Background Warship crews live and work for extended periods in confined spaces, separated from their families and exposed to high operational demands. While psychosocial risks in naval and maritime work are increasingly documented, little is known about how sailors collectively organize, regulate, and adapt their daily activity aboard combat vessels. To our knowledge, no psychological study has documented collective activity in situ aboard a French warship. Objective Document sailors’ professional practices, collective dynamics, and psychosocial aspects in situ during an eight-day embarkation aboard a French multi-mission frigate. Method This is a descriptive and qualitative study, of the experience report type, carried out in March 2026 during an eight-day embarkation aboard a French Navy European Multi-Mission Frigate taking part in a high-intensity exercise in the Atlantic. Data were collected through unstructured participant observation, from an observer-as-participant position. Inductive analysis drew on grounded theory and work psychology literature. Results Three mechanisms emerged. First, rank-based messes provided spaces for peer interaction, informal regulation, and the expression of tensions. Second, sailors used situational leeway to adapt their activity to operational constraints and develop practical solutions. Third, interactions between experienced and less experienced sailors supported the transmission of knowledge, practices, and norms, contributing to collective memory and professional continuity. Conclusion These findings illustrate how professional practices, collective dynamics, and psychosocial aspects are intertwined in sailors’ daily activity aboard a French warship. Informal collective spaces, opportunities to adapt work activity, and the transmission of the professional genre between experienced sailors and newcomers support professional activity.
This essay examines how Roberto Benigni’s Life Is Beautiful (1997/1998) uses comedy to represent Holocaust trauma. Taking the proposition that comedy emerges from tragedy through time as its point of departure, it considers the ethics of humor in representing collective catastrophe. Through the film’s Chaplinesque performance, fairy-tale structure, restrained depiction of violence, and Guido’s imaginative protection of his son, the discussion situates Benigni within Italian cinema’s treatment of Fascism and historical memory. The essay revisits debates about historical authenticity and Holocaust representation, arguing that humor can invite ethical reflection as well as controversy. It considers the limits of cinematic representation and humor’s uneasy relationship to historical suffering, survival, and collective memory.
این مقاله بررسی می‌کند که چگونه فیلم «زندگی زیباست» ساخته Roberto Benigni (۱۹۹۷/۱۹۹۸) از طنز برای بازنمایی تروماهای هولوکاست بهره می‌گیرد. با اتخاذ این فرض که کمدی از دل تراژدی و با گذر زمان پدید می‌آید، مقاله به بررسی اخلاقیات طنز در بازنمایی فاجعه‌های جمعی می‌پردازد. از طریق اجرای سبک چاپلینی، ساختار افسانه‌ای، نمایش محدود خشونت و محافظت خیال‌پردازانه Guido از پسرش، بحث جایگاه Benigni را در سینمای ایتالیا و مواجهه آن با فاشیسم و حافظه تاریخی تبیین می‌کند. مقاله به بازخوانی مناقشات پیرامون اصالت تاریخی و بازنمایی هولوکاست می‌پردازد و استدلال می‌کند که طنز می‌تواند هم زمینه‌ای برای تأملات اخلاقی و هم ایجاد بحث و جدل فراهم آورد. همچنین، محدودیت‌های بازنمایی سینمایی و نسبت دشوار طنز با رنج تاریخی، بقا و حافظه جمعی مورد بررسی قرار می‌گیرد.
From 1931 to 1945, Japanese wartime photography was determined by a censorship system that shaped what could and could not be seen. The survival of the Mainichi Shimbun’s wartime negatives, hidden in an underground temple vault at the end of the war despite official orders to destroy them, offers rare material traces of this censorship process. This article examines how claims about photographic evidence framed as authenticity, veracity, and proof have been mobilized in debates over Japanese wartime imagery by analyzing two highly contested images from 1937 published in the Mainichi newspaper and the international press: H.S. Wong’s widely circulated “Bloody Saturday” photograph of a wounded infant in Shanghai and Satō Shinju’s portrait of two officers celebrated in the fabricated “Hundred-Man Killing Contest.” Both illuminate instances of how wartime photographs function simultaneously as representations of fact, propaganda, and sites of denial. While the photograph of an injured baby in Shanghai became well known internationally, prompting fierce disputes over its representation of the event, the “Killing Contest” photograph represented a staged domestic fiction that made it possible to imagine a violence not visible in the mass press due to censorship. Publications and investigative reporting in the 1970s reignited debates over these images, exposing how photography continues to structure memory, forgetting, and denial of Japanese atrocities. By interrogating how censorship, mediation, and circulation shaped these photographs’ afterlives, this article frames them as unstable yet indispensable tools for reckoning with the past.
