Chinese adolescents

Anxiety and depressive symptoms frequently co-occur during adolescence. Physical activity is associated with adolescent mental health at the scale-score level, but its links with individual symptoms and their temporal ordering remain less clear. This study examined contemporaneous and one-year prospective associations between physical activity and individual anxiety/depression symptoms, evaluated the robustness of pooling three annual wave-pair cohorts, and compared network patterns between male and female adolescents. Three adjacent annual wave-pair cohorts (2020–2021, 2021–2022, and 2022–2023) from a Chinese national adolescent health survey were analyzed ( N = 13,785 wave-pair records). Physical activity was measured with the PAQ-A and anxiety/depression symptoms with the SCL-90. Gaussian graphical models and cross-lagged panel networks (CLPNs) were estimated. Annual-cohort invariance, missingness, centrality, bridge centrality, accuracy, stability, and male/female differences were examined. Annual-cohort comparisons showed no detectable network-structure differences (M = 0.07–0.08, p = 0.120–0.270) or global-strength differences (ΔS = 0.12–0.32, p = 0.150–0.320). Little’s test was nonsignificant (χ² = 79.39, df = 89, p = 0.531), providing no evidence against a completely-at-random missingness mechanism. In the pooled contemporaneous network, physical activity had negative partial correlations with low motivation (weight = -0.0732), low energy (-0.0651), and nervousness (-0.0532). Worthlessness (expected influence [EI] = 1.39), tension (EI = 1.38), and nervousness (EI = 1.34) were influential nodes. Panic had the highest reported bridge EI (0.659). In the CLPN, physical activity was prospectively associated with lower low motivation ( β = -0.0602) and low mood ( β = -0.0561), while nervousness was associated with lower subsequent physical activity ( β = -0.0539). Male and female networks differed in structure (M = 0.112, p < 0.001) but not global strength (ΔS = 0.19, p = 0.709). Physical activity occupied a peripheral position in the contemporaneous network but showed small prospective associations with selected anxiety and depressive symptoms. These temporal associations do not establish causality. The stable annual-cohort pattern and male/female-specific edge configuration support further confirmatory work using designs that can address unmeasured confounding and within-person change.

Background Non-suicidal self-injury (NSSI) is common during adolescence and is associated with substantial psychological burden and elevated subsequent suicide risk. Physical activity (PA) may be a modifiable correlate of NSSI, but prospective evidence on potential emotional mechanisms and social boundary conditions remains limited. This study examined whether baseline PA was associated with subsequent NSSI, whether anxiety symptoms accounted for part of that association, and whether baseline social support moderated the relevant pathways. Methods A school-based two-wave cohort of 756 Chinese adolescents and young students (mean age = 17.36 years, SD = 2.58; 51.7% female) was followed for 6 months. At Time 1 (T1), participants reported PA, social support, anxiety symptoms, NSSI, and demographic characteristics; anxiety and NSSI were reassessed at Time 2 (T2). Autoregressive regression models adjusted for baseline anxiety or NSSI as appropriate, together with age, gender, and urban/rural residence. Indirect effects were estimated with 5,000 bootstrap resamples, and interaction terms were used to examine first- and second-stage moderation. Results Higher T1 PA was associated with lower T2 NSSI after adjustment for T1 NSSI. The indirect association through T2 anxiety was −0.12 [95% CI (−0.18, −0.06)], representing 48.0% of the reported total association. T1 social support significantly moderated the T1 PA-T2 anxiety association ( p = 0.003); simple-slope estimates indicated a stronger inverse PA-anxiety association at higher social support. Social support did not significantly moderate the T2 anxiety-T2 NSSI association ( p = 0.281). Conclusion The findings are consistent with a model in which greater PA is prospectively associated with lower NSSI partly through lower subsequent anxiety, while social support may shape the PA-anxiety link. Because anxiety and NSSI were measured concurrently at follow-up, the indirect effect should not be interpreted as definitive causal mediation. Multi-wave and intervention studies are needed to establish temporal ordering and causality.

