ethnicity

The traditional culture is an old type of culture with distinctive features of ethnicity which was created and evolved through a prolonged historical process of the Chinese nation. The splendid traditional culture of China reflects the indomitable spirit of self-improvement of the Chinese nation and the endless spiritual wealth of the Chinese people, and represents the common values of the Chinese people. This contains countless positive value concepts, philosophical feelings, modes of thinking, ritual systems, codes of conduct, and lifestyle practices, which will offer theoretical direction and spiritual guidance towards developing healthy ideological and moral character as well as instilling in the youth of the new era the core socialist values. General Secretary Xi Jinping has constantly stressed the importance of curriculum and textbooks playing their part in building a strong foundation and building up the spirit, as well as in brightening up minds and increasing wisdom; they should be the style of China and Chinese nation, and the result of the accumulation of knowledge on human cultural heritage and the outcome of innovations in this field. Hence, the incorporation of traditional culture education in primary, secondary, and higher education will greatly contribute to the successful realization of the mission of fostering virtue and nurturing talent in all schools.

Mental healthcare needs are growing, yet awareness of available services remains limited, even in Houston, Texas. This study examined relationships between having experienced or been diagnosed with mental illness and awareness of community-based mental health or crisis services. Approximately 1,000 Houston-area adults were surveyed in 2024 and 2026. Chi-square and multivariable regression analyses showed that experience with mental illness was associated with SGM populations, race/ethnicity, and age after adjustment for sociodemographic characteristics. SGM participants had greater odds of reporting mental illness, whereas Black/African American, Hispanic/Latinx, Asian, and older adults had lower adjusted odds relative to their reference groups. Awareness of community-based services was independently associated with gender, SGM populations, race/ethnicity, age, and annual household income; females had greater odds of awareness, whereas Hispanic/Latinx, Asian, and older adults had lower odds. Findings highlight sociodemographic differences in reported experience with mental illness and awareness of community-based services. Longitudinal research is needed to further examine these relationships.

Despite the growing literature on first-generation students, limited research has examined how intersecting socioeconomic, cultural, linguistic, and institutional barriers shape the higher education experiences of first-generation Sama Indigenous students in Tawi-Tawi, Philippines. Thus, this study investigated the socioeconomic challenges encountered by first-generation Indigenous Sama students pursuing higher education in Tawi-Tawi and examined how these challenges affect their academic performance and overall well-being. A qualitative case study design was employed. Seven fourth-year first-generation Sama undergraduate students enrolled in higher education institution in Tawi-Tawi were selected through purposive sampling based on ethnicity, first-generation status, final-year enrollment, and residency. Data were gathered through semi-structured interviews lasting 45–58 minutes, audio-recorded with consent, transcribed, cleaned, and analyzed using a four-stage thematic coding process: initial coding, frequency count, categorization, and theme development. Addressing this gap, the study found four major challenges : financial and economic struggles, including poverty, job anxiety, and lack of scholarship support; academic and institutional challenges, such as heavy workloads, teacher-centered instruction, and literacy gaps; social and cultural factors, including language barriers, discrimination, and social comparison; and family and socioeconomic conditions, such as parental loss, limited income, and unstable housing. Impacts included spiritual and emotional strength as the primary coping mechanism, time-management struggles, career aspirations, health decline, and mental health strain. The findings underscore the need for targeted financial assistance, culturally responsive academic support, inclusive teacher training, and stronger collaboration among educational institutions, government agencies, and community leaders to improve retention, academic success, and well-being among first-generation Indigenous students in marginalized island communities.

با وجود افزایش پژوهش‌ها درباره دانشجویان نسل اول، تحقیقات محدودی به بررسی چگونگی تأثیر تلاقی موانع اقتصادی، فرهنگی، زبانی و نهادی بر تجارب آموزش عالی دانشجویان بومی ساما نسل اول در تاوی-تاوی، فیلیپین پرداخته‌اند. بنابراین، این مطالعه به بررسی چالش‌های اقتصادی-اجتماعی پیش‌روی دانشجویان بومی ساما نسل اول که در تاوی-تاوی به تحصیلات عالی می‌پردازند، و تأثیر این چالش‌ها بر عملکرد تحصیلی و بهزیستی کلی آنان پرداخت. این پژوهش با رویکرد کیفی و طرح مطالعه موردی انجام شد. هفت دانشجوی کارشناسی سال چهارم نسل اول ساما که در یک مؤسسه آموزش عالی در تاوی-تاوی ثبت‌نام کرده بودند، با نمونه‌گیری هدفمند بر اساس قومیت، وضعیت نسل اول، ثبت‌نام در سال پایانی و محل سکونت انتخاب شدند. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته به مدت ۴۵ تا ۵۸ دقیقه جمع‌آوری شد که با رضایت شرکت‌کنندگان ضبط صوتی، رونویسی، پاک‌سازی و با استفاده از فرایند کدگذاری چهار مرحله‌ای شامل کدگذاری اولیه، شمارش فراوانی، دسته‌بندی و توسعه تم‌ها تحلیل گردید. این مطالعه با پرداختن به این خلأ، چهار چالش عمده را شناسایی کرد: مشکلات مالی و اقتصادی از جمله فقر، اضطراب شغلی و فقدان حمایت بورسیه؛ چالش‌های تحصیلی و نهادی مانند حجم بالای کار، آموزش معلم‌محور و شکاف‌های سواد؛ عوامل اجتماعی و فرهنگی شامل موانع زبانی، تبعیض و مقایسه اجتماعی؛ و شرایط خانوادگی و اقتصادی-اجتماعی مانند فقدان والدین، درآمد محدود و مسکن ناپایدار. پیامدها شامل قدرت معنوی و عاطفی به عنوان راهبرد اصلی مقابله، مشکلات مدیریت زمان، آرزوهای شغلی، افت سلامت و فشار روانی بود. یافته‌ها بر ضرورت حمایت مالی هدفمند، پشتیبانی تحصیلی متناسب با فرهنگ، آموزش فراگیر معلمان و همکاری قوی‌تر میان مؤسسات آموزشی، نهادهای دولتی و رهبران جامعه برای بهبود ماندگاری، موفقیت تحصیلی و بهزیستی دانشجویان بومی نسل اول در جوامع جزیره‌ای محروم تأکید دارد.

