Background: Rural women in India are often confronted with situations that make it difficult for them to access formal mental health services such as inaccessibility, internalized stigma, believing that suffering is due to external causes and gender inequalities. These barriers delay receiving formal care for mental health and make these women resort to informal ways of coping such as community support and local faith healers. Methods: This study aimed to explore the informal coping strategies and beliefs around mental health among 100 rural women over the age of 18 years residing in Amroha district of Uttar Pradesh, India. Being a qualitative study, the method employed for the survey was focused group discussions and the participants were included through a convenience snowball sampling. The discussions were held in Hindi language for the ease of the participants and were recorded for analysis which was done through a thematic analysis approach. Results: The results highlighted six broad themes: (1) burden of responsibilities and emotional burnout, (2) physiological manifestations of psychological distress, (3) normalization of chronic stress, (4) psychological distress arising from marital conflict and gender-based adversity, (5) reliance on spiritual and informal coping strategies in place of formal mental healthcare, and (6) emotional suppression and silent tolerance. Conclusions: The findings suggest the urgent need to design culturally aligned psychotherapeutic interventions that focus on creating awareness through psychoeducation that could reduce stigma as well as helping rural women deal with their unmet mental health challenges.
Background Trans, non-binary and gender diverse (TNBGD) sexual function has historically been narrowly defined as physical capacities following medical and surgical gender affirming (GA) interventions; and this population's sexual health has been researched more in terms of external influences considered risky rather than being founded in individuals' desires and needs. This can produce discrepancies between services and people who access them. This study explores the service-related barriers, facilitators and compensatory strategies for TNBGD people seeking healthcare related to sexual function. Methods Based on qualitative interview data from n = 19 TNBGD adults in the UK, the dataset was deductively analyzed using Levesque's framework of healthcare access. Results TNBGD people face barriers in distance and transport to appropriate sexual health services, overlaps between sexual healthcare and GA services, and limits in professionals' TNBGD specific knowledge and cultural competence. To navigate these TNGBD people pursued independent knowledge acquisition, were selective during clinical interactions and access, and sought to meet their needs outside clinical settings. The analytical themes demonstrate varied barriers and their interrelatedness. For example, acceptability of a service was informed by the appropriateness of clinician's knowledge and interactions. In turn, TNBGD people's anticipation of un (der) met needs motivated compensatory measures, such as seeking information online or from peers before approaching formal services or sometimes instead of approaching them. Conclusions Healthcare services' design and delivery can present significant barriers to TNBGD adults seeking healthcare to support their sexual function. Providers' ways of interacting may offset some of the barriers and TNBGD adults may deploy strategies that enable them to access care that leads to satisfactory health outcomes. However, while significant barriers persist, TNBGD adults are liable to have unmet needs and consequent health inequalities.
BACKGROUND: Israel's 2015 mental health reform transferred responsibility for mental health services from the government to community health maintenance organisations (HMOs), aiming to improve accessibility and equity and reduce stigma. However, its implications for different populations remain significantly underresearched. AIMS: To examine trends in mental health service utilisation and psychiatric medication issue rates among Arab and Ultra-Orthodox Jewish populations before and after the 2015 mental health reform. METHOD: = 2 847 184). Participants were classified as either general (non-Ultra-Orthodox Jewish), Ultra-Orthodox Jewish or Arab. The study analysed annual community visits to mental health professionals and dispensed psychiatric prescriptions. RESULTS: Between 2012 and 2019 the number of mental health service users increased across all populations, most prominently among Ultra-Orthodox Jewish and Arab populations (1.94- and 1.91-fold, respectively), compared with 1.55-fold in the general population. Annual community visits increased 2.4-fold in the general population, 2.2-fold in the Ultra-Orthodox Jewish population and 3.7-fold among Arabs, who had the lowest baseline utilisation. Psychiatric medication issue rates increased most in the Ultra-Orthodox Jewish population (2.5-fold), compared with 1.7-fold in the Arab and 1.5-fold in the general population. Women consistently used more services than men, with the greatest relative increase among Arab women. CONCLUSIONS: The findings suggest improved access to mental health services over the study period spanning the 2015 mental health reform, particularly in previously underserved populations. Continued progress requires culturally sensitive, community-tailored interventions for Arab and Ultra-Orthodox Jewish populations.
Mental health conditions have become one of the most urgent public health challenges worldwide, affecting nearly one billion people and creating substantial social and economic burdens. Despite increasing demand for psychological services, barriers such as financial costs, shortages of mental health professionals, geographical inequalities, and social stigma prevent many individuals from receiving timely support. This paper examines the biological, psychological, and environmental factors contributing to mental disorders and evaluates the potential role of artificial intelligence (AI) conversational models in mental health support. It argues that AI cannot replace licensed clinicians but can serve as a complementary tool by improving accessibility, providing continuous communication, offering privacy, and delivering personalized psychoeducation. Particular attention is given to autism spectrum disorder (ASD), where AI's predictable communication style may support communication practice and reduce social pressure. The paper also discusses AI-assisted interventions based on cognitive behavioral therapy (CBT) and examines ethical challenges, including privacy, algorithmic bias, and clinical responsibility. Overall, responsible cooperation between AI technologies and healthcare professionals may improve the accessibility and effectiveness of future mental healthcare.
