comorbidities

Developmental Coordination Disorder (DCD) is associated with elevated rates of anxiety and depression, as well as reduced quality of life, yet the mechanisms linking motor difficulties to these outcomes remain incompletely specified. This article presents and critically evaluates the Integrated Stress-Adaptation Framework for DCD (ISAF-DCD), which synthesizes empirical findings on DCD with established stress theories, including the Environmental Stress Hypothesis, the transactional model of stress, and the Conservation of Resources model. Although the framework is presented with reference to comorbid neurodevelopmental conditions broadly, its evidential basis and worked examples concentrate specifically on attention-deficit/hyperactivity disorder (ADHD) and autism spectrum disorder (ASD); generalization to other neurodevelopmental conditions is plausible but has not been evaluated here. ISAF-DCD proposes that motor coordination difficulties influence mental, cognitive, and physical health through interacting environmental demands, primary and secondary stressors, appraisal and response processes, and personal and social factors. The framework is bidirectional and developmentally sensitive, allowing outcomes to feed back into subsequent stress and adaptation processes across the lifespan. I examine the model’s conceptual coherence, empirical support, and potential clinical utility, arguing that ISAF-DCD offers a theoretically grounded heuristic for organizing a fragmented literature while remaining provisional. Its proposed contributions include clarifying the multiple roles of resilience and social support, refining the classification of environmental demands, incorporating neurodevelopmental comorbidity as a cross-cutting factor, and representing reciprocal relationships between stress and motor functioning. To improve falsifiability, I specify the temporal and functional roles of key dual-role constructs and derive five core, empirically distinguishable propositions that differentiate ISAF-DCD from an expanded Environmental Stress Hypothesis. Direct empirical support for some components, particularly the proposed corticolimbic mechanisms, remains limited. ISAF-DCD should therefore be treated as a hypothesis-generating framework, focused primarily on ADHD and ASD as comorbid conditions and on mental health as its central but not exclusive outcome domain, that requires rigorous longitudinal and intervention-based evaluation.

Traditional diagnostic systems, such as the DSM-5 and ICD-11, suffer from well-documented limitations, including high comorbidity rates, arbitrary diagnostic thresholds, and within-disorder heterogeneity. Consequently, the field is evolving towards hierarchical, transdiagnostic, dimensional models of psychopathology. This study reports on the development and initial validation of the Multidimensional Transdiagnostic Inventory of Psychopathology (MTIP). This new broadband inventory aligns traditional DSM disorders with contemporary dimensional models of psychopathology. We conducted initial development and basic psychometric analyses in a mixed sample of 301 adults. We then validated the MTIP in a second independent sample (N = 826), of which 640 who self-reported no history of past mental health treatment were used as our normative/reference sample. The final MTIP contained 13 clinical scales and seven supplemental scales. All the MTIP scales met core psychometric assumptions at the item, scale, and transdiagnostic levels. A series of exploratory and second-order factor analyses supported the MTIP hierarchical dimensional structure. Concurrent validity correlations with the DSM-5 level 1 cross-cutting symptom measure were strong, ranging from 0.89 (depression) to 0.51 (drug misuse). Regression analyses supported the construct validity of the higher-order transdiagnostic scales. Twelve of the 13 clinical scales differentiated individuals with a history of mental health care from those without past care, with effect sizes ranging from 0.20 (Alcohol Misuse) to 1.06 (Anxiety). Effect sizes for the transdiagnostic scales ranged from 0.33 (Thought Dysregulation) to 1.07 (Emotion Dysregulation). The clinical implications and potential applications of the MTIP are discussed.

Introduction/Objective Depression is a disabling mental health disorder affecting over 300 million people worldwide. In Tunisia, population-level data on its prevalence and determinants remain limited. Our study aimed to estimate the prevalence of depression in the Tunisian population and identify associated socio-demographic and clinical factors. Methods Data were drawn from the mental health component of the Tunisian Health Examination Survey (2016), a nationally representative study conducted among 9,209 individuals aged ≥15 years. Self-reported, physician-diagnosed lifetime depression was the main outcome. Associations with socio-demographic characteristics and clinical conditions, including rheumatoid arthritis, diabetes, and menopause, were examined. Results The study population comprised 4360 men (49.2%) and 4849 women (51.8%), with a mean age of 41.4±17.4 years. The prevalence of self-reported lifetime depression was 4.7%. Multivariate analysis identified female sex (OR=1.53, 95% CI [1.11–2.10]) and age groups 30–64 years (OR=1.81, 95% CI [1.20–2.73]) and ≥65 years (OR=1.82, 95% CI [1.06–3.14]) as factors significantly associated with higher prevalence. Conversely, marriage (OR=0.59, 95% CI [0.42–0.84]) and the absence of rheumatoid arthritis (OR=0.48, 95% CI [0.38–0.60]) were associated with a lower prevalence of the disorder. Discussion The findings indicate that self-reported depression in Tunisia is significantly influenced by gender and aging, consistent with global epidemiological trends. The strong association with physical comorbidities, particularly rheumatoid arthritis, underscores the necessity of integrated mental health screening for patients with chronic illnesses. Furthermore, the protective association of marriage suggests that social and family cohesion remain vital factors in the Tunisian sociocultural context. Conclusion Depression in Tunisia is shaped by gender, aging, and physical comorbidities. Targeted prevention and integrated screening strategies are needed, especially for vulnerable demographic and clinical groups.

Trichotillomania (TTM) is a body-focused repetitive behavior characterized by compulsive hair-pulling and an association with psychiatric comorbidities and profound emotional distress. Despite its significant impact on well-being, TTM remains understudied, underdiagnosed, and without established treatment guidelines. These deficiencies are particularly evident for ethnic and racial minority groups with TTM, who experience unique factors related to the cultural significance of hair, distinct physical hair properties, stigmas surrounding psychiatric care, and differences in clinical presentation. Additionally, therapies for TTM have been developed primarily from non-Hispanic White samples, potentially contributing to disparities in treatment outcomes. While emerging therapies aim to integrate cultural perspectives, more representative research is needed to address knowledge gaps and develop effective care for TTM across all groups. This review will address differences in the presentation, diagnosis, and treatment of TTM in ethnic and racial minority populations, and discuss barriers to management and future directions of equitable care.

