, not significant); depressive symptoms remained statistically significant at follow-up. Heterogeneity was considerable for both outcomes at post-intervention ( I 2 = 93.68% for depression and 93.60% for anxiety), so the pooled estimates represent average effects across studies. ACT may also be associated with improvements in psychological flexibility, quality of life, and sleep quality; however, these outcomes were based on a limited number of studies and showed considerable heterogeneity ( I 2 = 74.68 to 92.26%), so they should be interpreted cautiously. However, no statistically significant effects were observed for activities of daily living, neurological function, or hope. ACT did not appear to increase dropout rates in the available studies ( K = 16; RR = 0.99, 95% CI: 0.58–1.69). Meta-regression analyses indicated that intervention duration may not be a significant moderator of treatment effects. The certainty of evidence ranged from very low to moderate, mainly due to risk of bias and inconsistency. Conclusion Acceptance and Commitment Therapy may be a useful adjunctive intervention for improving psychological outcomes in people with stroke. However, evidence for functional recovery remains insufficient. Future high-quality RCTs with standardized protocols, larger samples, and longer follow-up are needed to confirm the long-term effectiveness of ACT. Systematic review registration https://www.crd.york.ac.uk/PROSPERO/ , identifer CRD420261325108.

University tennis beginners face simultaneous technical, perceptual, tactical, and psychological demands that may exceed their attentional resources, challenge perceived competence, and diminish engagement. This mini-review synthesizes evidence on cognitive load, self-efficacy, autonomous motivation, multidimensional engagement, ecological dynamics, and beginner tennis pedagogy to explain how instructional design can support both skill acquisition and sustained participation. Evidence on equipment scaling and game-based learning indicates that low-compression balls, smaller courts, simplified rules, and cooperative tasks can increase the number of playable exchanges, enjoyment, and early confidence, although direct tests of cognitive load reduction are scarce and university-specific evidence remains limited. Constraints-led practice can then connect stroke production with perception, positioning, decision-making, and tactical intention, whereas selective technical instruction is most useful when a diagnosable movement feature restricts accuracy, consistency, or transfer. On this basis, this review proposes an evidence-informed, stage-matched (readiness-informed) conceptual framework that organizes individually supported instructional functions into a diagnostic, skill-specific, overlapping, and reversible structure rather than an empirically validated sequence: Stage 1 reduces entry barriers and builds credible mastery experiences; Stage 2 develops adaptive exploration and transfer; and Stage 3 refines limiting technical features while progressively restoring standard conditions. Engagement is positioned as a proposed mediating process linking psychological mechanisms to learning and participation. The framework extends evaluation beyond immediate performance toward retention, transfer, confidence under challenge, and sustained participation as an important but currently undertested outcome. Controlled and longitudinal studies are needed to evaluate the proposed mechanisms, pathways, and boundary conditions across diverse university settings.

مبتدیان تنیس در دانشگاه با الزامات همزمان فنی، ادراکی، تاکتیکی و روان‌شناختی مواجه هستند که ممکن است منابع توجهی آن‌ها را فراتر برده، شایستگی ادراک‌شده را به چالش کشیده و مشارکت را کاهش دهد. این مرور کوتاه، شواهد مربوط به بار شناختی، خودکارآمدی، انگیزش خودمختار، مشارکت چندبعدی، پویایی‌های بوم‌شناختی و آموزش تنیس مبتدی را برای تبیین چگونگی حمایت طراحی آموزشی از اکتساب مهارت و تداوم مشارکت، تلفیق می‌کند. شواهد مربوط به مقیاس‌بندی تجهیزات و یادگیری مبتنی بر بازی نشان می‌دهد که توپ‌های کم‌فشار، زمین‌های کوچک‌تر، قوانین ساده‌شده و وظایف تعاونی می‌توانند تعداد تبادلات قابل‌بازی، لذت و اعتمادبه‌نفس اولیه را افزایش دهند، اگرچه آزمون‌های مستقیم کاهش بار شناختی نادر بوده