Background Correctional workers (CWs), are frequently exposed to traumatic workplace events, placing them at higher risk of experiencing mental health disorders, including major depressive disorder (MDD), generalized anxiety disorder (GAD), and posttraumatic stress disorder (PTSD). Despite high prevalence of mental health challenges, CWs underutilize mental health services due to stigma, irregular work schedules, and accessibility issues. While cognitive behavioral therapy (CBT) is effective, it poses accessibility challenges. Electronic CBT (eCBT) offers a scalable, accessible alternative, but use among CWs remains underexplored. Objective This study aimed to evaluate the efficacy of diagnosis-specific eCBT programs designed for CWs in reducing symptoms of MDD, GAD, and PTSD compared to treatment as usual (TAU). Methods A randomized controlled trial (RCT) was conducted with 84 CWs in Ontario, assigned to either eCBT (n=40) or TAU (n=44). The eCBT program provided diagnosis-specific modules with synchronous personalized feedback from care providers over 12-weeks via the Online Psychotherapy Tool (OPTT). Symptom severity was measured at baseline, week-6, and post-treatment using validated scales for depression, anxiety, PTSD, and quality-of-life. Data analysis included paired samples t-tests, mixed linear models, and effect size calculations (Cohen’s d). Results The eCBT group exhibited significant reductions in symptom severity for depression, anxiety, and PTSD from baseline to post-treatment compared to TAU (p<0.01), with a moderate effect size (Cohen’s d=0.68). Symptom severity decreased by 61.37% for eCBT versus 23.29% in TAU. Mixed linear models confirmed a significant treatment-by-time interaction, favoring eCBT (p<0.01). However, no significant differences in quality-of-life improvements were observed between groups. Conclusions Diagnosis-specific eCBT programs are effective in reducing symptoms of depression, anxiety, and PTSD for CWs. The asynchronous, accessible format of eCBT addresses current key barriers. Future research should explore strategies to improve adherence and increase the accessibility of services for CWs.
زمینه: کارکنان اصلاح و تربیت (CWs) به طور مکرر در معرض رویدادهای شغلی آسیبزا قرار میگیرند و در نتیجه در معرض خطر بالاتر ابتلا به اختلالات سلامت روان، از جمله اختلال افسردگی اساسی (MDD)، اختلال اضطراب فراگیر (GAD) و اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) قرار دارند. با وجود شیوع بالای چالشهای سلامت روان، کارکنان اصلاح و تربیت به دلیل انگ، برنامههای کاری نامنظم و مشکلات دسترسی، از خدمات سلامت روان کمتر استفاده میکنند. اگرچه درمان شناختی-رفتاری (CBT) مؤثر است، اما چالشهایی در دسترسی به آن وجود دارد. درمان شناختی-رفتاری الکترونیکی (eCBT) جایگزینی مقیاسپذیر و قابل دسترس ارائه میدهد، اما استفاده از آن در میان کارکنان اصلاح و تربیت کمتر مورد بررسی قرار گرفته است. هدف: این مطالعه با هدف ارزیابی اثربخشی برنامههای eCBT اختصاصی بر اساس تشخیص برای کارکنان اصلاح و تربیت در کاهش علائم MDD، GAD و PTSD در مقایسه با درمان معمول (TAU) انجام شد. روشها: یک کارآزمایی تصادفیشدهی کنترلشده (RCT) با ۸۴ نفر از کارکنان اصلاح و تربیت در انتاریو انجام شد که به طور تصادفی به گروه eCBT (n=40) یا TAU (n=44) تخصیص یافتند. برنامهی eCBT شامل ماژولهای اختصاصی بر اساس تشخیص با بازخورد شخصیسازیشدهی همزمان از سوی ارائهدهندگان مراقبت طی ۱۲ هفته از طریق ابزار رواندرمانی آنلاین (OPTT) بود. شدت علائم در ابتدا، هفتهی ششم و پس از درمان با استفاده از مقیاسهای معتبر برای افسردگی، اضطراب، اختلال استرس پس از سانحه و کیفیت زندگی اندازهگیری شد. تحلیل دادهها شامل آزمون t زوجی، مدلهای خطی آمیخته و محاسبهی اندازهی اثر (d کوهن) بود. نتایج: گروه eCBT کاهش معناداری در شدت علائم افسردگی، اضطراب و PTSD از ابتدا تا پس از درمان نسبت به TAU نشان داد (p<0.01) و اندازهی اثر متوسط (d کوهن=0.68) به دست آمد. شدت علائم در گروه eCBT به میزان ۶۱.۳۷٪ و در گروه TAU به میزان ۲۳.۲۹٪ کاهش یافت. مدلهای خطی آمیخته تعامل معنادار درمان-زمان را به نفع eCBT تأیید کردند (p<0.01). با این حال، تفاوت معناداری در بهبود کیفیت زندگی بین گروهها مشاهده نشد. نتیجهگیری: برنامههای eCBT اختصاصی بر اساس تشخیص در کاهش علائم افسردگی، اضطراب و اختلال استرس پس از سانحه برای کارکنان اصلاح و تربیت مؤثر هستند. قالب غیرهمزمان و قابل دسترس eCBT موانع کلیدی فعلی را برطرف میکند. پژوهشهای آینده باید راهبردهایی برای بهبود پایبندی و افزایش دسترسی به خدمات برای این گروه را بررسی کنند.