This study assessed whether associations between suicidality, victimization, and hopelessness varied across heterosexual, bisexual, homosexual, and unsure-orientation youth. Data comprised 20,367 complete cases drawn from the 2015-2023 Youth Risk Behavior Surveillance System. Overlap propensity score weights balanced more than 40 suicidality-related covariates (e.g., gender, age, race/ethnicity, health behaviors, substance use, and risk-seeking behaviors) across groups. Weighted logistic regressions estimated group differences and tested sexual orientation by stressor interactions. After weighting, bisexual, homosexual, and unsure-orientation youth exhibited significantly higher odds of suicidal ideation and planning compared to heterosexual peers (ORs = 2.06-4.19), though adjusted differences in suicide attempts were varied (ORs = 0.89-1.46). While victimization and hopelessness were robustly associated with ideation and planning across all groups (ORs = 1.73-3.32), their associations with suicide attempts were inconsistent (ORs = 0.32-1.45). Interaction analyses between sexual orientation and these stressors showed inconsistent results (ORs = 0.54-1.69), suggesting that, the impact of victimization and hopelessness may not vary uniformly by orientation. Supplementary analyses of 2023 data indicated that among transgender youth, victimization had a weaker association with suicide outcomes (ORs = 0.56-0.99), whereas hopelessness was more strongly correlated with ideation and planning (ORs = 1.46-5.73). These transgender-specific estimates should be interpreted with caution due to small subgroup size and limited covariate overlap. Together, these findings highlight heterogeneity in suicidality across sexual-orientation groups and emphasize the need for longitudinal research with richer contextual and biological measures to clarify mechanisms and subgroup-specific risk and protective factors.

این مطالعه بررسی کرد که آیا ارتباط میان خودکشی‌گرایی، قربانی‌شدن و ناامیدی در میان نوجوانان دگرجنس‌گرا، دوجنس‌گرا، همجنس‌گرا و دارای گرایش نامطمئن متفاوت است یا خیر. داده‌ها شامل ۲۰٬۳۶۷ مورد کامل از سامانه پایش رفتارهای پرخطر جوانان در سال‌های ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۳ بود. وزن‌دهی امتیاز گرایش همپوشان بیش از ۴۰ متغیر مرتبط با خودکشی‌گرایی (مانند جنسیت، سن، نژاد/قومیت، رفتارهای سلامت، مصرف مواد و رفتارهای خطرپذیر) را در میان گروه‌ها متعادل کرد. رگرسیون‌های لجستیک وزن‌دهی‌شده تفاوت‌های گروهی را برآورد کرده و تعامل گرایش جنسی با عوامل استرس‌زا را آزمودند. پس از وزن‌دهی، نوجوانان دوجنس‌گرا، همجنس‌گرا و با گرایش نامطمئن نسبت به همتایان دگرجنس‌گرا احتمال معنادار بیشتری برای افکار خودکشی و برنامه‌ریزی برای خودکشی نشان دادند (ORs = 2.06-4.19)، اگرچه تفاوت‌های تعدیل‌شده در اقدام به خودکشی متغیر بود (ORs = 0.89-1.46). در حالی که قربانی‌شدن و ناامیدی با افکار خودکشی و برنامه‌ریزی برای خودکشی در همه گروه‌ها ارتباط قوی داشتند (ORs = 1.73-3.32)، ارتباط آن‌ها با اقدام به خودکشی ناسازگار بود (ORs = 0.32-1.45). تحلیل‌های تعاملی میان گرایش جنسی و این عوامل استرس‌زا نتایج ناسازگاری نشان داد (ORs = 0.54-1.69) که حاکی از آن است که تأثیر قربانی‌شدن و ناامیدی ممکن است به طور یکنواخت بر اساس گرایش جنسی متفاوت نباشد. تحلیل‌های تکمیلی داده‌های ۲۰۲۳ نشان داد که در میان نوجوانان تراجنسیتی، قربانی‌شدن ارتباط ضعیف‌تری با پیامدهای خودکشی داشت (ORs = 0.56-0.99)، در حالی که ناامیدی با افکار خودکشی و برنامه‌ریزی برای خودکشی همبستگی قوی‌تری داشت (ORs = 1.46-5.73). این برآوردهای خاص تراجنسیتی به دلیل اندازه کوچک زیرگروه و همپوشانی محدود متغیرها باید با احتیاط تفسیر شود. این یافته‌ها ناهمگونی خودکشی‌گرایی در میان گروه‌های مختلف گرایش جنسی را برجسته کرده و بر نیاز به پژوهش‌های طولی با سنجه‌های غنی‌تر زمینه‌ای و زیستی برای روشن شدن سازوکارها و عوامل خطر و محافظت‌کننده ویژه زیرگروه‌ها تأکید می‌کند.

