Sustainable Development Goal 4

This study examined the classroom and instructional management practices of new and experienced teachers and their relationship with students’ learning engagement in selected public secondary schools in Cortes District, Division of Bohol, during School Year 2026–2027. Anchored in the Classroom Management Scripts Model, Instructional Clarity Framework, Multidimensional Student Engagement Framework, and Huberman’s Teacher Career Cycle, the study employed a quantitative comparative-correlational research design. Respondents comprised 15 new teachers, 46 experienced teachers, and 278 students, totaling 339 participants. Data were gathered using a researcher-modified, validated, and pilot-tested questionnaire and analyzed through descriptive statistics, Pearson product–moment correlation, and independent-samples t-tests. Results revealed consistently high classroom and instructional management practices among both teacher groups, with no statistically significant differences. Classroom management and instructional management exhibited a strong positive relationship (r = 0.724, p < 0.001), whereas neither classroom management (r = 0.040, p = 0.760) nor instructional management (r = −0.062, p = 0.635) was significantly associated with students’ overall learning engagement. Students taught by new teachers demonstrated significantly higher overall and emotional engagement (p = 0.017), while behavioral and cognitive engagement showed no significant differences. The study concluded that teaching experience alone does not determine management effectiveness and that favorable management practices do not necessarily correspond to higher student engagement. A school-based professional development program emphasizing mentoring, collaborative lesson planning, peer observation, and instructional improvement was proposed. The study supports Sustainable Development Goal 4 (Quality Education) by promoting effective teaching, inclusive learning environments, and continuous professional growth. Its educational and institutional sustainability contribution lies in providing localized evidence to guide sustained professional development and improvements in students’ learning experiences.

Achieving Sustainable Development Goal 4 (SDG 4) requires elementary science instruction that develops not only conceptual understanding but also students’ learning independence. However, previous studies have predominantly examined Outdoor Study and Problem-Based Learning as separate instructional approaches, leaving limited empirical evidence on their integrated application in elementary science education. This study aimed to examine the effectiveness of integrating Outdoor Study with Problem-Based Learning in supporting conceptual understanding and learning independence. A quasi-experimental pretest–posttest control group design was conducted at SD Negeri 3 Nglengkir (n = 19) and SD Negeri 2 Nglengkir (n = 17), Blora Regency, Indonesia. Data were collected using a conceptual understanding test and a learning independence questionnaire, analyzed using paired-samples t-tests, independent-samples t-tests, and MANOVA. The experimental group demonstrated significantly higher conceptual understanding and learning independence scores than the control group (p < .001). MANOVA also revealed a significant simultaneous difference between groups, Wilks' Λ = .241, F(2; 33) = 52.061, p < .001, partial η² = .759. These findings indicate that the integration of Outdoor Study and Problem-Based Learning offers a promising approach for strengthening science learning outcomes and learner autonomy. The study contributes empirical evidence for competency-oriented elementary science instruction aligned with SDG 4.

This study examined teachers' readiness, attitudes, challenges, lived experiences, and assessed effectiveness of the Academic Recovery and Accessible Learning (ARAL) Program in the Division of Bohol during School Year 2026–2027 as a basis for a comprehensive action plan. Anchored in program implementation, reading readiness, constructivist, and sociocultural learning perspectives, the study employed an explanatory sequential mixed-method design involving 277 Grade 7 ARAL teachers from 129 public secondary schools. Data were collected using a validated researcher-developed questionnaire and semi-structured interviews and analyzed through descriptive statistics, multiple regression, and thematic analysis. Findings revealed high teacher readiness (M = 3.16), highly favorable attitudes (M = 3.22), highly encountered challenges (M = 2.88), and highly assessed program effectiveness (M = 3.08). Regression analysis showed that readiness, attitudes, and challenges significantly predicted assessed effectiveness (R² = 0.643, p < .001), explaining 64.3% of its variance, with attitudes emerging as the strongest predictor. Teachers reported challenges involving limited instructional time, inadequate resources, additional workloads, irregular learner attendance, and insufficient parental support. Qualitative findings highlighted differentiated instruction, diagnostic assessment, collaboration, and adaptive teaching practices as coping mechanisms. The study concluded that teacher preparedness, positive attitudes, and effective challenge management were essential to ARAL implementation. It recommended continuous professional development, adequate resources, flexible scheduling, stronger stakeholder collaboration, and regular monitoring. The study supported Sustainable Development Goal 4 (Quality Education) and SDG 17 (Partnerships for the Goals) by promoting equitable learning recovery and collaborative educational interventions. Its sustainability contribution emphasized institutional capacity building, educational continuity, and strengthened stakeholder participation for long-term program implementation.

This study examined the challenges and opportunities experienced by elementary teachers in the new normal education in the Third Congressional District of the Schools Division of Iloilo, Philippines, during the school year 2021–2022, as a basis for developing an instructional training program. Anchored on the Volatility, Uncertainty, Complexity, and Ambiguity (VUCA) framework, the study employed a descriptive-correlational research design involving 60 elementary teachers. Data were collected using a researcher-modified questionnaire and analyzed through descriptive statistics, the Mann–Whitney U test, and Spearman rho correlation. Findings revealed that teachers experienced a moderately challenging level of difficulties (M = 2.68), primarily involving limited internet connectivity, health safety concerns, insufficient technological devices, and financial constraints. Conversely, respondents reported a high level of opportunities (M = 3.85), particularly in professional learning, personal development, technological adaptation, and learner engagement. No significant differences were found in challenges and opportunities when respondents were classified according to age, sex, and civil status. However, a significant negative relationship was established between challenges and opportunities (rs = −0.453, p < 0.001), indicating that greater challenges were associated with fewer perceived opportunities. Based on these findings, a five-day instructional training program focusing on technological competencies and digital instructional applications was proposed. The study supports Sustainable Development Goal 4 (Quality Education) by emphasizing teacher professional development and inclusive instructional practices, and SDG 9 (Industry, Innovation and Infrastructure) through educational technology integration. Its sustainability implications highlight the importance of continuous professional development, institutional technical assistance, and adaptable instructional strategies in strengthening educational resilience and sustaining quality elementary education.

This study examined the relationships among teachers’ core behavioral competencies, professional performance, and students’ learning achievement in Music, Arts, Physical Education, and Health (MAPEH) in the Department of Education Districts of Ilog I and II, Negros Occidental, Philippines. Using a descriptive-correlational research design, the study involved 38 MAPEH teachers and 190 students from ten public secondary schools, selected through total enumeration and proportional sampling, respectively. Data were gathered using a standardized questionnaire based on DepEd Order No. 2, s. 2015, teachers’ Individual Performance Commitment and Review Form (IPCRF) ratings, students’ academic records, and supplementary key informant interviews. Descriptive statistics and Pearson correlation analysis were employed. Findings revealed very high competencies in self-management (M = 3.826) and professionalism and ethics (M = 3.736), while result focus, teamwork, service orientation, and innovation were rated high. Teachers demonstrated very satisfactory professional performance (M = 3.557), whereas students achieved satisfactory academic performance in MAPEH (M = 84.142). Significant positive relationships were reported between result focus and teachers’ performance (r = .869, p = .028), innovation and students’ learning achievement (r = .797, p = .043), and teachers’ performance and students’ learning achievement (r = .797, p = .043). The findings highlighted the relevance of result-oriented practices, instructional innovation, and professional competence in supporting educational outcomes. Continuous professional development and a one-year competency enhancement plan were recommended to strengthen teaching effectiveness and student achievement. The study aligns with Sustainable Development Goal 4 (Quality Education) by emphasizing teacher development and improved learning outcomes. Its contribution to educational and institutional sustainability lies in supporting continuous professional improvement, instructional innovation, and sustained educational quality in public secondary schools.