از سال ۱۹۳۱ تا ۱۹۴۵، عکاسی دوران جنگ ژاپن تحت تأثیر نظام سانسوری قرار داشت که تعیین می‌کرد چه چیزهایی می‌تواند یا نمی‌تواند دیده شود. بقای نگاتیوهای دوران جنگ روزنامه Mainichi Shimbun که در پایان جنگ، علی‌رغم دستور رسمی برای نابودی آن‌ها، در خزانه‌ای زیرزمینی در معبدی پنهان شدند، شواهد مادی نادری از این فرایند سانسور ارائه می‌دهد. این مقاله بررسی می‌کند که چگونه ادعاهایی درباره شواهد عکاسی که به عنوان اصالت، صحت و اثبات مطرح شده‌اند، در مباحث مربوط به تصاویر دوران جنگ ژاپن به کار گرفته شده‌اند؛ با تحلیل دو تصویر بسیار مورد مناقشه از سال ۱۹۳۷ که در روزنامه Mainichi و مطبوعات بین‌المللی منتشر شدند: عکس مشهور H.S. Wong با عنوان «شنبه خونین» از نوزاد زخمی در شانگهای و پرتره Satō Shinju از دو افسر که در داستان ساختگی «مسابقه صد نفره قتل» مورد تجلیل قرار گرفتند. هر دو نمونه‌هایی را روشن می‌کنند از اینکه چگونه عکس‌های دوران جنگ به طور همزمان به عنوان بازنمایی واقعیت، تبلیغات و محل انکار عمل می‌کنند. در حالی که عکس نوزاد مجروح در شانگهای در سطح بین‌المللی شناخته شد و مناقشات شدیدی درباره بازنمایی آن از رویداد به راه انداخت، عکس «مسابقه قتل» بازنمایی یک داستان ساختگی داخلی بود که امکان تصور خشونتی را فراهم می‌کرد که به دلیل سانسور در مطبوعات جمعی قابل مشاهده نبود. انتشارات و گزارش‌های تحقیقی در دهه ۱۹۷۰ بحث‌ها درباره این تصاویر را دوباره شعله‌ور کرد و نشان داد که عکاسی همچنان ساختار حافظه، فراموشی و انکار جنایات ژاپن را شکل می‌دهد. این مقاله با واکاوی اینکه چگونه سانسور، میانجی‌گری و گردش تصاویر بر سرنوشت این عکس‌ها تأثیر گذاشته‌اند، آن‌ها را به عنوان ابزارهایی ناپایدار اما ضروری برای مواجهه با گذشته چارچوب‌بندی می‌کند.
Amaç: Bu çalışma, travma sinemasının bireysel ve toplumsal düzeyde travmatik deneyimlerin temsiline nasıl aracılık ettiğini görsel sosyolojik bir çerçevede analiz etmeyi amaçlamaktadır.Yöntem: Bu araştırmada, nitel araştırma paradigması çerçevesinde görsel sosyolojik film analizi tercih edilmiştir. Analiz, László Nemes’in Son of Saul (2015) filmi örneği üzerinde yapılmıştır. Çalışma; Caruth’un travma kuramı, Hirsch’in postbellek yaklaşımı, LaCapra’nın tanıklık anlayışı, Rose’un görsel metodolojisi ve Hall’un temsil kuramı üzerine temellendirilmiştir. Bu kuramsal dayanaklar, filmin ışık, ses, kadraj ve sessizlik gibi sinematografik ögelerinin hem estetik hem de toplumsal boyutlarını yorumlamaya olanak tanımıştır.Bulgular: Araştırma bulguları, Son of Saul filminin travma sinemasını üç düzeyde işlediğini ortaya koymuştur. Bellek düzeyinde, film kolektif belleğin yeniden inşasına ve tarihsel felaketin unutulmamasına katkı sağlamaktadır. Tanıklık düzeyinde, karakterlerin sessizlik, beden ve eylemleri aracılığıyla tanıklık pratikleri görünür kılınmakta; izleyici de etik bir tanık konumuna yerleştirilmektedir. Temsil düzeyinde ise sessizlik, görsel eksiltmeler ve kamera estetiği aracılığıyla travmanın “anlatılamayan” boyutu ifade edilmekte, böylece sinema hem estetik hem de etik bir tanıklık alanı olarak işlev görmektedir.Sonuç: Son of Saul filmi, Holokost gibi tarihsel bir felaketi bireysel bir direniş ve tanıklık hikâyesi üzerinden aktarırken sinemanın temsil edilemez olanı temsil etme sınırlarını zorlamaktadır. Film, izleyiciyi pasif bir estetik alımlayıcı yerine etkin bir etik tanık olarak konumlandırmakta; bu yönüyle travma sinemasının estetik bir anlatı olmanın yanında tarihsel olaylarla yüzleşme, toplumsal bellek üretimi ve etik tanıklık süreçlerine katkıda bulunan bir ifade biçimi olduğunu göstermektedir.