INTRODUCTION: Extensive evidence demonstrates that early life adversity (ELA) has enduring contributions to psychological and physical problems, yet little research has examined how ELA may potentially influence positive adaptation. In this longitudinal, multi-method study, we explored prospective relations from childhood ELA subtypes (i.e., relational, environmental, biological) to adolescents' observed prosocial behavior (i.e., resource allocation to benefit others) via parent reports of childhood cognitive and affective empathy. METHODS: Participants were 250 youth (50% assigned female at birth; 46% Latine, 18% Black, 11.2% White, 0.4% Asian, and 24.4% multiracial) and parents who completed laboratory assessments at ages 4, 8, or 17. ELA across the first 4 years of life and childhood empathy (age 8) were assessed via parent reports, whereas prosocial behavior was measured using teacher reports (age 8) and a computer-based behavioral assessment (age 17). RESULTS: Controlling for youth's assigned sex, ethnicity-race, and prior prosocial behavior, path analyses revealed distinct pathways across ELA subtypes. A significant path from relational ELA to decreased prosocial behavior was mediated by lower affective empathy, aligning with deficit-based frameworks of adversity. However, consistent with strength-based perspectives, a significant path from biological ELA to increased prosocial behavior was mediated by higher affective empathy. Neither environmental ELA nor cognitive empathy was associated with prosocial behavior. CONCLUSIONS: Future research should explore socialization factors and interventions that enhance affective empathy among adolescents with biological and relational ELA, while considering multiple forms of prosocial behavior (e.g., helping vs. comforting) and additional mechanisms that may underlie these observed pathways (e.g., sensitive parenting, motivation).

مقدمه: شواهد گسترده‌ای نشان می‌دهد که سختی‌های اوایل زندگی (ELA) تأثیرات پایداری بر مشکلات روان‌شناختی و جسمانی دارند، اما پژوهش‌های اندکی بررسی کرده‌اند که چگونه ELA ممکن است بر سازگاری مثبت تأثیر بگذارد. در این مطالعه طولی و چند روشی، روابط آینده‌نگر بین زیرگونه‌های ELA دوران کودکی (یعنی، رابطه‌ای، محیطی، زیستی) و رفتار نوع‌دوستانه مشاهده‌شده نوجوانان (یعنی، تخصیص منابع به نفع دیگران) از طریق گزارش‌های والدین درباره همدلی شناختی و عاطفی دوران کودکی بررسی شد. روش‌ها: شرکت‌کنندگان شامل ۲۵۰ نوجوان (۵۰٪ جنسیت مؤنث در بدو تولد؛ ۴۶٪ لاتین، ۱۸٪ سیاه‌پوست، ۱۱/۲٪ سفیدپوست، ۰/۴٪ آسیایی و ۲۴/۴٪ چندنژادی) و والدین آن‌ها بودند که ارزیابی‌های آزمایشگاهی را در سنین ۴، ۸ یا ۱۷ سالگی تکمیل کردند. ELA در چهار سال اول زندگی و همدلی دوران کودکی (۸ سالگی) از طریق گزارش والدین ارزیابی شد، در حالی که رفتار نوع‌دوستانه با استفاده از گزارش معلمان (۸ سالگی) و یک ارزیابی رفتاری مبتنی بر رایانه (۱۷ سالگی) سنجیده شد. نتایج: با کنترل جنسیت اختصاص‌یافته نوجوان، قومیت-نژاد و رفتار نوع‌دوستانه قبلی، تحلیل مسیرها نشان داد که مسیرهای متمایزی در زیرگونه‌های ELA وجود دارد. یک مسیر معنادار از ELA رابطه‌ای به کاهش رفتار نوع‌دوستانه از طریق همدلی عاطفی پایین‌تر میانجی‌گری شد که با چارچوب‌های مبتنی بر نقص در مواجهه با سختی‌ها همسو است. با این حال، مطابق با دیدگاه‌های مبتنی بر قوت، یک مسیر معنادار از ELA زیستی به افزایش رفتار نوع‌دوستانه از طریق همدلی عاطفی بالاتر میانجی‌گری شد. نه ELA محیطی و نه همدلی شناختی با رفتار نوع‌دوستانه ارتباطی نداشتند. نتیجه‌گیری: پژوهش‌های آینده باید عوامل اجتماعی‌سازی و مداخلاتی را که همدلی عاطفی را در میان نوجوانان دارای ELA زیستی و رابطه‌ای افزایش می‌دهند بررسی کنند، در حالی که اشکال مختلف رفتار نوع‌دوستانه (مانند کمک کردن در مقابل دلداری دادن) و سازوکارهای اضافی که ممکن است زیربنای این مسیرهای مشاهده‌شده باشند (مانند فرزندپروری حساس، انگیزش) را نیز مد نظر قرار دهند.

Performance-based assessments (PBAs), like literature reviews, evaluate students’ professional skills (e.g., analytical thinking). However, unclear evaluation criteria in PBAs lead to grading inconsistencies and biased outcomes. This diminishes perceptions of fairness among stakeholders. A possible solution to reduce such inconsistencies is to structure methods (e.g., rubrics). Through an online survey, we collected data on two samples: students ( N = 387) and assessors ( N = 469). Using linear mixed modelling, we analysed their fairness perceptions via three vignettes, that varied assessment structure through the availability of evaluation criteria and a scoring strategy. Structured methods were rated as fairer by both samples. Ethnic minority students rated unstructured and moderately structured methods less fair compared to ethnic majority students. The findings highlight that structuring PBAs improves fairness perceptions, which are especially influenced by students’ ethnic background.