Background The Depression, Anxiety and Stress Scale for Youth (DASS-Y) has been validated in several countries, but its measurement equivalence between Middle Eastern and East Asian adolescents remains untested, and prior validations primarily relied on single analytic approaches without examining complex factor structures or brief screening forms. This study evaluated the DASS-Y in Lebanese adolescents enduring sociopolitical strain and Chinese adolescents under comparatively stable conditions. Methods The sample comprised 758 Lebanese ( M age = 15.95, SD = 1.78; 63.2% female) and 1,062 Chinese adolescents ( M age = 16.83, SD = 0.59; 47.5% female). Psychometric properties were examined using confirmatory factor analysis, exploratory structural equation modeling (ESEM), and bifactor variants of both. Differential item functioning was assessed using Rasch analysis. Reliability was indexed by composite reliability (CR), average variance extracted (AVE), and person separation reliability. Results Lebanese adolescents showed a largely unidimensional pattern, whereas an ESEM solution better represented the Chinese data. Reliability was strong in both samples (subscale CR = 0.91 to 0.95, AVE = 0.58 to 0.71, person separation reliability = 0.79 to 0.85; total CR = 0.97 in both samples; total AVE = 0.63 for the Lebanese and 0.61 for the Chinese sample). Several items, mainly in the stress subscale, functioned non-equivalently across samples. The 12-item short form performed comparably (subscale CR = 0.88 to 0.92, AVE = 0.65 to 0.73; total CR = 0.96 and 0.94; total AVE = 0.64 and 0.57, respectively). Conclusions Lebanese adolescents’ responses reflected a unitary distress construct, whereas Chinese adolescents’ responses showed greater differentiation among depression, anxiety, and stress, though a general distress factor remained dominant in both samples. Reliability was high throughout, so this divergence is structural rather than a matter of measurement precision. The 12-item form offers a practical screening option pending further cross-national confirmation.

زمینه: مقیاس افسردگی، اضطراب و استرس برای نوجوانان (DASS-Y) در چندین کشور اعتبارسنجی شده است، اما معادل‌سازی سنجشی آن بین نوجوانان خاورمیانه‌ای و شرق آسیایی تاکنون بررسی نشده است و اعتبارسنجی‌های پیشین عمدتاً بر رویکردهای تحلیلی منفرد تکیه داشته‌اند، بدون آنکه ساختارهای عاملی پیچیده یا فرم‌های غربالگری کوتاه را بررسی کنند. این مطالعه به ارزیابی DASS-Y در نوجوانان لبنانی که تحت فشارهای اجتماعی-سیاسی قرار دارند و نوجوانان چینی در شرایط نسبتاً باثبات پرداخت. روش‌ها: نمونه شامل ۷۵۸ نوجوان لبنانی (میانگین سن = ۱۵٫۹۵، انحراف معیار = ۱٫۷۸؛ ۶۳٫۲٪ دختر) و ۱۰۶۲ نوجوان چینی (میانگین سن = ۱۶٫۸۳، انحراف معیار = ۰٫۵۹؛ ۴۷٫۵٪ دختر) بود. ویژگی‌های روان‌سنجی با استفاده از تحلیل عاملی تأییدی، مدل‌یابی معادلات ساختاری اکتشافی (ESEM) و گونه‌های بای‌فاکتور هر دو روش بررسی شد. عملکرد افتراقی گویه‌ها با تحلیل Rasch ارزیابی گردید. پایایی با شاخص‌های پایایی ترکیبی (CR)، واریانس استخراج‌شده متوسط (AVE) و پایایی جداسازی فردی سنجیده شد. نتایج: نوجوانان لبنانی عمدتاً الگوی تک‌بعدی نشان دادند، در حالی که راه‌حل ESEM نمایانگر بهتری برای داده‌های چینی بود. پایایی در هر دو نمونه قوی بود (پایایی ترکیبی زیرمقیاس‌ها = ۰٫۹۱ تا ۰٫۹۵، AVE = ۰٫۵۸ تا ۰٫۷۱، پایایی جداسازی فردی = ۰٫۷۹ تا ۰٫۸۵؛ پایایی ترکیبی کل = ۰٫۹۷ در هر دو نمونه؛ AVE کل = ۰٫۶۳ برای نمونه لبنانی و ۰٫۶۱ برای نمونه چینی). چندین گویه، عمدتاً در زیرمقیاس استرس، عملکرد غیرمعادل در بین نمونه‌ها داشتند. فرم کوتاه ۱۲ گویه‌ای عملکردی مشابه داشت (پایایی ترکیبی زیرمقیاس‌ها = ۰٫۸۸ تا ۰٫۹۲، AVE = ۰٫۶۵ تا ۰٫۷۳؛ پایایی ترکیبی کل = ۰٫۹۶ و ۰٫۹۴؛ AVE کل = ۰٫۶۴ و ۰٫۵۷ به ترتیب). نتیجه‌گیری: پاسخ‌های نوجوانان لبنانی بازتاب‌دهنده یک سازه واحد پریشانی بود، در حالی که پاسخ‌های نوجوانان چینی تمایز بیشتری میان افسردگی، اضطراب و استرس نشان داد، هرچند عامل کلی پریشانی در هر دو نمونه غالب باقی ماند. پایایی در سراسر مطالعه بالا بود، بنابراین این تفاوت ساختاری است نه مربوط به دقت اندازه‌گیری. فرم ۱۲ گویه‌ای، گزینه‌ای عملی برای غربالگری ارائه می‌دهد تا زمانی که تأیید بین‌کشوری بیشتری صورت گیرد.

BACKGROUND: Maladaptive social beliefs play a pivotal role in the development and maintenance of social anxiety; however, existing measures have limited cultural adaptability for Chinese populations. Therefore, this study developed and validated the Beliefs in Social Anxiety Scale (BIAS), designed to assess maladaptive social beliefs among Chinese adolescents and adults. METHODS: Three studies were conducted to examine its psychometric properties using data from community samples of Chinese adolescents and adults. Study 1 employed a mixed-methods approach. Initial items were generated through semi-structured qualitative interviews with individuals reporting high levels of social anxiety (N = 34), defined as scoring ≥ 19 on the Social Phobia Inventory (SPIN). A larger quantitative sample (N = 1,087) was then used to explore the scale's factor structure and conduct preliminary validation of its psychometric properties. Study 2 (baseline: N = 769; 6-month follow-up: N = 503) validated the scale's properties longitudinally in adults. Study 3 (N = 1,017) assessed its applicability in adolescents in two high schools. RESULTS: Across studies, the BIAS showed a stable four-factor structure, including negative self-perception, perceived poor social skills, high estimated social cost, and high estimated visibility of physical symptoms. Confirmatory factor analyses supported this structure across samples, with acceptable-to-good fit indices (CFI = 0.926 to 0.968, TLI = 0.918 to 0.965, RMSEA = 0.042 to 0.077, SRMR = 0.036 to 0.046). Internal consistency was good to excellent (α/ω = 0.82 to 0.97), and the scale demonstrated convergent, discriminant, and criterion-related validity, as well as comparability across gender, time, and samples. CONCLUSIONS: The BIAS provides a culturally sensitive and psychometrically robust tool for assessing maladaptive social beliefs in Chinese community populations. It may facilitate the identification of culturally shaped belief patterns and inform the development of culturally adapted cognitive-behavioral interventions. Limitations include gender imbalance, mixed administration formats, use of community samples, and preliminary evidence for predictive validity based on a relatively small longitudinal subsample, highlighting the need for further validation in clinical and diverse populations. CLINICAL TRIAL NUMBER: Not applicable.

