skill development

The purpose of this study is to give an overview of the evolution of digital learning paradigms, its implementation in Indian institutions and the challenges and opportunities which it provides. The review also seeks to identify gaps in the current research that can be used to direct future empirical and theoretical research. The study adopts a systematic literature review methodology to explore the academic literature on the topic of online education and digital learning paradigm in India. Secondary data sources such as peer-reviewed journal articles, conference proceedings, government reports, policy documents and institutional publications were referred for the exhaustive review of literature. The search strings and keywords used were in various combinations such as online education, digital learning, distance education, e-learning, MOOCs, SWAYAM, OER and ICT in education and e-learning in Indian higher education. Only English-language publications that had an Indian focus were considered. To ensure comprehensive coverage, conceptual, empirical and review studies were included. The literature was broken down into themes and the following main categories were identified: distance learning, online education models, digital learning technologies, OER initiatives and national educational platforms. This systematic synthesis enables the structured understanding of the developments, trends and research gaps in the field. It is evident in the literature that low completion rates, lack of multilingual content, digital divide issues as well as a lack of learner engagement and mentoring, are still issues. However, the platforms are crucial for lifelong learning and skill development.

Character education in Vocational High Schools (SMK) faces challenges in aligning technical skill development with student work ethics. This study aims to analyze the role of the Intra-School Student Organization (OSIS) in supporting character education at SMK Puspita Bangsa, South Tangerang City. This study used a descriptive qualitative approach with a case study design. Data collection was carried out through in-depth interviews, participatory observation, and documentation studies, with data validity tested using source and technique triangulation. Data analysis followed the interactive model of Miles, Huberman, and Saldaña. The results show that OSIS plays a crucial role through three main aspects: (1) acting as a peer role model for discipline; (2) executing structured work programs encompassing religious, disciplinary, leadership, and social care dimensions; and (3) internalizing industrial work culture values. The main obstacles encountered include the dynamics of Field Work Practice (PKL) schedules and fluctuations in member participation, which are mitigated through flexible coordination and school management support. This study concludes that OSIS is effectively a strategic vehicle for student character development in vocational schools.

Digital transformation has reshaped how aviation technicians acquire knowledge, with YouTube and online professional communities becoming important sources for developing digital technical competencies. However, their effectiveness in enhancing digital skill mastery remains insufficiently understood. This study examines the effects of YouTube-Based Learning, Online Community Engagement, Learning from Failure, and Self-Regulated Learning on Digital Skill Mastery among aviation data communication system technicians. A quantitative cross-sectional survey was conducted involving 100 technicians in Indonesia, and the data were analyzed using Partial Least Squares Structural Equation Modeling (PLS-SEM). The results show that Online Community Engagement significantly enhances Learning from Failure and Self-Regulated Learning, while Learning from Failure also positively influences Self-Regulated Learning. Furthermore, Self-Regulated Learning is the only significant direct predictor of Digital Skill Mastery and mediates the relationship between Learning from Failure and Digital Skill Mastery. These findings suggest that digital technical competence is developed primarily through reflective and self-regulated learning rather than through passive consumption of online tutorials. The study highlights the importance of integrating community-based learning, reflective practice, and self-regulated learning into aviation technician training programs.

تحول دیجیتال نحوه کسب دانش توسط تکنسین‌های هوانوردی را دگرگون کرده است، به‌طوری‌که YouTube و جوامع حرفه‌ای آنلاین به منابع مهمی برای توسعه شایستگی‌های فنی دیجیتال تبدیل شده‌اند. با این حال، اثربخشی این منابع در ارتقای تسلط بر مهارت‌های دیجیتال همچنان به‌طور کافی شناخته نشده است. این پژوهش به بررسی اثرات یادگیری مبتنی بر YouTube، مشارکت در جوامع آنلاین، یادگیری از شکست و یادگیری خودتنظیمی بر تسلط بر مهارت‌های دیجیتال در میان تکنسین‌های سیستم‌های ارتباط داده هوانوردی می‌پردازد. یک پیمایش کمی مقطعی با مشارکت ۱۰۰ تکنسین در اندونزی انجام شد و داده‌ها با استفاده از مدل‌سازی معادلات ساختاری حداقل مربعات جزئی (PLS-SEM) تحلیل گردید. نتایج نشان می‌دهد که مشارکت در جوامع آنلاین به طور معناداری یادگیری از شکست و یادگیری خودتنظیمی را ارتقا می‌دهد و همچنین یادگیری از شکست نیز تأثیر مثبتی بر یادگیری خودتنظیمی دارد. افزون بر این، یادگیری خودتنظیمی تنها پیش‌بینی‌کننده مستقیم معنادار تسلط بر مهارت‌های دیجیتال است و نقش میانجی در رابطه بین یادگیری از شکست و تسلط بر مهارت‌های دیجیتال ایفا می‌کند. این یافته‌ها حاکی از آن است که شایستگی فنی دیجیتال عمدتاً از طریق یادگیری تأملی و خودتنظیمی توسعه می‌یابد و نه صرفاً از طریق مصرف منفعل آموزش‌های آنلاین. این مطالعه بر اهمیت ادغام یادگیری مبتنی بر جامعه، تمرین تأملی و یادگیری خودتنظیمی در برنامه‌های آموزشی تکنسین‌های هوانوردی تأکید می‌کند.

The aviation industry requires highly skilled maintenance technicians to ensure aircraft safety and reliability. This study assessed the improvement of maintenance skills among Aircraft Maintenance Technology (AMT) students of Indiana Aerospace University after their On-the-Job Training (OJT). Guided by Human Capital Theory, Kolb’s Experiential Learning Theory, and Organizational Theory, it evaluated the extent of skill enhancement and the challenges students faced. Using a mixed-methods design, the study gathered data from 90 randomly selected AMT students through a self-made Likert-scale survey and semi-structured interviews. Results showed that students “Agreed” their skills—such as troubleshooting, tool handling, and safety compliance—improved significantly after OJT (overall mean = 3.94). They also rated the OJT program and training organization positively for providing relevant supervision and training. However, issues like limited hands-on exposure, ineffective teaching strategies, and theory-focused assessments were noted. The study concludes that OJT is essential in developing students’ technical competence and industry readiness, but instructional methods and assessment approaches must be improved. Recommendations include enhancing practical training, upgrading teaching methodologies, and applying performance-based evaluations for well-rounded skill development.

صنعت هوانوردی به تکنسین‌های تعمیراتی با مهارت بالا برای اطمینان از ایمنی و قابلیت اطمینان هواپیماها نیاز دارد. این پژوهش بهبود مهارت‌های تعمیراتی در میان دانشجویان فناوری تعمیرات هواپیما (AMT) دانشگاه ایندیانا برای هوانوردی را پس از دوره آموزش حین کار (OJT) ارزیابی کرد. این مطالعه با تکیه بر نظریه سرمایه انسانی، نظریه یادگیری تجربی کولب و نظریه سازمانی، میزان ارتقای مهارت و چالش‌های مورد مواجهه دانشجویان را ارزیابی نمود. با استفاده از طرح آمیخته، داده‌ها از ۹۰ دانشجوی AMT به صورت تصادفی از طریق پیمایش لیکرت خودساخته و مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته گردآوری شد. نتایج نشان داد که دانشجویان «موافق» بودند که مهارت‌هایشان—مانند عیب‌یابی، کار با ابزار و رعایت ایمنی—پس از آموزش حین کار به طور قابل توجهی بهبود یافته است (میانگین کل = ۳.۹۴). آن‌ها همچنین برنامه آموزش حین کار و سازمان آموزش‌دهنده را برای ارائه نظارت و آموزش مرتبط به طور مثبت ارزیابی کردند. با این حال، مسائلی مانند مواجهه عملی محدود، استراتژی‌های تدریس ناکارآمد و ارزشیابی‌های متمرکز بر تئوری مورد توجه قرار گرفت. این مطالعه نتیجه می‌گیرد که آموزش حین کار برای توسعه شایستگی فنی و آمادگی صنعتی دانشجویان ضروری است، اما روش‌های آموزشی و رویکردهای ارزشیابی باید بهبود یابند. توصیه‌ها شامل تقویت آموزش‌های عملی، ارتقای روش‌های تدریس و اعمال ارزشیابی‌های مبتنی بر عملکرد برای توسعه مهارت‌های همه‌جانبه است.

