Tamil translations may facilitate Arabic language acquisition among Tamil-speaking learners in Sri Lanka; however, their effectiveness as a learning resource requires further examination. This research aims to analyse the contribution of Tamil translations to Arabic language learning, assess their role in improving vocabulary comprehension, and identify the strategies and challenges associated with their use. A descriptive-analytical approach was adopted, with a questionnaire comprising 20 questions across nine thematic areas administered to students learning Arabic at government universities in Sri Lanka. The findings indicate that translated books serve as valuable supplementary resources, particularly in clarifying unfamiliar vocabulary and facilitating the comprehension of Arabic texts. Learners demonstrate considerable confidence in translated materials and compare them with original Arabic texts only to a limited extent. Furthermore, the findings report a 97% correspondence rate between translated lexical equivalents and source-language words. Translators reportedly employ a combination of literal, interpretive, abridged, and adaptive translation strategies to address linguistic and semantic challenges. These findings highlight the pedagogical potential of Tamil translations in supporting Arabic language acquisition. The research recommends improving translation quality, developing bilingual educational resources, and integrating translated materials with original Arabic texts to enhance learners’ linguistic competence and promote effective Arabic language learning in Sri Lanka.
The article examines the potential of mindfulness exercises for promoting students’ well-being and improving the effectiveness of English language teaching in higher education institutions of Ukraine. The relevance of the study is due to the increasing levels of stress, anxiety, emotional exhaustion, and reduced motivation among students, particularly in the context of the ongoing war in Ukraine, which highlights the need for educational approaches that support both academic achievement and psychological well-being. The paper reviews contemporary theoretical and empirical research on mindfulness, outlines its core principles, and analyses their application to the foreign language classroom. Particular attention is paid to the contribution of mindfulness to reducing foreign language anxiety, strengthening emotional regulation, increasing resilience, motivation, self-efficacy, concentration, memory, communication skills, and speaking performance. The article also discusses the pedagogical principles underlying effective mindfulness instruction, including intention, attention, attitude, inquiry-based learning, and the creation of a supportive and non-judgemental learning environment. Furthermore, the principles of non-judgement, acceptance, beginner’s mind, patience, non-striving, trust, letting go, and compassion are interpreted in relation to English language learning. Based on the analysed literature, the paper proposes a set of practical mindfulness activities that can be integrated into English language lessons, including mindful breathing, listening, writing, conversations, body scanning, movement, grounding, visualisation, art practices, and savouring. These activities may be used as lesson warm-ups, fillers, transitions, or independent learning tasks to foster students’ emotional well-being while simultaneously developing their communicative competence. It is concluded that mindfulness represents a valuable pedagogical approach capable of creating psychologically safe and engaging learning environments that support both language acquisition and personal development.
Children draw on multiple sources of information during word learning, including speaker testimony and lexical expectations. Yet, little is known about how these cues jointly influence children’s ability to learn new words. The present study examined the combined effect of speaker accuracy and mutual exclusivity (ME) on short-term retention of label-object associations in 4- to 7-year-old monolingual English speaking children. Children were presented novel and familiar object pairs, and were taught novel labels by either an accurate speaker (one who previously labeled familiar objects correctly) or an inaccurate speaker (one who previously labeled familiar objects incorrectly). Novel labels were introduced under two conditions: Align-with-ME (speakers labeled the novel object with novel names) and Conflict-with-ME (speakers labeled the familiar object with novel names, conflicting with ME). Results showed that children retained novel labels for novel objects from both accurate and inaccurate speakers when speaker testimony aligned with ME expectations. This suggests that children are open to learning novel words from speakers regardless of their prior accuracy and may also draw on other available cues, such as label–object co-occurrences, during learning. However, when speaker testimony violated ME expectations, children performed poorly, possibly due to difficulty disambiguating between speaker testimony and their existing lexical knowledge. Together, these findings suggest that children’s short-term retention of label–object associations is supported when available cues align, irrespective of speaker accuracy status. These associations, however, become less robust when ME and speaker cues provide conflicting information.
Background and objectives Health literacy in adulthood plays a major role in an individual’s ability to use health information to benefit their health. Social determinants in early childhood initiate the development of health literacy through newborn brain development and oral language acquisition. Both of these processes are promoted by stimulation from everyday interactions with parents/caregivers at home and in the community. Unequal access to language-learning opportunities during early childhood represents a modifiable developmental and social determinant of later educational and health outcomes. There are inequities in these time-sensitive interactions—specifically language-learning opportunities—across families in the population, which are social determinants of early literacy, achievement in school, and later-life education, health, and economic and social well-being across the life span. This gap is most pronounced among children who grow up in poverty in the United States and internationally. The healthcare system in the United States effectively reaches to nearly all infants; however, language-learning opportunities are not a focus during well-child visits. The term “Language Nutrition” (LN) was coined in prior research to refer to these developmentally rich interactions known to support brain and language growth in children younger than preschool age. We developed Kansas City Brain Builders (KCBB) to address this inequity by promoting LN broadly among families and children in a community so that all children have a more equitable home language environment. The purpose of this study is to report longitudinal empirical findings on families and children related to the implementation of KCBB, a public health approach to community change, over 2 years. Methods The evaluation involved two parallel longitudinal studies: the Community study and the Family study. The Community study assessed the implementation of a KCBB multisectoral community partnership to promote LN-friendly changes in local programs, practices, and policies. The Family study involved longitudinal assessments of a sample of 83 English- and Spanish-speaking families with children younger than 36 months of age, evaluating the KCBB impacts on parental behaviors and child growth in language skills. Results KCBB led to a high level of documented program implementation and substantial LN promotion throughout the community. Repeated parent assessments indicated that participants had received LN messages from multiple community sectors over time, increased their knowledge of the importance of LN, and used LN through storybook reading, verbal responsiveness, and teaching behaviors during interactions with their children. Growth in children’s early language skills was significantly associated with the amount of LN they received. Discussion/Conclusion KCBB is one of the few multisectoral interventions designed to promote community-wide change targeting LN. It is a manualized intervention that can be replicated by other communities. This study employed three levels of measurement such that change could be evaluated in a theoretical framework of influence from community engagement to parental behavior and growth in child language skills. Findings provide preliminary evidence that a multisectoral community approach can achieve broad reach and is associated with changes in caregiver practices and child language growth. Larger, controlled, and replicated studies are needed to establish causal effects and determine whether such approaches reduce disparities in language-learning opportunities.