ارزیابی‌های مبتنی بر عملکرد (PBAs)، مانند مرور ادبیات، مهارت‌های حرفه‌ای دانشجویان (مانند تفکر تحلیلی) را ارزیابی می‌کنند. با این حال، نبود معیارهای ارزیابی شفاف در PBAs منجر به ناسازگاری در نمره‌دهی و نتایج جانبدارانه می‌شود. این امر ادراک انصاف را در میان ذی‌نفعان کاهش می‌دهد. یکی از راه‌حل‌های ممکن برای کاهش چنین ناسازگاری‌هایی، ساختارمند کردن روش‌ها (مانند استفاده از روبریک‌ها) است. از طریق یک نظرسنجی آنلاین، داده‌هایی از دو نمونه جمع‌آوری شد: دانشجویان (N = ۳۸۷) و ارزیابان (N = ۴۶۹). با استفاده از مدل‌سازی خطی آمیخته، ادراک انصاف آن‌ها از طریق سه سناریو که ساختار ارزیابی را با توجه به وجود معیارهای ارزیابی و یک راهبرد نمره‌دهی متغیر می‌کرد، تحلیل شد. هر دو نمونه، روش‌های ساختاریافته را منصفانه‌تر ارزیابی کردند. دانشجویان اقلیت قومی، روش‌های غیرساختاریافته و نیمه‌ساختاریافته را نسبت به دانشجویان اکثریت قومی کمتر منصفانه ارزیابی کردند. یافته‌ها نشان می‌دهد که ساختارمند کردن PBAs ادراک انصاف را بهبود می‌بخشد و این ادراک به‌ویژه تحت تأثیر پیشینهٔ قومی دانشجویان قرار دارد.

Background Contamination, when members of a comparison condition receive or are exposed to a treatment under investigation, can bias the direction, statistical significance, and magnitude of treatment effects. Objective This pre-registered study examined whether contamination biased estimates when replicating child maltreatment effects on two established outcomes, externalizing and internalizing behavior problems. Methods A multi-wave, U.S. national probability sample of children and families involved with child protective services ( N = 4000; Age = 0–17.5; Sex = 48% Female; Race = 60% White; Ethnicity = 30% Hispanic). Child maltreatment and comparison conditions were established using official case records and contamination was identified as caregiver-reported maltreatment for those children assigned to the comparison condition. Outcomes were 6-month frequencies of externalizing and internalizing behaviors, represented in T -scores, three years post-maltreatment exposure. Results The prevalence of contamination in this study was 96%. Propensity score analyses that ignored contamination revealed that maltreatment exposure had no impact on externalizing behaviors ( b = 0.28, p = .746) or internalizing behaviors ( b = 0.27, p = .744), failing to replicate prior research. However, propensity score analyses that corrected contamination replicated prior research by generating estimates that were in the expected directions, statistically significant, and moderate to large in effect magnitude for externalizing ( b = 8.72, p = .002, SMD = 0.74) and internalizing behavior problems ( b = 9.96, p < .001, SMD = 0.90). Conclusion Correcting contamination has the potential to improve the replication of child maltreatment effects, strengthening the generalizability of results.

زمینه: آلودگی، زمانی که اعضای گروه مقایسه، درمان مورد بررسی را دریافت می‌کنند یا در معرض آن قرار می‌گیرند، می‌تواند جهت، معناداری آماری و اندازه اثر درمان را دچار سوگیری کند. هدف: این مطالعه از پیش ثبت‌شده بررسی کرد که آیا آلودگی برآوردها را هنگام تکرار اثرات بدرفتاری کودک بر دو پیامد تثبیت‌شده، یعنی مشکلات رفتاری برونی‌سازی و درونی‌سازی، دچار سوگیری می‌کند یا خیر. روش‌ها: نمونه‌ای چندموجی و با احتمال ملی از کودکان و خانواده‌های درگیر با خدمات حمایت از کودک در ایالات متحده (N = 4000؛ سن = ۰ تا ۱۷/۵ سال؛ جنسیت = ۴۸٪ دختر؛ نژاد = ۶۰٪ سفید؛ قومیت = ۳۰٪ اسپانیایی‌تبار) مورد بررسی قرار گرفت. شرایط بدرفتاری کودک و گروه مقایسه با استفاده از سوابق رسمی پرونده‌ها تعیین شد و آلودگی به عنوان گزارش بدرفتاری توسط مراقب برای کودکانی که به گروه مقایسه اختصاص یافته بودند، شناسایی شد. پیامدها، فراوانی شش‌ماهه رفتارهای برونی‌سازی و درونی‌سازی، که به صورت نمرات T سه سال پس از مواجهه با بدرفتاری سنجیده شد، بودند. نتایج: شیوع آلودگی در این مطالعه ۹۶٪ بود. تحلیل‌های نمره تمایل که آلودگی را نادیده گرفتند، نشان دادند که مواجهه با بدرفتاری تأثیری بر رفتارهای برونی‌سازی (b = 0.28, p = .746) یا رفتارهای درونی‌سازی (b = 0.27, p = .744) ندارد و نتوانستند پژوهش‌های پیشین را تکرار کنند. با این حال، تحلیل‌های نمره تمایل که آلودگی را اصلاح کردند، پژوهش‌های پیشین را با ارائه برآوردهایی در جهت مورد انتظار، معنادار از نظر آماری و با اندازه اثر متوسط تا بزرگ برای مشکلات رفتاری برونی‌سازی (b = 8.72, p = .002, SMD = 0.74) و درونی‌سازی (b = 9.96, p < .001, SMD = 0.90) تکرار کردند. نتیجه‌گیری: اصلاح آلودگی می‌تواند تکرار اثرات بدرفتاری کودک را بهبود بخشد و قابلیت تعمیم نتایج را تقویت کند.