Across Sub-Saharan Africa, persistent misalignment between education systems and labour market structures has constrained the translation of educational expansion into equitable employment outcomes. In response to graduate unemployment and skills mismatch, Tanzania introduced the National Framework for Academia-Industry Collaboration in Skills Development and Employability in 2026 to institutionalize governance coordination, strengthen work-based learning, and enhance labour market responsiveness. While the framework adopts a demand-driven orientation, the extent to which it embeds structural inclusion mechanisms remains insufficiently examined. This paper undertakes a systematic qualitative policy review of the framework to interrogate its governance architecture, demand-alignment logic, and inclusion provisions. Guided by systems theory, human capital perspectives, and intersectionality frameworks, the analysis evaluates the framework against international models of skills governance and labour inclusion. Findings indicate that the framework demonstrates structural coherence in institutional coordination and industry engagement; however, it lacks explicit disability-disaggregated labour data systems, employer accommodation financing mechanisms, and intersectional monitoring indicators necessary to prevent the reproduction of labour market inequalities. This study contributes to the literature by integrating systems theory with intersectionality-informed disability studies to evaluate skills governance beyond economic responsiveness alone. The paper argues that demand-driven skills development, when detached from legally embedded inclusion safeguards and disability-responsive financing instruments, risks reinforcing gendered and disability-based disparities in employment outcomes. It concludes that Tanzania’s framework constitutes a significant policy reform platform but requires structural integration of inclusive governance mechanisms to ensure equitable participation and sustainable employability in the evolving labour market. It concludes that Tanzania's framework provides a strong foundation for reform but should be strengthened through disability-responsive labour market information systems, employer accommodation incentives, accessible work-based learning standards, and intersectional accountability mechanisms to ensure inclusive and sustainable skills development.

در سراسر منطقه جنوب صحرای آفریقا، ناهماهنگی مستمر میان نظام‌های آموزشی و ساختارهای بازار کار، تبدیل گسترش آموزش به پیامدهای اشتغال عادلانه را محدود کرده است. در واکنش به بیکاری فارغ‌التحصیلان و عدم تطابق مهارت‌ها، تانزانیا در سال 2026 چارچوب ملی همکاری دانشگاه و صنعت در توسعه مهارت‌ها و اشتغال‌پذیری را به منظور نهادینه‌سازی هماهنگی حکمرانی، تقویت یادگیری مبتنی بر کار و افزایش پاسخگویی به بازار کار معرفی کرد. اگرچه این چارچوب رویکردی مبتنی بر تقاضا اتخاذ کرده است، میزان تعبیه سازوکارهای شمول ساختاری در آن به اندازه کافی مورد بررسی قرار نگرفته است. این مقاله با انجام یک مرور نظام‌مند کیفی سیاستی از این چارچوب، به بررسی معماری حکمرانی، منطق تطابق با تقاضا و مفاد شمول آن می‌پردازد. تحلیل حاضر با بهره‌گیری از نظریه سیستم‌ها، دیدگاه‌های سرمایه انسانی و چارچوب‌های تقاطع‌مندی، این چارچوب را در مقایسه با مدل‌های بین‌المللی حکمرانی مهارت‌ها و شمول بازار کار ارزیابی می‌کند. یافته‌ها نشان می‌دهد که این چارچوب از انسجام ساختاری در هماهنگی نهادی و مشارکت صنعت برخوردار است؛ با این حال، فاقد نظام‌های داده بازار کار تفکیک‌شده بر اساس معلولیت، سازوکارهای تأمین مالی برای تطبیق کارفرمایان و شاخص‌های پایش تقاطع‌مند است که برای جلوگیری از بازتولید نابرابری‌های بازار کار ضروری هستند. این مطالعه با ادغام نظریه سیستم‌ها و مطالعات معلولیت مبتنی بر تقاطع‌مندی، به ادبیات موجود در ارزیابی حکمرانی مهارت‌ها فراتر از صرفاً پاسخگویی اقتصادی می‌افزاید. مقاله استدلال می‌کند که توسعه مهارت‌های مبتنی بر تقاضا، در صورت فقدان تضمین‌های قانونی شمول و ابزارهای مالی پاسخگو به معلولیت، خطر تقویت نابرابری‌های جنسیتی و مبتنی بر معلولیت در پیامدهای اشتغال را به همراه دارد. در پایان نتیجه‌گیری می‌شود که چارچوب تانزانیا بستری مهم برای اصلاحات سیاستی فراهم می‌کند، اما برای تضمین مشارکت عادلانه و اشتغال‌پذیری پایدار در بازار کار در حال تحول، نیازمند ادغام ساختاری سازوکارهای حکمرانی فراگیر است. همچنین تأکید می‌شود که چارچوب تانزانیا پایه‌ای قوی برای اصلاحات فراهم می‌آورد، اما باید از طریق نظام‌های اطلاعات بازار کار پاسخگو به معلولیت، مشوق‌های تطبیق کارفرمایان، استانداردهای یادگیری مبتنی بر کار قابل دسترس و سازوکارهای پاسخگویی تقاطع‌مند تقویت شود تا توسعه مهارت‌ها به صورت فراگیر و پایدار تضمین گردد.

University-based outreach programs can provide high school students with opportunities to engage in scientific research beyond that typically available in schools. Despite their prevalence, few Australian outreach initiatives have been systematically designed, delivered and evaluated. Our study examines the design and immediate outcomes of a high school science outreach program delivered annually at a research-intensive university. The program was designed to be curriculum-linked, with access to academic researchers and specialised equipment. A mixed-methods evaluation was conducted using pre- and post-program surveys collected between 2021 and 2024. Matched participant responses (n = 205) were analysed through paired-sample t-tests of self-reported research skills experience and a single-item measure of science identity, alongside inductive thematic analysis of open-ended responses. Statistically significant gains (with large effect sizes) were observed for research skills, including data collection and understanding the research processes. A moderate positive shift was observed in participants’ science identity. Qualitative findings highlighted opportunities to do research and interact with researchers. The study contributes to the limited empirical evaluation of Australian university-based outreach by describing a scalable, curriculum-linked program. The findings highlight that informal, authentic science research experiences can complement formal school curricula to extend opportunities for scientific skill development and strengthen students’ science identity.

برنامه‌های ترویج علم مبتنی بر دانشگاه می‌توانند فرصت‌هایی را برای دانش‌آموزان دبیرستانی فراهم کنند تا در پژوهش علمی فراتر از آنچه معمولاً در مدارس در دسترس است، مشارکت نمایند. با وجود شیوع این برنامه‌ها، تعداد کمی از ابتکارات ترویجی استرالیایی به‌صورت نظام‌مند طراحی، اجرا و ارزیابی شده‌اند. مطالعه‌ی حاضر به بررسی طراحی و پیامدهای فوری یک برنامه‌ی ترویج علم دبیرستانی که به‌طور سالانه در یک دانشگاه پژوهش‌محور برگزار می‌شود، می‌پردازد. این برنامه به‌گونه‌ای طراحی شده بود که با برنامه‌ی درسی مرتبط باشد و دسترسی به پژوهشگران دانشگاهی و تجهیزات تخصصی را فراهم کند. ارزیابی به روش ترکیبی با استفاده از پرسشنامه‌های پیش و پس از برنامه که بین سال‌های ۲۰۲۱ تا ۲۰۲۴ گردآوری شد، انجام گرفت. پاسخ‌های تطبیق‌یافته‌ی شرکت‌کنندگان (n = 205) از طریق آزمون t زوجی برای تجربه‌ی مهارت‌های پژوهشی خودگزارش‌شده و یک سنجه‌ی تک‌سؤالی از هویت علمی، همراه با تحلیل تماتیک استقرایی پاسخ‌های باز، مورد تحلیل قرار گرفت. افزایش معنادار آماری (با اندازه اثر بزرگ) در مهارت‌های پژوهشی، از جمله گردآوری داده‌ها و درک فرایندهای پژوهش مشاهده شد. همچنین تغییر مثبت متوسطی در هویت علمی شرکت‌کنندگان مشاهده گردید. یافته‌های کیفی بر فرصت‌های انجام پژوهش و تعامل با پژوهشگران تأکید داشتند. این مطالعه با توصیف یک برنامه‌ی مقیاس‌پذیر و مرتبط با برنامه‌ی درسی، به ارزیابی تجربی محدود ترویج علم مبتنی بر دانشگاه در استرالیا می‌افزاید. یافته‌ها نشان می‌دهند که تجارب پژوهش علمی غیررسمی و اصیل می‌توانند مکمل برنامه‌های درسی رسمی مدارس باشند و فرصت‌های توسعه‌ی مهارت‌های علمی و تقویت هویت علمی دانش‌آموزان را گسترش دهند.