BackgroundIn Nepal, depression is one of the most common mental health conditions among adolescents, but mental health services for this population remain limited.Previous studies have identified barriers to accessing mental health services in Nepal; however, to our knowledge, no study has specifically examined the barriers faced by adolescents with depression. AimsThis study aimed to identify barriers to accessing mental health services for adolescents with depression in Pokhara Metropolitan City, Nepal, from the perspectives of mental healthcare providers, and to identify approaches to overcome these barriers. MethodSemi-structured interviews were conducted with nine healthcare professionals involved in delivering mental healthcare, including counsellors, psychologists, medical officers, and consultant psychiatrists.Participants were selected through purposive sampling according to predefined inclusion and exclusion criteria.Interviews were conducted in May 2023 at the participants' workplaces across Pokhara Metropolitan City.The interviews were audio-recorded and transcribed verbatim.Reflexive thematic analysis was used to develop codes and themes. ResultsBarriers to accessing mental health services included individual factors, primarily related to limited knowledge of mental health and available services; social factors, including stigma, particularly within families and the wider community; and systemic and structural factors, including limited service availability and an insufficient mental health workforce.Suggested strategies to overcome these barriers included raising mental health awareness in schools and through social media, as well as increasing the number of mental health-trained staff providing services within communities. ConclusionsRecommendations for future practice include integrating mental health education into Nepal's national school curriculum and expanding training programs for healthcare workers.Future research could explore perspectives from other regions of Nepal and include additional stakeholder groups, such as adolescents, parents of adolescents, and government staff.
زمینه: در نپال، افسردگی یکی از شایعترین اختلالات سلامت روان در میان نوجوانان است، اما خدمات سلامت روان برای این جمعیت همچنان محدود باقی ماندهاست. پژوهشهای پیشین موانع دسترسی به خدمات سلامت روان در نپال را شناسایی کردهاند؛ با این حال، تا جایی که ما اطلاع داریم، هیچ مطالعهای به طور خاص موانع پیش روی نوجوانان مبتلا به افسردگی را بررسی نکردهاست. اهداف: این مطالعه با هدف شناسایی موانع دسترسی به خدمات سلامت روان برای نوجوانان مبتلا به افسردگی در شهر متروپولیتن پوخارا، نپال، از دیدگاه ارائهدهندگان خدمات سلامت روان و همچنین شناسایی راهکارهایی برای غلبه بر این موانع انجام شد. روش: مصاحبههای نیمهساختاریافته با نه نفر از متخصصان سلامت که در ارائه خدمات سلامت روان نقش داشتند، از جمله مشاوران، روانشناسان، پزشکان عمومی و روانپزشکان مشاور، انجام شد. شرکتکنندگان با نمونهگیری هدفمند و بر اساس معیارهای ورود و خروج از پیش تعیینشده انتخاب شدند. مصاحبهها در ماه مه ۲۰۲۳ در محل کار شرکتکنندگان در سراسر شهر متروپولیتن پوخارا انجام شد. مصاحبهها ضبط صوتی و به صورت کلمه به کلمه رونویسی شدند. برای توسعه کدها و مضامین از تحلیل تماتیک بازتابی استفاده شد. نتایج: موانع دسترسی به خدمات سلامت روان شامل عوامل فردی، عمدتاً مرتبط با دانش محدود درباره سلامت روان و خدمات موجود؛ عوامل اجتماعی، از جمله انگزدایی، به ویژه در خانوادهها و جامعه گستردهتر؛ و عوامل نظاممند و ساختاری، از جمله محدودیت دسترسی به خدمات و کمبود نیروی کار سلامت روان بود. راهکارهای پیشنهادی برای غلبه بر این موانع شامل افزایش آگاهی درباره سلامت روان در مدارس و از طریق رسانههای اجتماعی و همچنین افزایش تعداد کارکنان آموزشدیده در حوزه سلامت روان برای ارائه خدمات در جوامع بود. نتیجهگیری: توصیههای عملی برای آینده شامل ادغام آموزش سلامت روان در برنامه درسی ملی مدارس نپال و گسترش برنامههای آموزشی برای کارکنان سلامت است. پژوهشهای آتی میتواند دیدگاههای سایر مناطق نپال و گروههای ذینفع دیگر، مانند نوجوانان، والدین نوجوانان و کارکنان دولت را نیز بررسی کند.