This study examined the implementation and perceived effectiveness of Inquiry-Based Learning (IBL) strategies in science among teachers and students in five public junior high schools in Panabo City, Davao del Norte. Anchored in Constructivist Learning Theory, Social Constructivism, Progressive Inquiry, and Cognitive Load Theory, it employed a quantitative descriptive-correlational design. Respondents comprised 31 Science teachers selected through total enumeration and 100 Grade 10 students selected through purposive sampling. Data were collected using validated researcher-developed questionnaires and analyzed using descriptive statistics, Pearson correlation, and independent samples t-tests. Teachers rated IBL implementation as Highly Implemented (M = 4.66) and its effectiveness as Highly Effective (M = 4.71), whereas students rated implementation as Implemented (M = 4.17) and effectiveness as Effective (M = 4.09). Significant positive relationships emerged between implementation and perceived effectiveness, with stronger associations in students’ assessments. Significant differences between teacher and student ratings indicated disparities in their classroom perceptions. The findings concerned student engagement, conceptual understanding, scientific inquiry skills, collaborative learning, and problem-solving abilities. The study proposed the INQUIRE+ Professional Development Program to strengthen Science teachers’ inquiry-based instruction through coaching, collaborative lesson study, reflective practice, and systematic monitoring and evaluation. It aligns with Sustainable Development Goal 4 (Quality Education) by supporting improved Science instruction and continuing teacher development. Its contribution to educational and institutional sustainability lies in promoting sustained professional learning, school-based collaboration, and evidence-informed instructional improvement across participating schools and varied local classroom learning contexts. Further evaluation of the proposed program is needed to establish its effectiveness after implementation.

This study evaluated the effectiveness of the ARAL-Reading Tool in improving reading fluency and comprehension among Grade Six learners in the Third District of Bohol during School Year 2025–2026. Anchored on Automaticity Theory, Schema Theory, and Sociocultural Theory, the study employed a quasi-experimental pretest-posttest control-group design involving 15 purposively selected learners. Seven learners received the eight-week ARAL-Reading Plus intervention, while eight received regular reading instruction. Data were gathered using the Philippine Informal Reading Inventory (Phil-IRI) and the Division of Bohol District Reading Assessment Template. Descriptive statistics and paired-samples and independent-samples t-tests were employed. Before the intervention, both groups demonstrated Frustration-level performance in reading fluency and comprehension. Following the intervention, the experimental group achieved 98.48% in fluency and 85.71% in comprehension, while the control group obtained 96.21% and 57.14%, respectively. Both groups demonstrated significant pretest-posttest improvements. However, between-group comparisons revealed a significant difference in comprehension (p = .019), but not in fluency (p = .185). The findings indicate that the ARAL-Reading Tool supported reading development, particularly comprehension. Strengthening structured reading interventions, instructional resources, teacher support, parental involvement, and continuous assessment was recommended. The study aligns with Sustainable Development Goal 4 (Quality Education) by addressing foundational literacy gaps and promoting equitable learning opportunities. Its contribution to educational and institutional sustainability emphasizes evidence-based reading interventions, stakeholder collaboration, and continued support for improving elementary learners' literacy outcomes and strengthening school-based educational recovery initiatives. The findings also provide a basis for school heads and education officials to refine implementation, allocate resources, and monitor reading progress.

This study examined the relationships among study habits, learning-style preferences, and academic performance in Music, Arts, Physical Education, and Health (MAPEH) among Grade 10 learners of Solano High School, Nueva Vizcaya, Philippines, during School Year 2025–2026. Anchored in Kolb's Experiential Learning Theory and Biggs' Presage–Process–Product Model, the study employed a quantitative descriptive-correlational research design involving 300 learners selected through stratified random sampling. Data were collected using an expert-validated, researcher-made questionnaire and official first-quarter MAPEH grades, with descriptive statistics and Pearson's product-moment correlation used for analysis. Findings revealed high levels of study habits (M = 3.01) and learning-style preferences (M = 3.06), with concentration and interest emerging as the strongest study-habit dimension and tactile learning as the most preferred modality. Academic performance yielded a mean grade of 86.58, with most respondents attaining outstanding or very satisfactory ratings. A significant moderate positive relationship was established between study habits and learning styles (r = 0.635, p < 0.001). However, study habits (r = 0.277, p < 0.001) and learning styles (r = 0.135, p = 0.019) demonstrated statistically significant but negligible positive relationships with academic performance. Visual and auditory preferences showed significant positive correlations with academic achievement, whereas tactile and kinesthetic preferences showed no significant relationships. The study concludes that study habits and learning preferences have limited associations with MAPEH performance, highlighting the need for improved study routines, diverse instructional strategies, and further investigation of other contributing factors. The research supports Sustainable Development Goal 4 (Quality Education) and indirectly contributes to SDG 3 (Good Health and Well-Being). Its potential sustainability impact lies in strengthening educational practices, supporting evidence-based instructional improvement, and promoting long-term educational and institutional development.

This study examined teachers’ awareness, perceptions, and challenges during the first-year implementation of the Expanded Career Progression (ECP) System in South District 5, Cebu City Division, during School Year 2025–2026. Anchored on Diffusion of Innovations Theory, Theory of Planned Behavior, and Herzberg’s Two-Factor Theory, it employed a descriptive–correlational–comparative design involving 62 public elementary and secondary school teachers selected through stratified random sampling. Data were collected using an adopted structured questionnaire and analyzed through descriptive statistics, analysis of variance, and Pearson correlation. Findings revealed high awareness of ECP objectives, qualification standards, and procedures, alongside favorable perceptions of fairness, merit recognition, motivation, and professional growth. However, respondents experienced moderate challenges related to documentary requirements, administrative procedures, workload, time constraints, and institutional support. Awareness and perceptions did not differ significantly across demographic groups, whereas challenges differed significantly according to years of service. Awareness was positively and significantly associated with perceptions, but neither awareness nor perceptions showed a significant relationship with implementation challenges under the study’s reported significance criteria. The study concluded that practical and administrative barriers remained despite teachers’ understanding and acceptance of the system. It recommended clearer guidelines, streamlined documentation, strengthened orientation, differentiated assistance, and an ECP Guidelines-Based Resource Toolkit for Teachers. The research aligns with Sustainable Development Goal 4, Quality Education, through teacher professional development, and Goal 16, Peace, Justice and Strong Institutions, through transparent career progression processes. Its contribution to sustainability lies in supporting equitable advancement, consistent policy implementation, and strengthening institutional capacity for continuing teacher professional development.