زمینه: باورهای ناسازگار اجتماعی نقش محوری در شکل‌گیری و تداوم اضطراب اجتماعی ایفا می‌کنند؛ با این حال، ابزارهای موجود از نظر سازگاری فرهنگی برای جمعیت‌های چینی محدودیت دارند. بنابراین، این پژوهش به تدوین و اعتباریابی مقیاس باورها در اضطراب اجتماعی (BIAS) پرداخت که با هدف سنجش باورهای ناسازگار اجتماعی در میان نوجوانان و بزرگسالان چینی طراحی شده است. روش‌ها: سه مطالعه به منظور بررسی ویژگی‌های روان‌سنجی این مقیاس با استفاده از داده‌های نمونه‌های جامعه‌نگر نوجوانان و بزرگسالان چینی انجام شد. در مطالعه اول از رویکرد ترکیبی استفاده شد. آیتم‌های اولیه از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته کیفی با افرادی که سطوح بالای اضطراب اجتماعی را گزارش کردند (N = 34) و بر اساس کسب نمره ≥ 19 در پرسشنامه هراس اجتماعی (SPIN) تعریف شدند، تولید گردید. سپس نمونه کمی بزرگ‌تر (N = 1,087) برای بررسی ساختار عاملی مقیاس و اعتبارسنجی مقدماتی ویژگی‌های روان‌سنجی آن به کار رفت. مطالعه دوم (خط پایه: N = 769؛ پیگیری شش‌ماهه: N = 503) ویژگی‌های مقیاس را به صورت طولی در بزرگسالان اعتبارسنجی کرد. مطالعه سوم (N = 1,017) قابلیت کاربرد آن را در نوجوانان دو دبیرستان مورد ارزیابی قرار داد. یافته‌ها: در سراسر مطالعات، مقیاس BIAS ساختار چهار عاملی پایدار شامل ادراک منفی از خود، ادراک مهارت‌های اجتماعی ضعیف، برآورد بالای هزینه اجتماعی و برآورد بالای دیده‌شدن علائم جسمانی را نشان داد. تحلیل‌های عاملی تأییدی این ساختار را در نمونه‌های مختلف تأیید کرد و شاخص‌های برازش قابل قبول تا خوب (CFI = 0.926 تا 0.968، TLI = 0.918 تا 0.965، RMSEA = 0.042 تا 0.077، SRMR = 0.036 تا 0.046) به دست آمد. پایایی درونی در دامنه خوب تا عالی قرار داشت (α/ω = 0.82 تا 0.97) و مقیاس روایی همگرا، افتراقی و ملاکی را نشان داد و از نظر جنسیت، زمان و نمونه‌ها قابل مقایسه بود. نتیجه‌گیری: مقیاس BIAS ابزاری حساس به فرهنگ و از نظر روان‌سنجی قوی برای سنجش باورهای ناسازگار اجتماعی در جمعیت‌های جامعه‌نگر چینی فراهم می‌کند. این مقیاس می‌تواند به شناسایی الگوهای باور شکل‌گرفته توسط فرهنگ و توسعه مداخلات شناختی-رفتاری سازگار با فرهنگ کمک کند. محدودیت‌ها شامل عدم توازن جنسیتی، فرمت‌های مختلف اجرای آزمون، استفاده از نمونه‌های جامعه‌نگر و شواهد مقدماتی برای روایی پیش‌بین بر اساس زیرنمونه طولی نسبتاً کوچک است که لزوم اعتبارسنجی بیشتر در جمعیت‌های بالینی و متنوع را برجسته می‌کند. شماره کارآزمایی بالینی: قابل کاربرد نیست.