Self-directed and self-determined learning are student-centred teaching and learning approaches whereby learners are actively involved in what is learned and how learning occurs. Given that tertiary institutions are increasingly recognising the value of engaging students as active participants in their learning, it is imperative to enable educators to effectively facilitate a balance of guidance versus autonomy within these frameworks. Integrating career development learning (CDL) principles can support professional skill development and cultivate the capabilities required for self‑directed and self‑determined learning. In this study, a narrative literature review, including over 130 peer-reviewed journal articles, was initially conducted to synthesise current understandings of self-directed and self-determined learning theory and draw conclusions on possible implications for tertiary education practice in the context of career development. Findings emphasised the interplay between student motivation, professional identity and work-integrated learning (WIL), demonstrating how these elements collectively support the development of employability among tertiary students. Furthermore, embedding self-directed and self-determined learning principles in WIL can provide individualised, meaningful ways to build professional identity and employability skills, supporting students’ capacity to make connections, work independently and self-reflect in the context of their target profession. As students work to establish their professional identities and practice their employability skills, underpinned by CDL, they often experience enhanced motivation and deeper connections to academic coursework, which both facilitates and is facilitated by WIL. This paper clarifies current understandings and relationships between these themes and offers practical recommendations to support self-directed learners in work-integrated learning contexts to enhance employability.

یادگیری خودراهبر و یادگیری خودتعیین‌شده رویکردهای آموزش و یادگیری مبتنی بر دانشجو هستند که در آن‌ها یادگیرندگان به طور فعال در آنچه آموخته می‌شود و چگونگی رخ دادن یادگیری مشارکت دارند. با توجه به اینکه مؤسسات آموزش عالی به طور فزاینده‌ای به ارزش مشارکت فعال دانشجویان در فرآیند یادگیری واقف شده‌اند، ضروری است که امکان تسهیل مؤثر تعادل میان هدایت و خودمختاری توسط آموزش‌دهندگان در این چارچوب‌ها فراهم شود. ادغام اصول یادگیری توسعه شغلی (CDL) می‌تواند از توسعه مهارت‌های حرفه‌ای حمایت کند و قابلیت‌های مورد نیاز برای یادگیری خودراهبر و خودتعیین‌شده را پرورش دهد. در این مطالعه، یک مرور روایی بر ادبیات، شامل بیش از ۱۳۰ مقاله داوری‌شده، به منظور تلفیق درک‌های کنونی از نظریه یادگیری خودراهبر و خودتعیین‌شده و استخراج نتایج درباره پیامدهای احتمالی برای عمل آموزشی در آموزش عالی در زمینه توسعه شغلی انجام شد. یافته‌ها بر تعامل میان انگیزش دانشجویان، هویت حرفه‌ای و یادگیری تلفیق‌شده با کار (WIL) تأکید داشت و نشان داد که این عناصر چگونه به طور جمعی از توسعه قابلیت اشتغال در میان دانشجویان آموزش عالی حمایت می‌کنند. افزون بر این، ادغام اصول یادگیری خودراهبر و خودتعیین‌شده در WIL می‌تواند راهکارهای فردی و معناداری برای ساخت هویت حرفه‌ای و مهارت‌های اشتغال‌پذیری فراهم آورد و ظرفیت دانشجویان را برای ایجاد ارتباط، کار مستقل و خودبازتابی در زمینه حرفه هدف خود تقویت کند. هنگامی که دانشجویان در راستای تثبیت هویت حرفه‌ای خود و تمرین مهارت‌های اشتغال‌پذیری، مبتنی بر CDL، تلاش می‌کنند، اغلب انگیزش بیشتری را تجربه می‌کنند و ارتباط عمیق‌تری با محتوای درسی برقرار می‌نمایند که این امر هم تسهیل‌کننده و هم متأثر از WIL است. این مقاله درک‌ها و روابط کنونی میان این موضوعات را روشن می‌سازد و توصیه‌های عملی برای حمایت از یادگیرندگان خودراهبر در زمینه‌های یادگیری تلفیق‌شده با کار به منظور ارتقای قابلیت اشتغال ارائه می‌دهد.

Youth across societies hold a prominent position and are one of a country's greatest assets. However, many of the youth are idle and unemployed. In Nigeria, NBS reported youth unemployment at 6.5%, and 45.65% in Imo State. This study explored the impact of the cybersecurity skill-up programme on youth unemployment mitigation for community development in Imo State. It was guided by one research objective and one research question. A descriptive survey design was implemented, focusing on a population of 6,700 youth participants in the cybersecurity skill-up capacity-building centers throughout the state. A sample of 469 respondents was chosen using a proportionate sampling method, and the research instrument was a structured questionnaire named “Cybersecurity Skill-up Programme Questionnaire” (CSPQ). For data analysis, the mean and standard deviation were applied to answer the research question. The findings indicate that cybersecurity has enabled youth to work as freelancers and consultants, allowed them to adapt easily to changes in the digital job market, increased their confidence in seeking ICT-related jobs, improved professional networking opportunities for them, equipped them with requisite knowledge to start a technology-based business, and enabled them to support small businesses and organizations in securing their digital systems. The study concludes that cybersecurity skills empowered young individuals to pursue freelance and consulting opportunities and facilitated their adaptability to shifts in the digital job market. It recommends that educational reforms focused on skill development, particularly in digital literacy, computational thinking, and problem-solving, should be introduced even in areas with scarce technological resources.

جوانان در جوامع مختلف جایگاه برجسته‌ای دارند و یکی از بزرگ‌ترین سرمایه‌های هر کشور محسوب می‌شوند. با این حال، بسیاری از جوانان بیکار و بی‌کارکرد هستند. در نیجریه، اداره ملی آمار (NBS) نرخ بیکاری جوانان را ۶.۵٪ و در ایالت ایمو ۴۵.۶۵٪ گزارش کرده است. این پژوهش به بررسی تأثیر برنامه ارتقاء مهارت‌های امنیت سایبری بر کاهش بیکاری جوانان برای توسعه جامعه در ایالت ایمو پرداخته است. پژوهش حاضر دارای یک هدف پژوهشی و یک سؤال پژوهشی است. طرح پژوهش از نوع توصیفی-پیمایشی بوده و جامعه آماری شامل ۶۷۰۰ نفر از جوانان شرکت‌کننده در مراکز توانمندسازی مهارت‌های امنیت سایبری در سراسر ایالت می‌باشد. نمونه‌ای متشکل از ۴۶۹ نفر با استفاده از روش نمونه‌گیری نسبتی انتخاب شد و ابزار پژوهش پرسشنامه ساختاریافته‌ای با عنوان «پرسشنامه برنامه ارتقاء مهارت‌های امنیت سایبری» (CSPQ) بود. برای تحلیل داده‌ها از میانگین و انحراف معیار جهت پاسخ به سؤال پژوهش استفاده شد. یافته‌ها نشان می‌دهد که امنیت سایبری به جوانان امکان داده است به عنوان فریلنسر و مشاور فعالیت کنند، به آسانی با تغییرات بازار کار دیجیتال سازگار شوند، اعتماد به نفس بیشتری در جستجوی مشاغل مرتبط با فناوری اطلاعات و ارتباطات (ICT) پیدا کنند، فرصت‌های شبکه‌سازی حرفه‌ای برای آنان افزایش یابد، دانش لازم برای راه‌اندازی کسب‌وکار مبتنی بر فناوری را کسب کنند و بتوانند به کسب‌وکارها و سازمان‌های کوچک در تأمین امنیت سامانه‌های دیجیتال‌شان کمک نمایند. نتیجه‌گیری پژوهش حاکی از آن است که مهارت‌های امنیت سایبری جوانان را توانمند ساخته تا فرصت‌های فریلنسری و مشاوره‌ای را دنبال کنند و سازگاری آنان با تحولات بازار کار دیجیتال تسهیل شده است. پژوهش توصیه می‌کند اصلاحات آموزشی با تمرکز بر توسعه مهارت‌ها، به ویژه سواد دیجیتال، تفکر محاسباتی و حل مسئله، حتی در مناطقی با منابع فناورانه محدود، اجرا شود.

This study examined the use of Project-Based Learning (PBL) in undergraduate STEM courses at a Hispanic-Serving Institution, focusing on the development of problem-solving, critical thinking, and teamwork skills. The sample included a high proportion of Hispanic students. Across four semesters, students (n = 332) completed self-report retrospective pretest and posttest surveys; results indicated significant gains in all three skill areas, with effect sizes in the small to moderate range (Cohen’s d = 0.23–0.30). Findings indicate that participation in PBL was associated with measurable, though incremental, improvements in skills central to STEM learning. Future work should incorporate longitudinal designs, cross-institutional comparisons, and performance-based assessments.

