Background. Emotional adversities and social context may influence romantic relationships and psychological well-being, especially within the LGBTQ+ community. However, the present study does not directly measure stigmatization. Aim. The study aimed to evaluate the interplay between attachment styles, relationship satisfaction, and psychological well-being, while considering the distinctions between LGBTQ+ individuals and their heterosexual counterparts. Methods. A quantitative correlational methodology was employed for the study, utilizing a stratified sample of 100 participants: 40 LGBTQ+ individuals and 60 heterosexuals. Standardized instruments were utilized to assess attachment styles, relationship satisfaction, and psychological well-being (ECR-S, RSI, PWB). Statistical processing included MANOVA, correlation and regression analysis. Results. The findings revealed significant disparities in the distribution of attachment styles between groups. The LGBTQ+ group showed higher rates of anxious attachment (35% vs. 23%; p=0.046) compared to the heterosexual group. Secure attachment was positively correlated with both relationship satisfaction (r=0.72) and well-being (r=0.65), whereas avoidant and anxious-avoidant styles exerted a detrimental effect on these indicators. Discussion. The obtained results underscore the critical importance of secure attachment in fostering emotional stability and harmony within relationships. This is kept but moved slightly later and presented as a cautious interpretation, not a finding. Conclusion. The study emphasizes the significance of cultivating a secure attachment style by ensuring emotional safety and adaptive strategies in relationships. The findings contribute to the enhancement of psychological support programs aimed at enhancing relationship quality and well-being across diverse social groups.
Smartphone use during face-to-face interaction may be experienced as a disruption of relational presence. This cross-sectional study examined whether perceived partner phubbing (PPP) was associated with relationship satisfaction directly and indirectly through an overall attachment-related behavior score. Participants were 396 unmarried and noncohabiting adults in Türkiye who owned a smartphone and had been in a romantic relationship for at least six months (331 women, 64 men, and one other; mean age = 23.20 years). Participants completed the Partner Phubbing Scale, the Couples Satisfaction Index, and the Brief Accessibility, Responsiveness, and Engagement Scale. Correlational and bootstrapped indirect-effect analyses were conducted. PPP was negatively associated with relationship satisfaction and attachment-related behaviors, whereas attachment-related behaviors were strongly and positively associated with relationship satisfaction. A significant indirect association emerged through the overall attachment-related behavior score, while the direct association remained significant. The findings suggest that perceived phone-related inattention may be linked to relationship evaluations partly through a broader pattern of attachment-related behaviors involving perceptions of both self and partner behavior. Longitudinal, dyadic research is needed to establish temporal and causal ordering.
استفاده از تلفن هوشمند در طول تعاملات رو‌در‌رو ممکن است به عنوان اختلالی در حضور رابطه‌ای تجربه شود. این مطالعه مقطعی بررسی کرد که آیا ادراک فابینگ شریک (PPP) به طور مستقیم و غیرمستقیم از طریق نمره کلی رفتارهای مرتبط با دلبستگی با رضایت از رابطه مرتبط است یا خیر. شرکت‌کنندگان شامل ۳۹۶ فرد مجرد و غیرهم‌خانه در ترکیه بودند که صاحب تلفن هوشمند بوده و حداقل شش ماه در یک رابطه عاشقانه قرار داشتند (۳۳۱ زن، ۶۴ مرد و یک نفر دیگر؛ میانگین سنی = ۲۳٫۲۰ سال). شرکت‌کنندگان مقیاس فابینگ شریک، شاخص رضایت زوجین و مقیاس کوتاه دسترسی‌پذیری، پاسخگویی و درگیری را تکمیل کردند. تحلیل‌های همبستگی و اثر غیرمستقیم بوت‌استرپ انجام شد. PPP با رضایت از رابطه و رفتارهای مرتبط با دلبستگی رابطه منفی داشت، در حالی که رفتارهای مرتبط با دلبستگی با رضایت از رابطه رابطه‌ای قوی و مثبت نشان دادند. یک رابطه غیرمستقیم معنادار از طریق نمره کلی رفتارهای مرتبط با دلبستگی مشاهده شد، در حالی که رابطه مستقیم همچنان معنادار باقی ماند. یافته‌ها نشان می‌دهد که بی‌توجهی ادراک‌شده مرتبط با تلفن ممکن است تا حدی از طریق الگوی گسترده‌تری از رفتارهای مرتبط با دلبستگی که شامل ادراک رفتار خود و شریک است، با ارزیابی‌های رابطه مرتبط باشد. پژوهش‌های طولی و زوجی برای تعیین ترتیب زمانی و علی مورد نیاز است.
