The training of the medical student articulated with the One Health approach and science, technology and society, constitute theoretical references to understand the health-disease process. This review article establishes the objective of arguing the epistemology of the One Health, science, technology and society approaches in Biomedical Basic Sciences. To do this, a search of scientific literature was carried out in the Scopus, SciELO and DOAJ databases, using search engines and Boolean operators. The key words used: One Health, science, technology and society. Original, review and excerpt articles were consulted, mostly from the last five years. A total of 31 references were selected. It can be said that the One Health approach and science, technology and society in the Basic Biomedical Sciences constitute fundamental pillars of the political, economic, cultural and social development of the country. The information obtained allowed us to base the epistemology of these approaches and the integration with Basic Biomedical Sciences for the training of future doctors. The results reveal the importance of these approaches contextualized with health problems that transcend the classroom context to strengthen critical thinking, the development of cognitive, technological, and social skills necessary to face health challenges.
آموزش دانشجویان پزشکی با رویکرد یک سلامت و علم، فناوری و جامعه، به عنوان مراجع نظری برای درک فرآیند سلامت-بیماری عمل می‌کنند. این مقاله مروری هدف خود را بر استدلال در مورد معرفت‌شناسی رویکردهای یک سلامت، علم، فناوری و جامعه در علوم پایه بیومدیکال قرار می‌دهد. برای این منظور، جستجوی ادبیات علمی در پایگاه‌های داده اسکوپوس، سای‌الو و دوج انجام شد و از موتورهای جستجو و عملگرهای بولی استفاده گردید. کلیدواژه‌های مورد استفاده عبارت بودند از: یک سلامت، علم، فناوری و جامعه. مقالات اصلی، مروری و گزینش‌شده، عمدتاً مربوط به پنج سال اخیر، مورد بررسی قرار گرفتند. در مجموع ۳۱ مرجع انتخاب شدند. می‌توان گفت که رویکرد یک سلامت و علم، فناوری و جامعه در علوم پایه بیومدیکال، ستون‌های اساسی توسعه سیاسی، اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی کشور را تشکیل می‌دهند. اطلاعات به‌دست‌آمده به ما امکان داد تا معرفت‌شناسی این رویکردها و ادغام آن‌ها با علوم پایه بیومدیکال را برای آموزش پزشکان آینده پایه‌ریزی کنیم. نتایج اهمیت این رویکردها را در بافت مشکلات سلامتی که از فضای کلاس درس فراتر می‌روند، برای تقویت تفکر انتقادی و توسعه مهارت‌های شناختی، فناوری و اجتماعی لازم برای مواجهه با چالش‌های سلامت آشکار می‌سازد.
Large language models (LLMs) are increasingly used in dental education, but research has focused mainly on answer accuracy. Whether LLMs can identify the cognitive demand of examination items remains unclear. This study evaluated LLM classification fidelity for endodontic multiple-choice questions (MCQs) across three educational taxonomies and compared four publicly accessible models. Two hundred endodontic MCQs from the Turkish Dentistry Specialty Examination (DUS, 2012–2025) were classified by ChatGPT, Gemini, Kimi, and DeepSeek according to Revised Bloom’s Taxonomy, the SOLO Taxonomy, and Miller’s Pyramid. A three-layer expert consensus procedure comprising calibration training, procedural audit, and structured joint deliberation established the expert consensus reference standard. Agreement was assessed using weighted Cohen’s kappa (κw) with bootstrap 95% confidence intervals; classification performance was evaluated using accuracy and macro-averaged F1. Inter-model differences in item-level accuracy were tested using Cochran’s Q with Kendall’s W, followed by Holm–Bonferroni-corrected pairwise McNemar tests. For Revised Bloom’s Taxonomy, Gemini (κw=0.676) and DeepSeek (κw=0.667) achieved substantial agreement, while Kimi (κw=0.428) and ChatGPT (κw=0.365) performed lower. For SOLO, Gemini achieved substantial agreement (κw=0.622), while the remaining models showed moderate agreement. For Miller’s Pyramid, agreement did not exceed fair, with ChatGPT highest (κw=0.372). Inter-model differences were significant for all three taxonomies (all p<0.001). ChatGPT ranked lowest for Revised Bloom and SOLO but highest for Miller. Revised Bloom levels of expert consensus reference standard increased significantly across examination years (Spearman ρ=0.301, p<0.001). LLMs showed meaningful classification fidelity for Revised Bloom and SOLO taxonomies, particularly Gemini and DeepSeek, but performance for Miller’s Pyramid remained weak. Bloom, SOLO, and Miller should not be treated as interchangeable frameworks, and LLM selection should be tailored to the taxonomy and assessment purpose. Answer accuracy and taxonomy classification fidelity represent distinct capabilities that warrant independent evaluation.
Purpose This study examined the global landscape of mental health literacy (MHL) education for health professions students, focusing on publication trends, intervention designs, pedagogical approaches, MHL domains addressed, evaluation methods, and contextual influences. Methods Following PRISMA-ScR guidelines, an Evidence and Gap Mapping (EGM) scoping review was conducted to identify and visually synthesize MHL education interventions. Searches were conducted in PubMed, Embase, Scopus, Web of Science, EBSCOhost (including CINAHL, PsycINFO, and ERIC), and APA PsycArticles (February 1997-May 2025). The included studies involved pre-licensure health professions students and implemented structured educational interventions explicitly targeting MHL domains. The data were extracted using a standardized framework and analyzed through descriptive synthesis and visual mapping to identify research clusters and gaps. PROSPERO registration: CRD420251050891. Results Fifty-five studies met the inclusion criteria for this review. Notably, the number of publications increased significantly after 2016, with most of the evidence coming from Europe, the Western Pacific, and the Americas, while representation from the African and Eastern Mediterranean regions was limited. Quasi-experimental designs were the most common, characterized by short-term, classroom-based interventions primarily targeting specific professions, particularly nursing and medicine. Although traditional didactic teaching methods remained prevalent, experiential strategies such as simulation, role-play, and reflective practices were increasingly adopted. Within the existing body of evidence, interventions predominantly emphasized knowledge, attitudes, and confidence, whereas skills development, behavioral change, self-awareness, and help-seeking were less consistently addressed. Furthermore, evaluations mostly relied on short-term, self-reported outcomes, with few studies examining behavioral change or long-term impacts. Conclusions MHL education for future health professionals is expanding but remains unevenly distributed, pedagogically conservative, and methodologically limited. Advancing the field will require longitudinal, theory-informed, and experiential approaches, stronger evaluation designs, integration of lived-experience perspectives, and targeted capacity-building in low- and middle-income settings.