Mental health care (MHC) utilization remains uneven among middle-aged and older adults in the United States, yet the role of comorbidity burden and other sociodemographic, socioeconomic, behavioral, and clinical domain predictors remains incompletely characterized. We analyzed pooled data from six waves (2019–2024) of the National Health Interview Survey (NHIS), comprising 128,261 adults aged ≥40 years. Comorbidity burden was the primary predictor, categorized as none, one, or ≥2 chronic conditions, while together with additional predictors was organized according to the predisposing, enabling, and need domains of Andersen’s Behavioral Model of Health Services Use. MHC utilization, the outcome, was defined as counseling or psychotherapy, mental health medication use, or visits to a mental health specialist within the previous 12 months. Survey-weighted multivariable logistic regression accounted for the complex survey design and sampling weights. Overall, approximately one in five adults utilized MHC services. Utilization was higher among females, non-Hispanic White adults, unmarried adults, smokers, overweight or obese adults, those with lower income, those with health insurance coverage, or residence in the Midwest, and those with one or ≥2 comorbidities, depression, or anxiety. In contrast, utilization was lower among adults aged 50–64, 65–74, and ≥75 years, non-Hispanic Black and Asian adults, and those with higher educational attainment. Taken together, these findings indicate that MHC utilization is shaped by comorbidity burden alongside predisposing, enabling, and need-related factors, underscoring the need for targeted and culturally responsive strategies to improve equitable access to MHC among this ageing population.
استفاده از خدمات سلامت روان (MHC) در میان بزرگسالان میانسال و سالمند در ایالات متحده همچنان نامتوازن باقی مانده است، اما نقش بار همزمانی بیماریها و سایر پیشبینهای جمعیتشناختی، اجتماعی-اقتصادی، رفتاری و بالینی به طور کامل تبیین نشده است. ما دادههای تجمیعشده از شش موج (۲۰۱۹ تا ۲۰۲۴) پیمایش ملی مصاحبه سلامت (NHIS) را که شامل ۱۲۸٬۲۶۱ بزرگسال با سن ۴۰ سال و بالاتر بود، تحلیل کردیم. بار همزمانی بیماریها به عنوان پیشبین اصلی، در سه دسته بدون بیماری مزمن، یک بیماری مزمن، یا دو یا بیشتر بیماری مزمن طبقهبندی شد و همراه با سایر پیشبینها بر اساس حوزههای مستعدکننده، توانمندساز و نیاز مدل رفتاری اندرسن برای استفاده از خدمات سلامت سازماندهی گردید. استفاده از MHC به عنوان پیامد، به عنوان مشاوره یا رواندرمانی، مصرف داروهای سلامت روان یا مراجعه به متخصص سلامت روان در ۱۲ ماه گذشته تعریف شد. رگرسیون لجستیک چندمتغیره با وزندهی بر اساس پیمایش، طراحی پیچیده پیمایش و وزنهای نمونهگیری را لحاظ کرد. به طور کلی، تقریباً یک نفر از هر پنج بزرگسال از خدمات MHC استفاده کرده است. استفاده در میان زنان، بزرگسالان غیرهیسپانیک سفیدپوست، افراد مجرد، سیگاریها، افراد دارای اضافه وزن یا چاقی، افراد با درآمد پایینتر، افراد دارای پوشش بیمه سلامت، یا ساکنان منطقه غرب میانه، و همچنین افراد دارای یک یا دو یا بیشتر همزمانی بیماری، افسردگی یا اضطراب بیشتر بود. در مقابل، استفاده در میان بزرگسالان ۵۰–۶۴، ۶۵–۷۴ و ۷۵ سال و بالاتر، بزرگسالان غیرهیسپانیک سیاهپوست و آسیایی و افراد با تحصیلات بالاتر کمتر بود. در مجموع، این یافتهها نشان میدهد که استفاده از MHC تحت تأثیر بار همزمانی بیماریها در کنار عوامل مستعدکننده، توانمندساز و مرتبط با نیاز قرار دارد و بر ضرورت راهبردهای هدفمند و پاسخگو به فرهنگ برای بهبود دسترسی عادلانه به MHC در این جمعیت سالمند تأکید میکند.
In California, health and community-based organizations serve as vital intermediaries, helping Latino immigrants navigate Medi-Cal (the state’s Medicaid program) enrollment and access to care. The 2024 Medi-Cal expansion extended eligibility to undocumented immigrants who meet income criteria. Despite this policy shift, persistent barriers to care remain at the individual, insurance system, and organizational levels. This study examines Latino immigrants’ navigation of health insurance and access to care in California. As part of the MIRA Latino study, we interviewed leaders from 32 California health and community-based organizations between May 2024 to April 2025. Two researchers independently coded transcripts in Dedoose. Themes were organized using our Insurance Navigation and Healthcare Access Framework, developed from emergent themes and adapted from Andersen’s Behavioral Model, examining predisposing and enabling factors at individual, organizational, and insurance system levels. The framework effectively organized themes despite substantial cross-level overlap. Key multilevel barriers included immigration status and institutional mistrust at the individual level; restrictive Medi-Cal income thresholds and complex application processes at the insurance system level, which generated burdens for both clients and staff; and caseworker delays and funding constraints at the insurance and organizational levels. Navigation support provided by organizations included education, application assistance and follow-up, appeals, and linkage to health services. Community organizations play a critical role in bridging gaps in government systems amid California’s 2024 Medi-Cal expansion to income-eligible undocumented immigrants. However, limited and unstable funding constrains their capacity. Sustained state investment and stronger agency partnerships are essential to support outreach and ensure equitable access to care as health and immigration policies continue to evolve.