این مطالعه به بررسی استفاده از یادگیری مبتنی بر پروژه (PBL) در دوره‌های کارشناسی STEM در یک مؤسسه خدمت‌رسان به دانشجویان اسپانیایی‌تبار پرداخته است و بر توسعه مهارت‌های حل مسئله، تفکر انتقادی و کار تیمی تمرکز دارد. نمونه شامل نسبت بالایی از دانشجویان اسپانیایی‌تبار بود. در طول چهار نیم‌سال تحصیلی، دانشجویان (n = 332) پرسشنامه‌های خودگزارشی پیش‌آزمون و پس‌آزمون بازنگری‌شده را تکمیل کردند؛ نتایج نشان داد که در هر سه حوزه مهارتی، افزایش معناداری مشاهده شد و اندازه اثر در دامنه کوچک تا متوسط قرار داشت (Cohen’s d = 0.23–0.30). یافته‌ها نشان می‌دهد که مشارکت در PBL با بهبودهای قابل اندازه‌گیری، هرچند تدریجی، در مهارت‌های محوری یادگیری STEM همراه بوده است. پژوهش‌های آتی باید از طرح‌های طولی، مقایسه‌های بین‌مؤسسه‌ای و ارزیابی‌های مبتنی بر عملکرد بهره گیرند.

Higher education institutions are being urged to offer supplementary courses that enhance regular academic programs due to the increasing emphasis on employability and skill development.These courses are designed to give students professional certifications, industry-relevant competences, and useful skills that improve their preparedness for the workforce.The goal of this study is to determine whether there is a substantial correlation between students' motivations and the kind of add-on course they choose.It also looks at the factors that influence students' enrollment in these courses.Using primary data gathered from 106 University of Mumbai undergraduate students via a structured questionnaire, a descriptive and analytical study approach was used.Convenience sampling was used, and the Pearson Chi-Square test and cross-tabulation were used for data analysis.The results showed that the main reasons for taking additional courses were certification, academic interest, job promotion, and skill development.Nevertheless, the Chi-Square analysis revealed no statistically significant correlation between the type of add-on course chosen and the students' motivations (χ² = 6.737, df = 12, p = 0.874).Among various incentive groups, professional and certification-based courses were found to be the most popular category.The study comes to the conclusion that although students have a variety of reasons for taking extra courses, these reasons have little bearing on the type of course they choose.Higher education institutions, curriculum designers, and legislators can use the findings to create adaptable, learner-centered, industry-focused add-on programs that enhance graduate employability and promote lifelong learning.

مؤسسات آموزش عالی به دلیل تأکید فزاینده بر اشتغال‌پذیری و توسعه مهارت‌ها، تحت فشار قرار گرفته‌اند تا دوره‌های تکمیلی‌ای ارائه دهند که برنامه‌های آموزشی معمول را تقویت کنند. این دوره‌ها با هدف اعطای گواهینامه‌های حرفه‌ای، شایستگی‌های مرتبط با صنعت و مهارت‌های کاربردی به دانشجویان طراحی شده‌اند تا آمادگی آن‌ها را برای ورود به بازار کار افزایش دهند. هدف این پژوهش تعیین این است که آیا بین انگیزه‌های دانشجویان و نوع دوره تکمیلی انتخابی آن‌ها همبستگی معناداری وجود دارد یا خیر. همچنین عوامل مؤثر بر ثبت‌نام دانشجویان در این دوره‌ها را بررسی می‌کند. با استفاده از داده‌های اولیه گردآوری‌شده از ۱۰۶ دانشجوی کارشناسی دانشگاه بمبئی از طریق پرسشنامه ساختاریافته، رویکرد پژوهش توصیفی و تحلیلی به کار گرفته شد. نمونه‌گیری به روش در دسترس انجام شد و برای تحلیل داده‌ها از آزمون کای‌دو پیرسون و جداول توافقی استفاده گردید. نتایج نشان داد که دلایل اصلی شرکت در دوره‌های تکمیلی شامل دریافت گواهینامه، علاقه تحصیلی، ارتقای شغلی و توسعه مهارت است. با این حال، تحلیل کای‌دو نشان داد که بین نوع دوره تکمیلی انتخاب‌شده و انگیزه‌های دانشجویان همبستگی آماری معناداری وجود ندارد (χ² = 6.737، df = 12، p = 0.874). در میان گروه‌های انگیزشی مختلف، دوره‌های حرفه‌ای و مبتنی بر گواهینامه محبوب‌ترین دسته بودند. پژوهش به این نتیجه می‌رسد که اگرچه دانشجویان دلایل متنوعی برای شرکت در دوره‌های تکمیلی دارند، این دلایل تأثیر چندانی بر نوع دوره انتخابی آن‌ها ندارد. مؤسسات آموزش عالی، طراحان برنامه درسی و سیاست‌گذاران می‌توانند از یافته‌های این پژوهش برای طراحی برنامه‌های تکمیلی سازگار، یادگیرنده‌محور و صنعت‌محور بهره گیرند که اشتغال‌پذیری فارغ‌التحصیلان را افزایش داده و یادگیری مادام‌العمر را ترویج می‌کند.

Burnout among nurses threatens healthcare quality and workforce sustainability. This study examined associations between perceived skill development, institutional support, resilience, job satisfaction, and burnout among nurses in Saudi Arabia, testing resilience as a mediator linking organizational resources to outcomes. In this cross-sectional study, 190 registered nurses from three hospitals in Riyadh completed validated instruments: Professional Development Scale in Nursing, Survey of Perceived Organizational Support, Connor–Davidson Resilience Scale-25, Index of Work Satisfaction, and Copenhagen Burnout Inventory. Hierarchical regression and regression-based mediation (PROCESS Model 4; 5,000 bootstrap samples) were conducted, controlling for age, gender, experience, hospital type, and nationality. Reporting follows STROBE guidelines. Skill development (β = 0.38, p < 0.001) and institutional support (β = 0.34, p < 0.001) were independently associated with resilience (R 2 = 0.412). Resilience was positively associated with job satisfaction (r = 0.48) and negatively with burnout (r = −0.54). Indirect effects via resilience were statistically significant for the paths from skill development to job satisfaction (0.15,95% CI [0.09,0.22]), skill development to burnout (−0.23,95% CI [−0.32, −0.15]), institutional support to job satisfaction (0.14,95% CI [0.09,0.21]), and institutional support to burnout (−0.19,95% CI [−0.28, −0.12]). Nationality was not significantly associated with resilience (β = 0.03, p = 0.660). Higher perceived skill development and institutional support were associated with higher resilience, which in turn correlated with improved job satisfaction and reduced burnout. These findings suggest that strengthening organizational resources is associated with higher nurse resilience and, in turn, with more favorable job satisfaction and burnout profiles; given the cross-sectional design, causal or directional claims cannot be made.