این مطالعه به بررسی آگاهی، ادراک و چالش‌های معلمان در طول نخستین سال اجرای نظام توسعه‌یافته پیشرفت شغلی (ECP) در منطقه ۵ جنوبی، ناحیه آموزشی شهر سبو، در سال تحصیلی ۲۰۲۵–۲۰۲۶ پرداخت. این پژوهش مبتنی بر نظریه انتشار نوآوری‌ها، نظریه رفتار برنامه‌ریزی‌شده و نظریه دو عاملی هرزبرگ بوده و از طرح توصیفی–همبستگی–مقایسه‌ای با مشارکت ۶۲ معلم مدارس ابتدایی و متوسطه دولتی که به روش نمونه‌گیری تصادفی طبقه‌ای انتخاب شدند، استفاده کرده است. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه ساختاریافته اقتباس‌شده گردآوری و از طریق آمار توصیفی، تحلیل واریانس و همبستگی پیرسون تحلیل شدند. یافته‌ها نشان داد که آگاهی نسبت به اهداف، استانداردهای صلاحیت و رویه‌های ECP در سطح بالایی قرار دارد و ادراکات نسبت به انصاف، شناسایی شایستگی، انگیزش و رشد حرفه‌ای نیز مطلوب بوده است. با این حال، پاسخ‌دهندگان با چالش‌های متوسطی در زمینه الزامات مستندسازی، رویه‌های اداری، حجم کار، محدودیت‌های زمانی و حمایت نهادی مواجه بودند. آگاهی و ادراکات در میان گروه‌های جمعیت‌شناختی تفاوت معناداری نداشت، در حالی که چالش‌ها بر اساس سال‌های خدمت تفاوت معناداری نشان دادند. آگاهی با ادراکات رابطه مثبت و معناداری داشت، اما هیچ‌یک از آگاهی یا ادراکات با چالش‌های اجرای نظام، طبق معیارهای معناداری گزارش‌شده در مطالعه، رابطه معناداری نشان ندادند. مطالعه نتیجه گرفت که علی‌رغم درک و پذیرش معلمان از نظام، موانع عملی و اداری همچنان باقی مانده است. توصیه شد که دستورالعمل‌های شفاف‌تر، مستندسازی ساده‌شده، تقویت آشنایی، حمایت‌های متمایز و جعبه‌ابزار منابع مبتنی بر دستورالعمل‌های ECP برای معلمان فراهم شود. این پژوهش با هدف توسعه پایدار ۴ (آموزش با کیفیت) از طریق توسعه حرفه‌ای معلمان و هدف ۱۶ (صلح، عدالت و نهادهای قوی) از طریق فرآیندهای شفاف پیشرفت شغلی همسو است. سهم آن در پایداری، حمایت از پیشرفت عادلانه، اجرای سیاست‌های منسجم و تقویت ظرفیت نهادی برای توسعه حرفه‌ای مستمر معلمان است.

This study aimed to determine the challenges encountered by Junior High School teachers of Domalandan Center Integrated School in teaching literature during School Year 2025–2026. It examined the respondents’ profile in terms of highest educational attainment, length of service, seminars attended, and subject taught; the level of challenges in learner-related, teacher-related, resource/material, and institutional/time factors; the relationship between profile and challenges; and proposed intervention measures. Anchored on Constructivism, Social Learning Theory, Cognitive Load Theory, and Schema Theory, and guided by Republic Act 10533 and relevant DepEd policies, the study employed a descriptive-survey design. Fifty Junior High School teachers from various learning areas served as respondents. Data were gathered through a researcher-made questionnaire and analyzed using frequency count, percentage, weighted mean, and Pearson correlation. Findings showed that most respondents were Bachelor’s degree holders with 6–10 years of teaching experience and moderate seminar participation. Teachers generally Encountered difficulties in teaching literature (overall mean 4.19). Learner-related (4.35) and resource/material (4.25) challenges were Highly Encountered, while teacher-related (4.10) and institutional/time (4.05) challenges were Encountered. Significant relationships were found between length of service and challenges (r = 0.62, p = 0.048) and between seminars attended and challenges (r = 0.71, p = 0.021). The study concludes that teaching experience and professional development influence the perception of instructional difficulties. It recommends targeted training, resource enhancement, learner-centered strategies, and sustained institutional support. The study aligns with Sustainable Development Goal 4 (Quality Education) by addressing barriers to effective literature instruction. It contributes to educational and institutional sustainability through improved teacher capacity, learner engagement, and resource provision that support long-term quality teaching and learning.

این پژوهش با هدف تعیین چالش‌های پیش‌روی دبیران دوره متوسطه اول مدرسه جامع Domalandan Center در تدریس ادبیات در سال تحصیلی ۲۰۲۵–۲۰۲۶ انجام شد. در این مطالعه، مشخصات پاسخ‌دهندگان از نظر بالاترین مدرک تحصیلی، سابقه خدمت، تعداد سمینارهای گذرانده‌شده و درس تدریسی بررسی شد؛ همچنین سطح چالش‌ها در عوامل مرتبط با یادگیرنده، معلم، منابع/مواد و عوامل نهادی/زمانی، رابطه بین مشخصات و چالش‌ها و اقدامات مداخله‌ای پیشنهادی مورد ارزیابی قرار گرفت. این پژوهش مبتنی بر نظریه‌های سازنده‌گرایی، یادگیری اجتماعی، بار شناختی و طرح‌واره و با راهنمایی قانون جمهوری ۱۰۵۳۳ و سیاست‌های مرتبط DepEd، از طرح پژوهش توصیفی-پیمایشی بهره برد. پنجاه دبیر دوره متوسطه اول از حوزه‌های مختلف یادگیری به عنوان پاسخ‌دهنده شرکت کردند. داده‌ها از طریق پرسشنامه محقق‌ساخته گردآوری و با استفاده از فراوانی، درصد، میانگین وزنی و همبستگی پیرسون تحلیل شد. یافته‌ها نشان داد که اکثر پاسخ‌دهندگان دارای مدرک کارشناسی با ۶ تا ۱۰ سال سابقه تدریس و مشارکت متوسط در سمینارها بودند. به طور کلی، دبیران در تدریس ادبیات با دشواری‌هایی مواجه بودند (میانگین کلی ۴.۱۹). چالش‌های مرتبط با یادگیرنده (۴.۳۵) و منابع/مواد (۴.۲۵) به میزان زیادی تجربه شد، در حالی که چالش‌های مرتبط با معلم (۴.۱۰) و نهادی/زمانی (۴.۰۵) تجربه شد. بین سابقه خدمت و چالش‌ها (r = 0.62, p = 0.048) و بین تعداد سمینارهای گذرانده‌شده و چالش‌ها (r = 0.71, p = 0.021) رابطه معناداری مشاهده شد. پژوهش نتیجه می‌گیرد که تجربه تدریس و توسعه حرفه‌ای بر ادراک دشواری‌های آموزشی تأثیرگذار است. پیشنهاد می‌شود آموزش‌های هدفمند، ارتقای منابع، راهبردهای یادگیرنده‌محور و حمایت نهادی پایدار تقویت شود. این مطالعه با هدف توسعه پایدار ۴ (آموزش با کیفیت) همسو بوده و با رفع موانع تدریس مؤثر ادبیات، به پایداری آموزشی و نهادی از طریق ارتقای توانمندی دبیران، افزایش مشارکت یادگیرندگان و تأمین منابع برای حمایت از آموزش و یادگیری با کیفیت در بلندمدت کمک می‌کند.