در ایالت کالیفرنیا، سازمانهای بهداشتی و مبتنی بر جامعه بهعنوان واسطههای حیاتی عمل میکنند و به مهاجران لاتینتبار در فرآیند ثبتنام در مدیکال (برنامه مدیکید ایالتی) و دسترسی به مراقبتهای سلامت یاری میرسانند. گسترش مدیکال در سال ۲۰۲۴، شرایط احراز صلاحیت را برای مهاجران فاقد مدرک که معیارهای درآمدی را دارند، توسعه داد. با وجود این تغییر سیاستی، موانع پایدار در سطوح فردی، نظام بیمه و سازمانی همچنان باقی ماندهاند. این مطالعه به بررسی نحوه پیمایش مهاجران لاتینتبار در زمینه بیمه سلامت و دسترسی به مراقبت در کالیفرنیا میپردازد. در قالب مطالعه MIRA Latino، با رهبران ۳۲ سازمان بهداشتی و مبتنی بر جامعه در کالیفرنیا بین مه ۲۰۲۴ تا آوریل ۲۰۲۵ مصاحبه شد. دو پژوهشگر بهطور مستقل رونوشتها را در نرمافزار Dedoose کدگذاری کردند. مضامین با استفاده از چارچوب «پیمایش بیمه و دسترسی به مراقبت سلامت» که بر اساس مضامین برآمده و اقتباسشده از مدل رفتاری Andersen توسعه یافته بود، سازماندهی شدند و عوامل زمینهساز و تسهیلکننده را در سطوح فردی، سازمانی و نظام بیمه بررسی کردند. این چارچوب با وجود همپوشانی قابل توجه میان سطوح، بهطور مؤثری مضامین را سازماندهی کرد. موانع کلیدی چندسطحی شامل وضعیت مهاجرت و بیاعتمادی نهادی در سطح فردی؛ آستانههای درآمدی محدودکننده مدیکال و فرآیندهای پیچیده درخواست در سطح نظام بیمه که موجب تحمیل بار بر مراجعان و کارکنان میشود؛ و تأخیرهای کارمندان پرونده و محدودیتهای مالی در سطوح بیمه و سازمانی بودند. حمایتهای پیمایشی ارائهشده توسط سازمانها شامل آموزش، کمک در تکمیل درخواست و پیگیری، فرایند اعتراض و ارتباط با خدمات سلامت بود. سازمانهای مبتنی بر جامعه نقش حیاتی در پر کردن خلأهای نظامهای دولتی در جریان گسترش مدیکال ۲۰۲۴ کالیفرنیا برای مهاجران فاقد مدرک واجد شرایط درآمدی ایفا میکنند. با این حال، منابع مالی محدود و ناپایدار ظرفیت آنها را محدود میکند. سرمایهگذاری پایدار ایالتی و تقویت همکاری میان سازمانها برای حمایت از اطلاعرسانی و تضمین دسترسی عادلانه به مراقبت، همزمان با تحول سیاستهای سلامت و مهاجرت، ضروری است.
BACKGROUND: In Australia, healthcare providers face significant challenges in meeting the niche health needs of refugees. Social determinants of health, including limited health literacy and finances, complicate refugees' access to treatment for conditions, such as chronic hepatitis B (CHB). Understanding the strategies utilised by a specialised general practice for refugees can offer guidance for treating this population. The aim of this study was to explore how primary care is currently managing CHB care tailored to refugees and to identify areas for potential improvements. METHODS: Between August and December 2024, we conducted 15 semi-structured interviews with nine general practitioners, four nurses, one pharmacist and one infectious disease specialist. We used a convenience sample and snowballing; most participants worked at a refugee-focused general practice in the west of Melbourne, Victoria, Australia. All interviews were recorded and transcribed; data were analysed descriptively. RESULTS: Primary healthcare providers in our study recognised the challenges of treating refugees with CHB, including low health literacy, and the cost of providing and seeking care. However, when compared with hospital services, the benefits of primary care include community integration and location, rapport development, and the availability of interpreter services. Subsidising primary care provider training and other costs were recommended. CONCLUSIONS: Primary care may be better positioned than hospital services to treat refugees with CHB. These findings support funding and improving CHB management in primary care to meet the needs of refugees, which will lead to better health outcomes for this disadvantaged population.