Background Adolescents globally exhibit growing engagement with discretionary screen time, but its association with depressive symptoms remains unclear in developing economies. Objective To examine the relationship between discretionary screen time and depressive symptoms among Chinese adolescents. Methods A cross-sectional study of 4,706 adolescents in Maoming City, Guangdong Province, China. Participants were stratified into four discretionary screen time categories: <1 h ( n = 1,372), 1–2 h ( n = 1,277), 2–4 h ( n = 1,032), and ≥4 h ( n = 1,025). Depressive symptoms were assessed using the validated CESD-9, with a cutoff score of ≥10. The primary analysis was a multilevel logistic regression model with random intercepts for school and class, adjusted for all measured covariates except BMI, anxiety and insomnia; a model additionally adjusted for BMI, anxiety and insomnia served as a sensitivity analysis. Subgroup analyses evaluated potential effect modification. Results The prevalence of depressive symptoms was 29.7% (1,398/4,706). In the primary multilevel model (random intercepts for school and class; adjusted for sociodemographic, socioeconomic and lifestyle factors, without BMI, anxiety and insomnia), compared with the <1 h reference group, the odds ratios were 1.21 (95% CI: 0.98–1.49; p = 0.082) for 1–2 h, 1.88 (95% CI: 1.52–2.33; p < 0.001) for 2–4 h, and 2.54 (95% CI: 2.04–3.16; p < 0.001) for ≥4 h; each screen-time category increment was associated with 39% higher odds of depressive symptoms (OR = 1.39, 95% CI: 1.29–1.49; p < 0.001). When additionally adjusted for BMI, anxiety and insomnia (sensitivity analysis, Model 4), the associations were attenuated but remained statistically significant for the higher categories (≥4 h: OR = 1.69, 95% CI: 1.28–2.22; per-category OR = 1.19, 95% CI: 1.09–1.29). Subgroup analyses revealed no statistically significant evidence of effect modification (all p -interaction >0.05). Conclusion Prolonged discretionary screen time is significantly associated with higher odds of depressive symptoms among Chinese adolescents, indicating a graded association that strengthens with increasing screen time. These findings are relevant to public-health monitoring of discretionary screen use in adolescents.

زمینه: نوجوانان در سراسر جهان مشارکت فزاینده‌ای در زمان استفاده اختیاری از صفحه‌نمایش دارند، اما ارتباط آن با نشانه‌های افسردگی در اقتصادهای در حال توسعه همچنان نامشخص است. هدف: بررسی رابطه بین زمان استفاده اختیاری از صفحه‌نمایش و نشانه‌های افسردگی در میان نوجوانان چینی. روش‌ها: یک مطالعه مقطعی بر روی ۴٬۷۰۶ نوجوان در شهر Maoming، استان Guangdong، چین انجام شد. شرکت‌کنندگان به چهار دسته زمان استفاده اختیاری از صفحه‌نمایش تقسیم شدند: کمتر از ۱ ساعت (n = 1,372)، ۱ تا ۲ ساعت (n = 1,277)، ۲ تا ۴ ساعت (n = 1,032) و ۴ ساعت یا بیشتر (n = 1,025). نشانه‌های افسردگی با استفاده از ابزار معتبر CESD-9 و با نقطه برش نمره ۱۰ یا بیشتر ارزیابی شد. تحلیل اصلی، مدل رگرسیون لجستیک چندسطحی با تقاطع تصادفی برای مدرسه و کلاس بود که برای تمامی متغیرهای اندازه‌گیری‌شده به جز BMI، اضطراب و بی‌خوابی تعدیل شد؛ مدلی که