فرسودگی شغلی در میان پرستاران، کیفیت مراقبت‌های بهداشتی و پایداری نیروی کار را تهدید می‌کند. این مطالعه به بررسی ارتباط بین رشد مهارت ادراک‌شده، حمایت نهادی، تاب‌آوری، رضایت شغلی و فرسودگی شغلی در میان پرستاران عربستان سعودی پرداخته و تاب‌آوری را به‌عنوان میانجی پیونددهنده منابع سازمانی با پیامدها مورد آزمون قرار داده است. در این مطالعه مقطعی، ۱۹۰ پرستار ثبت‌شده از سه بیمارستان در ریاض ابزارهای معتبر را تکمیل کردند: مقیاس توسعه حرفه‌ای در پرستاری، پرسشنامه حمایت سازمانی ادراک‌شده، مقیاس تاب‌آوری Connor–Davidson-25، شاخص رضایت شغلی و پرسشنامه فرسودگی شغلی کپنهاگ. رگرسیون سلسله‌مراتبی و میانجی‌گری مبتنی بر رگرسیون (مدل ۴ PROCESS؛ با ۵۰۰۰ نمونه بوت‌استرپ) انجام شد و سن، جنسیت، سابقه، نوع بیمارستان و ملیت کنترل گردید. گزارش‌دهی مطابق با دستورالعمل STROBE صورت گرفته است. رشد مهارت (β = ۰٫۳۸، p < ۰٫۰۰۱) و حمایت نهادی (β = ۰٫۳۴، p < ۰٫۰۰۱) به‌طور مستقل با تاب‌آوری (R 2 = ۰٫۴۱۲) مرتبط بودند. تاب‌آوری با رضایت شغلی رابطه مثبت (r = ۰٫۴۸) و با فرسودگی شغلی رابطه منفی (r = −۰٫۵۴) داشت. اثرات غیرمستقیم از طریق تاب‌آوری برای مسیرهای رشد مهارت به رضایت شغلی (۰٫۱۵، ۹۵٪ CI [۰٫۰۹، ۰٫۲۲])، رشد مهارت به فرسودگی شغلی (−۰٫۲۳، ۹۵٪ CI [−۰٫۳۲، −۰٫۱۵])، حمایت نهادی به رضایت شغلی (۰٫۱۴، ۹۵٪ CI [۰٫۰۹، ۰٫۲۱]) و حمایت نهادی به فرسودگی شغلی (−۰٫۱۹، ۹۵٪ CI [−۰٫۲۸، −۰٫۱۲]) از نظر آماری معنادار بود. ملیت با تاب‌آوری ارتباط معناداری نداشت (β = ۰٫۰۳، p = ۰٫۶۶۰). رشد مهارت ادراک‌شده و حمایت نهادی بالاتر با تاب‌آوری بیشتر مرتبط بود که به نوبه خود با بهبود رضایت شغلی و کاهش فرسودگی شغلی همبستگی داشت. این یافته‌ها نشان می‌دهد تقویت منابع سازمانی با تاب‌آوری بیشتر پرستاران و در نتیجه با نمایه‌های مطلوب‌تر رضایت شغلی و فرسودگی شغلی مرتبط است؛ با توجه به طراحی مقطعی، ادعاهای علّی یا جهت‌دار قابل ارائه نیست.

Teacher attrition remains a persistent challenge, particularly among early-career educators, with language teachers facing distinct systemic barriers such as job insecurity, undervaluation, and emotional labour. While existing studies predominantly focus on in-service teachers, pre-service teacher attrition remains underexplored, limiting the development of effective interventions to support student-teachers. This study addresses this gap by examining the case of a pre-service teacher from China, who was enroled in a Teaching English to Speakers of Other Languages programme at a Malaysian university and later left teacher education for business studies. Adopting a longitudinal qualitative approach, we thematically and temporally analysed 13 semi-structured interviews conducted over nearly two years. The findings reveal that the participant’s departure was driven by a mismatch between teaching realities and initial aspirations, psychological strain and burnout, inadequate skill development and support, concerns over the recognition and transferability of the degree, and the relocation of career identity. These factors were contextualised through the interplay of human, social, structural, and psychological capital constraints, alongside relational, comparative, and agentic capital influences, manifesting through contradictory, socialising, dislocating, and evolutionary routines in careership. The study has significant implications for teacher education programmes and the broader educational community in fostering teacher retention and promoting a more sustainable teaching profession.

ترک شغل معلمی همچنان یک چالش پایدار است، به‌ویژه در میان معلمان اوایل دوران حرفه‌ای، و معلمان زبان با موانع نظام‌مند خاصی مانند ناامنی شغلی، کم‌ارزشی و کار عاطفی مواجه هستند. در حالی که پژوهش‌های موجود عمدتاً بر معلمان شاغل تمرکز دارند، ترک شغل معلمان پیش‌خدمت کمتر مورد بررسی قرار گرفته است که این امر توسعه مداخلات مؤثر برای حمایت از دانشجویان معلم را محدود می‌کند. این مطالعه به این خلأ می‌پردازد و مورد یک معلم پیش‌خدمت از چین را بررسی می‌کند که در برنامه آموزش زبان انگلیسی به سخنگویان زبان‌های دیگر (TESOL) در یک دانشگاه مالزی ثبت‌نام کرده بود و بعدها آموزش معلمی را به نفع مطالعات کسب‌وکار ترک کرد. با اتخاذ رویکرد کیفی طولی، سیزده مصاحبه نیمه‌ساختاریافته که طی تقریباً دو سال انجام شده بود، به‌صورت موضوعی و زمانی تحلیل شد. یافته‌ها نشان می‌دهد که ترک آموزش معلمی توسط شرکت‌کننده ناشی از عدم تطابق میان واقعیت‌های تدریس و آرمان‌های اولیه، فشار روانی و فرسودگی شغلی، توسعه ناکافی مهارت و حمایت، نگرانی درباره اعتبار و قابلیت انتقال مدرک، و جابه‌جایی هویت شغلی بوده است. این عوامل از طریق تعامل محدودیت‌های سرمایه انسانی، اجتماعی، ساختاری و روان‌شناختی، در کنار تأثیرات سرمایه رابطه‌ای، مقایسه‌ای و عاملیت، و بروز آن‌ها در روال‌های متناقض، اجتماعی‌کننده، جابه‌جا‌کننده و تکاملی در مسیر شغلی، زمینه‌مند شده‌اند. این مطالعه پیامدهای مهمی برای برنامه‌های آموزش معلمی و جامعه آموزشی گسترده‌تر در جهت تقویت نگهداشت معلمان و ترویج حرفه‌ای پایدارتر برای تدریس دارد.

As workplaces become increasingly complicated, a new type of teaching and learning needs to emerge that can effectively combine theory with skill development in HE. Many attention has been paid to the way in which game-based learning has developed in the context of digital simulation, and yet the vast majority of existing research focuses on that medium while not actually addressing board games from a conceptual and empirical perspective. The purpose of this study is to define how board games can be understood as experiential microsimulations that can provide a formally structured method for developing structured skills in project management education. This study is based on experiential learning theory and frameworks for competency-based education, and we will conduct an empirical study to test a conceptual model that explains the relationship between board game-based learning, cognitive activation, strategic decision-making, collaborative behaviors, and risk-based reasoning, and, ultimately, how these activities improve project management skills. The research will use a mixed-methods approach, which will consist of conducting quantitative research in the context of a fourth-year industrial engineering project management course, and gathering qualitative data through students' written reflections. The findings of this research indicate that the use of board games has proven to be an effective way of creating structured experiential ecosystems for engaging students cognitively and in cooperative processes, and that these two processes will in turn significantly predict the acquisition of competencies. Additionally, the results of the research will provide evidence of the mediation effects of active engagement mechanisms with respect to the creation of professional skill development through the experiential learning process. Through theory, this study extends and builds upon simulation theories (micro-level) and their use in non-digital gaming environments (micro-level) by providing a theoretically grounded model of game-based (non-digital) experiential learning, as well as providing action-oriented information for curriculum design that incorporates structured experiential micro-simulations into management education. Additionally, the results of this study generate future areas for longitudinal and cross-contextual research regarding competency-based innovation in higher education.

با پیچیده‌تر شدن محیط‌های کاری، نوع جدیدی از آموزش و یادگیری باید پدید آید که بتواند به‌طور مؤثری نظریه را با توسعه مهارت در آموزش عالی ترکیب کند. توجه زیادی به نحوه توسعه یادگیری مبتنی بر بازی در زمینه شبیه‌سازی دیجیتال معطوف شده است، اما اکثریت قریب به اتفاق پژوهش‌ها بر این رسانه تمرکز دارند و در واقع به بازی‌های رومیزی از منظر مفهومی و تجربی نمی‌پردازند. هدف این مطالعه تعریف این است که چگونه می‌توان بازی‌های رومیزی را به‌عنوان ریزشبیه‌سازی‌های تجربی درک کرد که می‌توانند روشی ساختاریافته برای توسعه مهارت‌های ساختاریافته در آموزش مدیریت پروژه فراهم آورند. این مطالعه مبتنی بر نظریه یادگیری تجربی و چارچوب‌های آموزش مبتنی بر شایستگی است و یک مطالعه تجربی برای آزمون یک مدل مفهومی که رابطه بین یادگیری مبتنی بر بازی رومیزی، فعال‌سازی شناختی، تصمیم‌گیری راهبردی، رفتارهای تعاملی و استدلال مبتنی بر ریسک و در نهایت، چگونگی بهبود مهارت‌های مدیریت پروژه از طریق این فعالیت‌ها را تبیین می‌کند، انجام خواهد شد. این پژوهش از رویکرد روش‌های ترکیبی استفاده خواهد کرد که شامل انجام پژوهش کمی در زمینه یک درس مدیریت پروژه مهندسی صنایع در سال چهارم و گردآوری داده‌های کیفی از طریق بازتاب‌های مکتوب دانشجویان است. یافته‌های این پژوهش نشان می‌دهد که استفاده از بازی‌های رومیزی روشی مؤثر برای ایجاد اکوسیستم‌های تجربی ساختاریافته جهت درگیر کردن شناختی و فرایندهای تعاملی دانشجویان بوده است و این دو فرایند به‌طور معناداری اکتساب شایستگی‌ها را پیش‌بینی می‌کنند. افزون بر این، نتایج پژوهش شواهدی از اثرات میانجی‌گری سازوکارهای مشارکت فعال در ارتباط با ایجاد توسعه مهارت‌های حرفه‌ای از طریق فرایند یادگیری تجربی ارائه می‌دهد. این مطالعه از منظر نظری، نظریه‌های شبیه‌سازی (در سطح خرد) و کاربرد آن‌ها در محیط‌های بازی غیر دیجیتال (در سطح خرد) را با ارائه یک مدل نظری مبتنی بر یادگیری تجربی مبتنی بر بازی (غیر دیجیتال) گسترش می‌دهد و همچنین اطلاعات عملی برای طراحی برنامه درسی که ریزشبیه‌سازی‌های تجربی ساختاریافته را در آموزش مدیریت وارد می‌کند، فراهم می‌آورد. افزون بر این، نتایج این مطالعه زمینه‌های آینده‌ای برای پژوهش‌های طولی و بین‌زمینه‌ای در خصوص نوآوری مبتنی بر شایستگی در آموزش عالی ایجاد می‌کند.