This study aims to analyze the history of education during the Islamic Golden Age and examine its relevance in supporting the achievement of the 2030 Sustainable Development Goals (SDGs), Quality Education. This study uses a literature review method through the analysis of various relevant scientific sources. The results of the study indicate that the educational system during the Islamic Golden Age was not only oriented toward intellectual development but also emphasized the integration of knowledge, spiritual values, and character building. The scholarly tradition that flourished through educational institutions, translation activities, and cross-cultural interactions established Islamic civilization as a global hub for scientific advancement. Majid 'Irsan al-Kilani’s perspective underscores that this progress was rooted in an education system grounded in the principle of tauhid, the integration of knowledge, and social responsibility within society. The findings of this study indicate that the educational values of Islam during the Golden Age have strong relevance to the concept of quality education that emphasizes inclusivity, justice, and sustainability. Therefore, the history of Islamic education can serve as a strategic source of inspiration in designing a modern educational system that is humanistic, adaptive, and responsive to contemporary global challenges.

این پژوهش با هدف تحلیل تاریخ آموزش در دوران طلایی اسلام و بررسی ارتباط آن با حمایت از تحقق اهداف توسعه پایدار ۲۰۳۰ (SDGs)، به‌ویژه آموزش با کیفیت انجام شده است. این پژوهش با استفاده از روش مرور ادبیات و تحلیل منابع علمی مرتبط صورت گرفته است. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که نظام آموزشی در دوران طلایی اسلام نه تنها بر رشد عقلانی تأکید داشت، بلکه بر ادغام دانش، ارزش‌های معنوی و پرورش شخصیت نیز تأکید می‌کرد. سنت علمی که از طریق نهادهای آموزشی، فعالیت‌های ترجمه و تعاملات بین‌فرهنگی شکوفا شد، تمدن اسلامی را به عنوان مرکز جهانی پیشرفت علمی تثبیت کرد. دیدگاه Majid 'Irsan al-Kilani تأکید می‌کند که این پیشرفت ریشه در نظام آموزشی مبتنی بر اصل توحید، ادغام دانش و مسئولیت اجتماعی در جامعه داشته است. یافته‌های این پژوهش نشان می‌دهد که ارزش‌های آموزشی اسلام در دوران طلایی ارتباط قوی با مفهوم آموزش با کیفیت دارد که بر شمولیت، عدالت و پایداری تأکید می‌کند. بنابراین، تاریخ آموزش اسلامی می‌تواند به عنوان منبع راهبردی الهام‌بخش در طراحی نظام آموزشی مدرن که انسانی، سازگار و پاسخگو به چالش‌های جهانی معاصر است، مورد استفاده قرار گیرد.

Evidence suggests that academic staff in Nigerian public universities are under-supported in ways that directly undermine the delivery of Sustainable Development Goal 4. Previous research has established that stakeholder engagement matters for educational quality, but only a few empirical studies have tested the specific institutional mechanisms through which this engagement produces performance outcomes in resource constrained African higher education systems. To date, studies have not examined how training and development programmes function as an institutional bridge between training and development plans and academic staff performance in this context. This study set out to investigate the extent to which stakeholder support drives academic staff performance, specifically highlighting how institutional training and development initiatives serve as the crucial bridge for this impact. Grounded in Stakeholder Theory and Social Exchange Theory, the study tests four hypotheses using a quantitative design. Data were collected from 197 academic staff across three public universities in South-West Nigeria, using stratified random sampling. Partial Least Squares Structural Equation Modelling was conducted using SmartPLS 4. Analysis showed that stakeholder support had a significant direct effect on academic staff performance ( β = 0.423, t = 5.935, p < 0.001). Training and development programmes fully mediated the relationship between training and development plans and performance ( β = 0.210, 95% CI [0.090, 0.353]), the study's hypothesised mediation pathway (H4). The results indicate a persistent gap between institutional planning and programme execution. A further exploratory finding is the fifth hypothesis (H5). A feedback path from programme execution back to stakeholder support (TDProg → KSS, β = 0.511, p < 0.001). This finding extends Freeman’s (1984) instrumental framework. It adds nuance to Mitchell et al.’s (1997) salience theory by suggesting that visible programme quality can reinforce stakeholder commitment, rather than being solely a precondition for programme delivery. This pathway has not previously been documented in the African higher education literature and carries direct implications for institutional governance and SDG 4 policy coordination. The findings of this study carry implications for stakeholder coordination, institutional policy, and the delivery of SDG 4 in resource constrained higher education systems. Policy documents and strategic plans are necessary but insufficient. Decisive progress depends on funded, executed, and monitored training programmes backed by coordinated multi-stakeholder commitment.

شواهد نشان می‌دهد که اعضای هیئت علمی در دانشگاه‌های دولتی نیجریه از حمایت کافی برخوردار نیستند و این امر به طور مستقیم تحقق هدف چهارم توسعه پایدار را تضعیف می‌کند. پژوهش‌های پیشین اهمیت مشارکت ذینفعان را برای کیفیت آموزشی اثبات کرده‌اند، اما تنها تعداد اندکی از مطالعات تجربی، سازوکارهای نهادی مشخصی را که از طریق آن‌ها این مشارکت به پیامدهای عملکردی در نظام‌های آموزش عالی آفریقا با منابع محدود منجر می‌شود، مورد آزمون قرار داده‌اند. تاکنون، مطالعات بررسی نکرده‌اند که چگونه برنامه‌های آموزش و توسعه به عنوان پلی نهادی میان طرح‌های آموزش و توسعه و عملکرد اعضای هیئت علمی در این زمینه عمل می‌کنند. این پژوهش با هدف بررسی میزان تأثیر حمایت ذینفعان بر عملکرد اعضای هیئت علمی انجام شد و به طور خاص، نقش برنامه‌های آموزش و توسعه نهادی را به عنوان پل اساسی این تأثیر برجسته می‌کند. این مطالعه با تکیه بر نظریه ذینفعان و نظریه تبادل اجتماعی، چهار فرضیه را با رویکرد کمی مورد آزمون قرار داده است. داده‌ها از ۱۹۷ عضو هیئت علمی در سه دانشگاه دولتی جنوب غرب نیجریه با استفاده از نمونه‌گیری تصادفی طبقه‌بندی‌شده گردآوری شد. مدل‌یابی معادلات ساختاری حداقل مربعات جزئی با استفاده از نرم‌افزار SmartPLS 4 انجام شد. تحلیل‌ها نشان داد که حمایت ذینفعان اثر مستقیم معناداری بر عملکرد اعضای هیئت علمی دارد (β = 0.423، t = 5.935، p < 0.001). برنامه‌های آموزش و توسعه به طور کامل رابطه میان طرح‌های آموزش و توسعه و عملکرد را میانجی‌گری کردند (β = 0.210، 95% CI [0.090, 0.353]) که مسیر میانجی‌گری فرضیه چهارم پژوهش بود (H4). نتایج نشان‌دهنده شکاف مداوم میان برنامه‌ریزی نهادی و اجرای برنامه‌ها است. یافته اکتشافی دیگر، فرضیه پنجم (H5) است: مسیر بازخورد از اجرای برنامه به حمایت ذینفعان (TDProg → KSS، β = 0.511، p < 0.001). این یافته چارچوب ابزاری Freeman (1984) را گسترش می‌دهد و با افزودن ظرافت به نظریه برجستگی Mitchell و همکاران (1997) نشان می‌دهد که کیفیت مشهود برنامه می‌تواند تعهد ذینفعان را تقویت کند، نه اینکه صرفاً پیش‌شرط اجرای برنامه باشد. این مسیر پیش‌تر در ادبیات آموزش عالی آفریقا مستندسازی نشده و پیامدهای مستقیمی برای حکمرانی نهادی و هماهنگی سیاستی هدف چهارم توسعه پایدار دارد. یافته‌های این پژوهش دارای پیامدهایی برای هماهنگی ذینفعان، سیاست‌گذاری نهادی و تحقق هدف چهارم توسعه پایدار در نظام‌های آموزش عالی با منابع محدود است. اسناد سیاستی و برنامه‌های راهبردی ضروری اما ناکافی هستند؛ پیشرفت قاطعانه مستلزم برنامه‌های آموزشی تأمین مالی‌شده، اجراشده و پایش‌شده با پشتوانه تعهد هماهنگ چندذینفعی است.