ABSTRACT Flourishing in couple relationships represents an optimal state of relational well‐being that integrates satisfaction, meaning, and mutual growth. Although related instruments exist, few measures have been specifically developed to assess couple flourishing as an integrated construct within intimate relationships. This study aimed to adapt and validate the Couple Flourishing Measure in a sample of 543 Spanish adults aged 18–75 years ( M age = 49.59; SD = 12.81). For this purpose, we used the Couple Flourishing Measure and other related scales to observe convergent validity, such as the Dyadic Adjustment Scale, the Global Measure of Relationship Satisfaction of the Interpersonal Exchange Model of Sexual Satisfaction Questionnaire, and the Satisfaction with Life Scale. The scale was adapted and translated into Spanish. Exploratory and confirmatory factor analyses were conducted, as well as assessments of convergent validity and temporal stability. The scale demonstrated a unidimensional internal structure, high reliability ( α = 0.94) for assessing Couple Flourishing, expected associations with related measures, and temporal stability over one‐ and two‐month intervals. Additionally, percentiles for the scale were calculated for different age groups (i.e., 18–35, 36–55, and 56+). The Spanish CFM provides researchers with a brief and reliable instrument for assessing relational flourishing and examining changes in relational well‐being in nonclinical populations.
چکیده: شکوفایی در روابط زوجین نمایانگر وضعیت بهینه بهزیستی رابطه‌ای است که رضایت، معنا و رشد متقابل را دربر می‌گیرد. اگرچه ابزارهای مرتبطی وجود دارد، اما تعداد کمی از سنجه‌ها به طور خاص برای ارزیابی شکوفایی زوجین به عنوان یک سازه یکپارچه در روابط صمیمانه توسعه یافته‌اند. هدف این مطالعه، سازگاری و روایی سنجه شکوفایی زوجین در نمونه‌ای متشکل از ۵۴۳ بزرگسال اسپانیایی در بازه سنی ۱۸ تا ۷۵ سال (میانگین سنی = ۴۹.۵۹؛ انحراف معیار = ۱۲.۸۱) بود. بدین منظور، از سنجه شکوفایی زوجین و سایر مقیاس‌های مرتبط برای بررسی روایی همگرا استفاده شد، از جمله مقیاس سازگاری دوتایی، سنجه کلی رضایت از رابطه در پرسشنامه مدل تبادل بین‌فردی رضایت جنسی، و مقیاس رضایت از زندگی. این مقیاس به زبان اسپانیایی سازگار و ترجمه شد. تحلیل عاملی اکتشافی و تأییدی، همچنین ارزیابی‌های روایی همگرا و پایداری زمانی انجام شد. این مقیاس ساختار درونی تک‌بعدی، پایایی بالا (آلفا = ۰.۹۴) برای ارزیابی شکوفایی زوجین، ارتباطات مورد انتظار با سنجه‌های مرتبط و پایداری زمانی در بازه‌های یک و دو ماهه را نشان داد. همچنین، صدک‌های مقیاس برای گروه‌های سنی مختلف (۱۸–۳۵، ۳۶–۵۵ و ۵۶ به بالا) محاسبه شد. سنجه اسپانیایی CFM ابزاری مختصر و قابل اعتماد برای پژوهشگران جهت ارزیابی شکوفایی رابطه‌ای و بررسی تغییرات بهزیستی رابطه‌ای در جمعیت‌های غیر بالینی فراهم می‌کند.