The United Nations Sustainable Development Goal 4 (SDG 4) position creativity as a critical competency in 21st -century STEAM education, highlighting the urgency of cultivating students’ capacity to navigate complex transdisciplinary challenges. Although problem-based learning (PBL) has become a prevalent instructional approach, empirical evidence regarding its specific efficacy for fostering creative thinking remains inconclusive. This systematic review and meta-analysis investigated whether PBL is associated with improved creativity outcomes among undergraduate STEAM students, with particular relevance to international education contexts. Following PRISMA guidelines, fifteen peer-reviewed articles (2015–2025) were included, with six providing sufficient data for meta-analysis (k = 6). The pooled effect size (Hedges’ g = 1.64, 95% CI: 0.96–2.32) suggests a positive association between PBL and creativity outcomes compared to traditional instruction. However, given the small study count and substantial heterogeneity (I² = 88.5%), these results should be interpreted as preliminary and exploratory. Assessment priorities diverge across disciplinary contexts, with arts and humanities foregrounding aesthetic originality and self-expression, while science and engineering fields emphasise solution feasibility and collaborative problem-solving. Pure PBL and its variants demonstrate relevance for creative skill development, though subgroup comparisons remain descriptive due to limited study numbers. Notably, the included studies employed diverse, non-standardized creativity instruments across different disciplines, which significantly limits comparability and generalizability. These findings offer preliminary empirical insights for educators, and curriculum designers, yet the high heterogeneity and measurement variability underscore the need for future research with validated standardized assessments.

هدف چهارم توسعه‌ی پایدار سازمان ملل متحد (SDG 4) خلاقیت را به‌عنوان یکی از شایستگی‌های حیاتی در آموزش STEAM قرن بیست‌ویکم مطرح می‌کند و بر ضرورت پرورش توانایی دانشجویان برای مواجهه با چالش‌های پیچیده‌ی میان‌رشته‌ای تأکید دارد. اگرچه یادگیری مبتنی بر مسئله (PBL) به رویکردی رایج در آموزش تبدیل شده است، شواهد تجربی درباره‌ی اثربخشی خاص آن در پرورش تفکر خلاق همچنان نامشخص باقی مانده است. این مرور نظام‌مند و فراتحلیل بررسی می‌کند که آیا PBL با بهبود پیامدهای خلاقیت در میان دانشجویان مقطع کارشناسی STEAM مرتبط است یا خیر، با تأکید ویژه بر زمینه‌های آموزش بین‌المللی. مطابق با دستورالعمل‌های PRISMA، پانزده مقاله‌ی داوری‌شده (۲۰۱۵–۲۰۲۵) وارد مطالعه شدند که شش مورد از آن‌ها داده‌های کافی برای فراتحلیل فراهم کردند (k = 6). اندازه‌ی اثر تجمیعی (Hedges’ g = 1.64، فاصله‌ی اطمینان ۹۵٪: 0.96–2.32) نشان‌دهنده‌ی ارتباط مثبت بین PBL و پیامدهای خلاقیت در مقایسه با آموزش سنتی است. با این حال، با توجه به تعداد اندک مطالعات و ناهمگنی قابل توجه (I² = 88.5%)، این نتایج باید مقدماتی و اکتشافی تلقی شوند. اولویت‌های ارزیابی در زمینه‌های مختلف رشته‌ای متفاوت است؛ به‌طوری که هنر و علوم انسانی بر اصالت زیباشناختی و خودابرازی تأکید دارند، در حالی که حوزه‌های علوم و مهندسی بر امکان‌پذیری راه‌حل و حل مسئله‌ی مشارکتی تمرکز می‌کنند. PBL خالص و گونه‌های آن برای توسعه‌ی مهارت‌های خلاقانه اهمیت دارند، هرچند مقایسه‌های زیرگروهی به دلیل محدودیت تعداد مطالعات، صرفاً توصیفی باقی می‌ماند. شایان ذکر است که مطالعات واردشده از ابزارهای متنوع و غیر استاندارد سنجش خلاقیت در رشته‌های مختلف استفاده کرده‌اند که این امر مقایسه‌پذیری و تعمیم‌پذیری را به طور قابل توجهی محدود می‌کند. این یافته‌ها بینش‌های تجربی مقدماتی برای مدرسان و طراحان برنامه‌ی درسی فراهم می‌آورد، اما ناهمگنی بالا و تنوع ابزارهای سنجش بر ضرورت پژوهش‌های آتی با ارزیابی‌های استاندارد و معتبر تأکید می‌کند.

This study aimed to examine the role of principals of special education schools inside the Green Line in empowering teachers to develop students’ skills. The study adopted a descriptive survey design, and data were collected using a questionnaire developed for this purpose. The questionnaire was administered to a sample of 304 male and female teachers working in special education schools. The findings showed that the role of special education school principals in empowering teachers to develop students’ skills was perceived to be high. The results also indicated that teachers’ contribution to developing the skills of students with special needs was perceived to be high. Based on these findings, the study recommends that principals of special education schools strengthen teacher empowerment practices by providing professional support, promoting effective dialogue between teachers and students, and creating school environments that support students’ skill development.

این پژوهش با هدف بررسی نقش مدیران مدارس آموزش ویژه داخل خط سبز در توانمندسازی معلمان جهت توسعه مهارت‌های دانش‌آموزان انجام شده است. این مطالعه از طرح پژوهش توصیفی-پیمایشی بهره برده و داده‌ها با استفاده از پرسشنامه‌ای که برای این منظور تدوین شده بود، جمع‌آوری گردید. پرسشنامه به نمونه‌ای متشکل از ۳۰۴ معلم زن و مرد شاغل در مدارس آموزش ویژه ارائه شد. یافته‌ها نشان داد که نقش مدیران مدارس آموزش ویژه در توانمندسازی معلمان برای توسعه مهارت‌های دانش‌آموزان، از دیدگاه پاسخ‌دهندگان، در سطح بالایی ارزیابی شده است. همچنین نتایج بیانگر آن بود که مشارکت معلمان در توسعه مهارت‌های دانش‌آموزان با نیازهای ویژه نیز در سطح بالایی ادراک شده است. بر اساس این یافته‌ها، پژوهش توصیه می‌کند که مدیران مدارس آموزش ویژه با ارائه حمایت حرفه‌ای، ترویج گفت‌وگوی مؤثر میان معلمان و دانش‌آموزان و ایجاد محیط‌های مدرسه‌ای حامی توسعه مهارت‌های دانش‌آموزان، اقدامات توانمندسازی معلمان را تقویت نمایند.

Change management continues to be a significant investment in organisations with inconsistent outcomes in terms of organisational outcomes across transformation programmes. This study aims to fill this gap by conducting a Hybrid Systematic Literature Review (HSLR) that combines PRISMA-based evidence retrieval and thematic synthesis of literature published between 2020 and 2026 in the banking and financial services industry. The review highlights three key change management activities that affect organisational outcomes: training and skill development, strategic communication, and employee participation. The study builds on the ideas of Dynamic Capabilities Theory and Transformational Leadership Theory and rethinks the difficulties of leadership through a translated lens of constraints, that is, change saturation, executive digital capability gaps, and middle-management relay failure as structural moderating conditions affecting change effectiveness. The proposed framework builds on organisational change theory as it provides a means to understand why similar projects of change result in varying outcomes across organisations. The framework was developed using banking evidence but has wider theoretical and practical relevance for organisations experiencing complex digital transformation and serves as a springboard to future empirical research.