Although corrective feedback has been widely studied in EFL contexts, limited research has examined how specific types of classroom feedback relate to non-English major students’ growth-oriented learning behavior (GOLB), particularly in higher education. Previous research has tended to emphasize linguistic accuracy, with less attention to the affective, motivational, and behavioral processes through which learners receive and use feedback. To address this gap, this quantitatively driven convergent mixed-methods study investigated non-English major EFL students’ perceptions of different types of feedback and their perceived contributions to GOLB. Quantitative and qualitative data were collected from 598 non-English major university students in Thailand. The quantitative phase examined 10 feedback types across four dimensions of GOLB: motivation to improve, learning from mistakes, willingness to apply feedback, and persistence and effort. The qualitative phase analyzed responses to open-ended questionnaire items to contextualize the statistical results. Based entirely on participants’ self-reported perceptions, the findings revealed a clear preference for positive reinforcement, delayed feedback, and explicit correction. Participants rated these three types as receiving higher mean ratings for their motivation, confidence, and intended engagement with feedback than repetition, metalinguistic feedback, and self-correction. Positive reinforcement emerged as the most consistently valued feedback type across all four dimensions. Qualitative findings further showed that students preferred feedback that was encouraging, clear, actionable, and accessible, with many favoring feedback delivered in both Thai and English. The findings suggest that effective feedback is not only corrective but also affectively supportive, cognitively accessible, and linguistically responsive to learners’ needs. The study concludes by proposing the 3C2A Feedback Guideline as a provisional, data-informed framework for learner-responsive feedback in non-English major EFL classrooms.
اگرچه بازخورد اصلاحی به طور گستردهای در زمینههای آموزش زبان انگلیسی به عنوان زبان خارجی (EFL) مورد مطالعه قرار گرفته است، پژوهشهای محدودی به بررسی ارتباط انواع خاصی از بازخورد کلاسی با رفتار یادگیری رشدمحور (GOLB) دانشجویان غیررشتهای زبان انگلیسی، به ویژه در آموزش عالی، پرداختهاند. پژوهشهای پیشین عمدتاً بر دقت زبانی تأکید داشتهاند و به فرایندهای عاطفی، انگیزشی و رفتاری که زبانآموزان از طریق آنها بازخورد را دریافت و استفاده میکنند، کمتر توجه شده است. به منظور رفع این خلأ، این مطالعه کمّیمحور با روش آمیخته همگرا به بررسی ادراکات دانشجویان غیررشتهای EFL نسبت به انواع مختلف بازخورد و نقش ادراکشده آنها در GOLB پرداخت. دادههای کمّی و کیفی از ۵۹۸ دانشجوی غیررشتهای دانشگاهی در تایلند گردآوری شد. در مرحله کمّی، ۱۰ نوع بازخورد در چهار بُعد GOLB شامل انگیزه برای پیشرفت، یادگیری از اشتباهات، تمایل به بهکارگیری بازخورد و پایداری و تلاش مورد بررسی قرار گرفت. در مرحله کیفی، پاسخهای مربوط به پرسشهای بازپاسخ پرسشنامه برای زمینهمند کردن نتایج آماری تحلیل شد. یافتهها که کاملاً مبتنی بر ادراکات خودگزارشدهی شرکتکنندگان بود، ترجیح آشکاری را نسبت به تقویت مثبت، بازخورد تأخیری و اصلاح صریح نشان داد. شرکتکنندگان این سه نوع بازخورد را از نظر انگیزه، اعتماد به نفس و مشارکت مورد انتظار با بازخورد، بالاتر از تکرار، بازخورد فرازبانی و خوداصلاحی ارزیابی کردند. تقویت مثبت به عنوان ارزشمندترین نوع بازخورد در تمامی چهار بُعد ظاهر شد. یافتههای کیفی نیز نشان داد که دانشجویان بازخوردی را ترجیح میدهند که تشویقکننده، شفاف، قابل اجرا و در دسترس باشد و بسیاری بازخورد ارائهشده به هر دو زبان تایلندی و انگلیسی را ترجیح میدادند. یافتهها حاکی از آن است که بازخورد مؤثر نه تنها اصلاحی، بلکه از نظر عاطفی حمایتکننده، از نظر شناختی قابل دسترس و از نظر زبانی پاسخگو به نیازهای زبانآموزان است. مطالعه با پیشنهاد راهنمای بازخورد 3C2A به عنوان یک چارچوب موقت و مبتنی بر داده برای بازخورد پاسخگو به زبانآموز در کلاسهای EFL غیررشتهای به پایان میرسد.
Narrative competence is vital for children’s language and cognitive development. Nevertheless, few studies have focused on Chinese-English bilingual children, and even fewer have examined how phonological awareness (PA) is associated with their narrative skills. Using a battery of parallel phonological and narrative tasks in both Chinese and English, this quantitative study examined age-related patterns in narrative skills and their relationship with phonological awareness (PA) in a cross-sectional sample of 106 Chinese-English bilingual children aged three to six. The results indicate age-related increases in children’s narrative skills in both Chinese and English, although the patterns differed across the two languages. Additionally, PA demonstrated significant associations with narrative skills in both languages, including cross-linguistic associations across Chinese and English measures. Specifically, English syllable segmentation and Chinese narrative skills significantly predicted English narrative performance. Meanwhile, Chinese non-word repetition, phoneme segmentation, rhyming discrimination, and English narrative skills predicted Chinese narrative performance. These findings suggest that phonological awareness (PA) is closely associated with bilingual children’s narrative skills, with significant cross-linguistic associations between Chinese and English measures. The study has valuable implications for language teaching and bilingual education, underscoring the importance of fostering PA in early childhood to support narrative development across languages.