Developing adolescents’ soft skills is a strategic agenda aligned with SDG 4 and SDG 16, yet education in urban areas still emphasizes cognitive achievement and rarely internalizes collaborative character education systematically. This study examines the relationship between digital choir training methods and adolescents’ soft skills, with collaborative character education as a mediating variable. An explanatory quantitative approach was used, with a structured questionnaire completed by 78 adolescents in digital choir training in urban Indonesia, selected through purposive sampling. Data were analyzed using partial least squares structural equation modeling (PLS-SEM) with 5,000-sample bootstrapping. Digital choir training methods had a positive effect on collaborative character education (β = 0.289; p = 0.049), which in turn had a strong positive effect on soft skills (β = 0.536; p < 0.001). The direct effect of digital methods on soft skills (β = 0.164; p = 0.260) and the indirect effect (β = 0.155; p = 0.079) were not significant at the 5% level, although the total effect was significant (β = 0.319; p = 0.018); mediation is therefore not conclusively established. Soft skills formation appears to depend mainly on the internalization of collaborative character values rather than on the digital method alone.

توسعه مهارت‌های نرم نوجوانان یک دستور کار راهبردی همسو با اهداف توسعه پایدار ۴ و ۱۶ است، اما آموزش در مناطق شهری همچنان بر دستاوردهای شناختی تأکید دارد و به ندرت آموزش شخصیت مشارکتی را به‌صورت نظام‌مند درونی می‌کند. این پژوهش رابطه بین روش‌های دیجیتال آموزش هم‌سرایی و مهارت‌های نرم نوجوانان را با متغیر میانجی آموزش شخصیت مشارکتی بررسی می‌کند. رویکرد کمی تبیینی به‌کار گرفته شد و پرسشنامه‌ای ساختاریافته توسط ۷۸ نوجوان شرکت‌کننده در آموزش دیجیتال هم‌سرایی در مناطق شهری اندونزی که به روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شده بودند، تکمیل شد. داده‌ها با استفاده از مدل‌سازی معادلات ساختاری حداقل مربعات جزئی (PLS-SEM) با بوت‌استرپ ۵٬۰۰۰ نمونه تحلیل گردید. روش‌های دیجیتال آموزش هم‌سرایی تأثیر مثبتی بر آموزش شخصیت مشارکتی داشتند (β = ۰٫۲۸۹؛ p = ۰٫۰۴۹) که به نوبه خود تأثیر مثبت قوی بر مهارت‌های نرم داشت (β = ۰٫۵۳۶؛ p < ۰٫۰۰۱). اثر مستقیم روش‌های دیجیتال بر مهارت‌های نرم (β = ۰٫۱۶۴؛ p = ۰٫۲۶۰) و اثر غیرمستقیم (β = ۰٫۱۵۵؛ p = ۰٫۰۷۹) در سطح ۵٪ معنادار نبود، هرچند اثر کل معنادار بود (β = ۰٫۳۱۹؛ p = ۰٫۰۱۸)؛ بنابراین، میانجی‌گری به طور قطعی اثبات نمی‌شود. به نظر می‌رسد شکل‌گیری مهارت‌های نرم عمدتاً به درونی‌سازی ارزش‌های شخصیت مشارکتی وابسته است تا صرفاً به روش دیجیتال.

This study examined how educational leaders navigated systemic barriers and harnessed data to advance transformative, equitable, and sustainable educational leadership. A qualitative descriptive design under an interpretivist paradigm was employed at Branchville High School in the Orangeburg County School District, South Carolina, USA. Eight school administrators were purposively selected based on their direct involvement in data-informed decision-making, instructional leadership, policy implementation, and equity-related initiatives. Data were generated through approximately 60-minute semi-structured interviews, audio-recorded with consent and transcribed verbatim. Analysis integrated Colaizzi’s phenomenological procedures for identifying significant statements and formulated meanings with Braun and Clarke’s thematic analysis for coding, clustering, reviewing, and defining themes. Credibility was strengthened through member checking, peer debriefing, reflexivity, and an audit trail. Three interconnected themes emerged: leading transformative change through student-centered decision-making, collaboration, and continuous improvement; ethical and responsive leadership through data-informed service, equity, collaboration, and student-centered decision-making; and integrating relational ethics, responsibility, and data-informed leadership for equitable and responsive educational practice. The findings showed that leaders treated data as meaningful only when interpreted within students’ lived realities, stakeholder relationships, and ethical responsibilities. The study culminated in the C.A.R.E.S. Leadership Framework, which integrates collaborative partnerships, accountability and attentiveness, reflective and responsible data use, inclusive learning communities, and sustainable innovation. The study concludes that ethical, relational, and evidence-informed leadership can strengthen equitable school improvement and advance Sustainable Development Goal 4.