The flipped classroom (FC) model has obtained collective attention in medical education for its potential to enhance student engagement, active learning, and knowledge retention.This study systematically reviews the report on flipped classrooms in medical education using the Preferred Reporting Items for Systematic reviews and Meta- Analyses (PRISMA) framework. Articles were retrieved from reputable databases, including PubMed, Medline, OVID, ACM, ScienceDirect, Taylor & Francis, MDPI, SAGE, SpringerLink, Wiley, IEEE Xplore, and Google Scholar.The 34 studies were identified exploring flipped classroom teaching approaches to enhance medical education. Review focuses on the tools and technologies employed such as video creation, learning management systems, podcasts, online assessments, and collaborative platforms as well as pedagogical strategies implemented across medical courses.This study focused on flipped learning in higher education. Future research should examine its application in other educational settings, including schools, vocational, technical, and professional training. Emerging technologies such as artificial intelligence and augmented reality warrant investigation for their impact on student engagement and learning outcomes across disciplines. Further studies should also explore the influence of cultural and geographical factors on flipped classroom implementation and effectiveness. Additionally, research is needed to determine how flipped classroom activities can be tailored to specific learning objectives, student needs, and subject areas. Finally, longitudinal studies are recommended to assess the long- term effects of flipped learning on student achievement, retention, and academic success.
مدل کلاس معکوس (FC) به دلیل پتانسیل آن در افزایش مشارکت دانشجویان، یادگیری فعال و حفظ دانش، توجه جمعی را در آموزش پزشکی به خود جلب کرده است. این مطالعه به‌صورت نظام‌مند گزارش‌های مربوط به کلاس‌های معکوس در آموزش پزشکی را با استفاده از چارچوب آیتم‌های ترجیحی برای گزارش مرورهای نظام‌مند و متاآنالیزها (PRISMA) مرور می‌کند. مقالات از پایگاه‌های داده معتبر از جمله PubMed، Medline، OVID، ACM، ScienceDirect، Taylor & Francis، MDPI، SAGE، SpringerLink، Wiley، IEEE Xplore و Google Scholar بازیابی شدند. در مجموع ۳۴ مطالعه شناسایی شد که رویکردهای تدریس کلاس معکوس را برای ارتقای آموزش پزشکی بررسی کرده‌اند. این مرور بر ابزارها و فناوری‌های به‌کاررفته مانند تولید ویدئو، سامانه‌های مدیریت یادگیری، پادکست‌ها، ارزیابی‌های آنلاین و پلتفرم‌های همکاری و همچنین راهبردهای آموزشی اجراشده در دوره‌های پزشکی تمرکز دارد. این مطالعه بر یادگیری معکوس در آموزش عالی متمرکز بود. پژوهش‌های آتی باید کاربرد آن را در سایر محیط‌های آموزشی از جمله مدارس، آموزش‌های فنی‌وحرفه‌ای و تخصصی بررسی کنند. فناوری‌های نوظهوری مانند هوش مصنوعی و واقعیت افزوده شایسته بررسی برای تأثیر آن‌ها بر مشارکت دانشجویان و پیامدهای یادگیری در رشته‌های مختلف هستند. مطالعات بیشتر همچنین باید تأثیر عوامل فرهنگی و جغرافیایی بر اجرای کلاس معکوس و اثربخشی آن را بررسی کنند. علاوه بر این، پژوهش‌هایی لازم است تا مشخص شود چگونه فعالیت‌های کلاس معکوس می‌تواند متناسب با اهداف یادگیری خاص، نیازهای دانشجویان و حوزه‌های موضوعی تنظیم شود. در نهایت، مطالعات طولی برای ارزیابی اثرات بلندمدت یادگیری معکوس بر پیشرفت، ماندگاری و موفقیت تحصیلی دانشجویان توصیه می‌شود.
The Papua New Guinea Psychiatric Association (PNGPA) was inaugurated in 1979. The Association’s objectives are to promote mental health care, advance psychiatric training and transcultural psychiatry, and advocate for the interests of mental health professionals. Psychiatric training started at the University of Papua New Guinea’s undergraduate medical school in 1987. The Master of Medicine in Psychiatry began in 1989 and has produced 11 PNG graduates. Major achievements of PNGPA include improving the training of primary health care workers, publishing a national management guide, and contributing to mental health policy. PNGPA is a member of the World Psychiatric Association. Despite this progress, the psychiatric workforce is still insufficient. Expanding services will require improved recognition and support from government.
انجمن روان‌پزشکی پاپوآ گینه نو (PNGPA) در سال ۱۹۷۹ تأسیس شد. اهداف این انجمن ارتقای مراقبت سلامت روان، پیشبرد آموزش روان‌پزشکی و روان‌پزشکی میان‌فرهنگی و حمایت از منافع حرفه‌ای‌های سلامت روان است. آموزش روان‌پزشکی از سال ۱۹۸۷ در دانشکده پزشکی دانشگاه پاپوآ گینه نو در مقطع کارشناسی آغاز شد. دوره کارشناسی ارشد پزشکی در روان‌پزشکی از سال ۱۹۸۹ شروع شد و تاکنون ۱۱ فارغ‌التحصیل از پاپوآ گینه نو داشته است. از دستاوردهای مهم PNGPA می‌توان به بهبود آموزش کارکنان مراقبت سلامت اولیه، انتشار راهنمای ملی مدیریت و مشارکت در سیاست‌گذاری سلامت روان اشاره کرد. PNGPA عضو انجمن جهانی روان‌پزشکی است. با وجود این پیشرفت‌ها، نیروی انسانی روان‌پزشکی همچنان ناکافی است. گسترش خدمات نیازمند شناسایی و حمایت بیشتر از سوی دولت خواهد بود.