شایستگی روایتگری برای رشد زبانی و شناختی کودکان اهمیت اساسی دارد. با این حال، پژوهشهای اندکی بر کودکان دوزبانه چینی-انگلیسی متمرکز شدهاند و تعداد کمتری نیز به بررسی چگونگی ارتباط آگاهی واجی (PA) با مهارتهای روایتگری آنها پرداختهاند. این مطالعه کمی با استفاده از مجموعهای از آزمونهای موازی واجی و روایتگری در هر دو زبان چینی و انگلیسی، الگوهای مرتبط با سن در مهارتهای روایتگری و رابطه آنها با آگاهی واجی (PA) را در یک نمونه مقطعی متشکل از ۱۰۶ کودک دوزبانه چینی-انگلیسی در بازه سنی سه تا شش سال بررسی کرد. نتایج نشان میدهد که مهارتهای روایتگری کودکان در هر دو زبان چینی و انگلیسی با افزایش سن بهبود مییابد، اگرچه این الگوها در دو زبان متفاوت است. افزون بر این، آگاهی واجی ارتباط معناداری با مهارتهای روایتگری در هر دو زبان نشان داد، از جمله ارتباطات میانزبانی میان سنجههای چینی و انگلیسی. به طور مشخص، قطعهبندی هجا در زبان انگلیسی و مهارتهای روایتگری چینی، عملکرد روایتگری انگلیسی را به طور معناداری پیشبینی کردند. در همین حال، تکرار واژههای بیمعنی چینی، قطعهبندی واجی، تمایز قافیه و مهارتهای روایتگری انگلیسی، عملکرد روایتگری چینی را پیشبینی کردند. این یافتهها نشان میدهد که آگاهی واجی (PA) ارتباط نزدیکی با مهارتهای روایتگری کودکان دوزبانه دارد و ارتباطات میانزبانی معناداری میان سنجههای چینی و انگلیسی وجود دارد. این مطالعه پیامدهای ارزشمندی برای آموزش زبان و آموزش دوزبانه دارد و بر اهمیت تقویت آگاهی واجی در اوایل کودکی به منظور حمایت از رشد روایتگری در زبانهای مختلف تأکید میکند.
In 2024, humanitarian volunteers in New York began accompanying unhoused asylum seekers to Kenkeleba House Gallery, initially seeking warmth during the city’s migrant shelter crisis. What began as an act of necessity evolved into improvised English lessons using the exhibition Long Journey Forward: Black Men in Passage. Observational evaluation suggests that inquiry-based, translanguage tours fostered accelerated language acquisition, participant agency, and civic and cultural integration among participants. This paper argues for integrating museum education and humanitarian work through multilingual gallery teaching, and offers autoethnographic reflections on the reciprocal lessons museum professionals and humanitarian volunteers can offer each other.
در سال ۲۰۲۴، داوطلبان بشردوستانه در نیویورک همراهی با پناهجویان بیخانمان به نگارخانه Kenkeleba House را آغاز کردند؛ اقدامی که در ابتدا با هدف یافتن گرما در بحران پناهگاههای مهاجران شهر صورت گرفت. آنچه به عنوان یک ضرورت آغاز شد، به تدریج به درسهای بداهه زبان انگلیسی با استفاده از نمایشگاه «سفر طولانی به پیش: مردان سیاهپوست در گذر» تبدیل شد. ارزیابی مشاهدهای نشان میدهد که تورهای مبتنی بر پرسش و چندزبانه، موجب تسریع در یادگیری زبان، افزایش عاملیت شرکتکنندگان و ادغام مدنی و فرهنگی آنان شده است. این مقاله بر ادغام آموزش موزهای و فعالیتهای بشردوستانه از طریق آموزش چندزبانه در نگارخانه تأکید میکند و بازتابهای خودقومنگارانهای درباره درسهای متقابلی که متخصصان موزه و داوطلبان بشردوستانه میتوانند به یکدیگر ارائه دهند، ارائه میدهد.
Mufrodat mastery constitutes the primary foundation of Arabic language acquisition. Students at non-formal Quranic schools (TPQ) in rural areas are generally not yet systematically exposed to basic Arabic vocabulary. This Ramadan 1447H KKN-T community service aimed to improve mastery of body-part Arabic mufrodat among 18 TPQ students at Mushalla Khairul Ikhwan, Nagari Sago Salido, Pesisir Selatan, using picture-poster media. A Service Learning approach with a one-group pretest-posttest measurement design was employed in collaboration with local TPQ teachers. Data were analyzed using paired t-test, Hake N-Gain, and Cohen’s d. Mean scores increased from 74.89 to 91.17. The paired t-test yielded t = 15.68 (p < .001), mean N-Gain g̅ = 0.750 (high category), and Cohen’s d = 3.70 (very large effect). Picture-poster media proved effective and applicable for Arabic mufrodat instruction in non-formal educational settings.
تسلط بر مفردات، زیربنای اصلی فراگیری زبان عربی را تشکیل میدهد. دانشآموزان مدارس غیررسمی قرآنی (TPQ) در مناطق روستایی عموماً به طور نظاممند با واژگان پایه زبان عربی آشنا نمیشوند. هدف خدمترسانی اجتماعی KKN-T رمضان ۱۴۴۷ هجری، ارتقای تسلط بر مفردات اعضای بدن به زبان عربی در میان ۱۸ دانشآموز TPQ در مصلی خیرالاخوان، نگاری ساگو سالیدو، پسیسیر سلاتان با استفاده از رسانه پوسترهای تصویری بود. رویکرد یادگیری خدمتمحور با طرح اندازهگیری پیشآزمون-پسآزمون تکگروهی و با همکاری معلمان محلی TPQ به کار گرفته شد. دادهها با استفاده از آزمون t زوجی، Hake N-Gain و d کوهن تحلیل شدند. میانگین نمرات از ۷۴٫۸۹ به ۹۱٫۱۷ افزایش یافت. آزمون t زوجی مقدار t = ۱۵٫۶۸ (p < ۰٫۰۰۱)، میانگین N-Gain g̅ = ۰٫۷۵۰ (طبقه بالا) و d کوهن = ۳٫۷۰ (اثر بسیار بزرگ) را نشان داد. رسانه پوسترهای تصویری برای آموزش مفردات عربی در محیطهای آموزشی غیررسمی مؤثر و قابل اجرا بود.