این مطالعه به بررسی چگونگی عبور رهبران آموزشی از موانع نظام‌مند و بهره‌گیری از داده‌ها برای پیشبرد رهبری آموزشی تحول‌آفرین، عادلانه و پایدار پرداخته است. طرح پژوهش توصیفی کیفی در چارچوب پارادایم تفسیرگرایانه در دبیرستان Branchville واقع در منطقه آموزشی شهرستان Orangeburg، ایالت کارولینای جنوبی، ایالات متحده آمریکا اجرا شد. هشت نفر از مدیران مدرسه به صورت هدفمند و بر اساس مشارکت مستقیم در تصمیم‌گیری مبتنی بر داده، رهبری آموزشی، اجرای سیاست‌ها و ابتکارات مرتبط با عدالت انتخاب شدند. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته حدوداً ۶۰ دقیقه‌ای، با رضایت شرکت‌کنندگان ضبط صوتی و به صورت کلمه‌به‌کلمه پیاده‌سازی گردید. تحلیل داده‌ها با ادغام روش‌های پدیدارشناسانه Colaizzi برای شناسایی گزاره‌های معنادار و استخراج معانی، و تحلیل تماتیک Braun و Clarke برای کدگذاری، خوشه‌بندی، بازبینی و تعریف تم‌ها انجام شد. اعتبار پژوهش از طریق بازبینی اعضا، بحث گروهی با همتایان، تأمل‌پذیری و ثبت مسیر حسابرسی تقویت گردید. سه تم مرتبط استخراج شد: رهبری تحول‌آفرین از طریق تصمیم‌گیری دانش‌آموزمحور، همکاری و بهبود مستمر؛ رهبری اخلاقی و پاسخگو از طریق خدمت مبتنی بر داده، عدالت، همکاری و تصمیم‌گیری دانش‌آموزمحور؛ و ادغام اخلاق رابطه‌ای، مسئولیت‌پذیری و رهبری مبتنی بر داده برای عمل آموزشی عادلانه و پاسخگو. یافته‌ها نشان داد رهبران زمانی داده‌ها را معنادار تلقی می‌کنند که در بستر واقعیت‌های زیسته دانش‌آموزان، روابط ذینفعان و مسئولیت‌های اخلاقی تفسیر شوند. این مطالعه به چارچوب رهبری C.A.R.E.S. انجامید که مشارکت‌های تعاملی، پاسخگویی و توجه، استفاده بازتابی و مسئولانه از داده، جوامع یادگیری فراگیر و نوآوری پایدار را دربرمی‌گیرد. نتیجه‌گیری پژوهش آن است که رهبری اخلاقی، رابطه‌ای و مبتنی بر شواهد می‌تواند بهبود عادلانه مدارس و پیشبرد هدف توسعه پایدار ۴ را تقویت کند.

Keterampilan pemecahan masalah merupakan kompetensi esensial dalam pembelajaran abad ke-21 yang selaras dengan Sustainable Development Goal 4 tentang pendidikan berkualitas dan dapat dilatihkan melalui soal Higher Order Thinking Skills (HOTS). Namun, hingga saat ini belum terdapat instrumen soal HOTS terstandar yang secara spesifik untuk mengukur keterampilan pemecahan masalah pada submateri transport membran. Penelitian ini bertujuan menghasilkan instrumen soal HOTS untuk mengukur keterampilan pemecahan masalah pada submateri transport membran. Penelitian ini merupakan Research & Development dengan model 4D dan dilaksanakan di SMA Negeri 2 Lamongan dengan subjek siswa kelas XI IPA. Teknik pengumpulan data meliputi studi kepustakaan, validasi ahli dan uji coba terbatas. Analisis data meliputi uji validitas, reliabilitas, tingkat kesukaran, daya beda serta analisis ketercapaian indikator pemecahan masalah berdasarkan IDEAL. Penelitian ini menghasilkan dua set instrumen soal HOTS untuk mengukur keterampilan pemecahan masalah siswa pada submateri transport membran. Kedua set instrumen yang dikembangkan dinyatakan valid secara teoritis dan mayoritas butir soal valid secara empiris, serta reliabilitas yang tinggi. Tingkat kesukaran didominasi kategori sedang dan daya beda baik hingga sangat baik. Analisis ketercapaian indikator keterampilan pemecahan masalah menunjukkan bahwa kemampuan siswa berada pada kategori cukup, dengan indikator identify problem sebagai capaian tertinggi dan anticipate outcomes & act sebagai capaian terendah. Berdasarkan hasil tersebut, instrumen soal HOTS yang dikembangkan dinyatakan layak digunakan untuk mengukur keterampilan pemecahan masalah siswa pada submateri transport membran sebagai upaya mendukung pencapaian pendidikan berkualitas. Kata Kunci: instrumen soal, HOTS, keterampilan pemecahan masalah, transport membran, pendidikan berkualitas. Abstract Problem-solving skills are an essential competency in 21st-century learning that aligns with Sustainable Development Goal 4 on quality education and can be developed through Higher Order Thinking Skills (HOTS) questions. However, to date, there has been no standardized HOTS question instrument specifically designed to measure problem-solving skills in the subtopic of membrane transport. This study aims to develop a HOTS question instrument to measure problem-solving skills in the sub-topic of membrane transport. This study is a Research & Development project using the 4D model and was conducted at SMA Negeri 2 Lamongan with 11th-grade science students as the subjects. Data collection techniques included a literature review, expert validation, and a pilot test. Data analysis included validity and reliability tests, difficulty level assessment, discriminative power, and an analysis of problem-solving indicator achievement based on the IDEAL framework. This study produced two sets of HOTS test instruments to measure students’ problem-solving skills in the membrane transport subtopic. Both sets of instruments developed were found to be theoretically valid, with the majority of test items empirically valid, and demonstrated high reliability. The difficulty level was predominantly in the moderate category, and the discriminative power ranged from good to very good. Analysis of the achievement of problem-solving skill indicators showed that students’ abilities fell into the adequate category, with the “identify problem” indicator as the highest achievement and “anticipate outcomes & act” as the lowest. Based on these results, the developed HOTS test instruments were deemed suitable for measuring students’ problem-solving skills in the membrane transport subtopic as an effort to support the achievement of quality education. Keywords: test instruments, HOTS, problem-solving skills, membrane transport, quality education.

مهارت‌های حل مسئله یکی از شایستگی‌های اساسی در یادگیری قرن بیست و یکم است که با هدف چهارم توسعه پایدار درباره آموزش با کیفیت همسو بوده و می‌تواند از طریق سؤالات مهارت‌های تفکر سطوح بالاتر (HOTS) آموزش داده شود. با این حال، تاکنون ابزار سنجش سؤالات HOTS استاندارد شده‌ای که به طور خاص برای اندازه‌گیری مهارت‌های حل مسئله در زیرمبحث انتقال غشاء طراحی شده باشد، وجود نداشته است. هدف این پژوهش، تولید ابزار سنجش سؤالات HOTS برای اندازه‌گیری مهارت‌های حل مسئله در زیرمبحث انتقال غشاء است. این پژوهش از نوع تحقیق و توسعه (Research & Development) با استفاده از مدل 4D بوده و در دبیرستان دولتی شماره ۲ لامونگان با شرکت دانش‌آموزان پایه یازدهم رشته علوم تجربی انجام شده است. روش‌های گردآوری داده‌ها شامل مطالعه کتابخانه‌ای، اعتبارسنجی توسط خبرگان و آزمون آزمایشی محدود بوده است. تحلیل داده‌ها شامل آزمون روایی و پایایی، سنجش سطح دشواری، قدرت تمایز و تحلیل میزان تحقق شاخص‌های حل مسئله بر اساس چارچوب IDEAL بوده است. این پژوهش دو مجموعه ابزار سنجش سؤالات HOTS برای اندازه‌گیری مهارت‌های حل مسئله دانش‌آموزان در زیرمبحث انتقال غشاء تولید کرده است. هر دو مجموعه ابزار توسعه‌یافته از نظر نظری معتبر و اکثریت سؤالات از نظر تجربی دارای روایی بوده و پایایی بالایی نشان دادند. سطح دشواری عمدتاً در دسته متوسط قرار داشت و قدرت تمایز از خوب تا بسیار خوب متغیر بود. تحلیل تحقق شاخص‌های مهارت حل مسئله نشان داد که توانایی دانش‌آموزان در دسته کافی قرار دارد، به طوری که شاخص «شناسایی مسئله» بالاترین و شاخص «پیش‌بینی پیامدها و اقدام» پایین‌ترین میزان تحقق را داشتند. بر اساس این نتایج، ابزار سنجش سؤالات HOTS توسعه‌یافته برای اندازه‌گیری مهارت‌های حل مسئله دانش‌آموزان در زیرمبحث انتقال غشاء مناسب تشخیص داده شد و می‌تواند به عنوان تلاشی برای حمایت از تحقق آموزش با کیفیت مورد استفاده قرار گیرد.