مدیریت تغییر همچنان یکی از سرمایه‌گذاری‌های مهم در سازمان‌ها محسوب می‌شود که پیامدهای سازمانی آن در برنامه‌های تحول، نتایج متناقضی به همراه داشته است. این مطالعه با هدف پر کردن این خلأ، به انجام مرور نظام‌مند ترکیبی ادبیات (HSLR) می‌پردازد که بازیابی شواهد مبتنی بر PRISMA و سنتز موضوعی ادبیات منتشرشده بین سال‌های 2020 تا 2026 در صنعت بانکداری و خدمات مالی را ترکیب می‌کند. این مرور سه فعالیت کلیدی مدیریت تغییر را که بر پیامدهای سازمانی تأثیرگذارند، برجسته می‌کند: آموزش و توسعه مهارت، ارتباطات راهبردی و مشارکت کارکنان. این مطالعه بر مبنای نظریه قابلیت‌های پویا و نظریه رهبری تحول‌آفرین بنا شده و دشواری‌های رهبری را از منظر ترجمه‌شده محدودیت‌ها بازاندیشی می‌کند؛ یعنی اشباع تغییر، شکاف‌های قابلیت دیجیتال مدیران اجرایی و شکست انتقال در مدیریت میانی به عنوان شرایط تعدیل‌کننده ساختاری که بر اثربخشی تغییر تأثیر می‌گذارند. چارچوب پیشنهادی بر نظریه تغییر سازمانی استوار است و ابزاری برای درک این موضوع فراهم می‌کند که چرا پروژه‌های مشابه تغییر در سازمان‌های مختلف به نتایج متفاوتی منجر می‌شوند. این چارچوب با استفاده از شواهد بانکداری توسعه یافته اما از لحاظ نظری و عملی برای سازمان‌هایی که با تحول دیجیتال پیچیده مواجه‌اند، اهمیت گسترده‌تری دارد و به عنوان سکوی پرتابی برای پژوهش‌های تجربی آینده عمل می‌کند.

Introduction Legal and Ethical Business (LEB) curricula in higher education (HE) are traditionally taught through lectures and subsequently assessed via invigilated examinations. These methods have been shown to result in suboptimal student engagement, with challenges to students inculcating the desired theoretical knowledge. Studies have shown that authentic assessment (AA) offers a viable alternative towards enhancement of student learning, engagement, and skill development while maintaining academic integrity. This study proposes an authentic assessment practical framework for LEB. The proposed framework may support the adoption of AA in LEB curricula and in turn have a positive impact on student learning in higher education. Methods A systematic literature review (SLR) was employed to identify, evaluate, and synthesise existing research on the topic. The review followed a structured search, screening and categorisation process to develop the proposed evidence-informed framework for AA. Results A structured framework is proposed for implementing AA in Legal and Ethical Business curricula, comprising of five key processes: (1) selecting appropriate AA forms; (2) aligning AA characteristics with the chosen assessment design; (3) incorporating the anticipated impacts of AA; (4) implementing the designed AA within the curricula; and (5) evaluating its effectiveness. Discussion The proposed framework informed by the SLR and pedagogical experience of the author, aims to guide educators in adopting AA practices that are context-specific, pedagogically-sound, and aligned with learning outcomes. It offers a scaffolded framework for LEB curricula so that it can be structured across key dimensions of authenticity including real-world complexity, core knowledge and skills, as well as meaningful application in the contextual learning environment. It also offers potential applicability to other regulatory curricula in business education and other disciplines with similar learning outcomes. It may support institutions in upholding the necessity for continuous quality enhancement including innovation in teaching, learning and assessment, thereby enhancing the overall student learning experience.

مقدمه: برنامه‌های درسی حقوقی و اخلاقی کسب‌وکار (LEB) در آموزش عالی به طور سنتی از طریق سخنرانی تدریس و سپس از طریق آزمون‌های نظارت‌شده ارزیابی می‌شوند. پژوهش‌ها نشان داده‌اند که این روش‌ها منجر به مشارکت کمتر دانشجویان شده و دانشجویان در درونی‌سازی دانش نظری مطلوب با چالش‌هایی مواجه می‌شوند. مطالعات نشان داده‌اند که ارزیابی اصیل (AA) جایگزینی مناسب برای ارتقاء یادگیری، مشارکت و توسعه مهارت‌های دانشجویان است و در عین حال یکپارچگی علمی را حفظ می‌کند. این مطالعه چارچوب عملی ارزیابی اصیل را برای LEB پیشنهاد می‌کند. چارچوب پیشنهادی می‌تواند از پذیرش AA در برنامه‌های درسی LEB حمایت کند و در نتیجه تأثیر مثبتی بر یادگیری دانشجویان در آموزش عالی داشته باشد. روش‌ها: مرور نظام‌مند ادبیات (SLR) برای شناسایی، ارزیابی و ترکیب پژوهش‌های موجود در این حوزه به کار گرفته شد. این مرور با یک فرایند جستجوی ساختاریافته، غربالگری و دسته‌بندی به منظور توسعه چارچوب مبتنی بر شواهد برای AA دنبال شد. نتایج: چارچوبی ساختاریافته برای اجرای AA در برنامه‌های درسی حقوقی و اخلاقی کسب‌وکار پیشنهاد شده است که شامل پنج فرایند کلیدی است: (۱) انتخاب اشکال مناسب AA؛ (۲) همسویی ویژگی‌های AA با طراحی ارزیابی انتخاب‌شده؛ (۳) گنجاندن تأثیرات مورد انتظار AA؛ (۴) اجرای AA طراحی‌شده در برنامه درسی؛ و (۵) ارزیابی اثربخشی آن. بحث: چارچوب پیشنهادی که مبتنی بر SLR و تجربه آموزشی نویسنده است، با هدف راهنمایی مدرسان در پذیرش شیوه‌های AA که متناسب با زمینه، از نظر آموزشی معتبر و همسو با نتایج یادگیری هستند، ارائه شده است. این چارچوب ساختاریافته برای برنامه‌های درسی LEB ارائه می‌دهد تا بتوان آن را در ابعاد کلیدی اصالت از جمله پیچیدگی دنیای واقعی، دانش و مهارت‌های اصلی و همچنین کاربرد معنادار در محیط یادگیری زمینه‌ای ساختاربندی کرد. همچنین قابلیت کاربرد بالقوه در سایر برنامه‌های درسی مقرراتی در آموزش کسب‌وکار و سایر رشته‌ها با نتایج یادگیری مشابه را دارد. این چارچوب می‌تواند از مؤسسات در حفظ ضرورت ارتقای مستمر کیفیت از جمله نوآوری در تدریس، یادگیری و ارزیابی حمایت کند و در نتیجه تجربه کلی یادگیری دانشجویان را ارتقاء دهد.

The rapid emergence of Artificial Intelligence (AI), is reshaping higher education through real-time tutoring, personalised learning, and advanced knowledge synthesis. In Uganda, the adoption of Competence-Based Education (CBE) emphasises learner-centered pedagogy, critical thinking, and practical skill development. While AI presents opportunities to strengthen CBE, its unstructured use may undermine independent inquiry, critical thinking, and authentic competency development. The study investigated how institutional readiness, stakeholder perceptions, and AI use patterns relate to learner achievement within a competence-based curriculum in an AI-powered environment. It further identified strategies for integrating AI to support competency attainment, academic performance, assessment outcomes, and learning outcomes while preserving the principles of CBE in Ugandan higher education institutions. A cross-sectional quantitative design was employed, involving academic staff ( n = 52) and students ( n = 513) from public and private universities in Uganda. Participants were recruited through convenience sampling using online platforms. Data were collected using structured questionnaires measuring institutional readiness, stakeholder perceptions, AI usage patterns, learner achievement, and pedagogical strategies for AI integration. Both descriptive and inferential statistics were analysed using the JASP statistical tool and Python-based data analysis tools. The findings revealed moderate institutional readiness for AI adoption, with technology recording the highest readiness (M = 3.2), followed by pedagogy (M = 2.9), while policy and governance readiness remained low (M = 2.4). Stakeholders perceived AI as supporting competency achievement (M = 4.1, 85%) and self-directed learning (M = 4.0, 80%), although concerns were raised regarding independent problem-solving (M = 3.6, 65%) and assessment authenticity (M = 3.8, 70%). Students reported frequent use of AI tools, particularly ChatGPT (81.1%), Gemini (56.8%), and Copilot (38.8%), primarily for concept clarification (89.2%), research (81.1%), and idea generation (70.3%). Correlation analysis revealed a moderate positive relationship between AI use frequency and academic performance ( r = 0.544), while chi-square analysis confirmed a significant association between AI use and academic performance (χ 2 = 241.898, p < 0.001). The study concludes that effective AI integration in CBE requires AI literacy training, lecturer capacity building, institutional policy frameworks, and competency-oriented assessment approaches to enhance learner achievement while preserving the integrity of competency development.