Language development depends on both the quantity of linguistic input children receive and their ability to uptake input, yet the relationship between these two factors remains unclear. This study adopted the structural priming paradigm to examine how input and uptake shape syntactic development in three groups of Mandarin-speaking children aged 5–9 years ( N = 75, N female = 39): neurotypical monolinguals (optimal input and uptake), monolinguals with Developmental Language Disorder (optimal input, reduced uptake), and Mandarin-English heritage bilinguals (reduced input, optimal uptake). All groups had acquired the target non-canonical structures (the BA-, BEI-, and OSV-constructions). However, reduced input and reduced uptake were associated with distinct production patterns. Heritage bilinguals produced more canonical structures (the SVO-construction), whereas monolingual children, particularly those with Developmental Language Disorder, favoured the BA-construction, suggesting differences in underlying learning mechanisms and production strategies that may be shaped by their language (learning) experience. Moreover, while richer input enhanced uptake, reduced input did not diminish it, suggesting input quantity and processing ability play separable yet interacting roles in development.
رشد زبان به هر دو عامل کمیت ورودی زبانی که کودکان دریافت میکنند و توانایی آنها در جذب این ورودی وابسته است، اما رابطه میان این دو عامل همچنان نامشخص باقی مانده است. این پژوهش با اتخاذ الگوی آغازگری ساختاری، بررسی کرد که چگونه ورودی و جذب، رشد نحوی را در سه گروه از کودکان ماندارینزبان ۵ تا ۹ ساله (N = ۷۵، N زن = ۳۹) شکل میدهد: تکزبانههای نوروتایپیک (ورودی و جذب بهینه)، تکزبانههای دارای اختلال رشد زبان (ورودی بهینه، جذب کاهشیافته) و دوزبانههای میراثی ماندارین-انگلیسی (ورودی کاهشیافته، جذب بهینه). همه گروهها ساختارهای هدف غیرقانونی (ساختارهای BA-، BEI- و OSV-) را فراگرفته بودند. با این حال، ورودی و جذب کاهشیافته با الگوهای تولیدی متفاوتی همراه بود. دوزبانههای میراثی ساختارهای قانونی بیشتری (ساختار SVO-) تولید کردند، در حالی که کودکان تکزبانه، بهویژه آنهایی که اختلال رشد زبان داشتند، ساختار BA- را ترجیح دادند که این امر حاکی از تفاوت در سازوکارهای یادگیری زیربنایی و راهبردهای تولیدی است که ممکن است توسط تجربه زبانی (یادگیری) آنها شکل گرفته باشد. افزون بر این، در حالی که ورودی غنیتر جذب را افزایش داد، ورودی کاهشیافته موجب کاهش آن نشد که این امر نشان میدهد کمیت ورودی و توانایی پردازش نقشهایی مجزا اما متعامل در رشد ایفا میکنند.
Abstract This study introduces K-text, a website designed to measure Korean language proficiency from second language writing and speech data through 20 complexity, accuracy, and fluency indices using natural language processing. A key advantage of K-text is its ability to measure accuracy and fluency in addition to complexity. To test the 20 indices’ preliminary validity, this study investigates whether they can predict overall criterion-based Korean proficiency from 1 to 6 (equivalent to A1 to C2) when they are used to analyze 45,855 second language learners’ essays from the Korean Learner Corpus. The findings show that all of the individual K-text indices are significant predictors of overall Korean proficiency. Together, the 20 indices accounted for 44.50% of the variation observed in proficiency scores. These results suggest that K-text is a valuable resource for analyzing Korean language production data in relation to overall proficiency.
این پژوهش K-text را معرفی میکند، وبسایتی که برای سنجش مهارت زبان کرهای از دادههای نوشتاری و گفتاری زبان دوم از طریق ۲۰ شاخص پیچیدگی، دقت و روانی با استفاده از پردازش زبان طبیعی طراحی شده است. مزیت اصلی K-text توانایی آن در سنجش دقت و روانی علاوه بر پیچیدگی است. برای آزمون روایی مقدماتی این ۲۰ شاخص، این پژوهش بررسی میکند که آیا آنها میتوانند مهارت کلی زبان کرهای مبتنی بر معیار را از ۱ تا ۶ (معادل A1 تا C2) پیشبینی کنند، زمانی که برای تحلیل ۴۵٬۸۵۵ انشای زبانآموزان زبان دوم از پیکره زبانآموزان کرهای به کار میروند. یافتهها نشان میدهد که همه شاخصهای منفرد K-text پیشبینیکننده معنادار مهارت کلی زبان کرهای هستند. در مجموع، این ۲۰ شاخص ۴۴/۵۰٪ از واریانس مشاهدهشده در نمرات مهارت را تبیین کردند. این نتایج نشان میدهد که K-text منبعی ارزشمند برای تحلیل دادههای تولید زبان کرهای در ارتباط با مهارت کلی است.
Abstract Over the past decades, self-determination theory (SDT) has been widely applied in second language (L2) motivation research. The present study employed a multilevel meta-analysis to examine the direction and magnitude of the relationship between SDT-based L2 motivation and L2 achievement. We systematically searched ten English databases and pooled the data using random-effects models. A total of 74 eligible studies involving 220 estimates were included in the analyses. The results showed that both intrinsic motivation ( r = .318, p < .001) and extrinsic motivation ( r = .166, p < .001) were significantly and positively correlated with L2 achievement. Two autonomous dimensions of extrinsic motivation—integrated regulation ( r =. 248, p < .001) and identified regulation ( r = .190, p < .001)—were positively related with L2 achievement, whereas controlled dimensions—introjected regulation ( r = .006, p = .866) and external regulation ( r = .010, p = .781)—were not. The aggregated associations between intrinsic/extrinsic motivation and L2 achievement were moderated by learning context and teaching mode. Theoretical and practical implications of this study are discussed.