The United Nations Sustainable Development Goal 4 (SDG 4) position creativity as a critical competency in 21st -century STEAM education, highlighting the urgency of cultivating students’ capacity to navigate complex transdisciplinary challenges. Although problem-based learning (PBL) has become a prevalent instructional approach, empirical evidence regarding its specific efficacy for fostering creative thinking remains inconclusive. This systematic review and meta-analysis investigated whether PBL is associated with improved creativity outcomes among undergraduate STEAM students, with particular relevance to international education contexts. Following PRISMA guidelines, fifteen peer-reviewed articles (2015–2025) were included, with six providing sufficient data for meta-analysis (k = 6). The pooled effect size (Hedges’ g = 1.64, 95% CI: 0.96–2.32) suggests a positive association between PBL and creativity outcomes compared to traditional instruction. However, given the small study count and substantial heterogeneity (I² = 88.5%), these results should be interpreted as preliminary and exploratory. Assessment priorities diverge across disciplinary contexts, with arts and humanities foregrounding aesthetic originality and self-expression, while science and engineering fields emphasise solution feasibility and collaborative problem-solving. Pure PBL and its variants demonstrate relevance for creative skill development, though subgroup comparisons remain descriptive due to limited study numbers. Notably, the included studies employed diverse, non-standardized creativity instruments across different disciplines, which significantly limits comparability and generalizability. These findings offer preliminary empirical insights for educators, and curriculum designers, yet the high heterogeneity and measurement variability underscore the need for future research with validated standardized assessments.

هدف چهارم توسعه‌ی پایدار سازمان ملل متحد (SDG 4) خلاقیت را به‌عنوان یکی از شایستگی‌های حیاتی در آموزش STEAM قرن بیست‌ویکم مطرح می‌کند و بر ضرورت پرورش توانایی دانشجویان برای مواجهه با چالش‌های پیچیده‌ی میان‌رشته‌ای تأکید دارد. اگرچه یادگیری مبتنی بر مسئله (PBL) به رویکردی رایج در آموزش تبدیل شده است، شواهد تجربی درباره‌ی اثربخشی خاص آن در پرورش تفکر خلاق همچنان نامشخص باقی مانده است. این مرور نظام‌مند و فراتحلیل بررسی می‌کند که آیا PBL با بهبود پیامدهای خلاقیت در میان دانشجویان مقطع کارشناسی STEAM مرتبط است یا خیر، با تأکید ویژه بر زمینه‌های آموزش بین‌المللی. مطابق با دستورالعمل‌های PRISMA، پانزده مقاله‌ی داوری‌شده (۲۰۱۵–۲۰۲۵) وارد مطالعه شدند که شش مورد از آن‌ها داده‌های کافی برای فراتحلیل فراهم کردند (k = 6). اندازه‌ی اثر تجمیعی (Hedges’ g = 1.64، فاصله‌ی اطمینان ۹۵٪: 0.96–2.32) نشان‌دهنده‌ی ارتباط مثبت بین PBL و پیامدهای خلاقیت در مقایسه با آموزش سنتی است. با این حال، با توجه به تعداد اندک مطالعات و ناهمگنی قابل توجه (I² = 88.5%)، این نتایج باید مقدماتی و اکتشافی تلقی شوند. اولویت‌های ارزیابی در زمینه‌های مختلف رشته‌ای متفاوت است؛ به‌طوری که هنر و علوم انسانی بر اصالت زیباشناختی و خودابرازی تأکید دارند، در حالی که حوزه‌های علوم و مهندسی بر امکان‌پذیری راه‌حل و حل مسئله‌ی مشارکتی تمرکز می‌کنند. PBL خالص و گونه‌های آن برای توسعه‌ی مهارت‌های خلاقانه اهمیت دارند، هرچند مقایسه‌های زیرگروهی به دلیل محدودیت تعداد مطالعات، صرفاً توصیفی باقی می‌ماند. شایان ذکر است که مطالعات واردشده از ابزارهای متنوع و غیر استاندارد سنجش خلاقیت در رشته‌های مختلف استفاده کرده‌اند که این امر مقایسه‌پذیری و تعمیم‌پذیری را به طور قابل توجهی محدود می‌کند. این یافته‌ها بینش‌های تجربی مقدماتی برای مدرسان و طراحان برنامه‌ی درسی فراهم می‌آورد، اما ناهمگنی بالا و تنوع ابزارهای سنجش بر ضرورت پژوهش‌های آتی با ارزیابی‌های استاندارد و معتبر تأکید می‌کند.

This paper presents an exploratory systematic review of artificial intelligence (AI) in physics education and its alignment with Sustainable Development Goal 4 (SDG 4). Following Preferred Reporting Items for Systematic Reviews and Meta-Analyses 2020 guidelines (Page et al., 2021), a Web of Science search conducted on January 15, 2025, yielded 105 records; after independent dual-reviewer screening (Cohen’s κ = 0.82 on n = 105 title/abstract decisions), 12 empirical studies published between 2013 and 2025 were included and analyzed. Given the small corpus and emergent nature of the field, findings are explicitly characterized as exploratory evidence mapping rather than consolidated empirical conclusions. The corpus spans educational contexts from secondary school to teacher training and engages AI types including intelligent tutoring systems, machine learning, natural language processing, and generative models. Results indicate that AI is used in four pedagogical roles: tutor, evaluator, assistant, and analyst, with documented benefits in conceptual understanding, formative feedback, personalization, and self-regulated learning. Alignment with SDG-4-relevant sustainability competencies (critical thinking, problem solving, collaboration, and digital literacy) was identified through a secondary interpretive analysis by the review authors against Education for Sustainable Development competency frameworks (Rieckmann, 2011; UNESCO, 2017; 2024); this alignment is inferential and design-based rather than directly measured by the primary studies. Ongoing challenges include technical reliability, teacher preparation and acceptance, and ethical concerns regarding transparency, bias, equity, and data protection. The review contributes an initial, disciplinary-specific evidence map at the intersection of AI, physics education, and SDG 4, and identifies six evidence gaps for future empirical research. No protocol was preregistered prior to conducting this review; this absence is acknowledged as a transparency limitation.