زمینه: در استرالیا، ارائهدهندگان خدمات سلامت با چالشهای قابل توجهی در پاسخگویی به نیازهای خاص سلامت پناهندگان مواجه هستند. تعیینکنندههای اجتماعی سلامت، از جمله سواد سلامت محدود و مشکلات مالی، دسترسی پناهندگان به درمان بیماریهایی مانند هپاتیت B مزمن (CHB) را پیچیدهتر میکند. درک راهبردهای بهکاررفته توسط یک مطب عمومی تخصصی برای پناهندگان میتواند راهنمایی برای درمان این جمعیت ارائه دهد. هدف این مطالعه بررسی نحوه مدیریت فعلی مراقبت اولیه از CHB متناسب با پناهندگان و شناسایی حوزههای قابل بهبود بود. روشها: بین اوت تا دسامبر ۲۰۲۴، ۱۵ مصاحبه نیمهساختاریافته با نه پزشک عمومی، چهار پرستار، یک داروساز و یک متخصص بیماریهای عفونی انجام شد. نمونهگیری به صورت در دسترس و گلولهبرفی انجام شد؛ اکثر شرکتکنندگان در یک مطب عمومی با تمرکز بر پناهندگان در غرب ملبورن، ویکتوریا، استرالیا فعالیت داشتند. تمامی مصاحبهها ضبط و رونویسی شد؛ دادهها به صورت توصیفی تحلیل گردید. یافتهها: ارائهدهندگان مراقبت اولیه سلامت در مطالعه ما چالشهای درمان پناهندگان مبتلا به CHB، از جمله سواد سلامت پایین و هزینههای ارائه و دریافت مراقبت را شناسایی کردند. با این حال، در مقایسه با خدمات بیمارستانی، مزایای مراقبت اولیه شامل ادغام اجتماعی و موقعیت مکانی، ایجاد رابطه و در دسترس بودن خدمات مترجمی است. یارانهدهی آموزش ارائهدهندگان مراقبت اولیه و سایر هزینهها توصیه شد. نتیجهگیری: مراقبت اولیه ممکن است نسبت به خدمات بیمارستانی موقعیت بهتری برای درمان پناهندگان مبتلا به CHB داشته باشد. این یافتهها از تأمین مالی و بهبود مدیریت CHB در مراقبت اولیه برای پاسخگویی به نیازهای پناهندگان حمایت میکند که منجر به پیامدهای سلامت بهتر برای این جمعیت محروم خواهد شد.
Background Unlike in psychiatric disorders such as psychosis where treatment trajectories are well defined, little is known about pathways to care for depression which is increasingly prevalent among young people across the globe. Whilst empirical evidence is slowly becoming available on pathways to care for common mental disorders in the general population in Ghana and Zimbabwe, there is no study that specifically considered treatment pathways for young people. Objectives This study explored trajectories used by young people (15–24 years) to access specialised mental healthcare in order to determine referral pathways for depression in Ghana and Zimbabwe. Methodology This sub-analysis forms part of a larger formative, exploratory, descriptive qualitative study conducted within the Youth in Mind consortium. The study engaged 172 participants including young people, healthcare providers, policymakers, faith-based and traditional healers, lay health workers, and school staff across Ghana (N = 105) and Zimbabwe (N = 67) who were sampled purposively and using snowball techniques until saturation was reached. Data were analysed using an iterative combination of inductive and deductive coding, followed by thematic analysis. Results Diagnostic and treatment trajectory for young people's access to specialized mental healthcare are complex in both Ghana and Zimbabwe and punctuated with several barriers that culminate in delayed access to treatments. Chief among the barriers facing young people are the catastrophic costs linked with accessing specialized mental health care, lack of autonomy of the youth, long waiting times perpetuated by a limited number of specialists and stigma. Opportunities for optimising access included the use of referral cards, which sped up the referral process, improved communication among referring agents, and establishment of youth corners in some hospitals in Zimbabwe to address concerns of privacy. Conclusion The findings highlight that pathways to specialised mental healthcare in Ghana and Zimbabwe are inherently complex, hindered by intersecting structural, financial, and social barriers. To mitigate these challenges, a multi-faceted strategy is essential. This should include systemic interventions such as task-shifting, the implementation of streamlined referral tools, dedicated youth-friendly services, and concerted efforts to reduce stigma and costs, thereby fostering more equitable and timely access to care.
زمینه: برخلاف اختلالات روانپزشکی مانند روانپریشی که مسیرهای درمانی آنها بهخوبی تعریف شدهاند، اطلاعات اندکی درباره مسیرهای مراقبتی برای افسردگی که شیوع آن در میان جوانان سراسر جهان رو به افزایش است، وجود دارد. اگرچه شواهد تجربی بهتدریج درباره مسیرهای مراقبت برای اختلالات شایع روانی در جمعیت عمومی غنا و زیمبابوه در حال فراهم شدن است، اما هیچ مطالعهای به طور خاص مسیرهای درمانی جوانان را بررسی نکرده است. اهداف: این مطالعه به بررسی مسیرهایی که جوانان (۱۵ تا ۲۴ سال) برای دسترسی به مراقبت تخصصی سلامت روان طی میکنند، پرداخته تا مسیرهای ارجاع برای افسردگی در غنا و زیمبابوه را تعیین کند. روششناسی: این تحلیل فرعی بخشی از یک مطالعه کیفی اکتشافی، توصیفی و مقدماتی بزرگتر است که در چارچوب کنسرسیوم Youth in Mind انجام شده است. در این مطالعه، ۱۷۲ شرکتکننده شامل جوانان، ارائهدهندگان مراقبت سلامت، سیاستگذاران، درمانگران مذهبی و سنتی، کارکنان سلامت غیرحرفهای و کارکنان مدارس در غنا (N = 105) و زیمبابوه (N = 67) با روش نمونهگیری هدفمند و گلولهبرفی تا رسیدن به اشباع انتخاب شدند. دادهها با استفاده از ترکیب تکرارشونده کدگذاری استقرایی و قیاسی و سپس تحلیل تماتیک مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافتهها: مسیر تشخیص و درمان برای دسترسی جوانان به مراقبت تخصصی سلامت روان در هر دو کشور غنا و زیمبابوه پیچیده بوده و با موانع متعددی همراه است که در نهایت منجر به تأخیر در دسترسی به درمان میشود. مهمترین موانع پیش روی جوانان، هزینههای فاجعهبار مرتبط با دسترسی به مراقبت تخصصی سلامت روان، فقدان استقلال جوانان، زمان انتظار طولانی ناشی از تعداد محدود متخصصان و انگ اجتماعی است. فرصتهای بهبود دسترسی شامل استفاده از کارتهای ارجاع که روند ارجاع را تسریع میکند، بهبود ارتباط میان ارجاعدهندگان و ایجاد بخشهای ویژه جوانان در برخی بیمارستانهای زیمبابوه برای رفع نگرانیهای مربوط به حریم خصوصی بود. نتیجهگیری: یافتهها نشان میدهد که مسیرهای دسترسی به مراقبت تخصصی سلامت روان در غنا و زیمبابوه ذاتاً پیچیده و با موانع ساختاری، مالی و اجتماعی متقاطع مواجه است. برای کاهش این چالشها، راهبردی چندوجهی ضروری است که باید شامل مداخلات نظاممند مانند واگذاری وظایف، اجرای ابزارهای ارجاع سادهشده، خدمات اختصاصی دوستدار جوانان و تلاشهای هماهنگ برای کاهش انگ و هزینهها باشد تا دسترسی عادلانهتر و بهموقع به مراقبت را تسهیل کند.
Background: Chatbots are increasingly used to deliver cognitive behavioural therapy (CBT) via mobile and web applications. Many mental health systems cannot meet demand with face-to-face care alone. CBT chatbots have therefore been introduced in app form, but data on outcomes, dropout, and unequal uptake remain limited. Objective: This review evaluates whether CBT chatbots reduce anxiety and depression symptoms, which user- and design-related factors are linked to engagement and dropout, and which structural barriers limit who can practically use these tools. Methodology: Peer-reviewed studies from 2018 to 2026 were identified through searches in PubMed/MEDLINE and Google Scholar. Included studies examined automated CBT chatbots (e.g., Woebot, Wysa, Youper, Limbic Care) and reported clinical outcomes, engagement or dropout, and/or access-related findings. Twenty-four publications were synthesised thematically. Results: Short-term trials and observational studies reported reductions in anxiety and depression symptoms, with small-to-moderate effects1. Generative conversational designs were linked to higher engagement than static digital programmes in at least one RCT, which reported roughly 2.4 times the use frequency of a generative CBT app relative to workbook controls3. Attrition remained notable; one meta-analysis estimated intervention-arm dropout at 21.84%5. Unequal access persisted because of connectivity, device availability, and digital literacy, despite the privacy and round-the-clock availability of app-based care23. Conclusion: CBT chatbots may serve as useful low-intensity interventions, but their public health value depends on improved retention and fairer access. Implementation should address digital literacy, culturally appropriate design, and governance that does not restrict validated tools to already advantaged users.
زمینه: چتباتها به طور فزایندهای برای ارائه درمان شناختی-رفتاری (CBT) از طریق برنامههای موبایل و وب مورد استفاده قرار میگیرند. بسیاری از نظامهای سلامت روان تنها با مراقبت حضوری قادر به پاسخگویی به تقاضا نیستند. بنابراین، چتباتهای CBT به صورت اپلیکیشن معرفی شدهاند، اما دادهها درباره پیامدها، ریزش و استفاده نابرابر همچنان محدود است. هدف: این مرور بررسی میکند که آیا چتباتهای CBT علائم اضطراب و افسردگی را کاهش میدهند، کدام عوامل مرتبط با کاربر و طراحی با مشارکت و ریزش ارتباط دارند و چه موانع ساختاری استفاده عملی از این ابزارها را محدود میکند. روششناسی: مطالعات داوریشده از سال ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۶ از طریق جستجو در PubMed/MEDLINE و Google Scholar شناسایی شدند. مطالعات واردشده، چتباتهای خودکار CBT (مانند Woebot، Wysa، Youper، Limbic Care) را بررسی کرده و پیامدهای بالینی، مشارکت یا ریزش و/یا یافتههای مرتبط با دسترسی را گزارش کردهاند. بیستوچهار مقاله به صورت موضوعی سنتز شدند. یافتهها: کارآزماییهای کوتاهمدت و مطالعات مشاهدهای کاهش علائم اضطراب و افسردگی را با اثرات کوچک تا متوسط گزارش کردند۱. طراحیهای مکالمهای مولد با مشارکت بالاتر نسبت به برنامههای دیجیتال ایستا در دستکم یک کارآزمایی تصادفیسازیشده مرتبط بودند که حدوداً ۲.۴ برابر فراوانی استفاده از اپلیکیشن CBT مولد نسبت به کنترلهای مبتنی بر دفترچه کار را گزارش کرد۳. ریزش همچنان قابل توجه بود؛ یک فراتحلیل نرخ ریزش در بازوی مداخله را ۲۱.۸۴٪ برآورد کرد۵. دسترسی نابرابر به دلیل اتصال، در دسترس بودن دستگاه و سواد دیجیتال، علیرغم حفظ حریم خصوصی و دسترسی شبانهروزی مراقبت مبتنی بر اپلیکیشن، ادامه داشت۲۳. نتیجهگیری: چتباتهای CBT میتوانند به عنوان مداخلات کمشدت مفید باشند، اما ارزش سلامت عمومی آنها به بهبود نگهداشت و دسترسی عادلانهتر وابسته است. پیادهسازی باید به سواد دیجیتال، طراحی متناسب با فرهنگ و حکمرانیای که ابزارهای اعتبارسنجیشده را به کاربران برخوردار محدود نمیکند، توجه کند.