ظهور سریع هوش مصنوعی (AI)، آموزش عالی را از طریق آموزش در لحظه، یادگیری شخصی‌سازی‌شده و ترکیب پیشرفته دانش دگرگون می‌کند. در اوگاندا، پذیرش آموزش مبتنی بر شایستگی (CBE) بر آموزش یادگیرنده‌محور، تفکر انتقادی و توسعه مهارت‌های عملی تأکید دارد. در حالی که هوش مصنوعی فرصت‌هایی برای تقویت CBE فراهم می‌کند، استفاده بدون ساختار از آن ممکن است پژوهش مستقل، تفکر انتقادی و توسعه واقعی شایستگی را تضعیف کند. این مطالعه بررسی کرد که آمادگی نهادی، ادراک ذینفعان و الگوهای استفاده از هوش مصنوعی چگونه با پیشرفت یادگیرندگان در چارچوب برنامه درسی مبتنی بر شایستگی در محیطی مبتنی بر هوش مصنوعی مرتبط است. همچنین راهبردهایی را برای ادغام هوش مصنوعی به منظور حمایت از دستیابی به شایستگی، عملکرد تحصیلی، نتایج ارزیابی و نتایج یادگیری، در عین حفظ اصول CBE در مؤسسات آموزش عالی اوگاندا شناسایی کرد. یک طرح کمی مقطعی به کار گرفته شد که شامل اعضای هیئت علمی (n = 52) و دانشجویان (n = 513) از دانشگاه‌های دولتی و خصوصی اوگاندا بود. شرکت‌کنندگان از طریق نمونه‌گیری در دسترس با استفاده از بسترهای آنلاین جذب شدند. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه‌های ساختاریافته که آمادگی نهادی، ادراک ذینفعان، الگوهای استفاده از هوش مصنوعی، پیشرفت یادگیرندگان و راهبردهای آموزشی برای ادغام هوش مصنوعی را اندازه‌گیری می‌کرد، جمع‌آوری شد. هر دو آمار توصیفی و استنباطی با استفاده از ابزار آماری JASP و ابزارهای تحلیل داده مبتنی بر Python تحلیل شدند. یافته‌ها آمادگی متوسط نهادی برای پذیرش هوش مصنوعی را نشان داد، به طوری که فناوری بالاترین آمادگی (M = 3.2) و پس از آن آموزش (M = 2.9) را داشت، در حالی که آمادگی سیاست و حکمرانی پایین باقی ماند (M = 2.4). ذینفعان هوش مصنوعی را در حمایت از دستیابی به شایستگی (M = 4.1، ۸۵٪) و یادگیری خودراهبر (M = 4.0، ۸۰٪) مؤثر دانستند، اگرچه نگرانی‌هایی در مورد حل مسئله مستقل (M = 3.6، ۶۵٪) و اصالت ارزیابی (M = 3.8، ۷۰٪) مطرح شد. دانشجویان استفاده مکرر از ابزارهای هوش مصنوعی، به ویژه ChatGPT (۸۱.۱٪)، Gemini (۵۶.۸٪) و Copilot (۳۸.۸٪) را عمدتاً برای شفاف‌سازی مفاهیم (۸۹.۲٪)، پژوهش (۸۱.۱٪) و تولید ایده (۷۰.۳٪) گزارش کردند. تحلیل همبستگی رابطه مثبت متوسطی بین فراوانی استفاده از هوش مصنوعی و عملکرد تحصیلی (r = 0.544) نشان داد، در حالی که تحلیل کای-دو ارتباط معناداری بین استفاده از هوش مصنوعی و عملکرد تحصیلی (χ2 = 241.898، p < 0.001) را تأیید کرد. مطالعه نتیجه می‌گیرد که ادغام مؤثر هوش مصنوعی در CBE مستلزم آموزش سواد هوش مصنوعی، توانمندسازی اعضای هیئت علمی، چارچوب‌های سیاست نهادی و رویکردهای ارزیابی مبتنی بر شایستگی است تا پیشرفت یادگیرندگان را در عین حفظ یکپارچگی توسعه شایستگی ارتقا دهد.

Professional observation ability is a foundational skill for preschool teachers, yet its cultivation has long faced the challenge of bridging theory and practice. Virtual simulation and authentic video offer new technological pathways to address this gap, but research on their sequential integration remains limited. This study adopted a design-based research-informed intervention approach, conducting four sequential workshops over six weeks with one natural class of 46 preschool teacher candidates. A mixed-methods design was employed, integrating group observation assignment scores (32 valid samples), questionnaires (34 students), and semi-structured interviews (9 students). In the initial skill acquisition phase, virtual simulation and authentic video demonstrated functional complementarity: virtual simulation was more conducive to stimulating active thinking (purposefulness dimension, p = 0.006), while authentic video showed an advantage in honing detail-capturing abilities (acuity dimension, p = 0.048) and higher-order cognitive skills (analysis and support dimensions, p < 0.05). During sequential exposure to authentic videos, analytical ability showed a "leap-plateau" pattern, supportive ability displayed continuous growth, while basic observation ability remained stable. Learners' experiences followed a trajectory from cognitive conflict to support seeking and then to metacognitive growth. This study provides preliminary support for the sequential integration model in enhancing preschool teacher candidates' observational skills, offering empirical insights for technology-enhanced teacher education. The findings suggest that teacher training programs should consider the complementary roles of different technological media across skill development stages.

توانایی مشاهده حرفه‌ای یکی از مهارت‌های بنیادی برای معلمان پیش‌دبستانی است، اما پرورش این مهارت همواره با چالش پیوند دادن نظریه و عمل مواجه بوده است. شبیه‌سازی مجازی و ویدیوی اصیل مسیرهای فناورانه جدیدی برای رفع این شکاف فراهم می‌کنند، اما پژوهش‌ها درباره ادغام متوالی آن‌ها همچنان محدود است. این مطالعه با اتخاذ رویکرد مداخله‌ای مبتنی بر پژوهش طراحی‌محور، چهار کارگاه متوالی طی شش هفته با یک کلاس طبیعی متشکل از ۴۶ داوطلب معلمی پیش‌دبستانی برگزار کرد. طرح پژوهش آمیخته به کار گرفته شد و نمرات تکالیف گروهی مشاهده (۳۲ نمونه معتبر)، پرسشنامه‌ها (۳۴ دانشجو) و مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته (۹ دانشجو) را ادغام نمود. در مرحله اولیه کسب مهارت، شبیه‌سازی مجازی و ویدیوی اصیل مکمل عملکردی یکدیگر بودند: شبیه‌سازی مجازی بیشتر موجب تحریک تفکر فعال (بُعد هدفمندی، p = ۰٫۰۰۶) شد، در حالی که ویدیوی اصیل در تقویت توانایی ثبت جزئیات (بُعد دقت، p = ۰٫۰۴۸) و مهارت‌های شناختی عالی‌تر (ابعاد تحلیل و حمایت، p < ۰٫۰۵) برتری نشان داد. طی مواجهه متوالی با ویدیوهای اصیل، توانایی تحلیلی الگوی «جهش-سکون» را نشان داد، توانایی حمایتی رشد پیوسته داشت و توانایی مشاهده پایه پایدار باقی ماند. تجارب یادگیرندگان از تعارض شناختی به جستجوی حمایت و سپس به رشد فراشناختی سیر کرد. این مطالعه شواهد مقدماتی برای مدل ادغام متوالی در ارتقای مهارت‌های مشاهده‌ای داوطلبان معلمی پیش‌دبستانی فراهم می‌کند و بینش‌های تجربی برای آموزش معلم مبتنی بر فناوری ارائه می‌دهد. یافته‌ها نشان می‌دهد که برنامه‌های آموزش معلم باید نقش‌های مکمل رسانه‌های فناورانه مختلف را در مراحل توسعه مهارت مدنظر قرار دهند.