تریکوتیلومانیا (TTM) یک رفتار تکراری متمرکز بر بدن است که با کندن اجباری مو و همراهی با همبودی‌های روان‌پزشکی و پریشانی عاطفی عمیق مشخص می‌شود. با وجود تأثیر قابل توجه آن بر بهزیستی، تریکوتیلومانیا همچنان کمتر مورد مطالعه قرار گرفته، کمتر تشخیص داده می‌شود و فاقد دستورالعمل‌های درمانی تثبیت‌شده است. این کمبودها به‌ویژه در مورد گروه‌های اقلیت قومی و نژادی مبتلا به تریکوتیلومانیا مشهود است که با عوامل منحصربه‌فردی مرتبط با اهمیت فرهنگی مو، ویژگی‌های فیزیکی متفاوت مو، انگ‌های مرتبط با مراقبت روان‌پزشکی و تفاوت‌های در ارائه بالینی مواجه هستند. علاوه بر این، درمان‌های تریکوتیلومانیا عمدتاً بر اساس نمونه‌های سفیدپوست غیرهیسپانیک توسعه یافته‌اند که ممکن است به تفاوت‌ها در پیامدهای درمانی منجر شود. در حالی که درمان‌های نوظهور تلاش دارند دیدگاه‌های فرهنگی را ادغام کنند، پژوهش‌های نماینده‌تر برای رفع شکاف‌های دانشی و توسعه مراقبت مؤثر برای تریکوتیلومانیا در تمامی گروه‌ها مورد نیاز است. این مرور به تفاوت‌ها در ارائه، تشخیص و درمان تریکوتیلومانیا در جمعیت‌های اقلیت قومی و نژادی می‌پردازد و موانع مدیریت و جهت‌گیری‌های آینده مراقبت عادلانه را مورد بحث قرار می‌دهد.

Insomnia disorder (ID) is a common sleep-wake disorder marked by persistent dissatisfaction with sleep quality or quantity. Previous studies have shown that sleep plays a critical role in emotion regulation, particularly in fear extinction. This study aims to characterize ID using estimates of the sympathetic arousal state derived from skin conductance (SC)-based observations, and to compare two observation models: the marked point process (MPP) model and the MPP coupled with continuous (MPP+Cont) model. We utilize SC data from a fear conditioning and extinction procedure involving 24 individuals with ID and 24 good sleepers (GS). The SC measurements are deconvolved to extract autonomic nervous system (ANS) activations and the tonic component. The MPP observation model uses only the extracted ANS activations, while the MPP+Cont model incorporates both ANS activations and the tonic component. Both models are employed to estimate the underlying arousal state over time and compute a high arousal index (HAI). We compare the estimated arousal states and HAI between the ID and GS groups to assess alterations in arousal associated with ID. Our results reveal that ID may be associated with impaired fear extinction learning and recall. Notably, the distinction between ID and GS emerges only under the MPP+Cont model, indicating the critical role of the tonic component in arousal estimation. Overall, this study highlights the potential of arousal state estimation for understanding autonomic dysregulation in ID, thereby supporting interventions for fear-centered comorbidities and improving quality of life.

اختلال بی‌خوابی (ID) یکی از اختلالات شایع خواب-بیداری است که با نارضایتی مداوم از کیفیت یا کمیت خواب مشخص می‌شود. پژوهش‌های پیشین نشان داده‌اند که خواب نقش حیاتی در تنظیم هیجان، به‌ویژه در خاموشی ترس ایفا می‌کند. هدف این مطالعه، توصیف اختلال بی‌خوابی با استفاده از برآوردهای وضعیت برانگیختگی سمپاتیک مبتنی بر مشاهدات هدایت پوست (SC) و مقایسه دو مدل مشاهده است: مدل فرآیند نقطه‌ای نشاندار (MPP) و مدل MPP همراه با جزء پیوسته (MPP+Cont). داده‌های SC از یک فرایند شرطی‌سازی و خاموشی ترس شامل ۲۴ فرد مبتلا به اختلال بی‌خوابی و ۲۴ فرد خواب خوب (GS) جمع‌آوری شد. اندازه‌گیری‌های SC به منظور استخراج فعال‌سازی‌های دستگاه عصبی خودمختار (ANS) و جزء تونیک، دیکانولوشن شدند. مدل مشاهده MPP تنها از فعال‌سازی‌های استخراج‌شده ANS استفاده می‌کند، در حالی که مدل MPP+Cont هر دو فعال‌سازی ANS و جزء تونیک را در بر می‌گیرد. هر دو مدل برای برآورد وضعیت برانگیختگی زمینه‌ای در طول زمان و محاسبه شاخص برانگیختگی بالا (HAI) به کار گرفته شدند. وضعیت‌های برانگیختگی برآوردشده و HAI بین گروه‌های ID و GS مقایسه شد تا تغییرات برانگیختگی مرتبط با اختلال بی‌خوابی ارزیابی شود. نتایج ما نشان می‌دهد که اختلال بی‌خوابی ممکن است با اختلال در یادگیری و یادآوری خاموشی ترس همراه باشد. به طور قابل توجهی، تمایز بین ID و GS تنها تحت مدل MPP+Cont آشکار می‌شود که نشان‌دهنده نقش حیاتی جزء تونیک در برآورد برانگیختگی است. به طور کلی، این مطالعه بر پتانسیل برآورد وضعیت برانگیختگی برای درک اختلال تنظیم خودمختار در اختلال بی‌خوابی تأکید می‌کند و از مداخلات برای همبودی‌های متمرکز بر ترس و بهبود کیفیت زندگی حمایت می‌کند.

AIMS AND METHOD: Daridorexant is a dual orexin receptor antagonist recently licensed for chronic insomnia disorder. Guidelines recommend it as a second-line treatment for insomnia, after cognitive-behavioural therapy. Initial trials excluded common comorbidities despite comorbid insomnia being the norm, not the exception. The long-term benefit from daridorexant remains unclear, with few long-term trials. We aimed to assess long-term outcomes in those with comorbid insomnia.This was a retrospective analysis of 38 patients with insomnia who commenced daridorexant. Mental health disorders were common in those referred. Adverse events and a range of insomnia outcomes were assessed. RESULTS: The mean follow-up period was 10.5 months. Of the 38 patients in the study, 95% had comorbid insomnia; 55% experienced benefit from the daridorexant, but 24% discontinued because of side-effects, including vivid dreams, fatigue and worsening anxiety. Three patients experienced worsening mood, one of which included suicidality. CLINICAL IMPLICATIONS: Daridorexant can be effective for those with comorbid insomnia, but side-effects may be more common than previously reported.