Purpose: To compare the learning outcomes, learner engagement, and student satisfaction associated with team-based decision learning (TBDL), an adaptation of team-based learning, and small group discussion supplemented by a mini-interactive lecture (SGD-MIL) for teaching National Health Programmes to Phase III Bachelor of Medicine and Bachelor of Surgery (MBBS) students.Methods: A non-randomised quasi-experimental crossover study was conducted among 56 Phase III MBBS students at Government Medical College, Ernakulam, India across six National Health Programme topics.Students received TBDL for three topics and SGD-MIL for three other topics, with the teaching method reversed in the other posting batch.Immediate post-test scores were analysed topic-wise, and a linear mixed-effects model was used to estimate the overall effect of teaching method while accounting for differences across topics and repeated observations within students; teaching method and topic were included as fixed effects, with student specified as a random intercept.Short-term retention, learner engagement, and satisfaction were also assessed.Results: TBDL produced higher immediate post-test scores for the National Tuberculosis Elimination Programme (NTEP), National AIDS Control Programme (NACP), and Reproductive and Child Health (RCH), but not for the National Programme for Prevention and Control of Non-Communicable Diseases (NP-NCD), National Vector Borne Disease Control Programme on Malaria (NVBDCP -Malaria), or National Vector Borne Disease Control Programme on Vector Borne Diseases Other Than Malaria (NVBDCP -Other VBDs).In a mixed-effects model using 296 scores from 55 students, the adjusted mean was 1.07 points higher with TBDL (95% CI: 0.53-1.61;P < 0.001), with a significant teaching method × topic interaction (P < 0.001).Short-term retention did not differ (P = 0.721), while TBDL was associated with higher engagement across all five domains.Conclusion: TBDL improved immediate learning for selected National Health Programme topics and consistently enhanced learner engagement, while short-term retention was comparable between methods.These findings support TBDL as a complementary, decision-oriented strategy for selected community medicine topics, particularly where learners must apply programme knowledge to realistic implementation decisions.
هدف: مقایسه پیامدهای یادگیری، میزان درگیری یادگیرندگان و رضایت دانشجویان در ارتباط با یادگیری تصمیم‌محور مبتنی بر تیم (TBDL)، که اقتباسی از یادگیری مبتنی بر تیم است، و بحث گروهی کوچک همراه با سخنرانی کوچک تعاملی (SGD-MIL) برای آموزش برنامه‌های ملی سلامت به دانشجویان فاز سوم دوره کارشناسی پزشکی (MBBS). روش‌ها: یک مطالعه نیمه‌تجربی متقاطع غیرتصادفی در میان ۵۶ دانشجوی فاز سوم MBBS در دانشکده پزشکی دولتی ارناکولام، هند، در شش موضوع برنامه ملی سلامت انجام شد. دانشجویان برای سه موضوع TBDL و برای سه موضوع دیگر SGD-MIL دریافت کردند و در گروه دیگر، روش تدریس معکوس شد. نمرات آزمون بلافاصله پس از آموزش به تفکیک موضوع تحلیل شد و برای برآورد اثر کلی روش تدریس با در نظر گرفتن تفاوت‌های موضوعی و مشاهدات تکراری درون دانشجویان، از مدل خطی اثرات مختلط استفاده گردید؛ روش تدریس و موضوع به عنوان اثرات ثابت و دانشجو به عنوان انترسپت تصادفی لحاظ شد. نگهداری کوتاه‌مدت، میزان درگیری یادگیرندگان و رضایت نیز ارزیابی شد. نتایج: TBDL نمرات بالاتری در آزمون بلافاصله پس از آموزش برای برنامه حذف سل (NTEP)، برنامه کنترل ایدز ملی (NACP) و سلامت باروری و کودک (RCH) ایجاد کرد، اما برای برنامه ملی پیشگیری و کنترل بیماری‌های غیرواگیر (NP-NCD)، برنامه کنترل بیماری‌های منتقله از ناقلین ملی در مورد مالاریا (NVBDCP -Malaria) یا سایر بیماری‌های منتقله از ناقلین غیر از مالاریا (NVBDCP -Other VBDs) چنین نبود. در مدل اثرات مختلط با استفاده از ۲۹۶ نمره از ۵۵ دانشجو، میانگین تعدیل‌شده با TBDL به میزان ۱٫۰۷ نمره بالاتر بود (۹۵٪ CI: ۰٫۵۳ تا ۱٫۶۱؛ P < ۰٫۰۰۱) و تعامل معناداری بین روش تدریس و موضوع مشاهده شد (P < ۰٫۰۰۱). نگهداری کوتاه‌مدت تفاوتی نداشت (P = ۰٫۷۲۱)، در حالی که TBDL با درگیری بیشتر یادگیرندگان در هر پنج حوزه همراه بود. نتیجه‌گیری: TBDL یادگیری فوری را برای برخی موضوعات برنامه ملی سلامت بهبود بخشید و به طور مستمر درگیری یادگیرندگان را افزایش داد، در حالی که نگهداری کوتاه‌مدت بین روش‌ها مشابه بود. این یافته‌ها از TBDL به عنوان راهبردی مکمل و تصمیم‌محور برای برخی موضوعات پزشکی اجتماعی، به ویژه در مواردی که یادگیرندگان باید دانش برنامه را در تصمیم‌گیری‌های اجرایی واقعی به کار گیرند، حمایت می‌کند.
Introduction Medical students face prolonged training, rigorous assessment, and professional demands that may affect their subjective well-being. This study aimed to examine the associations between the two dimensions of achievement motivation and subjective well-being among medical students and to investigate the mediating roles of general self-efficacy and psychological resilience. Methods A cross-sectional questionnaire survey was conducted among 2,422 medical students in Jining, Shandong Province, China. Structural equation modeling was used to estimate direct and specific indirect associations. Results Success motivation had a weak positive direct association with subjective well-being (β = 0.060), whereas failure-avoidance motivation had a weak negative direct association (β = −0.063). Three specific indirect pathways were supported: through self-efficacy alone, resilience alone, and self-efficacy followed by resilience. The total indirect associations were 0.293 and -0.056, accounting for 83.08% and 47.25% of the respective model-based total associations. Among the variables included in the model, resilience had the largest direct association with subjective well-being (β = 0.494). Discussion Achievement motivation was associated with medical students’ subjective well-being through efficacy beliefs and psychological resilience. These findings highlight the importance of fostering success-oriented motivation, strengthening general self-efficacy, and cultivating psychological resilience in medical education.