Infidelity proneness reflects an individual’s tendency or inclination toward infidelity and is conceptually distinct from enacted infidelity. Although lower romantic relationship quality has been associated with greater infidelity-related intentions, less is known about the intrapersonal characteristics that may condition this association. The present study examined whether self-compassion moderates the association between perceived romantic relationship quality and infidelity proneness. Using a cross-sectional correlational design, data were collected from 384 adults in Türkiye aged 18–68 years ( M = 31.04, SD = 9.40). Participants completed measures of perceived romantic relationship quality, self-compassion, and infidelity proneness. Moderation analysis was conducted using PROCESS Model 1, adjusting for gender, age, and relationship duration. Perceived romantic relationship quality was negatively associated with infidelity proneness ( r = −0.614, p < 0.001), as was self-compassion ( r = −0.251, p < 0.001). Self-compassion significantly moderated the association between perceived romantic relationship quality and infidelity proneness ( b = 0.062, SE = 0.015, p < 0.001), accounting for an additional 2.2% of the variance. The negative association between relationship quality and infidelity proneness was significant at low, mean, and high levels of self-compassion but became progressively weaker as self-compassion increased. At lower levels of relationship quality, higher self-compassion corresponded to lower predicted infidelity proneness; however, this pattern was not uniform across the full range of relationship quality. These findings suggest that self-compassion may be relevant to understanding individual differences in how relational evaluations are associated with infidelity-related tendencies, while cautioning against interpreting self-compassion as uniformly protective. From a clinical perspective, the findings support considering both perceptions of relationship quality and intrapersonal regulation when assessing infidelity-related concerns in individual and couple contexts, while longitudinal research is needed before causal or intervention-related conclusions can be drawn.
گرایش به خیانت بازتاب‌دهنده تمایل یا گرایش فرد به خیانت است و از لحاظ مفهومی با خیانت انجام‌شده متمایز است. اگرچه کیفیت پایین‌تر رابطه عاشقانه با نیت‌های مرتبط با خیانت بیشتر همراه بوده است، اما درباره ویژگی‌های درون‌فردی که ممکن است این ارتباط را مشروط کنند، اطلاعات کمتری وجود دارد. مطالعه حاضر بررسی کرد که آیا شفقت به خود نقش تعدیل‌گری در ارتباط بین کیفیت ادراک‌شده رابطه عاشقانه و گرایش به خیانت ایفا می‌کند یا خیر. با استفاده از طرح همبستگی مقطعی، داده‌ها از ۳۸۴ بزرگسال در ترکیه در بازه سنی ۱۸ تا ۶۸ سال (میانگین = ۳۱٫۰۴، انحراف معیار = ۹٫۴۰) جمع‌آوری شد. شرکت‌کنندگان مقیاس‌هایی از کیفیت ادراک‌شده رابطه عاشقانه، شفقت به خود و گرایش به خیانت را تکمیل کردند. تحلیل تعدیل‌گری با استفاده از مدل ۱ PROCESS و با کنترل جنسیت، سن و مدت رابطه انجام شد. کیفیت ادراک‌شده رابطه عاشقانه با گرایش به خیانت رابطه منفی داشت (r = −۰٫۶۱۴، p < ۰٫۰۰۱)، همانند شفقت به خود (r = −۰٫۲۵۱، p < ۰٫۰۰۱). شفقت به خود به طور معناداری نقش تعدیل‌گری در ارتباط بین کیفیت ادراک‌شده رابطه عاشقانه و گرایش به خیانت ایفا کرد (b = ۰٫۰۶۲، SE = ۰٫۰۱۵، p < ۰٫۰۰۱) و ۲٫۲٪ اضافی از واریانس را تبیین نمود. ارتباط منفی بین کیفیت رابطه و گرایش به خیانت در سطوح پایین، متوسط و بالای شفقت به خود معنادار بود اما با افزایش شفقت به خود، این ارتباط به تدریج ضعیف‌تر شد. در سطوح پایین‌تر کیفیت رابطه، شفقت به خود بالاتر با گرایش پیش‌بینی‌شده کمتر به خیانت همراه بود؛ با این حال، این الگو در سراسر دامنه کامل کیفیت رابطه یکسان نبود. این یافته‌ها نشان می‌دهند که شفقت به خود ممکن است برای درک تفاوت‌های فردی در نحوه ارتباط ارزیابی‌های رابطه‌ای با گرایش‌های مرتبط با خیانت اهمیت داشته باشد، در حالی که باید از تفسیر شفقت به خود به عنوان یک عامل محافظتی یکسان پرهیز کرد. از منظر بالینی، یافته‌ها بر اهمیت توجه به هر دو ادراک کیفیت رابطه و تنظیم درون‌فردی هنگام ارزیابی نگرانی‌های مرتبط با خیانت در زمینه‌های فردی و زوجی تأکید دارند، در حالی که پژوهش‌های طولی برای نتیجه‌گیری‌های علّی یا مداخلاتی مورد نیاز است.