و شواهد خاص دانشگاهی همچنان محدود است. تمرین مبتنی بر محدودیت‌ها می‌تواند تولید ضربه را با ادراک، موقعیت‌یابی، تصمیم‌گیری و قصد تاکتیکی پیوند دهد، در حالی که آموزش فنی انتخابی زمانی بیشترین سود را دارد که یک ویژگی حرکتی قابل‌تشخیص، دقت، ثبات یا انتقال را محدود کند. بر این اساس، این مرور یک چارچوب مفهومی مبتنی بر شواهد و مرحله‌محور (مبتنی بر آمادگی) را پیشنهاد می‌کند که کارکردهای آموزشی با حمایت فردی را در ساختاری تشخیصی، مهارت‌محور، همپوشان و برگشت‌پذیر سازمان‌دهی می‌کند، نه در توالی‌ای که به طور تجربی اعتبارسنجی شده باشد: مرحله ۱ موانع ورود را کاهش داده و تجارب تسلط معتبر ایجاد می‌کند؛ مرحله ۲ کاوش سازگار و انتقال را توسعه می‌دهد؛ و مرحله ۳ ویژگی‌های فنی محدودکننده را اصلاح کرده و به تدریج شرایط استاندارد را بازمی‌گرداند. مشارکت به عنوان یک فرایند میانجی پیشنهادی که سازوکارهای روان‌شناختی را به یادگیری و مشارکت پیوند می‌دهد، مطرح شده است. این چارچوب، ارزیابی را فراتر از عملکرد فوری به سمت نگهداری، انتقال، اعتمادبه‌نفس در شرایط چالش‌برانگیز و تداوم مشارکت به عنوان یک پیامد مهم اما در حال حاضر کمتر آزموده‌شده گسترش می‌دهد. مطالعات کنترل‌شده و طولی برای ارزیابی سازوکارها، مسیرها و شرایط مرزی پیشنهادی در محیط‌های متنوع دانشگاهی مورد نیاز است.

Comprehensive self-report personality inventories can impose substantial response burden, motivating the development of more efficient assessment strategies and the exploration of complementary information sources. Guided by Dual-Process Theory, this exploratory study examined a questionnaire-primary residual fusion framework in which a reduced questionnaire response vector served as the main predictive source, while static abstract line drawings were evaluated as a bounded auxiliary source of information. A total of 100 participants completed the 187-item Sixteen Personality Factor Questionnaire (16PF) and provided unprompted abstract line drawings. To account for the small sample size and reduce optimistic bias, we used participant-level repeated cross-validation, fold-local questionnaire item selection, standardized image preprocessing, cross-fitted residual learning, and nested selection of the visual correction scale. The reduced questionnaire provided a useful but imperfect held-out approximation of the full-form 16PF reference scores, with factor-level Pearson correlations ranging from 0.34 to 0.78. In contrast, the static drawing modality did not provide stable incremental predictive value. Nested validation selected a zero visual correction in 21 of 25 outer folds, and the fixed scale originally proposed for visual correction (0.05) produced a slightly higher mean absolute error than the questionnaire-only condition (1.2120 vs. 1.2100). An exploratory analysis using teacher-provided observer ratings likewise showed no advantage for visual fusion over questionnaire-only prediction. These findings indicate that Dual-Process Theory can motivate a testable asymmetric framework for integrating explicit and non-verbal information, but the present data do not support static final line drawings as a reliable source of incremental personality information. Future research should examine richer process-level drawing signals, including stroke timing, pauses, pressure, and trajectory dynamics, in larger independent samples.

فهرست‌های جامع خودگزارشی شخصیت می‌توانند بار پاسخ‌دهی قابل توجهی را بر شرکت‌کنندگان تحمیل کنند، که این امر انگیزه‌ای برای توسعه راهبردهای ارزیابی کارآمدتر و بررسی منابع اطلاعاتی مکمل فراهم می‌کند. این مطالعه اکتشافی با راهنمایی نظریه فرایند دوگانه، چارچوبی ترکیبی از پرسشنامه و باقیمانده اولیه را مورد بررسی قرار داد که در آن، بردار پاسخ پرسشنامه کاهش‌یافته به عنوان منبع اصلی پیش‌بینی به کار گرفته شد و نقاشی‌های خطی انتزاعی ایستا به عنوان منبع کمکی محدود اطلاعات ارزیابی شدند. در مجموع ۱۰۰ شرکت‌کننده، پرسشنامه ۱۶ عاملی شخصیت (16PF) با ۱۸۷ ماده را تکمیل کردند و نقاشی‌های خطی انتزاعی بدون راهنمایی ارائه دادند. به منظور جبران حجم نمونه کوچک و کاهش سوگیری خوش‌بینانه، از اعتبارسنجی متقاطع تکراری در سطح شرکت‌کننده، انتخاب ماده پرسشنامه به صورت محلی در هر fold، پیش‌پردازش استاندارد تصویر، یادگیری باقیمانده متقاطع و انتخاب تو در توی مقیاس اصلاح بصری استفاده شد. پرسشنامه کاهش‌یافته، تقریب مفیدی اما ناقص از نمرات مرجع فرم کامل 16PF در داده‌های نگه‌داشته‌شده ارائه داد، به طوری که همبستگی پیرسون در سطح عامل