مقدمه: دانشجویان پزشکی با آموزش طولانی‌مدت، ارزیابی‌های سخت‌گیرانه و الزامات حرفه‌ای مواجه هستند که ممکن است بر بهزیستی ذهنی آن‌ها تأثیر بگذارد. هدف این مطالعه بررسی ارتباط بین دو بعد انگیزش پیشرفت و بهزیستی ذهنی در میان دانشجویان پزشکی و نیز بررسی نقشهای میانجی خودکارآمدی عمومی و تاب‌آوری روان‌شناختی بود. روش‌ها: یک پژوهش مقطعی با استفاده از پرسشنامه در میان ۲۴۲۲ دانشجوی پزشکی در جینینگ، استان شاندونگ، چین انجام شد. مدل‌سازی معادلات ساختاری برای برآورد ارتباطات مستقیم و غیرمستقیم خاص به کار گرفته شد. نتایج: انگیزش موفقیت ارتباط مستقیم ضعیف و مثبتی با بهزیستی ذهنی داشت (β = ۰٫۰۶۰)، در حالی که انگیزش اجتناب از شکست ارتباط مستقیم ضعیف و منفی نشان داد (β = −۰٫۰۶۳). سه مسیر غیرمستقیم خاص مورد حمایت قرار گرفت: از طریق خودکارآمدی به تنهایی، تاب‌آوری به تنهایی، و خودکارآمدی به دنبال تاب‌آوری. مجموع ارتباطات غیرمستقیم به ترتیب ۰٫۲۹۳ و -۰٫۰۵۶ بود که ۸۳٫۰۸٪ و ۴۷٫۲۵٪ از مجموع ارتباطات مبتنی بر مدل را تشکیل می‌داد. در میان متغیرهای وارد شده در مدل، تاب‌آوری بیشترین ارتباط مستقیم با بهزیستی ذهنی را داشت (β = ۰٫۴۹۴). بحث: انگیزش پیشرفت از طریق باورهای خودکارآمدی و تاب‌آوری روان‌شناختی با بهزیستی ذهنی دانشجویان پزشکی مرتبط بود. این یافته‌ها بر اهمیت تقویت انگیزش موفقیت‌محور، تقویت خودکارآمدی عمومی و پرورش تاب‌آوری روان‌شناختی در آموزش پزشکی تأکید می‌کند.
آیا رویکردهای یادگیری پایه با بار شناختی مرتبط هستند و آیا آن‌ها تعدیل‌گر اثرات شناختی یکپارچگی عمودی زمینه‌ای می‌باشند؟ تحلیل ثانویه از پیش تعیین‌شده کارآزمایی CONVINCED-OG
Introduction: Effective clinical teaching depends on managing cognitive load. Contextual vertical integration (CVI), which interweaves basic-science mechanisms with clinical content within a teaching session, was associated with lower self-reported Intrinsic Cognitive Load (ICL) and Extraneous Cognitive Load (ECL) scores and higher self-reported Germane Cognitive Load (GCL) scores in the CONVINCED-OG cluster-randomized crossover trial. Whether baseline deep and surface learning approaches are associated with cognitive load, or moderate CVI’s benefits, is unknown. This prespecified secondary analysis addressed both questions. Materials & Methods: The dataset comprised 103 third-year MBBS students (824 student-topic observations) taught eight core obstetrics and gynecology topics across two teaching hospitals, each topic delivered under CVI-enabled and non-integrated conditions in a topic-level crossover. Baseline deep and surface learning approaches were measured once using the Revised Two-Factor Study Process Questionnaire; ICL, ECL and GCL were self-reported after each session using the Cognitive Load Questionnaire. For each outcome, two linear mixed-effects models were fitted with random intercepts for participant and cluster-period: a main-effects model, and an interaction model adding condition-by-approach interaction terms. Results: Averaged across instructional conditions, a deeper learning approach was associated with lower ICL (b = − 0.040; 95% CI, − 0.071 to − 0.009; p = 0.011), lower ECL (b = − 0.060; 95% CI, − 0.101 to − 0.019; p = 0.004) and higher GCL (b = 0.037; 95% CI, 0.003 to 0.072; p = 0.033). There was no clear evidence that surface approach was associated with any outcome. No interaction between instructional condition and either learning approach was significant for any outcome, giving no clear evidence that CVI’s cognitive-load benefit varied with learning approach. Sensitivity analyses were consistent. With multiplicity adjustments, ECL survived all adjustments, ICL only Benjamini–Hochberg, and GCL none. Conclusion: There was no clear evidence of moderation of CVI-related differences by learning approaches. Deep-approach scores were associated with lower ICL and ECL and higher GCL; surface approach showed no clear association. Keywords: cognitive load theory, vertical integration, learning approaches, medical education, obstetrics and gynecology, cluster-randomized crossover trial
مقدمه: آموزش بالینی مؤثر وابسته به مدیریت بار شناختی است. یکپارچگی عمودی زمینه‌ای (CVI)، که سازوکارهای علوم پایه را با محتوای بالینی در یک جلسه آموزشی درهم می‌آمیزد، در کارآزمایی خوشه‌ای تصادفی متقاطع CONVINCED-OG با نمرات کمتر بار شناختی ذاتی (ICL) و بار شناختی بیرونی (ECL) و نمرات بالاتر بار شناختی سودمند (GCL) خودگزارش‌دهی شده همراه بود. اینکه آیا رویکردهای یادگیری عمیق و سطحی پایه با بار شناختی مرتبط هستند یا تعدیل‌گر منافع CVI می‌باشند، نامشخص است. این تحلیل ثانویه از پیش تعیین‌شده به هر دو پرسش پرداخت. مواد و روش‌ها: داده‌ها شامل ۱۰۳ دانشجوی سال سوم MBBS (۸۲۴ مشاهده دانشجو-موضوع) بود که هشت موضوع اصلی زنان و زایمان را در دو بیمارستان آموزشی فراگرفتند؛ هر موضوع تحت شرایط یکپارچه‌شده با CVI و غیر یکپارچه در یک طرح متقاطع در سطح موضوع ارائه شد. رویکردهای یادگیری عمیق و سطحی پایه یک بار با استفاده از پرسشنامه فرآیند مطالعه دو عاملی بازنگری‌شده سنجیده شد؛ ICL، ECL و GCL پس از هر جلسه با استفاده از پرسشنامه بار شناختی به صورت خودگزارش‌دهی اندازه‌گیری شد. برای هر پیامد، دو مدل خطی اثرات مختلط با رهگیر تصادفی برای شرکت‌کننده و دوره خوشه برازش شد: یک مدل اثرات اصلی و یک مدل تعاملی با افزودن اصطلاحات تعامل وضعیت-رویکرد. نتایج: به طور میانگین در شرایط آموزشی، رویکرد یادگیری عمیق‌تر با ICL پایین‌تر (b = − 0.040؛ ۹۵٪ CI، − ۰.۰۷۱ تا − ۰.۰۰۹؛ p = ۰.۰۱۱)، ECL پایین‌تر (b = − 0.060؛ ۹۵٪ CI، − ۰.۱۰۱ تا − ۰.۰۱۹؛ p = ۰.۰۰۴) و GCL بالاتر (b = 0.037؛ ۹۵٪ CI، ۰.۰۰۳ تا ۰.۰۷۲؛ p = ۰.۰۳۳) همراه بود. شواهد روشنی مبنی بر ارتباط رویکرد سطحی با هیچ‌یک از پیامدها وجود نداشت. هیچ‌یک از تعاملات بین وضعیت آموزشی و هر یک از رویکردهای یادگیری برای هیچ پیامدی معنادار نبود، و شواهد روشنی مبنی بر اینکه منفعت بار شناختی CVI با رویکرد یادگیری متفاوت باشد، به دست نیامد. تحلیل‌های حساسیت نیز سازگار بودند. با تعدیل چندگانگی، ECL در همه تعدیلات باقی ماند، ICL فقط در بنجامینی–هوچبرگ و GCL در هیچ‌کدام. نتیجه‌گیری: شواهد روشنی از تعدیل‌گری تفاوت‌های مرتبط با CVI توسط رویکردهای یادگیری به دست نیامد. نمرات رویکرد عمیق با ICL و ECL پایین‌تر و GCL بالاتر همراه بود؛ رویکرد سطحی ارتباط روشنی نشان نداد.