به طور اضافی برای BMI، اضطراب و بی‌خوابی تعدیل شد، به عنوان تحلیل حساسیت مورد استفاده قرار گرفت. تحلیل‌های زیرگروهی به ارزیابی احتمال تعدیل اثر پرداختند. نتایج: شیوع نشانه‌های افسردگی ۲۹/۷٪ (۱٬۳۹۸ از ۴٬۷۰۶) بود. در مدل چندسطحی اصلی (تقاطع تصادفی برای مدرسه و کلاس؛ تعدیل‌شده بر اساس عوامل جمعیت‌شناختی، اجتماعی‌اقتصادی و سبک زندگی، بدون BMI، اضطراب و بی‌خوابی)، در مقایسه با گروه مرجع کمتر از ۱ ساعت، نسبت شانس‌ها به ترتیب برای گروه‌های ۱ تا ۲ ساعت ۱/۲۱ (۹۵٪ CI: ۰/۹۸–۱/۴۹؛ p = 0.082)، ۲ تا ۴ ساعت ۱/۸۸ (۹۵٪ CI: ۱/۵۲–۲/۳۳؛ p < 0.001) و ۴ ساعت یا بیشتر ۲/۵۴ (۹۵٪ CI: ۲/۰۴–۳/۱۶؛ p < 0.001) بود؛ هر افزایش در دسته زمان استفاده از صفحه‌نمایش با ۳۹٪ افزایش شانس نشانه‌های افسردگی همراه بود (OR = 1.39، ۹۵٪ CI: ۱/۲۹–۱/۴۹؛ p < 0.001). زمانی که به طور اضافی برای BMI، اضطراب و بی‌خوابی تعدیل شد (تحلیل حساسیت، مدل ۴)، ارتباطات کاهش یافت اما برای دسته‌های بالاتر همچنان از نظر آماری معنادار باقی ماند (۴ ساعت یا بیشتر: OR = 1.69، ۹۵٪ CI: ۱/۲۸–۲/۲۲؛ به ازای هر دسته OR = 1.19، ۹۵٪ CI: ۱/۰۹–۱/۲۹). تحلیل‌های زیرگروهی شواهد معنادار آماری برای تعدیل اثر نشان ندادند (همه p-تعامل > ۰/۰۵). نتیجه‌گیری: زمان استفاده اختیاری طولانی‌تر از صفحه‌نمایش به طور معناداری با افزایش شانس نشانه‌های افسردگی در نوجوانان چینی مرتبط است و این ارتباط به صورت تدریجی با افزایش زمان استفاده تقویت می‌شود. این یافته‌ها برای پایش سلامت عمومی در زمینه استفاده اختیاری از صفحه‌نمایش در نوجوانان اهمیت دارد.

This study examined the relationship between perceived parenting style, filial piety, and life satisfaction among Chinese young adults. A survey was administered to 395 university students in Hong Kong on their perceptions about their parents' parenting practices, filial piety beliefs, and life satisfaction. The results suggest that perceived authoritative parenting is associated with reciprocal filial piety and contributes positively to the young adults' life satisfaction. Both perceived authoritative and authoritarian parenting were associated with authoritarian filial piety, but authoritarian filial piety was not associated with young adults' life satisfaction. Due to the familial interdependence emphasized in the Chinese cultural context, Chinese adolescents' filial beliefs are related to the parenting they have experienced, and these beliefs may be associated with their psychosocial outcomes.

این مطالعه به بررسی رابطه بین سبک فرزندپروری ادراک‌شده، تقوای فرزندی و رضایت از زندگی در میان بزرگسالان جوان چینی پرداخت. یک پرسشنامه بین ۳۹۵ دانشجوی دانشگاه در هنگ‌کنگ توزیع شد تا ادراک آن‌ها از شیوه‌های فرزندپروری والدین، باورهای تقوای فرزندی و رضایت از زندگی‌شان سنجیده شود. نتایج نشان داد که فرزندپروری مقتدرانه ادراک‌شده با تقوای فرزندی متقابل مرتبط است و به طور مثبت به رضایت از زندگی بزرگسالان جوان کمک می‌کند. هر دو سبک فرزندپروری مقتدرانه و استبدادی ادراک‌شده با تقوای فرزندی استبدادی مرتبط بودند، اما تقوای فرزندی استبدادی با رضایت از زندگی بزرگسالان جوان ارتباطی نداشت. با توجه به تأکید بر وابستگی خانوادگی در زمینه فرهنگی چینی، باورهای تقوای فرزندی نوجوانان چینی با نوع فرزندپروری که تجربه کرده‌اند مرتبط است و این باورها ممکن است با پیامدهای روانی‌اجتماعی آن‌ها ارتباط داشته باشد.