چکیده در دهههای گذشته، نظریه خودتعیینگری (SDT) به طور گستردهای در پژوهشهای انگیزش زبان دوم (L2) به کار رفته است. مطالعه حاضر با بهرهگیری از یک فراتحلیل چندسطحی، جهت و اندازه رابطه بین انگیزش زبان دوم مبتنی بر SDT و پیشرفت زبان دوم را بررسی میکند. ما به طور نظاممند ده پایگاه داده انگلیسی را جستوجو کردیم و دادهها را با استفاده از مدلهای اثرات تصادفی تجمیع نمودیم. در مجموع، ۷۴ مطالعه واجد شرایط که شامل ۲۲۰ برآورد بودند، در تحلیلها وارد شدند. نتایج نشان داد که هم انگیزش درونی (r = .318, p < .001) و هم انگیزش بیرونی (r = .166, p < .001) با پیشرفت زبان دوم رابطه معنادار و مثبتی دارند. دو بعد خودمختار انگیزش بیرونی—تنظیم یکپارچه (r = .248, p < .001) و تنظیم شناساییشده (r = .190, p < .001)—با پیشرفت زبان دوم رابطه مثبت داشتند، در حالی که ابعاد کنترلشده—تنظیم درونیشده (r = .006, p = .866) و تنظیم بیرونی (r = .010, p = .781)—فاقد چنین رابطهای بودند. روابط تجمیعشده بین انگیزش درونی/بیرونی و پیشرفت زبان دوم توسط زمینه یادگیری و شیوه تدریس تعدیل میشود. پیامدهای نظری و عملی این مطالعه مورد بحث قرار گرفتهاند.
Abstract Raising and control structures in Present-day English are surface-identical, yet differ in crucial ways both syntactically and semantically. We study the difference between the two from a diachronic and acquisitional perspective. Historically, raising has been argued to have emerged out of control (Higgins 1990). Similarly, raising has been found to be developmentally delayed compared to control (e.g. Wexler & Culicover 1987). We use quantitative methods to study the spread of TO -infinitives in child-directed and child naturalistic speech. In parallel, we study the same process in Early Modern English and what distributional properties may have facilitated the emergence of the distinction. Furthermore, we put to the test a learning model, the Tolerance Principle (Yang 2016), against the diachronic data. We argue that the emergence of raising historically was most likely a consequence of the broader rise of the requirement for an overt subject – an argument that has a clear parallel in recent research on the acquisition of raising using the same methods (Irani 2019).
ساختارهای رِیزینگ و کنترل در زبان انگلیسی معاصر از لحاظ ظاهری یکسان هستند، اما از نظر نحوی و معنایی تفاوتهای اساسی دارند. در این پژوهش، تفاوت میان این دو ساختار از دیدگاه تاریخی و اکتسابی مورد بررسی قرار میگیرد. از منظر تاریخی، مطرح شده است که ساختار رِیزینگ از ساختار کنترل منشأ گرفته است (Higgins 1990). همچنین، پژوهشها نشان دادهاند که رِیزینگ از نظر رشد زبانی نسبت به کنترل با تأخیر ظاهر میشود (برای مثال Wexler & Culicover 1987). در این مطالعه، با استفاده از روشهای کمی، گسترش مصدرهای TO در گفتار هدایتشده به کودک و گفتار طبیعی کودکان مورد بررسی قرار گرفته است. به طور موازی، همین فرایند در زبان انگلیسی اوایل دوران مدرن و ویژگیهای توزیعی که ممکن است به ظهور تمایز میان این ساختارها کمک کرده باشند، بررسی میشود. افزون بر این، مدل یادگیری اصل تساهل (Tolerance Principle) (Yang 2016) را با دادههای تاریخی میآزماییم. استدلال میشود که ظهور تاریخی رِیزینگ به احتمال زیاد پیامد گسترش الزام به وجود فاعل صریح بوده است؛ استدلالی که در پژوهشهای اخیر دربارهٔ اکتساب رِیزینگ با استفاده از همین روشها (Irani 2019) نیز مشابهت روشنی دارد.
Abstract Morphological development is a crucial component of early language acquisition. This study examined developmental changes in types and tokens of inflectional morphemes produced among 214 typically developing Kannada-speaking preschool children and their parents. Inflectional use was elicited through a story retelling task and analyzed in child’s and parental speech. Results showed developmental increase in both types and tokens of inflectional morphology production in children, indicating that preschool years constitute an important phase of inflectional systems in Kannada, an agglutinative language. Parental inflectional production remained relatively stable across age groups, while only the variety of parental inflections significantly predicted children’s output, emphasizing the role of input richness over frequency. Children produced high functional load markers (namely dative case, tense, and person–number–gender agreement), more frequently than optional or irregular forms. Overall, findings support usage-based theories with educational and clinical relevance. These findings, however, warrant future validation across other naturalistic tasks.