اهداف و روش: داریدورکسنت یک آنتاگونیست دوگانه گیرنده اورکسین است که اخیراً برای اختلال بی‌خوابی مزمن مجوز گرفته است. راهنماهای بالینی آن را به عنوان درمان خط دوم بی‌خوابی، پس از درمان شناختی-رفتاری، توصیه می‌کنند. کارآزمایی‌های اولیه، بیماری‌های همبود شایع را مستثنی کردند، در حالی که بی‌خوابی همراه با بیماری‌های همبود قاعده است نه استثنا. سودمندی بلندمدت داریدورکسنت همچنان نامشخص است و کارآزمایی‌های بلندمدت اندکی وجود دارد. هدف ما ارزیابی پیامدهای بلندمدت در افراد مبتلا به بی‌خوابی همراه با بیماری‌های همبود بود. این مطالعه یک تحلیل گذشته‌نگر از ۳۸ بیمار مبتلا به بی‌خوابی بود که داریدورکسنت را آغاز کردند. اختلالات سلامت روان در افراد ارجاع‌شده شایع بود. عوارض جانبی و طیفی از پیامدهای بی‌خوابی ارزیابی شد. نتایج: میانگین دوره پیگیری ۱۰٫۵ ماه بود. از میان ۳۸ بیمار حاضر در مطالعه، ۹۵٪ بی‌خوابی همراه با بیماری‌های همبود داشتند؛ ۵۵٪ از داریدورکسنت سود بردند، اما ۲۴٪ به دلیل عوارض جانبی از جمله رؤیاهای واضح، خستگی و تشدید اضطراب، درمان را قطع کردند. سه بیمار دچار تشدید خلق، از جمله یک مورد با افکار خودکشی، شدند. پیامدهای بالینی: داریدورکسنت می‌تواند برای افراد مبتلا به بی‌خوابی همراه با بیماری‌های همبود مؤثر باشد، اما عوارض جانبی ممکن است بیش از آنچه پیش‌تر گزارش شده بود، شایع باشد.

Background: This cross-sectional study examined the frequency of lifetime suicidal ideation, suicide attempts, and nonsuicidal self-injury (NSSI), and factors associated with lifetime suicidal ideation among candidates for bariatric surgery.Methods: Seventy consecutive adults referred for psychiatric evaluation before a planned bariatric procedure underwent a DSM-5-based unstructured clinical interview and completed standardized measures of suicide-related behaviors, depressive and anxiety symptoms, eating behavior, and self-injury. Group comparisons and exploratory multivariable logistic regression analyses were performed.Results: Lifetime suicidal ideation was reported by 22 participants (31.4%), and 11 (15.7%) reported a history of NSSI. Psychiatric disorders were identified in 21 participants (30.0%). In the exploratory multivariable model, unemployment (odds ratio [OR], 6.17; 95% CI, 1.63–23.38), medical comorbidity (OR, 3.41; 95% CI, 1.03–11.30), and emotional eating (OR per unit increase, 1.73; 95% CI, 1.04–2.87) remained associated with lifetime suicidal ideation.Conclusion: Lifetime suicidal ideation, NSSI, and psychiatric morbidity were common in this single-center sample. Unemployment, medical comorbidity, and emotional eating were associated with lifetime suicidal ideation in an exploratory model. These findings support comprehensive psychiatric assessment before bariatric surgery and require confirmation in larger prospective studies.

زمینه: این مطالعه مقطعی به بررسی فراوانی افکار خودکشی در طول عمر، اقدام به خودکشی و خودآسیبی غیرخودکشی (NSSI) و عوامل مرتبط با افکار خودکشی در طول عمر در داوطلبان جراحی چاقی پرداخت. روش‌ها: هفتاد فرد بزرگسال متوالی که برای ارزیابی روان‌پزشکی پیش از انجام جراحی چاقی برنامه‌ریزی‌شده ارجاع شده بودند، تحت مصاحبه بالینی بدون ساختار مبتنی بر DSM-5 قرار گرفتند و پرسشنامه‌های استاندارد مربوط به رفتارهای مرتبط با خودکشی، علائم افسردگی و اضطراب، رفتار خوردن و خودآسیبی را تکمیل کردند. مقایسه‌های گروهی و تحلیل‌های رگرسیون لجستیک چندمتغیره اکتشافی انجام شد. یافته‌ها: افکار خودکشی در طول عمر توسط ۲۲ شرکت‌کننده (۳۱/۴٪) گزارش شد و ۱۱ نفر (۱۵/۷٪) سابقه NSSI را گزارش کردند. اختلالات روان‌پزشکی در ۲۱ شرکت‌کننده (۳۰/۰٪) شناسایی شد. در مدل چندمتغیره اکتشافی، بیکاری (نسبت شانس [OR]، ۶/۱۷؛ فاصله اطمینان ۹۵٪، ۱/۶۳–۲۳/۳۸)، هم‌ابتلایی پزشکی (OR، ۳/۴۱؛ فاصله اطمینان ۹۵٪، ۱/۰۳–۱۱/۳۰) و خوردن هیجانی (OR به ازای هر واحد افزایش، ۱/۷۳؛ فاصله اطمینان ۹۵٪، ۱/۰۴–۲/۸۷) همچنان با افکار خودکشی در طول عمر مرتبط بودند. نتیجه‌گیری: افکار خودکشی در طول عمر، NSSI و اختلالات روان‌پزشکی در این نمونه تک‌مرکزی شایع بودند. بیکاری، هم‌ابتلایی پزشکی و خوردن هیجانی در مدل اکتشافی با افکار خودکشی در طول عمر مرتبط بودند. این یافته‌ها از ارزیابی جامع روان‌پزشکی پیش از جراحی چاقی حمایت می‌کنند و نیازمند تأیید در مطالعات آینده‌نگر بزرگ‌تر هستند.

Mental health care (MHC) utilization remains uneven among middle-aged and older adults in the United States, yet the role of comorbidity burden and other sociodemographic, socioeconomic, behavioral, and clinical domain predictors remains incompletely characterized. We analyzed pooled data from six waves (2019–2024) of the National Health Interview Survey (NHIS), comprising 128,261 adults aged ≥40 years. Comorbidity burden was the primary predictor, categorized as none, one, or ≥2 chronic conditions, while together with additional predictors was organized according to the predisposing, enabling, and need domains of Andersen’s Behavioral Model of Health Services Use. MHC utilization, the outcome, was defined as counseling or psychotherapy, mental health medication use, or visits to a mental health specialist within the previous 12 months. Survey-weighted multivariable logistic regression accounted for the complex survey design and sampling weights. Overall, approximately one in five adults utilized MHC services. Utilization was higher among females, non-Hispanic White adults, unmarried adults, smokers, overweight or obese adults, those with lower income, those with health insurance coverage, or residence in the Midwest, and those with one or ≥2 comorbidities, depression, or anxiety. In contrast, utilization was lower among adults aged 50–64, 65–74, and ≥75 years, non-Hispanic Black and Asian adults, and those with higher educational attainment. Taken together, these findings indicate that MHC utilization is shaped by comorbidity burden alongside predisposing, enabling, and need-related factors, underscoring the need for targeted and culturally responsive strategies to improve equitable access to MHC among this ageing population.