بین ۰٫۳۴ تا ۰٫۷۸ متغیر بود. در مقابل، مدالیته نقاشی ایستا ارزش افزوده پیش‌بینی‌کننده پایداری ارائه نکرد. اعتبارسنجی تو در تو در ۲۱ مورد از ۲۵ fold بیرونی، اصلاح بصری صفر را انتخاب کرد و مقیاس ثابتی که در ابتدا برای اصلاح بصری پیشنهاد شده بود (۰٫۰۵)، میانگین خطای مطلق کمی بالاتری نسبت به حالت صرفاً پرسشنامه‌ای ایجاد کرد (۱٫۲۱۲۰ در مقابل ۱٫۲۱۰۰). تحلیل اکتشافی با استفاده از ارزیابی‌های مشاهده‌گر ارائه‌شده توسط معلم نیز هیچ مزیتی برای ترکیب بصری نسبت به پیش‌بینی صرفاً پرسشنامه‌ای نشان نداد. این یافته‌ها نشان می‌دهد که نظریه فرایند دوگانه می‌تواند چارچوب نامتقارن قابل آزمونی برای ادغام اطلاعات صریح و غیرکلامی فراهم کند، اما داده‌های حاضر از نقاشی‌های خطی نهایی ایستا به عنوان منبع قابل اعتماد اطلاعات افزوده شخصیت حمایت نمی‌کند. پژوهش‌های آینده باید سیگنال‌های غنی‌تر فرایندی نقاشی، از جمله زمان‌بندی ضربه، مکث‌ها، فشار و پویایی مسیر را در نمونه‌های مستقل بزرگ‌تر بررسی کنند.

The number of people seeking gender-affirming medical care and gender-affirming hormone therapy (GAHT) is increasing. As sex steroids shape cardiometabolic physiology, GAHT is expected to meaningfully alter cardiometabolic risk. The aim of this review was to systematically determine and narratively synthesize evidence on the cardiometabolic effects of GAHT and identify clinically relevant knowledge gaps. We searched PubMed for English-language primary human studies published through November 26, 2025. Of 346 screened records, 96 unique original investigations were included. Most studies had less than 3 years of follow-up, the longest being 20 years in one electronic health record-based study. In transgender women, BMI was often reported as stable with higher fat and lower lean mass compared to baseline; insulin resistance tended to increase while fasting glucose and HbA1c were usually longitudinally stable. Lipid changes often showed reductions in total and low-density lipoprotein cholesterol as well as triglyceride levels. Blood pressure generally remained stable or decreased. In transgender women, VTE incidence was higher than in both cisgender women and men, whereas stroke and MI incidence was higher primarily in comparison with cisgender women. In transgender men, BMI was increased or stable and lean mass increased with variable fat mass changes and some long-term increases in visceral and liver fat. Glucose usually remained stable while insulin resistance findings were mixed. Lipid profiles commonly shifted toward lower high-density lipoprotein cholesterol and higher low-density lipoprotein cholesterol and triglycerides. Blood pressure findings were mixed with some cohorts showing an increase. In transgender men, MI incidence was higher than in cisgender women but generally not higher than in cisgender men; evidence for other cardiovascular outcomes was limited and inconsistent. Overall, evidence on systemic inflammation, renal and hepatic outcomes is sparse. In conclusion, GAHT is associated with quantifiable cardiometabolic changes, but magnitude and clinical relevance vary by regimen, population, baseline risk and study follow-up duration. Heterogeneous regimens, study methods, and confounding contribute to mixed findings. Major gaps persist with limited long-term prospective data, sparse mechanistic insights, underrepresentation of adolescents and non-European ancestry populations, and insufficient information on cardiometabolic outcomes with ageing. Sex- and gender identity-stratified evidence synthesis: Distinguishes feminizing and masculinizing GAHT while presenting parallel outcome analyses for transgender women and transgender men, enabling more clinically precise interpretation of cardiometabolic effects. Systematic characterization of heterogeneity: Integrates regimen-, population-, and context-specific findings, including discordant results, into structured domain-specific evidence tables, improving transparency and interpretability across a heterogeneous literature base. Novel evidence mapping framework: Introduces a domain-level framework quantifying both evidence volume (number of primary studies) and directional concordance of findings, visualized within a sex-stratified cardiometabolic risk continuum to identify areas of consistency, uncertainty, and evidence gaps.