Abstract Internalizing problems are prevalent in childhood and are associated with exposure to adverse childhood experiences (ACEs); however, their co-development across childhood remains understudied. Prior research documents sociodemographic disparities (i.e., race/ethnicity, sex, income) in ACE exposure and internalizing problems. The current study examined individual and co-developing trajectories of ACEs and internalizing problems and sociodemographic disparities among 4,655 diverse at-risk youth at ages 3, 5, and 9. Participants were 52.2% boys and racially and ethnically diverse, with 44.7% Black, 22.5% Hispanic, 16.7% Other, and 16.2% White youth. Results showed various trajectories with stable levels of cumulative ACE exposure over time and internalizing problems trajectories that decreased or increased over time. Findings provide some evidence for a dose–response relationship between ACEs and internalizing problems. Youth of Color (φ = 0.26, 0.11, 0.19) and from low-income backgrounds ( ϵ 2 = 0.07–0.09, 0.02, 0.06–0.08) were more likely to be in worse trajectories of ACEs, internalizing problems, and joint trajectories across ages 3, 5, and 9, respectively. Findings underscore the need for culturally responsive trauma-informed interventions and policy-level efforts that target the root cause of inequities.

چکیده مشکلات درونی‌سازی در دوران کودکی شایع هستند و با قرارگیری در معرض تجارب نامطلوب دوران کودکی (ACEs) مرتبط‌اند؛ با این حال، هم‌رشد آن‌ها در سراسر دوران کودکی کمتر مورد مطالعه قرار گرفته است. پژوهش‌های پیشین نابرابری‌های جمعیت‌شناختی (یعنی نژاد/قومیت، جنسیت، درآمد) را در قرارگیری در معرض ACE و مشکلات درونی‌سازی مستند کرده‌اند. مطالعه حاضر مسیرهای فردی و هم‌رشد ACEها و مشکلات درونی‌سازی و نابرابری‌های جمعیت‌شناختی را در میان ۴٬۶۵۵ نوجوان متنوع و در معرض خطر در سنین ۳، ۵ و ۹ سالگی بررسی کرد. شرکت‌کنندگان شامل ۵۲٫۲٪ پسر و از نظر نژادی و قومی متنوع بودند: ۴۴٫۷٪ سیاه‌پوست، ۲۲٫۵٪ اسپانیایی‌تبار، ۱۶٫۷٪ سایر و ۱۶٫۲٪ سفیدپوست. نتایج مسیرهای مختلفی را با سطوح پایدار قرارگیری تجمعی در معرض ACEها در طول زمان و مسیرهای مشکلات درونی‌سازی که در طول زمان کاهش یا افزایش می‌یافتند، نشان داد. یافته‌ها شواهدی برای رابطه دوز–پاسخ بین ACEها و مشکلات درونی‌سازی ارائه می‌دهد. نوجوانان رنگین‌پوست (φ = 0.26, 0.11, 0.19) و نوجوانان با پیشینه درآمد پایین (ϵ 2 = 0.07–0.09, 0.02, 0.06–0.08) به احتمال بیشتری در مسیرهای نامطلوب‌تر ACEها، مشکلات درونی‌سازی و مسیرهای مشترک در سنین ۳، ۵ و ۹ سال قرار داشتند. یافته‌ها بر ضرورت مداخلات مبتنی بر تروما با پاسخ فرهنگی و تلاش‌های سیاست‌گذاری که علت ریشه‌ای نابرابری‌ها را هدف قرار می‌دهند، تأکید می‌کند.

Background Agricultural workers face some of the highest suicide rates in the United States, yet limited research has examined suicide among immigrant and migrant farmworkers (IMFs), a population recognized as particularly vulnerable within occupational health surveillance priorities. This study examined circumstances contributing to suicide among IMFs and compared these to circumstances among U.S.-born farmworkers using National Violent Death Reporting System (NVDRS) data. Methods This multiple methods study used NVDRS data from 2013 to 2023, restricted to decedents in agricultural worker occupations (SOC Minor Group 45–2000) who died by suicide. Decedents were classified as IMFs (foreign-born) or U.S.-born based on birthplace. Bivariate analyses examined associations between nativity and reported circumstances preceding suicide, followed by multivariable logistic regression adjusted for age, sex, race, ethnicity, marital status, and education. A single-author qualitative analysis of investigative narratives, using an iterative inductive coding process with peer debriefing as a rigor check, identified themes describing IMF suicide circumstances. Results Of 1,162 decedents, 17% ( n = 201) were foreign-born. IMFs were older, more likely male, more likely Hispanic, and had lower educational attainment than U.S.-born decedents. IMFs were less likely to die by firearm (22% vs. 57%) and more likely to die by hanging/strangulation/suffocation (64% vs. 30%). In adjusted analysis, Hispanic ethnicity (OR = 0.014), older age (OR = 0.961), and being married (OR = 0.366) were associated with lower odds, while firearm method (OR = 2.126) was associated with higher odds, of U.S.-born status. Investigative documentation completeness did not differ significantly by nativity. Qualitative analysis identified four themes: stigma and avoidance of mental health care; violent and conflictual intimate relationships; substance use and associated familial shame; and immigration-related vulnerability and compounded isolation. Conclusion IMFs experience intersectional stressors—including immigration-related vulnerability, stigma, and isolation—that shape suicide risk in ways distinct from U.S.-born farmworkers, and that align with constructs of thwarted belongingness and perceived burdensomeness from the Interpersonal-Psychological Theory of Suicide. Predominant use of hanging/strangulation among IMFs highlights limitations of conventional lethal means restriction strategies for this population. Culturally responsive, community-based, and workplace interventions—including stigma reduction, social connection programming, and multilingual lethal means safety messaging—are needed to address suicide risk among this underrecognized and vulnerable occupational group.