استفاده از خدمات سلامت روان (MHC) در میان بزرگسالان میانسال و سالمند در ایالات متحده همچنان نامتوازن باقی مانده است، اما نقش بار همزمانی بیماری‌ها و سایر پیش‌بین‌های جمعیت‌شناختی، اجتماعی-اقتصادی، رفتاری و بالینی به طور کامل تبیین نشده است. ما داده‌های تجمیع‌شده از شش موج (۲۰۱۹ تا ۲۰۲۴) پیمایش ملی مصاحبه سلامت (NHIS) را که شامل ۱۲۸٬۲۶۱ بزرگسال با سن ۴۰ سال و بالاتر بود، تحلیل کردیم. بار همزمانی بیماری‌ها به عنوان پیش‌بین اصلی، در سه دسته بدون بیماری مزمن، یک بیماری مزمن، یا دو یا بیشتر بیماری مزمن طبقه‌بندی شد و همراه با سایر پیش‌بین‌ها بر اساس حوزه‌های مستعدکننده، توانمندساز و نیاز مدل رفتاری اندرسن برای استفاده از خدمات سلامت سازمان‌دهی گردید. استفاده از MHC به عنوان پیامد، به عنوان مشاوره یا روان‌درمانی، مصرف داروهای سلامت روان یا مراجعه به متخصص سلامت روان در ۱۲ ماه گذشته تعریف شد. رگرسیون لجستیک چندمتغیره با وزن‌دهی بر اساس پیمایش، طراحی پیچیده پیمایش و وزن‌های نمونه‌گیری را لحاظ کرد. به طور کلی، تقریباً یک نفر از هر پنج بزرگسال از خدمات MHC استفاده کرده است. استفاده در میان زنان، بزرگسالان غیرهیسپانیک سفیدپوست، افراد مجرد، سیگاری‌ها، افراد دارای اضافه وزن یا چاقی، افراد با درآمد پایین‌تر، افراد دارای پوشش بیمه سلامت، یا ساکنان منطقه غرب میانه، و همچنین افراد دارای یک یا دو یا بیشتر همزمانی بیماری، افسردگی یا اضطراب بیشتر بود. در مقابل، استفاده در میان بزرگسالان ۵۰–۶۴، ۶۵–۷۴ و ۷۵ سال و بالاتر، بزرگسالان غیرهیسپانیک سیاه‌پوست و آسیایی و افراد با تحصیلات بالاتر کمتر بود. در مجموع، این یافته‌ها نشان می‌دهد که استفاده از MHC تحت تأثیر بار همزمانی بیماری‌ها در کنار عوامل مستعدکننده، توانمندساز و مرتبط با نیاز قرار دارد و بر ضرورت راهبردهای هدفمند و پاسخگو به فرهنگ برای بهبود دسترسی عادلانه به MHC در این جمعیت سالمند تأکید می‌کند.

Excoriation disorder, also known as dermatillomania or skin-picking disorder, is characterized by recurrent, compulsive skin picking that leads to tissue damage, infection risk, pigmentary changes, and psychosocial impairment.While it is classified under the obsessive-compulsive and related disorders in the Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders, Fifth Edition (DSM-5), research suggests a potential overlap with neurodevelopmental conditions, particularly autism spectrum disorder (ASD).In individuals with autism, skin-picking behaviors may be underrecognized or misattributed to atypical sensory processing or repetitive behaviors, creating significant diagnostic challenges.Because dermatologists are often the first to observe chronic excoriations, scarring, and infections, recognition of possible comorbidity with ASD is critical for timely referral and intervention.This literature review synthesizes current evidence on the overlap between excoriation disorder and ASD, including behavioral, sensory, and cutaneous contributors.It also highlights challenges in recognition and diagnosis, as skin-picking may be misattributed to autism itself and recognition is further complicated by communication barriers.Standard treatments such as cognitive behavioral therapy and pharmacologic agents often require autism-informed adaptation to account for sensory sensitivities, communication styles, and repetitive behavior profiles.Greater recognition of excoriation disorder within the context of ASD may help guide more effective, multidisciplinary care while ultimately improving patient outcomes.

اختلال پوست‌کنی، که با نام‌های درماتیلومانیا یا اختلال کندن پوست نیز شناخته می‌شود، با کندن مکرر و اجباری پوست که منجر به آسیب بافتی، افزایش خطر عفونت، تغییرات رنگدانه‌ای و اختلال در عملکرد روانی-اجتماعی می‌گردد، مشخص می‌شود. این اختلال در ویرایش پنجم راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی (DSM-5) در دسته اختلالات وسواسی-جبری و اختلالات مرتبط طبقه‌بندی شده است، اما پژوهش‌ها حاکی از همپوشانی بالقوه با اختلالات عصب‌رشدی، به‌ویژه اختلال طیف اوتیسم (ASD) هستند. در افراد مبتلا به اوتیسم، رفتارهای کندن پوست ممکن است کمتر مورد توجه قرار گیرد یا به اشتباه به پردازش حسی غیرمعمول یا رفتارهای تکراری نسبت داده شود که این امر چالش‌های تشخیصی قابل توجهی ایجاد می‌کند. از آنجا که متخصصان پوست اغلب اولین کسانی هستند که زخم‌های مزمن، اسکار و عفونت‌ها را مشاهده می‌کنند، شناسایی همزمانی احتمالی با ASD برای ارجاع و مداخله به موقع اهمیت دارد. این مرور ادبیات، شواهد فعلی درباره همپوشانی اختلال پوست‌کنی و ASD، از جمله عوامل رفتاری، حسی و پوستی را جمع‌بندی می‌کند. همچنین به چالش‌های شناسایی و تشخیص اشاره می‌کند، زیرا رفتار کندن پوست ممکن است به اشتباه به خود اوتیسم نسبت داده شود و شناسایی آن به دلیل موانع ارتباطی دشوارتر گردد. درمان‌های استاندارد مانند درمان شناختی-رفتاری و دارودرمانی اغلب نیازمند تطبیق مبتنی بر آگاهی از اوتیسم هستند تا حساسیت‌های حسی، سبک‌های ارتباطی و الگوهای رفتار تکراری را در نظر بگیرند. شناسایی بیشتر اختلال پوست‌کنی در بستر ASD می‌تواند به هدایت مراقبت‌های مؤثرتر و چندرشته‌ای کمک کند و در نهایت پیامدهای بیماران را بهبود بخشد.