تحول صرفی یکی از مؤلفههای اساسی در فراگیری اولیه زبان است. این پژوهش تغییرات تحولی در انواع و بسامد تکواژهای تصریفی تولیدشده توسط ۲۱۴ کودک پیشدبستانی کانادا زبان با رشد طبیعی و والدین آنها را بررسی کرد. استفاده از تصریفها از طریق تکلیف بازگویی داستان برانگیخته شد و در گفتار کودک و والدین تحلیل گردید. نتایج نشان داد که تولید انواع و بسامد تکواژهای تصریفی در کودکان با افزایش سن رشد میکند و این امر نشاندهنده اهمیت سالهای پیشدبستانی در شکلگیری نظامهای تصریفی در زبان کانادا بهعنوان یک زبان پیوندی است. تولید تصریفهای والدین در گروههای سنی مختلف نسبتاً ثابت باقی ماند، اما تنها تنوع تصریفهای والدین به طور معناداری پیشبینیکننده تولید کودکان بود و این امر بر نقش غنای ورودی نسبت به فراوانی تأکید میکند. کودکان نشانگرهای دارای بار کارکردی بالا (مانند حالت مفعولی، زمان و توافق شخص–عدد–جنس) را بیش از شکلهای اختیاری یا بیقاعده تولید کردند. به طور کلی، یافتهها نظریههای مبتنی بر کاربرد را با اهمیت آموزشی و بالینی تأیید میکند. با این حال، این یافتهها نیازمند اعتبارسنجی بیشتر در تکالیف طبیعیگرایانه دیگر هستند.
Background: Language and cognitive development in infancy is a complex process with multifactorial influences. The effort made by the infant to attain language development can improve cognition. From the longitudinal followup of a birth cohort, we explore the relationship of dual language exposure on cognition and language development at two years of age.Methods: For this study, 251 children from a low-middle-income urban population in Vellore were recruited at birth as part of a multi-national multidisciplinary study and followed up at serial intervals as per the original study protocol. Languages spoken include Tamil, Urdu and Telugu and data about language exposure were collected. BayleyScales of Infant Development was used to assess cognition and language development at two years of age.Results: Out of 228 children who were recruited at two years of age, 169 (74.1%) children were monolinguals and 59 (25.9%) bilinguals. The average composite scores (SD) for cognition and language components were 93.3 (7.5) and 99.1 (9.4) respectively. At two years of age, both language and cognitive development was comparable for both monolinguals and bilinguals, adjusting for sex, socioeconomic status and maternal education.Conclusion: There was no significant effect of early dual language exposure on language and cognition at two years of age in an urban low-middle-income community setting in South India.
زمینه: رشد زبان و شناخت در دوران نوزادی فرایندی پیچیده با تأثیرات چندعاملی است. تلاشی که نوزاد برای دستیابی به رشد زبانی انجام میدهد میتواند شناخت را بهبود بخشد. در پیگیری طولی یک کوهورت تولد، رابطه مواجهه با دو زبان بر رشد شناخت و زبان در سن دو سالگی بررسی میشود. روشها: برای این مطالعه، ۲۵۱ کودک از جمعیت شهری با درآمد پایین تا متوسط در Vellore در بدو تولد به عنوان بخشی از یک مطالعه چندملیتی و چندرشتهای وارد شدند و طبق پروتکل اصلی مطالعه در فواصل زمانی معین پیگیری شدند. زبانهای مورد استفاده شامل Tamil، Urdu و Telugu بود و دادههای مربوط به مواجهه زبانی جمعآوری شد. برای ارزیابی شناخت و رشد زبان در سن دو سالگی از مقیاسهای BayleyScales of Infant Development استفاده شد. نتایج: از میان ۲۲۸ کودکی که در سن دو سالگی وارد مطالعه شدند، ۱۶۹ کودک (۷۴٫۱٪) تکزبانه و ۵۹ کودک (۲۵٫۹٪) دوزبانه بودند. میانگین نمرات ترکیبی (انحراف معیار) برای مؤلفههای شناخت و زبان به ترتیب ۹۳٫۳ (۷٫۵) و ۹۹٫۱ (۹٫۴) بود. در سن دو سالگی، رشد زبان و شناخت در هر دو گروه تکزبانه و دوزبانه، با تعدیل جنسیت، وضعیت اجتماعی-اقتصادی و تحصیلات مادر، قابل مقایسه بود. نتیجهگیری: مواجهه زودهنگام با دو زبان تأثیر معناداری بر رشد زبان و شناخت در سن دو سالگی در یک جامعه شهری با درآمد پایین تا متوسط در جنوب هند نداشت.
Background: Language and cognitive development in infancy is a complex process with multifactorial influences. The effort made by the infant to attain language development can improve cognition. From the longitudinal followup of a birth cohort, we explore the relationship of dual language exposure on cognition and language development at two years of age.Methods: For this study, 251 children from a low-middle-income urban population in Vellore were recruited at birth as part of a multi-national multidisciplinary study and followed up at serial intervals as per the original study protocol. Languages spoken include Tamil, Urdu and Telugu and data about language exposure were collected. BayleyScales of Infant Development was used to assess cognition and language development at two years of age.Results: Out of 228 children who were recruited at two years of age, 169 (74.1%) children were monolinguals and 59 (25.9%) bilinguals. The average composite scores (SD) for cognition and language components were 93.3 (7.5) and 99.1 (9.4) respectively. At two years of age, both language and cognitive development was comparable for both monolinguals and bilinguals, adjusting for sex, socioeconomic status and maternal education.Conclusion: There was no significant effect of early dual language exposure on language and cognition at two years of age in an urban low-middle-income community setting in South India.
زمینه: رشد زبان و شناخت در دوران نوزادی فرایندی پیچیده با تأثیرات چندعاملی است. تلاشی که نوزاد برای دستیابی به رشد زبانی انجام میدهد میتواند شناخت را بهبود بخشد. در پیگیری طولی یک کوهورت تولد، رابطه مواجهه با دو زبان بر رشد شناخت و زبان در سن دو سالگی بررسی میشود. روشها: برای این مطالعه، ۲۵۱ کودک از جمعیت شهری با درآمد پایین تا متوسط در Vellore در بدو تولد به عنوان بخشی از یک مطالعه چندملیتی و چندرشتهای وارد شدند و طبق پروتکل اصلی مطالعه در فواصل زمانی معین پیگیری شدند. زبانهای مورد استفاده شامل Tamil، Urdu و Telugu بود و دادههای مربوط به مواجهه زبانی جمعآوری شد. برای ارزیابی شناخت و رشد زبان در سن دو سالگی از مقیاسهای BayleyScales of Infant Development استفاده شد. نتایج: از میان ۲۲۸ کودکی که در سن دو سالگی وارد مطالعه شدند، ۱۶۹ کودک (۷۴٫۱٪) تکزبانه و ۵۹ کودک (۲۵٫۹٪) دوزبانه بودند. میانگین نمرات ترکیبی (انحراف معیار) برای مؤلفههای شناخت و زبان به ترتیب ۹۳٫۳ (۷٫۵) و ۹۹٫۱ (۹٫۴) بود. در سن دو سالگی، رشد زبان و شناخت در هر دو گروه تکزبانه و دوزبانه، با تعدیل جنسیت، وضعیت اجتماعی-اقتصادی و تحصیلات مادر، قابل مقایسه بود. نتیجهگیری: مواجهه زودهنگام با دو زبان تأثیر معناداری بر رشد زبان و شناخت در سن دو سالگی در یک جامعه شهری با درآمد پایین تا متوسط در جنوب هند نداشت.