زمینه: کارگران کشاورزی با یکی از بالاترین نرخ‌های خودکشی در ایالات متحده مواجه هستند، اما پژوهش‌های محدودی به بررسی خودکشی در میان کارگران مهاجر و فصلی کشاورزی (IMFs) پرداخته‌اند؛ جمعیتی که به عنوان گروهی به‌ویژه آسیب‌پذیر در اولویت‌های پایش سلامت شغلی شناخته می‌شود. این مطالعه به بررسی شرایط مؤثر بر خودکشی در میان IMFs و مقایسه آن با شرایط کارگران کشاورزی متولد ایالات متحده با استفاده از داده‌های سامانه ملی گزارش‌دهی مرگ‌های خشونت‌آمیز (NVDRS) پرداخته است. روش‌ها: این مطالعه با روش‌های ترکیبی از داده‌های NVDRS طی سال‌های ۲۰۱۳ تا ۲۰۲۳ استفاده کرد که به متوفیان با شغل کارگر کشاورزی (SOC Minor Group 45–2000) که بر اثر خودکشی فوت کرده‌اند، محدود شد. متوفیان بر اساس محل تولد به عنوان IMF (متولد خارج) یا متولد ایالات متحده طبقه‌بندی شدند. تحلیل‌های دو متغیره ارتباط بین محل تولد و شرایط گزارش‌شده پیش از خودکشی را بررسی کرد و سپس رگرسیون لجستیک چندمتغیره با تعدیل برای سن، جنس، نژاد، قومیت، وضعیت تأهل و تحصیلات انجام شد. تحلیل کیفی روایات تحقیقی توسط یک نویسنده، با استفاده از فرایند کدگذاری استقرایی تکرارشونده و بازبینی همتایان به عنوان کنترل دقت، مضامینی را که شرایط خودکشی IMFها را توصیف می‌کردند شناسایی کرد. یافته‌ها: از میان ۱٬۱۶۲ متوفی، ۱۷٪ (n = 201) متولد خارج بودند. IMFها مسن‌تر، بیشتر مرد، بیشتر با قومیت اسپانیایی و دارای سطح تحصیلات پایین‌تر نسبت به متوفیان متولد ایالات متحده بودند. IMFها کمتر با سلاح گرم (۲۲٪ در مقابل ۵۷٪) و بیشتر با حلق‌آویز/خفگی/انسداد تنفسی (۶۴٪ در مقابل ۳۰٪) فوت کرده بودند. در تحلیل تعدیل‌شده، قومیت اسپانیایی (OR = 0.014)، سن بالاتر (OR = 0.961) و متأهل بودن (OR = 0.366) با احتمال کمتر و روش سلاح گرم (OR = 2.126) با احتمال بیشتر وضعیت متولد ایالات متحده همراه بود. کامل بودن مستندسازی تحقیقی بر اساس محل تولد تفاوت معناداری نداشت. تحلیل کیفی چهار مضمون را شناسایی کرد: انگ و اجتناب از مراقبت سلامت روان؛ روابط صمیمی خشونت‌آمیز و پرتنش؛ مصرف مواد و شرم خانوادگی مرتبط؛ و آسیب‌پذیری مهاجرتی و انزوای مضاعف. نتیجه‌گیری: IMFها با فشارهای تلاقی‌یافته‌ای از جمله آسیب‌پذیری مهاجرتی، انگ و انزوا مواجه هستند که خطر خودکشی را به شیوه‌هایی متمایز از کارگران کشاورزی متولد ایالات متحده شکل می‌دهد و با مفاهیم تعلق ناکام و سربار ادراک‌شده از نظریه بین‌فردی-روانشناختی خودکشی هم‌راستا است. شیوع بالای استفاده از حلق‌آویز/خفگی در میان IMFها محدودیت‌های راهبردهای متعارف محدودسازی ابزارهای کشنده را برای این جمعیت برجسته می‌کند. مداخلات پاسخگو به فرهنگ، مبتنی بر جامعه و محیط کار ـ از جمله کاهش انگ، برنامه‌های ارتباط اجتماعی و پیام‌رسانی ایمنی ابزارهای کشنده به چند زبان ـ برای کاهش خطر خودکشی در این گروه شغلی کمتر شناخته‌شده و آسیب‌پذیر ضروری است.

OBJECTIVE: Prior evidence suggests that people from racial/ethnic minority (REM) groups experience greater psychological distress, especially if they are isolated from their cultural ingroup. This study examined associations between REM status and psychological symptoms measured before and after therapy, as well as interactions with neighbourhood-level REM density. METHOD: Electronic health records from 130,857 patients who accessed psychological interventions in primary care services in England were analyzed. Pre- and post-treatment depression (PHQ-9), anxiety (GAD-7) and functional impairment measures (WSAS) were linked to individual-level and neighbourhood-level demographic and socioeconomic data. Multilevel (mixed effect) models were used to examine associations between individual and neighbourhood socioeconomic variables with available measures of psychological distress. RESULTS: Specific (rather than all) REM groups had higher indices of psychological distress, and there was little evidence of a moderating effect of neighbourhood ethnic density in the hypothesized direction. After controlling for socioeconomic variables, consistently higher indices of distress before and after therapy were evident for patients from White-other, Pakistani, Bangladeshi, and "Other" backgrounds. CONCLUSIONS: Mental health inequalities are evident for people from specific REM groups.