Dermatology education faces limited curriculum time, a visually demanding specialty, and the need to develop both clinical reasoning and procedural competence. The flipped classroom (FC) delivers didactic content before class and reserves class time for active learning. This mini review synthesizes evidence on FC in dermatology education, distinguishes true FC from broader blended or active-learning approaches, and examines how newer image-based technologies such as teledermatology, gamified education, and artificial intelligence (AI)-assisted tools can complement FC. PubMed, Scopus, ERIC, and Google Scholar were searched through August 2026 for studies on FC, blended learning, or technology-enhanced learning in dermatology. Across the reviewed studies, FC and closely related blended approaches were associated with short-term gains in knowledge and satisfaction relative to traditional teaching, with particular promise when combined with case-based or problem-based learning. COVID-19 accelerated adoption and demonstrated adaptability to remote formats. However, most dermatology studies are single-institution, quasi-experimental, small, and short-term, and only two dermatology-specific studies used randomized designs. Evidence on long-term retention, patient-related outcomes, and clinical competence remains lacking, and gains in satisfaction or confidence should not be equated with objective gains in knowledge or skills. Based on the currently limited evidence, FC appears at least comparable to, and sometimes better than, traditional teaching for short-term knowledge and skills. Educators can reasonably adopt FC as part of blended curricula, while researchers should prioritize multicenter randomized trials with standardized objective outcomes, longer follow-up, and patient-level endpoints.
آموزش پوست با محدودیت زمان در برنامه درسی، ماهیت بصری بالا و نیاز به توسعه استدلال بالینی و شایستگی‌های عملی مواجه است. کلاس معکوس (FC) محتوای آموزشی را پیش از کلاس ارائه می‌دهد و زمان کلاس را به یادگیری فعال اختصاص می‌دهد. این مرور کوتاه، شواهد مربوط به FC در آموزش پوست را جمع‌بندی کرده، تمایز میان FC واقعی و رویکردهای گسترده‌تر یادگیری ترکیبی یا فعال را بررسی می‌کند و به بررسی این موضوع می‌پردازد که چگونه فناوری‌های تصویری نوین مانند تله‌درماتولوژی، آموزش بازی‌محور و ابزارهای مبتنی بر هوش مصنوعی (AI) می‌توانند مکمل FC باشند. پایگاه‌های PubMed، Scopus، ERIC و Google Scholar تا اوت ۲۰۲۶ برای مطالعات مربوط به FC، یادگیری ترکیبی یا یادگیری تقویت‌شده با فناوری در پوست جست‌وجو شدند. در مطالعات مرور شده، FC و رویکردهای ترکیبی نزدیک به آن با افزایش کوتاه‌مدت دانش و رضایت نسبت به آموزش سنتی همراه بودند و به‌ویژه زمانی که با یادگیری مبتنی بر مورد یا مبتنی بر مسئله ترکیب می‌شدند، امیدبخش بودند. همه‌گیری COVID-19 پذیرش این رویکردها را تسریع کرد و سازگاری آن‌ها با قالب‌های از راه دور را نشان داد. با این حال، اکثر مطالعات پوست تک‌مرکزی، شبه‌آزمایشی، کوچک و کوتاه‌مدت هستند و تنها دو مطالعه اختصاصی پوست از طرح‌های تصادفی‌شده استفاده کرده‌اند. شواهدی درباره نگهداری بلندمدت، پیامدهای مرتبط با بیمار و شایستگی بالینی همچنان وجود ندارد و افزایش رضایت یا اعتماد به نفس نباید معادل با افزایش عینی دانش یا مهارت تلقی شود. بر اساس شواهد محدود فعلی، FC دست‌کم هم‌تراز و گاه بهتر از آموزش سنتی برای دانش و مهارت‌های کوتاه‌مدت به نظر می‌رسد. مدرسان می‌توانند به‌طور معقول FC را به عنوان بخشی از برنامه‌های ترکیبی به کار گیرند، در حالی که پژوهشگران باید مطالعات تصادفی‌شده چندمرکزی با پیامدهای عینی استانداردشده، پیگیری طولانی‌تر و نقاط پایانی در سطح بیمار را در اولویت قرار دهند.
This scoping review mapped the current landscape of digital twin applications in health professions education and identified gaps in the evidence. The review followed Joanna Briggs Institute methodology and PRISMA-ScR reporting guidelines. Six bibliographic databases (MEDLINE via PubMed, Embase, Scopus, Web of Science, CINAHL, and IEEE Xplore) were searched from inception to March 10, 2026, supplemented by a register search (ClinicalTrials.gov) and a search of Google Scholar as an additional source. Studies describing the development, implementation, or evaluation of digital twins in health professions education were included. Data were extracted using a standardized charting form, and methodological quality was assessed with appropriate JBI critical appraisal tools. Findings were subsequently reviewed in a one-round modified Delphi consultation with stakeholders. Seventeen studies published between 2022 and 2025 met the inclusion criteria. Because three publications report the same critical care platform, these 17 reports describe 15 distinct systems. Digital twins were applied at patient-, organ-, device-, and environment- or institutional-levels across surgery, critical care, anatomy, radiology, and dentistry. Each included system was verified against three defining characteristics of digital twins: personalization, a counterpart-derived data pathway, and generative or predictive capability. Four studies satisfied all three, eight satisfied two, four satisfied one, and one proposed all three without implementing any; only a single study reported continuous closed-loop bidirectional synchronization between a physical and a virtual counterpart. Most studies were technical reports or proof-of-concept demonstrations, and no controlled educational trials were identified. Evaluations focused primarily on learner perceptions and satisfaction, whereas only one study reported quantitative learning outcomes. No study assessed behavioral transfer to clinical practice or patient-level outcomes. Digital twin technology in health professions education is, therefore, best characterized as an active area of technical development that remains educationally unvalidated. The principal contribution of this review is a structured map of what has been built, how it has been verified against the digital twin construct, and precisely where educational evidence is absent. Future research should emphasize theory-informed development, rigorous experimental designs, and validated educational outcomes to determine the educational value of these approaches.