هدف: این پژوهش با هدف تحلیل نحوه میانجی‌گری سینمای تروما در بازنمایی تجارب تروما در سطوح فردی و اجتماعی، در چارچوبی جامعه‌شناختیِ بصری انجام شده‌است. روش: در این مطالعه، تحلیل فیلم با رویکرد جامعه‌شناسی بصری در چارچوب پارادایم پژوهش کیفی به‌کار گرفته شده‌است. تحلیل بر نمونه فیلم Son of Saul (2015) اثر László Nemes صورت گرفته‌است. پژوهش بر نظریه تروما Caruth، رویکرد پساحافظه Hirsch، مفهوم شهادت LaCapra، روش‌شناسی بصری Rose و نظریه بازنمایی Hall استوار است. این مبانی نظری امکان تفسیر ابعاد زیبایی‌شناختی و اجتماعی عناصر سینمایی فیلم همچون نور، صدا، قاب‌بندی و سکوت را فراهم ساخته‌است. یافته‌ها: نتایج پژوهش نشان می‌دهد که فیلم Son of Saul سینمای تروما را در سه سطح مورد پردازش قرار می‌دهد. در سطح حافظه، فیلم به بازسازی حافظه جمعی و جلوگیری از فراموشی فاجعه تاریخی کمک می‌کند. در سطح شهادت، کنش‌های سکوت، بدن و اعمال شخصیت‌ها، شیوه‌های شهادت را آشکار ساخته و مخاطب را در جایگاه شاهد اخلاقی قرار می‌دهد. در سطح بازنمایی نیز، سکوت، حذف‌های بصری و زیبایی‌شناسی دوربین، بُعد «غیرقابل بیان» تروما را بازتاب می‌دهد و بدین‌ترتیب سینما به‌مثابه عرصه‌ای برای شهادت زیبایی‌شناختی و اخلاقی عمل می‌کند. نتیجه‌گیری: فیلم Son of Saul با روایت فاجعه‌ای تاریخی همچون هولوکاست از منظر مقاومت و شهادت فردی، مرزهای بازنمایی امر غیرقابل بازنمایی در سینما را به چالش می‌کشد. فیلم، مخاطب را نه صرفاً دریافت‌کننده‌ای منفعل، بلکه شاهدی فعال و اخلاقی قرار می‌دهد و بدین‌سان نشان می‌دهد که سینمای تروما افزون بر روایت زیبایی‌شناختی، به‌عنوان شیوه‌ای برای مواجهه با رخدادهای تاریخی، تولید حافظه جمعی و فرآیندهای شهادت اخلاقی ایفای نقش می‌کند.
In recent decades, globalisation has led to a decline in nationalism and a crisis of civic identity among Generation Z. This study aims to analyse the philosophical process underlying this phenomenon. This study uses an integrative review of Google Scholar and Garuda, along with theoretical frameworks including the theory of the nation-state, Benedict Anderson's The Imagined Community, and Maurice Halbwachs' Collective Memory. Previous studies have concluded that globalisation has led to a decline in nationalism among Generation Z and have linked this decline to failures in civic education. However, the philosophical process of how globalisation causes this crisis has not been explored. This study explores this philosophical process using a theoretical framework. The analysis concludes that nationalism and civic identity are products of national imagination, historical continuity, and the inheritance of collective memory about national identity. However, in the digital ecosystem, the dominance of global narratives interrupts this inheritance process and even creates a transnational imagination. Philosophically, the decline in nationalism and the crisis of civic identity among Generation Z stem from the failure to inherit the collective memory of Indonesian national identity within the digital ecosystem. To strengthen nationalism and rebuild civic identity, it is necessary to revive the collective memory of Indonesian national identity through the digital ecosystem, including various social media platforms, so that Generation Z can inherit national identity memory smoothly in the global digital ecosystem.