تعداد افرادی که به دنبال مراقبت‌های پزشکی تأییدکننده جنسیت و هورمون‌درمانی تأییدکننده جنسیت (GAHT) هستند در حال افزایش است. از آنجا که استروئیدهای جنسی فیزیولوژی قلبی‌متابولیک را شکل می‌دهند، انتظار می‌رود GAHT به طور معناداری ریسک قلبی‌متابولیک را تغییر دهد. هدف این مرور، تعیین نظام‌مند و تلفیق روایی شواهد درباره اثرات قلبی‌متابولیک GAHT و شناسایی شکاف‌های دانشی بالینی مرتبط بود. ما پایگاه PubMed را برای مطالعات انسانی اولیه به زبان انگلیسی منتشرشده تا ۲۶ نوامبر ۲۰۲۵ جست‌وجو کردیم. از میان ۳۴۶ رکورد غربال‌شده، ۹۶ پژوهش اصیل منحصربه‌فرد وارد شدند. اکثر مطالعات کمتر از ۳ سال پیگیری داشتند و طولانی‌ترین آن‌ها ۲۰ سال در یک مطالعه مبتنی بر پرونده الکترونیک سلامت بود. در زنان ترنسجندر، BMI اغلب به صورت پایدار گزارش شد و نسبت به خط پایه، توده چربی بیشتر و توده بدون چربی کمتر بود؛ مقاومت به انسولین تمایل به افزایش داشت در حالی که گلوکز ناشتا و HbA1c معمولاً به طور طولی پایدار بودند. تغییرات لیپیدی اغلب کاهش در کلسترول تام و کلسترول لیپوپروتئین با چگالی کم و همچنین سطح تری‌گلیسرید را نشان داد. فشار خون عموماً پایدار یا کاهش‌یافته باقی ماند. در زنان ترنسجندر، بروز VTE بالاتر از هر دو گروه زنان و مردان سیسجندر بود، در حالی که بروز سکته مغزی و MI عمدتاً در مقایسه با زنان سیسجندر بالاتر بود. در مردان ترنسجندر، BMI افزایش یافته یا پایدار بود و توده بدون چربی افزایش یافت با تغییرات متغیر در توده چربی و برخی افزایش‌های بلندمدت در چربی احشایی و کبدی. گلوکز معمولاً پایدار باقی ماند در حالی که یافته‌های مقاومت به انسولین متناقض بود. پروفایل‌های لیپیدی معمولاً به سمت کاهش کلسترول لیپوپروتئین با چگالی بالا و افزایش کلسترول لیپوپروتئین با چگالی کم و تری‌گلیسرید تغییر یافت. یافته‌های فشار خون متناقض بود و برخی گروه‌ها افزایش را نشان دادند. در مردان ترنسجندر، بروز MI بالاتر از زنان سیسجندر بود اما عموماً بالاتر از مردان سیسجندر نبود؛ شواهد برای سایر پیامدهای قلبی‌عروقی محدود و ناسازگار بود. به طور کلی، شواهد درباره التهاب سیستمیک، پیامدهای کلیوی و کبدی اندک است. در نتیجه، GAHT با تغییرات قلبی‌متابولیک قابل اندازه‌گیری همراه است، اما میزان و اهمیت بالینی آن بسته به رژیم، جمعیت، ریسک پایه و مدت پیگیری مطالعه متفاوت است. رژیم‌های ناهمگون، روش‌های مطالعه و عوامل مخدوش‌کننده به یافته‌های متناقض کمک می‌کنند. شکاف‌های عمده‌ای همچنان باقی است، از جمله داده‌های آینده‌نگر بلندمدت محدود، بینش‌های مکانیسمی اندک، نمایندگی ناکافی نوجوانان و جمعیت‌های با تبار غیراروپایی و اطلاعات ناکافی درباره پیامدهای قلبی‌متابولیک با افزایش سن. سنتز شواهد بر اساس جنس و هویت جنسیتی: GAHT زنانه‌ساز و مردانه‌ساز را متمایز می‌کند و در عین حال تحلیل‌های پیامدی موازی برای زنان ترنسجندر و مردان ترنسجندر ارائه می‌دهد که امکان تفسیر بالینی دقیق‌تر اثرات قلبی‌متابولیک را فراهم می‌سازد. توصیف نظام‌مند ناهمگونی: یافته‌های خاص رژیم، جمعیت و زمینه، از جمله نتایج ناسازگار را در جداول شواهد ساختاریافته حوزه‌محور ادغام می‌کند و شفافیت و قابلیت تفسیر را در یک بدنه ادبیات ناهمگون بهبود می‌بخشد. چارچوب جدید نگاشت شواهد: یک چارچوب سطح حوزه معرفی می‌کند که هم حجم شواهد (تعداد مطالعات اولیه) و هم همسویی جهت‌دار یافته‌ها را کمی‌سازی می‌کند و آن را در یک پیوستار ریسک قلبی‌متابولیک تفکیک‌شده بر اساس جنس به تصویر می‌کشد تا حوزه‌های ثبات، عدم قطعیت و شکاف‌های شواهد را شناسایی کند.