این مرور دامنه‌ای، چشم‌انداز فعلی کاربردهای دوقلوی دیجیتال در آموزش حرفه‌های سلامت را ترسیم کرده و شکاف‌های موجود در شواهد را شناسایی می‌کند. این مرور بر اساس روش‌شناسی مؤسسه Joanna Briggs و دستورالعمل‌های گزارش‌دهی PRISMA-ScR انجام شده است. شش پایگاه داده کتابشناختی (MEDLINE از طریق PubMed، Embase، Scopus، Web of Science، CINAHL و IEEE Xplore) از ابتدا تا ۱۰ مارس ۲۰۲۶ جستجو شدند و این جستجو با بررسی یک رجیستر (ClinicalTrials.gov) و جستجوی Google Scholar به عنوان منبع تکمیلی همراه بود. مطالعاتی که به توصیف توسعه، اجرا یا ارزیابی دوقلوهای دیجیتال در آموزش حرفه‌های سلامت پرداخته بودند، وارد مرور شدند. داده‌ها با استفاده از یک فرم استاندارد استخراج داده گردآوری شد و کیفیت روش‌شناختی با ابزارهای ارزیابی انتقادی JBI مناسب ارزیابی گردید. یافته‌ها سپس در یک مشاوره دلفی اصلاح‌شده تک‌مرحله‌ای با ذینفعان مرور شدند. هفده مطالعه منتشرشده بین سال‌های ۲۰۲۲ تا ۲۰۲۵ معیارهای ورود را داشتند. از آنجا که سه مقاله یک پلتفرم مراقبت ویژه مشابه را گزارش می‌کنند، این ۱۷ گزارش در مجموع ۱۵ سامانه متمایز را توصیف می‌کنند. دوقلوهای دیجیتال در سطوح بیمار، اندام، دستگاه و محیط یا نهاد در حوزه‌های جراحی، مراقبت ویژه، آناتومی، رادیولوژی و دندان‌پزشکی به کار رفته‌اند. هر سامانه واردشده بر اساس سه ویژگی تعریف‌کننده دوقلوی دیجیتال (شخصی‌سازی، مسیر داده مبتنی بر همتای فیزیکی، و قابلیت مولد یا پیش‌بینی‌کننده) مورد راستی‌آزمایی قرار گرفت. چهار مطالعه هر سه ویژگی را داشتند، هشت مطالعه دو ویژگی، چهار مطالعه یک ویژگی و یک مطالعه هر سه ویژگی را پیشنهاد داده اما هیچ‌یک را اجرا نکرده بود؛ تنها یک مطالعه همگام‌سازی بسته و دوطرفه پیوسته بین همتای فیزیکی و مجازی را گزارش کرده است. بیشتر مطالعات گزارش‌های فنی یا نمایش‌های اثبات مفهوم بودند و هیچ کارآزمایی آموزشی کنترل‌شده‌ای شناسایی نشد. ارزیابی‌ها عمدتاً بر ادراک و رضایت یادگیرندگان متمرکز بود و تنها یک مطالعه پیامدهای کمی یادگیری را گزارش کرد. هیچ مطالعه‌ای انتقال رفتاری به عمل بالینی یا پیامدهای سطح بیمار را ارزیابی نکرده است. بنابراین، فناوری دوقلوی دیجیتال در آموزش حرفه‌های سلامت را می‌توان عمدتاً به عنوان حوزه‌ای فعال در توسعه فنی که هنوز از نظر آموزشی اعتبارسنجی نشده است، توصیف کرد. مهم‌ترین دستاورد این مرور، ارائه نقشهای ساختاریافته از آنچه ساخته شده، نحوه راستی‌آزمایی آن بر اساس ساختار دوقلوی دیجیتال و دقیقاً محل فقدان شواهد آموزشی است. پژوهش‌های آینده باید بر توسعه مبتنی بر نظریه، طرح‌های آزمایشی دقیق و پیامدهای آموزشی اعتبارسنجی‌شده برای تعیین ارزش آموزشی این رویکردها تأکید کنند.
Lectures as a primary method for knowledge transmission often fail to foster deep conceptual understanding among students. To investigate whether enabling peer discussion enhances learning outcomes, 88 undergraduate students from a Saudi medical school were randomly assigned to four experimental conditions: a lecture-only group, a peer-learning-only group, a peer-learning-followed-by-lecture group, and a lecture-followed-by-peer-learning group. A comprehensive concept retrieval test was administered before and after the intervention to isolate and evaluate the specific instructional effects of each approach separately. Pre-test scores showed no significant differences among the four groups, confirming successful randomization and equivalent baseline knowledge. Post-intervention test results revealed substantial variations in performance across the groups. Mean test scores (with standard deviations) were: lecture-only = 23.09 (2.84), peer-learning-only = 31.05 (3.94), lecture-then-peer-learning = 47.30 (5.75), and peer-learning-then-lecture = 49.55 (7.06). Statistical analysis demonstrated that combining lectures with peer learning significantly outperformed single-method instructional approaches ( p < 0.001 for both comparative evaluations), regardless of the order in which the two methods were implemented. Furthermore, peer learning in isolation produced significantly higher test scores compared to the traditional lecture-only strategy ( p = 0.05). These findings demonstrate that integrating peer learning with traditional lectures yields superior academic achievement compared to relying on lectures alone. Furthermore, the strong performance observed in the peer-learning-only condition highlights its promise as a highly effective standalone pedagogical strategy for medical education.