ABSTRACT Background Avoidant/Restrictive Food Intake Disorder (ARFID) is increasingly recognized as a complex paediatric feeding and eating disorder associated with significant medical and psychiatric burden. Methods This systematic review and meta‐analysis followed PRISMA guidelines and was prospectively registered in PROSPERO (CRD420251241490). PsycINFO, PubMed, Scopus, and Web of Science were searched. Observational and clinical studies reporting medical and/or psychiatric comorbidities in paediatric ARFID samples were included. Random‐effects models generated pooled prevalence estimates; heterogeneity, publication bias, and evidence certainty were evaluated using I 2 , Egger's test, and GRADE, respectively. Results Eighty‐four studies met inclusion criteria. Gastrointestinal disorders (30%; 95% CI: 21%–42%) and nutritional deficiencies (32%; 95% CI: 23%–42%) were the most prevalent medical comorbidities. Food allergies were present in 15% (95% CI: 9%–23%). Among psychiatric conditions, anxiety disorders were most common (44%; 95% CI: 39%–49%), followed by depression (18%; 95% CI: 15%–21%), autism spectrum disorder (19%; 95% CI: 15%–24%), attention‐deficit/hyperactivity disorder (15%; 95% CI: 13%–18%), and obsessive–compulsive disorder (11%; 95% CI: 9%–13%). Heterogeneity was high across outcomes ( I 2 ≥ 75%). Publication bias was detected for anxiety, depression, and nutritional deficiencies. Overall certainty of evidence ranged from very low to low. Conclusions Paediatric ARFID is associated with substantial medical and psychiatric comorbidity, particularly anxiety and neurodevelopmental conditions. Findings support comprehensive, multidisciplinary assessment and developmentally informed interventions. Further high‐quality, population‐based studies are needed to reduce heterogeneity and strengthen evidence certainty.

زمینه و هدف: اختلال مصرف/اجتناب غذایی (ARFID) به طور فزاینده‌ای به عنوان یک اختلال پیچیده تغذیه و خوردن در کودکان شناخته می‌شود که با بار قابل توجه پزشکی و روان‌پزشکی همراه است. روش‌ها: این مرور نظام‌مند و فراتحلیل بر اساس دستورالعمل‌های PRISMA انجام شد و به طور پیش‌نگر در PROSPERO (CRD420251241490) ثبت گردید. پایگاه‌های PsycINFO، PubMed، Scopus و Web of Science جست‌وجو شدند. مطالعات مشاهده‌ای و بالینی که به گزارش همایندی‌های پزشکی و/یا روان‌پزشکی در نمونه‌های ARFID کودکان پرداخته بودند، وارد شدند. مدل‌های اثرات تصادفی برآوردهای تجمعی شیوع را ارائه کردند؛ ناهمگنی، سوگیری انتشار و قطعیت شواهد به ترتیب با I²، آزمون Egger و GRADE ارزیابی شد. یافته‌ها: هشتاد و چهار مطالعه معیارهای ورود را داشتند. اختلالات گوارشی (۳۰٪؛ ۹۵٪ CI: ۲۱٪–۴۲٪) و کمبودهای تغذیه‌ای (۳۲٪؛ ۹۵٪ CI: ۲۳٪–۴۲٪) شایع‌ترین همایندی‌های پزشکی بودند. آلرژی غذایی در ۱۵٪ (۹۵٪ CI: ۹٪–۲۳٪) مشاهده شد. در میان شرایط روان‌پزشکی، اختلالات اضطرابی شایع‌ترین بودند (۴۴٪؛ ۹۵٪ CI: ۳۹٪–۴۹٪)، و پس از آن افسردگی (۱۸٪؛ ۹۵٪ CI: ۱۵٪–۲۱٪)، اختلال طیف اوتیسم (۱۹٪؛ ۹۵٪ CI: ۱۵٪–۲۴٪)، اختلال نقص توجه/بیش‌فعالی (۱۵٪؛ ۹۵٪ CI: ۱۳٪–۱۸٪) و اختلال وسواسی-جبری (۱۱٪؛ ۹۵٪ CI: ۹٪–۱۳٪) قرار داشتند. ناهمگنی در تمامی پیامدها بالا بود (I² ≥ ۷۵٪). سوگیری انتشار برای اضطراب، افسردگی و کمبودهای تغذیه‌ای شناسایی شد. قطعیت کلی شواهد از بسیار پایین تا پایین متغیر بود. نتیجه‌گیری: ARFID کودکان با همایندی‌های پزشکی و روان‌پزشکی قابل توجه، به ویژه اضطراب و شرایط عصب‌رشدی همراه است. یافته‌ها از ارزیابی جامع، چندرشته‌ای و مداخلات مبتنی بر رشد حمایت می‌کنند. مطالعات جمعیت‌محور با کیفیت بالا برای کاهش ناهمگنی و تقویت قطعیت شواهد مورد نیاز است.

Abstract Aims Coexistence of binge eating disorder (BED) and type 2 diabetes is linked to poor health outcomes, but data on the prevalence and clinical profile of BED symptoms remain limited and inconsistent. We estimated the prevalence of BED symptoms and examined their associated clinical characteristics in Danish adults with type 2 diabetes. Methods We conducted a cross‐sectional study within the Danish Centre for Strategic Research in Type 2 Diabetes (DD2) cohort. Adults with type 2 diabetes completed the Binge Eating Disorder Questionnaire (BED‐Q) to determine the presence of BED symptoms. Data on well‐being, comorbidities, treatment and biomarkers were retrieved from national health registers. Associations between participant characteristics and BED symptoms were examined using Poisson regression to estimate prevalence ratios (PRs). Results Among 2459 individuals, 72 (2.9%) screened positive for BED symptoms, and 76 (3.1%) showed subclinical BED symptoms. Individuals with BED symptoms had an earlier age at diagnosis of type 2 diabetes (median 51.8 years, IQR: 41.3–57.6) than adults without BED symptoms (median 59.5 years, IQR: 52.1–66.2). BED symptoms were also associated with severe obesity (BMI ≥35 kg/m 2 ) (PR 11.37, 95% CI: 2.78–46.49), female sex (PR 1.54, 95% CI: 1.12–2.10), and lower well‐being (PR 1.83, 95% CI: 1.15–2.92). Conclusions BED symptoms were associated with a distinct clinical and psychosocial profile in Danish adults with type 2 diabetes. These findings support clinical awareness of BED symptoms in this population, particularly among women, individuals with obesity, those with lower well‐being and those diagnosed with diabetes at a younger age.