هدف: شواهد پیشین نشان می‌دهد که افراد متعلق به گروه‌های اقلیت نژادی/قومی (REM) پریشانی روان‌شناختی بیشتری را تجربه می‌کنند، به‌ویژه اگر از گروه فرهنگی خود جدا باشند. این مطالعه ارتباط بین وضعیت REM و نشانه‌های روان‌شناختی اندازه‌گیری‌شده پیش و پس از درمان، همچنین تعامل با تراکم REM در سطح محله را بررسی کرد. روش: پرونده‌های سلامت الکترونیک ۱۳۰٬۸۵۷ بیمار که به مداخلات روان‌شناختی در خدمات مراقبت اولیه در انگلستان دسترسی داشتند، تحلیل شد. سنجه‌های افسردگی (PHQ-9)، اضطراب (GAD-7) و اختلال عملکرد (WSAS) پیش و پس از درمان با داده‌های جمعیت‌شناختی و اجتماعی‌اقتصادی در سطح فردی و محله‌ای پیوند داده شد. مدل‌های چندسطحی (اثر مختلط) برای بررسی ارتباط متغیرهای اجتماعی‌اقتصادی فردی و محله‌ای با سنجه‌های موجود پریشانی روان‌شناختی به‌کار رفت. نتایج: گروه‌های خاص (نه همه) REM شاخص‌های بالاتری از پریشانی روان‌شناختی داشتند و شواهد اندکی از اثر تعدیل‌کننده تراکم قومی محله در جهت فرض‌شده وجود داشت. پس از کنترل متغیرهای اجتماعی‌اقتصادی، شاخص‌های بالاتر و مداوم پریشانی پیش و پس از درمان برای بیماران با پیشینه White-other، پاکستانی، بنگلادشی و «سایر» مشاهده شد. نتیجه‌گیری: نابرابری‌های سلامت روان برای افراد متعلق به گروه‌های خاص REM مشهود است.

Introduction Historical trauma refers to large-scale distressing or life-threatening events experienced collectively by a group with a shared identity, such as ethnicity or nationality, which have intergenerational psychological impacts. Although many Asian American families immigrated to the US as a result of such events, little research has been conducted on Asian American experiences of historical trauma, particularly in terms of how immigrant parents communicate about their past trauma with their children. This study aimed to investigate what adult Asian American children of immigrants learn about their family history and how intergenerational communication about historical trauma takes place in Asian American immigrant families. Methods Twenty Asian American adult children of immigrants completed qualitative interviews about their families' immigration histories and their experiences of intergenerational communication about historical trauma. Interviews were analyzed using thematic analysis. Results Four themes were identified: (1) Family History Related to Historical Trauma, (2) Communication About the Past, (3) Silence About the Past, and (4) Psychological Meaning-Making. Participants reported varied levels of knowledge about family and ethnic group history and varied degrees of engagement in intergenerational communication about historical trauma in their families. While most participants had some knowledge of their families' pre-immigration historical trauma, their family members' willingness to discuss the past ranged widely. Limited communication or silence about historical trauma were common, and participants were often reluctant to ask their relatives about the past due to concern about upsetting them. However, some contexts, such as school assignments related to family history, extended family gatherings, and engaging with relevant media, helped facilitate communication. Discussion This study provides an initial description of how intergenerational communication about historical trauma takes place in Asian American immigrant families. The results are consistent with the small body of previous research on intergenerational communication in Asian American immigrant families and elucidate new aspects and dynamics of this communication. Findings point to the need for further study of the experiences of under-researched Asian American groups and how intergenerational communication about historical trauma can be most beneficial in Asian American immigrant families.

مقدمه: تروماهای تاریخی به رویدادهای گسترده، ناراحت‌کننده یا تهدیدکننده زندگی اشاره دارد که به‌طور جمعی توسط گروهی با هویت مشترک، مانند قومیت یا ملیت، تجربه می‌شوند و پیامدهای روان‌شناختی بین‌نسلی دارند. اگرچه بسیاری از خانواده‌های آسیایی‌تبار آمریکایی در نتیجه چنین رویدادهایی به ایالات متحده مهاجرت کرده‌اند، پژوهش‌های اندکی درباره تجربه‌های آسیایی‌تباران آمریکایی از تروماهای تاریخی، به‌ویژه در زمینه نحوه ارتباط والدین مهاجر درباره تروماهای گذشته با فرزندانشان، انجام شده است. هدف این مطالعه بررسی این بود که فرزندان بالغ آسیایی‌تبار آمریکایی مهاجران چه چیزهایی درباره تاریخچه خانوادگی خود می‌آموزند و ارتباط بین‌نسلی درباره تروماهای تاریخی در خانواده‌های مهاجر آسیایی‌تبار آمریکایی چگونه صورت می‌گیرد. روش‌ها: بیست نفر از فرزندان بالغ آسیایی‌تبار آمریکایی مهاجران در مصاحبه‌های کیفی درباره تاریخچه مهاجرت خانواده‌هایشان و تجربه‌هایشان از ارتباط بین‌نسلی درباره تروماهای تاریخی شرکت کردند. مصاحبه‌ها با استفاده از تحلیل تماتیک مورد بررسی قرار گرفتند. یافته‌ها: چهار تم شناسایی شد: (۱) تاریخچه خانوادگی مرتبط با تروماهای تاریخی، (۲) ارتباط درباره گذشته، (۳) سکوت درباره گذشته و (۴) معناپردازی روان‌شناختی. شرکت‌کنندگان سطوح متفاوتی از آگاهی نسبت به تاریخچه خانوادگی و گروه قومی خود و درجات مختلفی از مشارکت در ارتباط بین‌نسلی درباره تروماهای تاریخی در خانواده‌هایشان را گزارش کردند. اگرچه اکثر شرکت‌کنندگان تا حدی از تروماهای تاریخی پیش از مهاجرت خانواده‌هایشان اطلاع داشتند، میزان تمایل اعضای خانواده به بحث درباره گذشته بسیار متفاوت بود. ارتباط محدود یا سکوت درباره تروماهای تاریخی رایج بود و شرکت‌کنندگان اغلب به دلیل نگرانی از ناراحت کردن بستگانشان، تمایلی به پرسش درباره گذشته نداشتند. با این حال، برخی زمینه‌ها مانند تکالیف مدرسه مرتبط با تاریخچه خانواده، گردهمایی‌های فامیلی و تعامل با رسانه‌های مرتبط، به تسهیل ارتباط کمک می‌کرد. بحث: این مطالعه توصیف اولیه‌ای از نحوه وقوع ارتباط بین‌نسلی درباره تروماهای تاریخی در خانواده‌های مهاجر آسیایی‌تبار آمریکایی ارائه می‌دهد. نتایج با بدنه محدود پژوهش‌های پیشین درباره ارتباط بین‌نسلی در خانواده‌های مهاجر آسیایی‌تبار آمریکایی همسو است و جنبه‌ها و پویایی‌های جدیدی از این ارتباط را روشن می‌کند. یافته‌ها بر ضرورت پژوهش بیشتر درباره تجربه‌های گروه‌های کمتر مورد مطالعه آسیایی‌تبار آمریکایی و چگونگی سودمند بودن ارتباط بین‌نسلی درباره تروماهای تاریخی در خانواده‌های مهاجر آسیایی‌تبار آمریکایی تأکید دارد.