سخنرانی‌ها به عنوان روش اصلی انتقال دانش، اغلب در پرورش درک عمیق مفهومی در میان دانشجویان ناکام می‌مانند. به منظور بررسی اینکه آیا امکان‌پذیر ساختن بحث همتایان می‌تواند پیامدهای یادگیری را بهبود بخشد، ۸۸ دانشجوی کارشناسی از یک دانشکده پزشکی در عربستان سعودی به طور تصادفی به چهار وضعیت آزمایشی تقسیم شدند: گروه فقط سخنرانی، گروه فقط یادگیری همتایان، گروه یادگیری همتایان به دنبال سخنرانی، و گروه سخنرانی به دنبال یادگیری همتایان. یک آزمون جامع بازیابی مفاهیم پیش از مداخله و پس از آن اجرا شد تا اثرات آموزشی خاص هر رویکرد به طور جداگانه ایزوله و ارزیابی شود. نمرات پیش‌آزمون تفاوت معناداری میان چهار گروه نشان نداد و این امر تصادفی‌سازی موفق و برابری دانش پایه را تأیید کرد. نتایج آزمون پس از مداخله تفاوت‌های قابل توجهی در عملکرد گروه‌ها نشان داد. میانگین نمرات آزمون (با انحراف معیار) به شرح زیر بود: فقط سخنرانی = ۲۳٫۰۹ (۲٫۸۴)، فقط یادگیری همتایان = ۳۱٫۰۵ (۳٫۹۴)، سخنرانی سپس یادگیری همتایان = ۴۷٫۳۰ (۵٫۷۵)، و یادگیری همتایان سپس سخنرانی = ۴۹٫۵۵ (۷٫۰۶). تحلیل آماری نشان داد که ترکیب سخنرانی با یادگیری همتایان به طور معناداری از رویکردهای آموزشی تک‌روشی بهتر عمل می‌کند (p < ۰٫۰۰۱ برای هر دو مقایسه)، صرف‌نظر از ترتیب اجرای این دو روش. افزون بر این، یادگیری همتایان به تنهایی نمرات آزمون به طور معناداری بالاتری نسبت به راهبرد سنتی فقط سخنرانی ایجاد کرد (p = ۰٫۰۵). این یافته‌ها نشان می‌دهد که ادغام یادگیری همتایان با سخنرانی‌های سنتی، موفقیت تحصیلی برتری نسبت به اتکای صرف بر سخنرانی‌ها به همراه دارد. همچنین، عملکرد قوی مشاهده‌شده در وضعیت فقط یادگیری همتایان، نویدبخش بودن آن را به عنوان یک راهبرد آموزشی مستقل و بسیار مؤثر برای آموزش پزشکی برجسته می‌کند.
CONTEXT: What happens when a system keeps working-not because it is well designed but because people keep absorbing the strain? That question stayed with me after studying a community-led vaccination clinic during the COVID-19 pandemic. It delivered hundreds of vaccinations a day, with no formal chain of command or protocols. By any measure, it was a success. What it cost to sustain that success was never examined. Across my empirical work, I kept encountering the same pattern: systems functioning because people stretched roles, coordinated through workarounds and relied on relationships that were not designed to carry the full load. These adaptations were effective. Yet they were also hiding strain. CONCEPTUAL CONTRIBUTION: In this paper, I introduce Brittle Threshold as a concept for attending to this condition. Rather than treating adaptive action as evidence of success, Brittle Threshold frames adaptive action as diagnostic information: evidence of how a system is coping and how close it may be operating to its limits. Drawing on resilience engineering and on empirical patterns from studies of team adaptation and community crisis response, I argue that adaptive success and vulnerability regularly coexist. The more smoothly work appears to run, the more it may depend on fragile support. IMPLICATIONS: Brittle Threshold offers three contributions. It translates what adaptive success conceals in health professions education, it shifts what counts as evidence of system strain and it unsettles the moralisation of endurance as professional virtue. The question it opens is not why systems fail, but when is endurance no longer enough?
زمینه: چه اتفاقی می‌افتد زمانی که یک سیستم به کار خود ادامه می‌دهد – نه به این دلیل که به خوبی طراحی شده است، بلکه به این دلیل که افراد فشار را جذب می‌کنند؟ این پرسش پس از مطالعه یک کلینیک واکسیناسیون با مدیریت جامعه‌محور در دوران همه‌گیری COVID-19 ذهن مرا مشغول کرد. این کلینیک روزانه صدها واکسیناسیون انجام می‌داد، بدون هیچ زنجیره فرماندهی رسمی یا پروتکل‌های مشخص. با هر معیاری، این یک موفقیت به شمار می‌آمد. اما هزینه‌ای که برای حفظ این موفقیت صرف شد، هرگز مورد بررسی قرار نگرفت. در سراسر پژوهش‌های تجربی‌ام، بارها با همین الگو مواجه شدم: سیستم‌هایی که به این دلیل کار می‌کنند که افراد نقشهای خود را گسترش می‌دهند، از راه‌حل‌های موقتی برای هماهنگی استفاده می‌کنند و به روابطی تکیه دارند که برای تحمل بار کامل طراحی نشده‌اند. این انطباق‌ها مؤثر بودند، اما در عین حال فشار را پنهان می‌کردند. مشارکت مفهومی: در این مقاله، مفهوم «آستانه شکننده» را برای توجه به این وضعیت معرفی می‌کنم. به جای آنکه اقدام انطباقی به عنوان نشانه موفقیت تلقی شود، آستانه شکننده اقدام انطباقی را به عنوان اطلاعات تشخیصی در نظر می‌گیرد: شواهدی از نحوه مقابله سیستم و میزان نزدیکی آن به مرزهای عملکردی خود. با بهره‌گیری از مهندسی تاب‌آوری و الگوهای تجربی حاصل از مطالعات انطباق تیمی و پاسخ به بحران‌های اجتماعی، استدلال می‌کنم که موفقیت انطباقی و آسیب‌پذیری غالباً همزمان وجود دارند. هرچه کارکرد سیستم روان‌تر به نظر برسد، احتمالاً بیشتر به حمایت‌های شکننده وابسته است. پیامدها: آستانه شکننده سه دستاورد ارائه می‌دهد. آنچه را که موفقیت انطباقی در آموزش حرفه‌های سلامت پنهان می‌کند، آشکار می‌سازد؛ معیارهای شناسایی فشار سیستم را تغییر می‌دهد و ارزش‌گذاری اخلاقی تحمل را به عنوان فضیلت حرفه‌ای به چالش می‌کشد. پرسشی که مطرح می‌شود این نیست که چرا سیستم‌ها شکست می‌خورند، بلکه این است که چه زمانی دیگر تحمل کافی نیست؟