اهداف: هم‌زمانی اختلال پرخوری افراطی (BED) و دیابت نوع ۲ با پیامدهای نامطلوب سلامت مرتبط است، اما داده‌ها درباره شیوع و نمایه بالینی علائم BED محدود و ناسازگار باقی مانده‌اند. ما شیوع علائم BED را برآورد کردیم و ویژگی‌های بالینی مرتبط با آن‌ها را در بزرگسالان دانمارکی مبتلا به دیابت نوع ۲ بررسی نمودیم. روش‌ها: یک مطالعه مقطعی در چارچوب کوهورت مرکز دانمارکی پژوهش راهبردی در دیابت نوع ۲ (DD2) انجام شد. بزرگسالان مبتلا به دیابت نوع ۲ پرسشنامه اختلال پرخوری افراطی (BED-Q) را برای تعیین وجود علائم BED تکمیل کردند. داده‌های مربوط به سلامت روان، همبودی‌ها، درمان و نشانگرهای زیستی از سامانه‌های ملی ثبت سلامت استخراج شد. ارتباط بین ویژگی‌های شرکت‌کنندگان و علائم BED با استفاده از رگرسیون پواسون برای برآورد نسبت‌های شیوع (PRs) بررسی شد. نتایج: در میان ۲۴۵۹ نفر، ۷۲ نفر (۲٫۹٪) غربالگری مثبت برای علائم BED داشتند و ۷۶ نفر (۳٫۱٪) علائم زیر بالینی BED نشان دادند. افراد دارای علائم BED سن پایین‌تری در زمان تشخیص دیابت نوع ۲ داشتند (میانه ۵۱٫۸ سال، IQR: ۴۱٫۳–۵۷٫۶) نسبت به بزرگسالان بدون علائم BED (میانه ۵۹٫۵ سال، IQR: ۵۲٫۱–۶۶٫۲). علائم BED همچنین با چاقی شدید (BMI ≥35 kg/m2) (PR 11.37، 95% CI: 2.78–46.49)، جنسیت مؤنث (PR 1.54، 95% CI: 1.12–2.10) و سلامت روان پایین‌تر (PR 1.83، 95% CI: 1.15–2.92) مرتبط بود. نتیجه‌گیری: علائم BED با نمایه بالینی و روانی-اجتماعی متمایزی در بزرگسالان دانمارکی مبتلا به دیابت نوع ۲ همراه بود. این یافته‌ها بر اهمیت توجه بالینی به علائم BED در این جمعیت، به‌ویژه در میان زنان، افراد چاق، افراد با سلامت روان پایین‌تر و کسانی که در سنین پایین‌تر مبتلا به دیابت شده‌اند، تأکید می‌کند.

Background Functional tic-like behaviors (FTLBs) have emerged as a prominent clinical presentation within the context of the COVID-19 pandemic. Although FTLBs share phenomenological overlap with Tourette Syndrome and other tic disorders (collectively Tourette Syndrome, TS), evidence suggests that differences exist in demographics, phenomenology, clinical course, psychiatric comorbidity, and response to intervention. Given the rapid rise in the incidence of FTLBs—along with their complex clinical presentation—we provide a systematic review and integrated synthesis of the extant literature. Methods We conducted a systematic review following PRISMA guidelines. PubMed and PsycINFO databases searches were completed in June 2026, using terms related to functional tics and TS. Inclusion criteria were English-language studies reporting clinical data on FTLB with sample sizes of 8 or greater. Case reports, non-human studies, and commentaries were excluded. Thirty-nine studies were included. Data were extracted on demographics, phenomenology, clinical course, psychiatric comorbidity, and treatment responsiveness. Since multiple reports originated from the same data repositories, information was synthesized qualitatively by study sample and conceptual domain. Results The results of our review suggest that FTLBs predominantly affect adolescents and young adults and exhibit a strong female predominance—with higher than anticipated representation of gender-diverse individuals. Compared with TS, the onset of FTLB symptoms was abrupt and characterized by complex motor movements and vocalizations that cause functional impairment. While there is a considerable overlap between FTLBs and TS, there were distinctions in patterns of psychiatric comorbidities. Pharmacological and cognitive behavioral therapy (CBT) provided some benefit for individuals with FTLBs, but the therapeutic target of these interventions was not specified. Conclusions While sharing some similarities, FTLBs have a distinct clinical presentation from TS. There is some evidence to inform treatment approaches, but findings are complicated by the retrospective nature of most extant reports. Future research is essential to characterize longitudinal trajectories, underlying mechanisms, and evaluation of targeted interventions in randomized clinical trials.

زمینه: رفتارهای تیک‌مانند عملکردی (FTLBs) به عنوان یک تظاهر بالینی برجسته در زمینه همه‌گیری COVID-19 ظاهر شده‌اند. اگرچه FTLBs از نظر پدیدارشناسی با سندرم تورت و سایر اختلالات تیک (که به طور جمعی سندرم تورت، TS نامیده می‌شوند) همپوشانی دارند، شواهد نشان می‌دهد که تفاوت‌هایی در جمعیت‌شناسی، پدیدارشناسی، سیر بالینی، همبودی روان‌پزشکی و پاسخ به مداخله وجود دارد. با توجه به افزایش سریع بروز FTLBs و همچنین تظاهر بالینی پیچیده آن‌ها، ما یک مرور نظام‌مند و سنتز یکپارچه از ادبیات موجود ارائه می‌دهیم. روش‌ها: ما یک مرور نظام‌مند مطابق با دستورالعمل‌های PRISMA انجام دادیم. جستجو در پایگاه‌های PubMed و PsycINFO در ژوئن ۲۰۲۶ با استفاده از اصطلاحات مرتبط با تیک عملکردی و TS انجام شد. معیارهای ورود شامل مطالعات انگلیسی‌زبان گزارش‌دهنده داده‌های بالینی درباره FTLB با حجم نمونه ۸ نفر یا بیشتر بود. گزارش‌های موردی، مطالعات غیرانسانی و تفسیرها حذف شدند. سی و نه مطالعه وارد شدند. داده‌ها در زمینه جمعیت‌شناسی، پدیدارشناسی، سیر بالینی، همبودی روان‌پزشکی و پاسخ به درمان استخراج شد. از آنجا که چندین گزارش از منابع داده‌ای مشترک منشأ گرفته بودند، اطلاعات به صورت کیفی بر اساس نمونه مطالعه و حوزه مفهومی سنتز شد. یافته‌ها: نتایج مرور ما نشان می‌دهد که FTLBs عمدتاً نوجوانان و بزرگسالان جوان را تحت تأثیر قرار می‌دهد و غالباً در زنان شایع‌تر است، با نمایندگی بالاتر از حد انتظار افراد دارای تنوع جنسیتی. در مقایسه با TS، شروع علائم FTLB ناگهانی بوده و با حرکات پیچیده حرکتی و آواگری‌هایی که منجر به اختلال عملکردی می‌شود، مشخص می‌گردد. اگرچه همپوشانی قابل توجهی بین FTLBs و TS وجود دارد، اما تفاوت‌هایی در الگوهای همبودی روان‌پزشکی مشاهده شد. درمان دارویی و درمان شناختی-رفتاری (CBT) برای افراد مبتلا به FTLBs تا حدی سودمند بود، اما هدف درمانی این مداخلات مشخص نشده بود. نتیجه‌گیری: اگرچه برخی شباهت‌ها وجود دارد، FTLBs تظاهر بالینی متمایزی از TS دارند. شواهدی برای اطلاع‌رسانی رویکردهای درمانی وجود دارد، اما یافته‌ها به دلیل ماهیت گذشته‌نگر اکثر گزارش‌های موجود پیچیده شده‌اند. پژوهش‌های آینده برای توصیف مسیرهای طولی، سازوکارهای زمینه‌ای و ارزیابی مداخلات هدفمند در کارآزمایی‌های بالینی تصادفی ضروری است.