This study evaluated changes in attachment behaviors among Spanish-speaking couples participating in emotionally focused couple therapy (EFCT), using data from a randomized clinical trial of EFCT in this population. The study examined perceived secure attachment behaviors -accessibility, responsiveness, and engagement- measured by the Brief Accessibility, Responsiveness, and Engagement (BARE) scale, and their association with dyadic adjustment measured by the Dyadic Adjustment Scale (DAS). Seventy couples were randomly assigned to EFCT or a waiting list; two withdrew before beginning the intervention, resulting in a final analyzed sample of 68 couples. Results showed some changes in attachment behaviors, with significant effects observed only in women's perceptions of their partners. Increases in both self- and partner-perceived secure attachment behaviors significantly predicted improvements in dyadic adjustment. These findings highlight the clinical relevance of targeting secure attachment behaviors as mechanisms of therapeutic change related to relationship satisfaction.
این پژوهش تغییرات رفتارهای دلبستگی را در میان زوج‌های اسپانیایی‌زبان شرکت‌کننده در زوج‌درمانی هیجانی متمرکز (EFCT) با استفاده از داده‌های یک کارآزمایی بالینی تصادفی‌شده‌ی EFCT در این جمعیت ارزیابی کرد. در این مطالعه، رفتارهای دلبستگی ایمن ادراک‌شده -دسترس‌پذیری، پاسخ‌دهی و درگیری- که با مقیاس مختصر دسترس‌پذیری، پاسخ‌دهی و درگیری (BARE) سنجیده شد و ارتباط آن‌ها با سازگاری دوتایی که با مقیاس سازگاری دوتایی (DAS) اندازه‌گیری شد، مورد بررسی قرار گرفت. هفتاد زوج به طور تصادفی به گروه EFCT یا فهرست انتظار تخصیص یافتند؛ دو زوج پیش از آغاز مداخله انصراف دادند و در نتیجه نمونه نهایی مورد تحلیل شامل ۶۸ زوج بود. نتایج نشان داد برخی تغییرات در رفتارهای دلبستگی رخ داده است، اما اثرات معنادار تنها در ادراک زنان از شریک خود مشاهده شد. افزایش رفتارهای دلبستگی ایمن ادراک‌شده توسط خود و شریک به طور معناداری بهبود در سازگاری دوتایی را پیش‌بینی کرد. این یافته‌ها اهمیت بالینی هدف‌گیری رفتارهای دلبستگی ایمن به عنوان سازوکارهای تغییر درمانی مرتبط با رضایت از رابطه را برجسته می‌کند.
This study investigates self-forgiveness for real hurts committed against the partner in a romantic relationship (N = 168 couples). Using a dyadic perspective, we evaluated whether offender self-forgiveness, conceived as a bidimensional construct distinct from self-excusing, was uniquely related to both own and partner relationship satisfaction. For both males and females, offending partners were more satisfied with their romantic relationship to the extent that they had more positive and less negative sentiment and thoughts toward themselves, whereas victimized partners were more satisfied with the relationship when the offending partner had less negative sentiment and thoughts (but not more positive ones) toward himself/herself. The implications of these findings for understanding self-forgiveness and its pro-relationship effects in romantic couples are discussed.
این پژوهش به بررسی خودبخشش‌گری در قبال آسیب‌های واقعی واردشده به شریک در یک رابطه عاشقانه (N = ۱۶۸ زوج) می‌پردازد. با بهره‌گیری از رویکرد دوتایی، ارزیابی شد که آیا خودبخشش‌گری فرد خطاکار، که به‌عنوان سازه‌ای دو‌بعدی و متمایز از خودتوجیه‌گری در نظر گرفته شده است، به طور منحصربه‌فردی با رضایت رابطه هم فرد خطاکار و هم شریک او مرتبط است یا خیر. برای هر دو جنسیت، شرکای خطاکار به میزانی که نگرش‌ها و افکار مثبت‌تر و منفی‌تری نسبت به خود داشتند، از رابطه عاشقانه خود رضایت بیشتری داشتند؛ در حالی که شرکای قربانی زمانی از رابطه رضایت بیشتری داشتند که شریک خطاکار نگرش‌ها و افکار منفی کمتری (اما نه الزاماً مثبت‌تر) نسبت به خود داشت. پیامدهای این یافته‌ها برای درک خودبخشش‌گری و آثار آن بر بهبود رابطه در زوج‌های عاشق مورد بحث قرار گرفته است.