این مقاله به ارائه یک مرور نظام‌مند اکتشافی درباره هوش مصنوعی (AI) در آموزش فیزیک و همسویی آن با هدف توسعه پایدار ۴ (SDG 4) می‌پردازد. با پیروی از دستورالعمل‌های Preferred Reporting Items for Systematic Reviews and Meta-Analyses 2020 (Page و همکاران، 2021)، جستجوی Web of Science که در تاریخ ۱۵ ژانویه ۲۰۲۵ انجام شد، ۱۰۵ رکورد را به دست داد؛ پس از غربالگری مستقل توسط دو ارزیاب (ضریب کاپا کوهن κ = 0.82 بر روی n = 105 تصمیم عنوان/چکیده)، ۱۲ مطالعه تجربی منتشرشده بین سال‌های ۲۰۱۳ تا ۲۰۲۵ وارد و تحلیل شدند. با توجه به حجم اندک مطالعات و ماهیت نوظهور این حوزه، یافته‌ها به طور صریح به عنوان نگاشت شواهد اکتشافی و نه نتیجه‌گیری‌های تجربی تثبیت‌شده توصیف می‌شوند. بدنه مطالعات زمینه‌های آموزشی از دبیرستان تا آموزش معلمان را دربر می‌گیرد و انواع هوش مصنوعی شامل سامانه‌های آموزش هوشمند، یادگیری ماشین، پردازش زبان طبیعی و مدل‌های مولد را مورد استفاده قرار می‌دهد. نتایج نشان می‌دهد که هوش مصنوعی در چهار نقش آموزشی شامل معلم، ارزیاب، دستیار و تحلیل‌گر به کار می‌رود و مزایایی چون ارتقای درک مفهومی، بازخورد تکوینی، شخصی‌سازی و یادگیری خودتنظیمی را به همراه دارد. همسویی با شایستگی‌های پایداری مرتبط با SDG-4 (تفکر انتقادی، حل مسئله، همکاری و سواد دیجیتال) از طریق تحلیل تفسیری ثانویه توسط نویسندگان مرور و بر اساس چارچوب‌های شایستگی آموزش برای توسعه پایدار (Rieckmann، ۲۰۱۱؛ یونسکو، ۲۰۱۷؛ ۲۰۲۴) شناسایی شد؛ این همسویی استنباطی و مبتنی بر طراحی است و نه مستقیماً توسط مطالعات اولیه اندازه‌گیری شده باشد. چالش‌های جاری شامل پایایی فنی، آمادگی و پذیرش معلمان و نگرانی‌های اخلاقی درباره شفافیت، سوگیری، عدالت و حفاظت از داده‌ها است. این مرور، نگاشت اولیه و اختصاصی شواهد را در تقاطع هوش مصنوعی، آموزش فیزیک و SDG 4 ارائه می‌دهد و شش شکاف شواهدی برای پژوهش‌های تجربی آینده شناسایی می‌کند. هیچ پروتکلی پیش از انجام این مرور ثبت نشده است؛ این فقدان به عنوان یک محدودیت شفافیت مورد اشاره قرار گرفته است.

This study reconceptualizes Inclusive Education Competency (IEC) in early childhood as a product of activation rather than accumulation. We argue that Inclusive Education Disposition (IED) and Inclusive Education Knowledge (IEK) are necessary but insufficient conditions for inclusive practice; Self-Development (SD)—defined here as disciplined cycles of goal setting, monitoring, help-seeking, and reflection—functions as the proximal mechanism through which what teachers value and know is translated into what they consistently do in classrooms. Using a cross-sectional survey of in-service preschool teachers in Shanghai ( N = 355), we tested this activation framework through covariance-based structural equation modeling (CB-SEM) with 5,000-resample bootstrap inference. Reliability and convergent validity were strong, although SD–IEC discriminant validity was borderline under the item-level HTMT criterion (0.904); the structural model demonstrated adequate fit. SD was the strongest predictor of IEC ( β = 0.743, p < 0.001), while IED and IEK retained modest direct effects and significant indirect effects via SD, supporting partial mediation. The model explained 68.7% of the variance in SD and 86.2% of the variance in IEC. These findings shift the explanation of inclusive competency from static attributes to dynamic processes of professional change. In practical terms, systems pursuing Sustainable Development Goal 4 (SDG4)—that is, inclusive and equitable quality education for all—should institutionalize routines that support teacher self-development, including protected collaborative planning time, goal-based coaching, short plan–do–study–act cycles, peer observation, and formative evidence use. The study offers an empirically supported four-construct framework and practical implications for policy, leadership, and professional learning design.

این مطالعه، شایستگی آموزش فراگیر (IEC) در دوران کودکی را به عنوان محصولی از فعال‌سازی و نه انباشت مجدد مفهوم‌سازی می‌کند. ما استدلال می‌کنیم که نگرش به آموزش فراگیر (IED) و دانش آموزش فراگیر (IEK) شرایط لازم اما ناکافی برای اجرای فراگیر هستند؛ خودتوسعه‌بخشی (SD) — که در اینجا به عنوان چرخه‌های منظم تعیین هدف، پایش، جستجوی کمک و تأمل تعریف شده است — به عنوان سازوکار نزدیک عمل می‌کند که از طریق آن، آنچه معلمان ارزش‌گذاری و دانسته‌اند به آنچه به طور مستمر در کلاس‌های درس انجام می‌دهند، ترجمه می‌شود. با استفاده از یک پیمایش مقطعی از معلمان پیش‌دبستانی شاغل در شانگهای (N = 355)، این چارچوب فعال‌سازی را از طریق مدل‌سازی معادلات ساختاری مبتنی بر کوواریانس (CB-SEM) با استنباط بوت‌استرپ ۵٬۰۰۰ نمونه مجدد آزمون کردیم. پایایی و روایی همگرا قوی بود، اگرچه روایی تمایز SD–IEC در معیار HTMT در سطح آیتم (۰٫۹۰۴) در مرز قرار داشت؛ مدل ساختاری برازش مناسبی را نشان داد. SD قوی‌ترین پیش‌بینی‌کننده IEC بود (β = ۰٫۷۴۳، p < ۰٫۰۰۱)، در حالی که IED و IEK اثرات مستقیم متوسط و اثرات غیرمستقیم معنادار از طریق SD را حفظ کردند که از میانجی‌گری جزئی حمایت می‌کند. مدل، ۶۸٫۷٪ از واریانس SD و ۸۶٫۲٪ از واریانس IEC را تبیین کرد. این یافته‌ها توضیح شایستگی فراگیر را از ویژگی‌های ایستا به فرایندهای پویای تغییر حرفه‌ای منتقل می‌کند. از نظر عملی، نظام‌هایی که به دنبال تحقق هدف چهارم توسعه پایدار (SDG4) — یعنی آموزش با کیفیت، فراگیر و عادلانه برای همه — هستند، باید روال‌هایی را که از خودتوسعه‌بخشی معلمان حمایت می‌کند، نهادینه کنند؛ از جمله زمان برنامه‌ریزی مشارکتی محافظت‌شده، مربی‌گری مبتنی بر هدف، چرخه‌های کوتاه برنامه‌ریزی–اجرا–مطالعه–عمل، مشاهده همتایان و استفاده از شواهد تکوینی. این مطالعه یک چارچوب چهارساختاری مبتنی بر شواهد تجربی و پیامدهای عملی برای سیاست‌گذاری، رهبری و طراحی یادگیری حرفه‌ای ارائه می‌دهد.