Coprolalia is a relatively rare type of complex vocal tic in people with Tourette syndrome (TS). In the general population, however, it is believed that coprolalia is the most typical and common symptom resulting in the stereotype of TS as the “swearing disease”. Swearing, however, also occurs as a “normal” expression of negative emotions and thus occurs more often in people with impulse control problems. It is believed that there is a continuum reaching from voluntary to involuntary swearing. Besides coprolalia, in TS, coprophenomena may also occur in the form of motor tics, called copropraxia. Furthermore, other socially inappropriate behaviors have been described such as making socially inappropriate comments and actions, called Non Obscene Socially Inappropriate symptoms or NOSIS. Only recently, coprolalia has been identified as a core symptom in functional tic-like behaviors (FTLB), a relatively new and escalating presentation of a functional movement disorder (FMD). Today it is well-established that FTLB and TS represent two distinct clinical entities, although FTLB is a common comorbidity in TS. The overlap of diseases and disorders with the more incongruent presentations of FMD are well-established clinical concepts in other neurological disorders. This raises the clinically important question as to whether coprolalia as a complex tic can be differentiated at all from “coprolalia-like” words as FTLB. Here, we want to introduce a novel concept regarding the classification of coprolalia, copropraxia, and NOSIS. We propose that it is important to consider the presence of obscene and/or socially inappropriate words, behaviors and/or insults as being more supportive of FTLB or a combination of both TS plus comorbid FTLB as opposed to being considered to be complex tic phenomena, since coprolalia and copropraxia are rare in TS. Given what we know about FTLB today, the symptom construct of NOSIS is probably not a separate symptom entity in TS. We therefore suggest that NOSIS should be preferable considered as comorbid FTLB. We believe that this novel re-conceptualization will lead us toward some explanations around inconsistent findings related to coprophenomena in TS. Furthermore, it is of high clinical relevance, since it opens wider management and treatment strategies including psychological interventions for people suffering from coprolalia, copropraxia, and NOSIS and will hopefully prevent these patients from inappropriate or even harmful treatments including invasive surgical therapies when being mistakenly classified as severely affected and treatment resistant patients with TS.

کوپرولالیا نوعی تیک صوتی پیچیده و نسبتاً نادر در افراد مبتلا به سندرم تورت (TS) است. با این حال، در جمعیت عمومی، باور بر این است که کوپرولالیا شایع‌ترین و تیپیک‌ترین علامت بوده و همین امر منجر به شکل‌گیری کلیشه‌ای از TS به عنوان «بیماری فحاشی» شده است. با این حال، فحاشی همچنین به عنوان ابراز «عادی» هیجانات منفی رخ می‌دهد و بنابراین در افرادی با مشکلات کنترل تکانه بیشتر مشاهده می‌شود. اعتقاد بر این است که پیوستاری از فحاشی ارادی تا غیرارادی وجود دارد. علاوه بر کوپرولالیا، در TS، پدیده‌های کوپروفنومنای دیگری نیز ممکن است به صورت تیک‌های حرکتی، موسوم به کوپروپراکسی، رخ دهند. افزون بر این، رفتارهای اجتماعی نامناسب دیگری نیز توصیف شده‌اند، مانند بیان یا انجام اظهارات و اعمال اجتماعی نامناسب که به عنوان علائم اجتماعی نامناسب غیرمستهجن یا NOSIS شناخته می‌شوند. تنها اخیراً، کوپرولالیا به عنوان یک علامت اصلی در رفتارهای تیک‌مانند عملکردی (FTLB)، که نوعی اختلال حرکتی عملکردی (FMD) نسبتاً جدید و رو به افزایش است، شناسایی شده است. امروزه به خوبی مشخص شده است که FTLB و TS دو موجودیت بالینی متمایز هستند، هرچند FTLB یک همبودی شایع در TS محسوب می‌شود. همپوشانی بیماری‌ها و اختلالات با تظاهرات ناسازگارتر FMD مفاهیمی بالینی تثبیت‌شده در سایر اختلالات نورولوژیک است. این امر پرسش بالینی مهمی را مطرح می‌کند که آیا اساساً می‌توان کوپرولالیا به عنوان یک تیک پیچیده را از واژه‌های «شبیه کوپرولالیا» به عنوان FTLB متمایز کرد یا خیر. در اینجا، ما قصد داریم یک مفهوم نوین در خصوص طبقه‌بندی کوپرولالیا، کوپروپراکسی و NOSIS معرفی کنیم. ما پیشنهاد می‌کنیم که توجه به وجود واژه‌ها، رفتارها و/یا توهین‌های مستهجن و/یا اجتماعی نامناسب، بیشتر به نفع FTLB یا ترکیب هر دو TS به همراه FTLB همبود باشد تا اینکه به عنوان پدیده‌های تیک پیچیده در نظر گرفته شود، چرا که کوپرولالیا و کوپروپراکسی در TS نادر هستند. با توجه به دانسته‌های کنونی درباره FTLB، ساختار علامتی NOSIS احتمالاً یک موجودیت علامتی جداگانه در TS نیست. بنابراین پیشنهاد می‌کنیم که NOSIS ترجیحاً به عنوان FTLB همبود در نظر گرفته شود. ما بر این باوریم که این بازنگری مفهومی نوین می‌تواند به توضیح برخی یافته‌های ناسازگار مرتبط با کوپروفنومنای در TS کمک کند. افزون بر این، این موضوع از اهمیت بالینی بالایی برخوردار است، چرا که راهبردهای مدیریتی و درمانی گسترده‌تری از جمله مداخلات روان‌شناختی را برای افراد مبتلا به کوپرولالیا، کوپروپراکسی و NOSIS فراهم می‌آورد و امید است که از درمان‌های نامناسب یا حتی آسیب‌زا از جمله درمان‌های جراحی تهاجمی در مواردی که بیماران به اشتباه به عنوان مبتلایان شدید و مقاوم به درمان TS طبقه‌بندی می‌شوند، جلوگیری کند.