Introduction The rapid digitalization of services for migrant populations has transformed the ways in which information, guidance, and social support are delivered. However, existing research has primarily focused on clinical digital mental health interventions or on migrants' own uses of digital technologies, paying considerably less attention to digital devices developed by public institutions and community organizations. This study comparatively analyzes four digital intervention devices implemented in Spain and Argentina, two public and two community-based, to examine how they may contribute to psychosocial well-being from a social determinants of health perspective. Methods and Results Using a qualitative design based on digital ethnography and comparative thematic content analysis, the study explores the characteristics, functions, and intervention strategies of these digital resources, with particular attention to their roles in information provision, guidance, psychosocial support, and community participation. The findings show that these digital resources function as hybrid intervention ecosystems that integrate technological tools, professional support, and community networks rather than merely providing information. Four predominant intervention models were identified: administrative-information, institutional guidance and service access, rights-based community, and community guidance, accompaniment, and referral. Discussion Together, these models offer a novel analytical framework for understanding the diverse roles of digital interventions in migration contexts. Rather than providing direct therapeutic care, these devices contribute to psychosocial well-being by reducing barriers to access, strengthening social support networks, promoting rights, and facilitating connections with specialized services. By shifting the focus from clinical digital health to digital social intervention ecosystems, this study expands current debates on digital interventions for migrant populations and provides practical implications for the development of more inclusive, accessible, and culturally responsive digital resources aimed at promoting psychosocial well-being.
مقدمه: دیجیتالی شدن سریع خدمات برای جمعیتهای مهاجر، شیوههای ارائه اطلاعات، راهنمایی و حمایت اجتماعی را دگرگون کرده است. با این حال، پژوهشهای موجود عمدتاً بر مداخلات بالینی سلامت روان دیجیتال یا بر استفاده مهاجران از فناوریهای دیجیتال تمرکز داشتهاند و به ابزارهای دیجیتالی که توسط نهادهای عمومی و سازمانهای اجتماعی توسعه یافتهاند، توجه بسیار کمتری شده است. این مطالعه به صورت مقایسهای چهار ابزار مداخله دیجیتال اجرا شده در اسپانیا و آرژانتین، دو مورد عمومی و دو مورد مبتنی بر جامعه را تحلیل میکند تا بررسی نماید که چگونه این ابزارها میتوانند از منظر عوامل اجتماعی تعیینکننده سلامت به بهزیستی روانیاجتماعی کمک کنند. روشها و نتایج: با استفاده از طراحی کیفی مبتنی بر قومنگاری دیجیتال و تحلیل محتوای مقایسهای تماتیک، این پژوهش ویژگیها، کارکردها و راهبردهای مداخلهای این منابع دیجیتال را با تمرکز ویژه بر نقش آنها در ارائه اطلاعات، راهنمایی، حمایت روانیاجتماعی و مشارکت اجتماعی بررسی میکند. یافتهها نشان میدهد که این منابع دیجیتال به عنوان اکوسیستمهای مداخلهای ترکیبی عمل میکنند که ابزارهای فناورانه، حمایت حرفهای و شبکههای اجتماعی را ادغام مینمایند و صرفاً به ارائه اطلاعات محدود نمیشوند. چهار الگوی غالب مداخله شناسایی شد: اطلاعات اداری، راهنمایی نهادی و دسترسی به خدمات، جامعهمحور مبتنی بر حقوق، و راهنمایی، همراهی و ارجاع اجتماعی. بحث: این الگوها در مجموع چارچوب تحلیلی نوینی برای درک نقشهای متنوع مداخلات دیجیتال در زمینه مهاجرت ارائه میدهند. این ابزارها به جای ارائه مراقبت درمانی مستقیم، با کاهش موانع دسترسی، تقویت شبکههای حمایت اجتماعی، ترویج حقوق و تسهیل ارتباط با خدمات تخصصی، به بهزیستی روانیاجتماعی کمک میکنند. با تغییر تمرکز از سلامت دیجیتال بالینی به اکوسیستمهای مداخله اجتماعی دیجیتال، این مطالعه مباحث جاری درباره مداخلات دیجیتال برای جمعیتهای مهاجر را گسترش داده و پیامدهای عملی برای توسعه منابع دیجیتال فراگیرتر، قابل دسترستر و پاسخگوتر به فرهنگ با هدف ارتقای بهزیستی روانیاجتماعی ارائه میدهد.