در دهه‌های اخیر، جهانی‌شدن منجر به کاهش ملی‌گرایی و بحران هویت مدنی در میان نسل Z شده‌است. هدف این پژوهش تحلیل فرایند فلسفی زیربنای این پدیده است. این مطالعه با استفاده از مرور یکپارچه منابع Google Scholar و Garuda و با بهره‌گیری از چارچوب‌های نظری شامل نظریه دولت-ملت، جامعه خیالی Benedict Anderson و حافظه جمعی Maurice Halbwachs انجام شده‌است. پژوهش‌های پیشین نتیجه گرفته‌اند که جهانی‌شدن موجب کاهش ملی‌گرایی در نسل Z شده و این کاهش را به ناکامی در آموزش مدنی مرتبط دانسته‌اند. با این حال، فرایند فلسفی چگونگی ایجاد این بحران توسط جهانی‌شدن مورد بررسی قرار نگرفته‌است. این پژوهش با استفاده از چارچوب نظری به واکاوی این فرایند فلسفی می‌پردازد. تحلیل‌ها نشان می‌دهد که ملی‌گرایی و هویت مدنی محصول تخیل ملی، تداوم تاریخی و میراث حافظه جمعی درباره هویت ملی هستند. با این حال، در زیست‌بوم دیجیتال، غلبه روایت‌های جهانی این فرایند انتقال میراث را مختل کرده و حتی تخیل فراملی ایجاد می‌کند. از منظر فلسفی، کاهش ملی‌گرایی و بحران هویت مدنی در میان نسل Z ناشی از ناکامی در انتقال حافظه جمعی هویت ملی اندونزیایی در زیست‌بوم دیجیتال است. برای تقویت ملی‌گرایی و بازسازی هویت مدنی، ضروری است حافظه جمعی هویت ملی اندونزیایی از طریق زیست‌بوم دیجیتال، از جمله بسترهای مختلف رسانه‌های اجتماعی، احیا شود تا نسل Z بتواند حافظه هویت ملی را به‌طور روان در زیست‌بوم دیجیتال جهانی به ارث ببرد.
Dark tourism is a type of tourism that involves visits to memorial sites, museums, and cemeteries to commemorate painful events experienced by societies in the past and to honor those who lost their lives in disasters and national heroes. This research aims to examine visitors' experiences at the Aziziye and Mecidiye Forts within the Commander-in Chief Historical National Park and Nene Hatun National Park, which are dark tourism destinations in Türkiye, as well as the emotional, identity-related, and cultural reflections of these experiences. The study was conducted using the phenomenological approach, one of the qualitative research methods; data were obtained by analyzing online visitor comments on Google and TripAdvisor platforms using thematic analysis. The findings show that visitors expressed deep emotional responses in all three areas, with national identity, heroism, and spiritual values coming to the fore. Although the Aziziye and Mecidiye Forts inspire pride with their tales of heroism, they are a source of disappointment due to neglect. The Commander in-Chief National Park is the area where national pride and spirituality are felt most intensely. The study has revealed that these war-zone destinations contribute to strengthening national identity by keeping collective memory alive. Consequently, strengthening the maintenance, management, and information infrastructure of these areas is recommended as a fundamental requirement for enhancing the emotional and educational experience. the emotional and educational experience.
گردشگری سیاه نوعی از گردشگری است که شامل بازدید از اماکن یادبود، موزه‌ها و گورستان‌ها به منظور گرامیداشت رویدادهای دردناکی است که جوامع در گذشته تجربه کرده‌اند و همچنین ادای احترام به کسانی که جان خود را در فجایع و قهرمانان ملی از دست داده‌اند. این پژوهش با هدف بررسی تجارب بازدیدکنندگان از دژهای عزیزیّه و مجیدیّه در پارک ملی تاریخی فرماندهی کل و پارک ملی ننه‌خاتون، که از مقاصد گردشگری سیاه در ترکیه هستند، و همچنین بازتاب‌های عاطفی، هویتی و فرهنگی این تجارب انجام شده‌است. مطالعه حاضر با استفاده از رویکرد پدیدارشناسی، که یکی از روش‌های پژوهش کیفی است، انجام شد؛ داده‌ها از طریق تحلیل نظرات آنلاین بازدیدکنندگان در بسترهای Google و TripAdvisor و با بهره‌گیری از تحلیل تماتیک گردآوری شد. یافته‌ها نشان می‌دهد که بازدیدکنندگان در هر سه حوزه واکنش‌های عاطفی عمیقی ابراز کرده‌اند و هویت ملی، قهرمانی و ارزش‌های معنوی برجسته شده‌اند. اگرچه دژهای عزیزیّه و مجیدیّه با روایت‌های قهرمانی خود الهام‌بخش غرور هستند، اما به دلیل بی‌توجهی، منبعی از ناامیدی نیز محسوب می‌شوند. پارک ملی فرماندهی کل، مکانی است که غرور ملی و معنویت در آن به شدت احساس می‌شود. این مطالعه نشان داد که این مقاصد مرتبط با مناطق جنگی با زنده نگه داشتن حافظه جمعی، به تقویت هویت ملی کمک می‌کنند. در نتیجه، تقویت زیرساخت‌های نگهداری، مدیریت و اطلاع‌رسانی این مناطق به عنوان یک ضرورت اساسی برای ارتقای تجربه عاطفی و آموزشی توصیه می‌شود.