Mood follows a well-documented circadian rhythm. Sleep timing and duration are similarly shaped by biological and social factors. However, large-scale, real-world data on how these patterns vary across demographic groups remain limited. Prior studies often rely on laboratory data or social media linguistic analysis, which lack direct self-reports. This study examines hourly, weekly, and demographic trends in mood and sleep duration reports using one of the largest online datasets of directly self-reported behavioral health: 468,092 Lumosity users (aged 20–79) who reported daily mood (−2 to +2 scale) and sleep duration (≤5–9 + hours). We assessed variation by time of day, day of week, and interactions of age, gender, and race/ethnicity using ANOVA and linear regression. Mood was higher among users reporting in the afternoon and evening, and lower from late night through morning. Mood showed a U-shaped pattern with age, consistent throughout the week, and longer sleep duration was linked to better mood reports throughout the day and week. Sleep duration varied by time of report and by day of week, with longer durations in the afternoon/evening and on weekends. Women reported longer sleep overall, Black users reported shorter sleep, and sleep duration declined from young adulthood through midlife before rising slightly among older users. Higher mood was associated with longer sleep, and the weekday-weekend mood difference was larger among users reporting longer sleep. These findings demonstrate the value of large-scale digital data for public health insight, highlighting demographic disparities in sleep and the importance of midlife as a key intervention period. Because the sample is likely skewed toward higher educational attainment and health engagement, disparity estimates may understate true population-level differences. The late-night peak in negative affect aligns with literature on nocturnal suicide risk, though this nonclinical sample cannot directly speak to clinical risk or crisis-service need.

خلق و خو از یک ریتم شبانه‌روزی مستند پیروی می‌کند. زمان‌بندی و مدت خواب نیز به طور مشابه تحت تأثیر عوامل زیستی و اجتماعی قرار دارند. با این حال، داده‌های واقعی و گسترده درباره چگونگی تغییر این الگوها در میان گروه‌های جمعیت‌شناختی همچنان محدود است. مطالعات پیشین اغلب به داده‌های آزمایشگاهی یا تحلیل زبانی شبکه‌های اجتماعی متکی هستند که فاقد خودگزارش‌دهی مستقیم می‌باشند. این مطالعه روندهای ساعتی، هفتگی و جمعیت‌شناختی در گزارش‌های خلق و مدت خواب را با استفاده از یکی از بزرگ‌ترین مجموعه داده‌های آنلاین سلامت رفتاری با خودگزارش‌دهی مستقیم بررسی می‌کند: ۴۶۸٬۰۹۲ کاربر Lumosity (در بازه سنی ۲۰ تا ۷۹ سال) که روزانه خلق (در مقیاس −۲ تا +۲) و مدت خواب (۵ ساعت یا کمتر تا ۹ ساعت و بیشتر) را گزارش کردند. ما تغییرات را بر اساس زمان روز، روز هفته و تعاملات سن، جنسیت و نژاد/قومیت با استفاده از تحلیل واریانس (ANOVA) و رگرسیون خطی ارزیابی کردیم. خلق در میان کاربرانی که در بعدازظهر و عصر گزارش داده‌اند بالاتر و از نیمه‌شب تا صبح پایین‌تر بود. خلق الگوی U شکلی با سن نشان داد که در طول هفته ثابت بود و مدت خواب طولانی‌تر با گزارش‌های خلق بهتر در سراسر روز و هفته همراه بود. مدت خواب بر اساس زمان گزارش و روز هفته متفاوت بود، به طوری که در بعدازظهر/عصر و آخر هفته‌ها مدت خواب طولانی‌تر بود. زنان به طور کلی خواب طولانی‌تری گزارش کردند، کاربران سیاه‌پوست خواب کوتاه‌تری گزارش کردند و مدت خواب از اوایل بزرگسالی تا میانسالی کاهش یافت و سپس در میان کاربران مسن‌تر اندکی افزایش یافت. خلق بالاتر با خواب طولانی‌تر همراه بود و تفاوت خلق بین روزهای هفته و آخر هفته در میان کاربرانی که خواب طولانی‌تری گزارش کردند بیشتر بود. این یافته‌ها ارزش داده‌های دیجیتال گسترده را برای بینش سلامت عمومی نشان می‌دهد و بر نابرابری‌های جمعیت‌شناختی در خواب و اهمیت میانسالی به عنوان دوره‌ای کلیدی برای مداخله تأکید می‌کند. از آنجا که نمونه احتمالاً به سمت تحصیلات بالاتر و مشارکت بیشتر در سلامت گرایش دارد، برآورد نابرابری‌ها ممکن است تفاوت‌های واقعی در سطح جمعیت را کمتر از واقعیت نشان دهد. اوج خلق منفی در نیمه‌شب با ادبیات مربوط به خطر خودکشی شبانه همسو است، اگرچه این نمونه غیر بالینی نمی‌تواند مستقیماً درباره خطر بالینی یا نیاز به خدمات بحران اظهار نظر کند.