Abstract In Mandarin Chinese, the same acoustic feature, pitch, conveys both semantic valence and emotional prosody. The effects of semantic valence on bilingual emotional prosody perception are mixed, with some studies reporting semantic facilitation and others showing interference. To clarify this, we extend the conceptual account of semantic valence to second language acquisition by examining its two components: learners’ semantic knowledge and the inherent semantic valence of stimuli. We investigated the independent and interactive effects of these components of semantic valence on emotional prosody perception for L1-English L2-Chinese learners in Chinese words and sentences. We found that semantic valence facilitated L2 learners’ perception when congruent with emotional prosody, but interfered when incongruent. Notably, these semantics-prosody (in)congruence effects were significantly predicted by learners’ semantic knowledge. Our results suggest an interaction between linguistic knowledge and paralinguistic perception in bilingual emotion processing.
در زبان چینی ماندارین، یک ویژگی صوتی مشابه، یعنی زیروبمی، هم ارزشگذاری معنایی و هم آهنگ احساسی گفتار را منتقل میکند. تأثیرات ارزشگذاری معنایی بر ادراک آهنگ احساسی گفتار در افراد دوزبانه متناقض گزارش شده است؛ برخی پژوهشها تسهیل معنایی و برخی دیگر تداخل را نشان دادهاند. برای روشنتر شدن این موضوع، ما رویکرد مفهومی ارزشگذاری معنایی را به حوزه یادگیری زبان دوم گسترش دادیم و دو مؤلفه آن را بررسی کردیم: دانش معنایی زبانآموزان و ارزشگذاری معنایی ذاتی محرکها. ما اثرات مستقل و تعاملی این مؤلفههای ارزشگذاری معنایی را بر ادراک آهنگ احساسی گفتار در زبانآموزان انگلیسیزبان با زبان دوم چینی، در سطح واژه و جمله، بررسی کردیم. یافتهها نشان داد که ارزشگذاری معنایی زمانی که با آهنگ احساسی گفتار همخوان بود، ادراک زبانآموزان زبان دوم را تسهیل کرد و در صورت ناهماهنگی، موجب تداخل شد. شایان ذکر است که این اثرات همخوانی یا ناهماهنگی معنا و آهنگ گفتار به طور معناداری توسط دانش معنایی زبانآموزان پیشبینی میشد. نتایج ما حاکی از تعامل میان دانش زبانی و ادراک فرازبانی در پردازش هیجان در افراد دوزبانه است.
Play-based parent-child interaction offers preschoolers rich opportunities for everyday foreign language learning, yet many parents struggle to turn open-ended play into effective English-as-a-Foreign-Language (EFL) learning experiences at home. To explore how AI might support this process, we conducted formative studies through interviews and a Wizard-of-Oz study. We identified four key challenges: content selection, language expression, balancing instruction and play, and problem solving. To address these challenges, we present PAPEL, a parent–AI collaborative system that grounds suggestions in the ongoing play scene and organizes support into four core modules: content generation, language adaptation, balance assessment, and extended response. In a counterbalanced within-subjects study with 16 parent–child dyads, PAPEL was associated with more integrated parent utterances that combined playful and instructional content, as well as more parent–child conversational turns, than the lightweight chatbot baseline used in our study.
تعامل والد-کودک مبتنی بر بازی، فرصتهای غنیای برای یادگیری زبان خارجی در زندگی روزمره کودکان پیشدبستانی فراهم میکند، اما بسیاری از والدین در تبدیل بازیهای باز به تجربیات مؤثر یادگیری زبان انگلیسی بهعنوان زبان خارجی (EFL) در خانه با دشواری مواجه هستند. بهمنظور بررسی نقش هوش مصنوعی در حمایت از این فرایند، مطالعات شکلدهندهای از طریق مصاحبهها و مطالعهٔ ویزارد آو آز انجام دادیم. چهار چالش کلیدی شناسایی شد: انتخاب محتوا، بیان زبانی، ایجاد تعادل میان آموزش و بازی، و حل مسئله. برای پاسخ به این چالشها، سامانهٔ PAPEL را معرفی میکنیم که یک سامانهٔ مشارکتی والد-هوش مصنوعی است و پیشنهادها را بر اساس صحنهٔ جاری بازی ارائه میدهد و حمایت را در قالب چهار ماژول اصلی سازماندهی میکند: تولید محتوا، سازگاری زبانی، ارزیابی تعادل، و پاسخدهی گسترده. در یک مطالعهٔ درونگروهی متقابل با ۱۶ زوج والد-کودک، استفاده از PAPEL با اظهارات والدین یکپارچهتر که محتوای بازیگوشانه و آموزشی را ترکیب میکردند و همچنین تعداد بیشتری از نوبتهای مکالمهٔ والد-کودک نسبت به چتبات سبکوزن مبنا در پژوهش ما همراه بود.