INTRODUCTION: Cognitive deficits are determinants of long-term disability and socio-professional reintegration across neurological disorders, including stroke, traumatic brain injury, multiple sclerosis, and neurodegenerative diseases. Despite evidence supporting cognitive neurorehabilitation, its implementation remains heterogeneous, and therapeutic parameters are insufficiently defined. AREAS COVERED: The authors reviewed the published literature from PubMed and Google Scholar from 1 January 2015 to 30 June 2026, supplemented by seminal publications. Clinical trials, systematic reviews, meta-analyses, and observational and proof-of-concept studies were prioritized. This brief narrative review examines restorative and compensatory cognitive neurorehabilitation for deficits of attention, executive functions, language and disorders of consciousness in people after stroke and traumatic brain injury (TBI), older adults, and those with neurological and neurodegenerative conditions, including multiple sclerosis, Alzheimer's and Parkinson's disease. Emphasis is placed on dose, frequency, adaptivity, personalization, and digital and technology-assisted interventions. Methodological challenges include heterogeneity of protocols, limited use of active control conditions, insufficient long-term follow-up, and the gap between cognitive test improvements and meaningful effects on participation. EXPERT OPINION: Advancing cognitive neurorehabilitation requires precision-driven approaches integrating digital therapeutics with clinical frameworks. Large-scale pragmatic trials, meaningful endpoints, and implementation strategies across the continuum of care will be essential to transform cognitive neurorehabilitation into a component of neurological practice.

مقدمه: اختلالات شناختی از عوامل تعیین‌کننده ناتوانی بلندمدت و بازپذیری اجتماعی‌ـ‌حرفه‌ای در اختلالات عصبی، از جمله سکته مغزی، آسیب تروماتیک مغز، ام‌اس و بیماری‌های نورودژنراتیو هستند. با وجود شواهدی که از توان‌بخشی عصبی‌شناختی حمایت می‌کنند، اجرای آن همچنان ناهمگون باقی مانده و پارامترهای درمانی به‌طور کافی تعریف نشده‌اند. حوزه‌های پوشش داده‌شده: نویسندگان ادبیات منتشرشده در PubMed و Google Scholar از ۱ ژانویه ۲۰۱۵ تا ۳۰ ژوئن ۲۰۲۶ را، به‌همراه انتشارات بنیادی، مرور کردند. کارآزمایی‌های بالینی، مرورهای نظام‌مند، فراتحلیل‌ها و مطالعات مشاهده‌ای و اثبات مفهوم در اولویت قرار گرفتند. این مرور روایی کوتاه به بررسی توان‌بخشی عصبی‌شناختی ترمیمی و جبرانی برای اختلالات توجه، کارکردهای اجرایی، زبان و اختلالات هوشیاری در افراد پس از سکته مغزی و آسیب تروماتیک مغز (TBI)، سالمندان و افراد مبتلا به اختلالات عصبی و نورودژنراتیو، از جمله ام‌اس، آلزایمر و پارکینسون می‌پردازد. تأکید بر دوز، فراوانی، سازگاری، شخصی‌سازی و مداخلات دیجیتال و مبتنی بر فناوری است. چالش‌های روش‌شناختی شامل ناهمگونی پروتکل‌ها، استفاده محدود از شرایط کنترل فعال، پیگیری بلندمدت ناکافی و فاصله میان بهبود در آزمون‌های شناختی و اثرات معنادار بر مشارکت است. نظر کارشناسی: پیشرفت توان‌بخشی عصبی‌شناختی مستلزم رویکردهای مبتنی بر دقت است که درمان‌های دیجیتال را با چارچوب‌های بالینی ادغام می‌کنند. کارآزمایی‌های عمل‌گرایانه در مقیاس بزرگ، نقاط پایانی معنادار و راهبردهای اجرایی در سراسر طیف مراقبت برای تبدیل توان‌بخشی عصبی‌شناختی به بخشی از عمل نورولوژیک ضروری خواهد بود.