BACKGROUND: Educator leadership behaviors are widely recognized as an important component of the classroom environment and may be associated with student engagement and critical thinking disposition. In health sciences education, these competencies are fundamental to clinical reasoning and evidence-based decision-making. However, empirical evidence examining the associations among educator leadership styles, student engagement, and critical thinking disposition remains limited. METHODS: This explanatory sequential mixed-methods study was conducted at a Saudi health sciences university. Quantitative data were collected from a stratified random sample of 351 undergraduate students across four health sciences colleges using the Leadership Style Questionnaire, the Critical Thinking Disposition Scale, and the University Student Engagement Inventory. Data were analyzed using descriptive statistics, Pearson's correlations, multiple linear regression, and bootstrapped cross-sectional indirect-effect analysis. Qualitative data were subsequently collected from 58 unique participants through 40 semi-structured interviews and four focus group discussions (28 participants, including 10 who also participated in interviews) and analyzed using inductive reflexive thematic analysis. RESULTS: Students reported mean student engagement and critical thinking disposition scores above the scale midpoint. Democratic leadership demonstrated the strongest positive bivariate associations with student engagement (r = .363, p < .001) and critical thinking disposition (r = .402, p < .001), whereas laissez-faire leadership demonstrated comparatively weaker associations. In adjusted regression analyses, democratic leadership remained independently associated with student engagement (β = 0.39, p < .001) and critical thinking disposition (β = 0.15, p = .007), whereas laissez-faire leadership showed no statistically significant independent association with either outcome after adjustment for the remaining leadership styles. Bootstrapped indirect-effect analysis indicated that student engagement statistically accounted for part of the association between democratic leadership and critical thinking disposition. Qualitative findings converged with and expanded the quantitative results, with students describing participatory teaching behaviors, open dialogue, constructive questioning, collaborative learning, and clear instructional guidance as supporting engagement and reflective thinking. CONCLUSIONS: Democratic educator leadership demonstrated the strongest positive associations with student engagement and critical thinking disposition. These findings suggest that participatory teaching approaches may represent valuable components of faculty development and educational practice. Longitudinal and multi-institutional studies are warranted to further examine the temporal relationships among educator leadership, student engagement, and critical thinking disposition.
زمینه: رفتارهای رهبری اعضای هیئت علمی به طور گسترده‌ای به عنوان یکی از مؤلفه‌های مهم محیط کلاس درس شناخته می‌شوند و ممکن است با مشارکت دانشجویان و گرایش به تفکر انتقادی مرتبط باشند. در آموزش علوم سلامت، این شایستگی‌ها برای استدلال بالینی و تصمیم‌گیری مبتنی بر شواهد اساسی هستند. با این حال، شواهد تجربی درباره بررسی ارتباط میان سبک‌های رهبری اعضای هیئت علمی، مشارکت دانشجویان و گرایش به تفکر انتقادی همچنان محدود است. روش‌ها: این مطالعه آمیخته توضیحی-توالی در یک دانشگاه علوم سلامت عربستان انجام شد. داده‌های کمی از یک نمونه تصادفی طبقه‌بندی‌شده شامل ۳۵۱ دانشجوی کارشناسی از چهار دانشکده علوم سلامت با استفاده از پرسشنامه سبک رهبری، مقیاس گرایش به تفکر انتقادی و فهرست مشارکت دانشجویان دانشگاه جمع‌آوری شد. داده‌ها با استفاده از آمار توصیفی، همبستگی پیرسون، رگرسیون خطی چندگانه و تحلیل اثر غیرمستقیم مقطعی با بوت‌استرپ تحلیل شدند. سپس داده‌های کیفی از ۵۸ شرکت‌کننده منحصر به فرد از طریق ۴۰ مصاحبه نیمه‌ساختاریافته و چهار بحث گروهی متمرکز (۲۸ شرکت‌کننده، شامل ۱۰ نفر که در مصاحبه‌ها نیز شرکت داشتند) جمع‌آوری و با استفاده از تحلیل تماتیک بازتابی استقرایی تحلیل شد. یافته‌ها: دانشجویان میانگین نمرات مشارکت دانشجویی و گرایش به تفکر انتقادی بالاتر از نقطه میانی مقیاس را گزارش کردند. رهبری دموکراتیک قوی‌ترین ارتباط مثبت دو متغیره را با مشارکت دانشجویان (r = 0.363, p < 0.001) و گرایش به تفکر انتقادی (r = 0.402, p < 0.001) نشان داد، در حالی که رهبری رهاشده (laissez-faire) ارتباطات ضعیف‌تری داشت. در تحلیل‌های رگرسیون تعدیل‌شده، رهبری دموکراتیک به طور مستقل با مشارکت دانشجویان (β = 0.39, p < 0.001) و گرایش به تفکر انتقادی (β = 0.15, p = 0.007) مرتبط باقی ماند، در حالی که رهبری رهاشده پس از تعدیل برای سایر سبک‌های رهبری، هیچ ارتباط مستقل معناداری با هیچ‌یک از پیامدها نشان نداد. تحلیل اثر غیرمستقیم با بوت‌استرپ نشان داد که مشارکت دانشجویان به طور آماری بخشی از ارتباط میان رهبری دموکراتیک و گرایش به تفکر انتقادی را تبیین می‌کند. یافته‌های کیفی با نتایج کمی همگرا و آن‌ها را گسترش داد؛ به طوری که دانشجویان رفتارهای تدریس مشارکتی، گفت‌وگوی باز، پرسشگری سازنده، یادگیری مشارکتی و راهنمایی آموزشی شفاف را به عنوان عوامل حمایت‌کننده از مشارکت و تفکر تأملی توصیف کردند. نتیجه‌گیری: رهبری دموکراتیک اعضای هیئت علمی قوی‌ترین ارتباط مثبت را با مشارکت دانشجویان و گرایش به تفکر انتقادی نشان داد. این یافته‌ها حاکی از آن است که رویکردهای تدریس مشارکتی می‌توانند اجزای ارزشمندی برای توسعه اعضای هیئت علمی و عمل آموزشی باشند. مطالعات طولی و چندمرکزی برای بررسی بیشتر روابط زمانی میان رهبری اعضای هیئت علمی، مشارکت دانشجویان و گرایش به تفکر انتقادی توصیه می‌شود.