Large Language Models (LLMs) have demonstrated significant capabilities in generating human-like and contextually relevant responses across a wide range of applications.However, their reliability is affected not only by factual hallucinations but also by failures to correctly understand and follow user instructions.This emerging issue, referred to as intent hallucination, occurs when an LLM omits, misinterprets, or fails to satisfy one or more requirements contained in a user's request, even when the generated response may be factually correct.Such failures can reduce the reliability and usefulness of LLM-based systems, particularly in complex tasks involving multiple constraints.This paper proposes a systematic review of existing research on intent hallucination and instructionfollowing capabilities in Large Language Models.The study will examine major types and causes of instructionfollowing failures, existing benchmarks and evaluation techniques, methods for detecting such failures, and approaches proposed to mitigate them.The review will also compare current evaluation frameworks and investigate limitations in existing research, particularly concerning complex, multi-constraint, and dynamic user instructions.Based on the reviewed literature, the study aims to organize existing approaches into a structured taxonomy covering instruction-following failures, detection and evaluation methods, and mitigation strategies.Finally, the paper will highlight open research challenges and future directions for developing more reliable and intent-aligned LLM systems.The study aims to provide a consolidated understanding of intent hallucination and support future research toward more dependable human-AI interaction.
مدلهای زبانی بزرگ (LLMs) تواناییهای قابل توجهی در تولید پاسخهای مشابه انسان و مرتبط با زمینه در طیف وسیعی از کاربردها نشان دادهاند. با این حال، پایایی آنها نه تنها تحت تأثیر توهمات واقعی بلکه همچنین به دلیل ناتوانی در درک و پیروی صحیح از دستورالعملهای کاربر قرار میگیرد. این مسئله نوظهور که به آن توهم نیت گفته میشود، زمانی رخ میدهد که یک مدل زبانی بزرگ یک یا چند الزام موجود در درخواست کاربر را حذف، تفسیر نادرست یا برآورده نمیکند، حتی اگر پاسخ تولیدشده از نظر واقعی صحیح باشد. چنین شکستهایی میتواند پایایی و سودمندی سامانههای مبتنی بر مدلهای زبانی بزرگ را به ویژه در وظایف پیچیده با محدودیتهای متعدد کاهش دهد. این مقاله مرور نظاممندی از پژوهشهای موجود درباره توهم نیت و قابلیتهای پیروی از دستورالعمل در مدلهای زبانی بزرگ ارائه میدهد. این مطالعه انواع اصلی و علل شکستهای پیروی از دستورالعمل، معیارها و تکنیکهای ارزیابی موجود، روشهای شناسایی این شکستها و رویکردهای پیشنهادی برای کاهش آنها را بررسی خواهد کرد. همچنین این مرور چارچوبهای ارزیابی فعلی را مقایسه و محدودیتهای پژوهشهای موجود، به ویژه در ارتباط با دستورالعملهای پیچیده، چندمحدودهای و پویا را بررسی میکند. بر اساس ادبیات مرورشده، مطالعه حاضر تلاش دارد رویکردهای موجود را در قالب یک طبقهبندی ساختاریافته شامل شکستهای پیروی از دستورالعمل، روشهای شناسایی و ارزیابی و راهبردهای کاهش سازماندهی کند. در نهایت، مقاله چالشهای پژوهشی باز و مسیرهای آینده برای توسعه سامانههای مدل زبانی بزرگ پایاتر و همراستا با نیت کاربر را برجسته خواهد کرد. هدف این مطالعه ارائه درکی یکپارچه از توهم نیت و حمایت از پژوهشهای آتی به سوی تعامل انسان-هوش مصنوعی قابل اعتمادتر است.
This study examines the integration of problem-solving into English as a Foreign Language instruction at the Faculty of Letters and Human Sciences, Mohammed First University, Oujda. Grounded in Experiential Learning Theory, it investigates how project-based tasks, case analysis, peer collaboration, and reflective evaluation influence the linguistic and analytical development of Semester 5 students in Geography, History, and French Studies. A mixed-methods approach was conducted during the fall semester of 2025-2026 with 50 students using a questionnaire and bi-weekly classroom observations. Before the intervention, 65% of participants reported difficulty initiating tasks without direct instructor guidance. Following the intervention, approximately 70% demonstrated greater autonomy, persistence, and confidence when addressing ill-structured problems. The findings indicate that scaffolded active learning can reduce cognitive hesitation while strengthening original reasoning and collaborative engagement. The study supports curriculum designs that integrate language learning with problem-solving and other transferable skills relevant to humanities graduates’ academic development and employability.
این پژوهش به بررسی ادغام حل مسئله در آموزش زبان انگلیسی به عنوان زبان خارجی در دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه محمد اول، وجده میپردازد. این مطالعه که مبتنی بر نظریه یادگیری تجربی است، بررسی میکند که چگونه وظایف مبتنی بر پروژه، تحلیل مورد، همکاری همتایان و ارزیابی تأملی بر رشد زبانی و تحلیلی دانشجویان ترم پنجم رشتههای جغرافیا، تاریخ و مطالعات فرانسه تأثیر میگذارد. رویکردی ترکیبی در نیمسال پاییز ۲۰۲۵-۲۰۲۶ با مشارکت ۵۰ دانشجو از طریق پرسشنامه و مشاهدات کلاسی دو هفته یکبار اجرا شد. پیش از مداخله، ۶۵٪ از شرکتکنندگان اعلام کردند که بدون راهنمایی مستقیم مدرس، در آغاز کردن وظایف دچار مشکل میشوند. پس از مداخله، حدود ۷۰٪ از دانشجویان خودمختاری، پایداری و اعتماد به نفس بیشتری در مواجهه با مسائل ساختارنیافته از خود نشان دادند. یافتهها نشان میدهد که یادگیری فعال مبتنی بر حمایت میتواند تردید شناختی را کاهش داده و در عین حال استدلال اصیل و مشارکت گروهی را تقویت کند. این پژوهش از طراحی برنامههای درسی که یادگیری زبان را با حل مسئله و سایر مهارتهای انتقالپذیر مرتبط با رشد تحصیلی و اشتغالپذیری دانشآموختگان علوم انسانی ادغام میکند، حمایت مینماید.