This study investigated the extent to which number of psychiatric disorders and specific comorbidities in patients receiving the Transdiagnostic Intervention for Sleep and Circadian Dysfunction (TSC) predicted symptom/impairment severity and treatment outcome. This secondary analysis drew from a subset of 489 patients in Community Mental Health Centers (CMHCs) with serious mental illness (SMI) and sleep/circadian problems who had participated in a randomized controlled trial of TSC. Of these patients, 253 received Immediate TSC and 236 received usual care followed by delayed treatment (UC-DT). Some patients received Standard TSC (N = 149) while others received Adapted TSC (N = 340). Patients' baseline/pre-treatment and post-treatment scores for psychiatric symptoms, sleep disturbance, sleep-related impairment, overall sleep health, and functional impairment were analyzed. Patient-reported data on history of psychiatric diagnoses were also used. At baseline, patients with more disorders had significantly worse psychiatric symptom scores (b = 2.27, SE = 0.39, p<.001), marginally greater sleep disturbance (b = 0.57, SE = 0.32, p=.073) (but only at the nominal level), significantly greater sleep-related impairment (b = 1.25, SE = 0.34, p<.001), significantly worse overall sleep health (b=-0.20, SE = 0.06, p=.001), and significantly greater functional impairment (b = 0.32, SE = 0.11, p=.005). Number of psychiatric disorders was not associated with treatment outcome or differences in benefits between Standard and Adapted TSC. When analyzed independently, the most common psychiatric disorder groups all demonstrated significantly more improvement in the Immediate TSC group than in the UC-DT group on sleep disturbance and sleep-related impairment. These results build on strong evidence that transdiagnostic sleep treatment is an important approach to treating populations with comorbid SMI and sleep/circadian problems.

این مطالعه به بررسی میزان تأثیر تعداد اختلالات روان‌پزشکی و هم‌ابتلایی‌های خاص در بیماران دریافت‌کننده‌ی مداخله‌ی فراتشخیصی برای اختلال خواب و ریتم شبانه‌روزی (TSC) بر شدت نشانه‌ها/ناتوانی و پیامد درمان پرداخت. این تحلیل ثانویه از زیرمجموعه‌ای از ۴۸۹ بیمار در مراکز سلامت روان جامعه (CMHCs) با بیماری روانی شدید (SMI) و مشکلات خواب/ریتم شبانه‌روزی که در کارآزمایی تصادفی‌شده‌ی کنترل‌شده‌ی TSC شرکت کرده بودند، استفاده کرد. از میان این بیماران، ۲۵۳ نفر TSC فوری دریافت کردند و ۲۳۶ نفر مراقبت معمول به‌دنبال درمان با تأخیر (UC-DT) دریافت کردند. برخی بیماران TSC استاندارد (N = 149) و برخی دیگر TSC تطبیق‌یافته (N = 340) دریافت کردند. نمرات بیماران در آغاز/پیش از درمان و پس از درمان برای نشانه‌های روان‌پزشکی، اختلال خواب، ناتوانی مرتبط با خواب، سلامت کلی خواب و ناتوانی عملکردی تحلیل شد. همچنین داده‌های خودگزارش‌شده‌ی بیماران درباره‌ی سابقه‌ی تشخیص‌های روان‌پزشکی مورد استفاده قرار گرفت. در آغاز مطالعه، بیماران با اختلالات بیشتر به‌طور معناداری نمرات نشانه‌های روان‌پزشکی بدتری داشتند (b = 2.27, SE = 0.39, p<.001)، اختلال خواب به‌طور حاشیه‌ای بیشتر (b = 0.57, SE = 0.32, p=.073) (اما فقط در سطح اسمی)، ناتوانی مرتبط با خواب به‌طور معناداری بیشتر (b = 1.25, SE = 0.34, p<.001)، سلامت کلی خواب به‌طور معناداری بدتر (b=-0.20, SE = 0.06, p=.001)، و ناتوانی عملکردی به‌طور معناداری بیشتر (b = 0.32, SE = 0.11, p=.005) داشتند. تعداد اختلالات روان‌پزشکی با پیامد درمان یا تفاوت در منافع بین TSC استاندارد و تطبیق‌یافته ارتباطی نداشت. در تحلیل مستقل، همه‌ی گروه‌های شایع اختلالات روان‌پزشکی در گروه TSC فوری نسبت به گروه UC-DT در اختلال خواب و ناتوانی مرتبط با خواب بهبود معنادار بیشتری نشان دادند. این نتایج بر شواهد قوی مبنی بر این‌که درمان فراتشخیصی خواب رویکردی مهم برای درمان جمعیت‌های مبتلا به SMI همراه با مشکلات خواب/ریتم شبانه‌روزی است، می‌افزاید.

Adolescent suicide and self-harm have become pressing global public health crises.At the 2026 Asian Society of Child and Adolescent Psychiatry and Allied Professions Grand Forum on Suicide and Self-Harming Behavior in Adolescents Worldwide, researchers, clinicians, and policymakers from multiple countries presented current evidence and field experiences.This study synthesizes the forum's major presentations and discussions in the thematic areas.The forum emphasizes that South Korea continues to report one of the highest adolescent suicide rates among Organisation for Economic Co-operation and Development (OECD) countries and that suicide-related behaviors and non-suicidal self-injury have reached concerning levels across Asia.The cross-national evidence presented at the forum indicated a marked post-pandemic increase in adolescent suicide attempts and self-harm, with a disproportionate burden on adolescents and young women.The speakers further emphasized that aggregate national statistics could obscure the heightened risk faced by the most vulnerable subgroups.Major risk factors included psychiatric comorbidities, diminished sense of belonging, social media use, algorithm-driven content exposure, and socioeconomic disparities in healthcare access.The forum emphasized that for many adolescents, self-harm reflected not a wish to die but an attempt to escape overwhelming psychological pain.Proposed solutions centered on a paradigm shift toward primary prevention, integrated school-government-professional systems incorporating AI-based early warning, the "Safety by Design" principle for social media, community-based safe spaces, and strengthening families and communities.Adolescent suicide prevention is not solely a medical issue but a collective societal responsibility that requires international collaboration.

خودکشی و خودآسیبی غیرخودکشی در نوجوانان به بحران‌های فوری بهداشت عمومی در سطح جهان تبدیل شده‌اند. در مجمع بزرگ ۲۰۲۶ انجمن آسیایی روان‌پزشکی کودک و نوجوان و حرفه‌های وابسته درباره خودکشی و رفتارهای خودآسیبی غیرخودکشی در نوجوانان سراسر جهان، پژوهشگران، درمانگران و سیاست‌گذاران از کشورهای متعدد، شواهد روزآمد و تجارب میدانی خود را ارائه کردند. این مطالعه، ارائه‌ها و مباحث اصلی مجمع را در حوزه‌های موضوعی مختلف تلفیق می‌کند. مجمع تأکید می‌کند که کره جنوبی همچنان یکی از بالاترین نرخ‌های خودکشی نوجوانان را در میان کشورهای سازمان همکاری و توسعه اقتصادی (OECD) گزارش می‌کند و رفتارهای مرتبط با خودکشی و خودآسیبی غیرخودکشی در سراسر آسیا به سطوح نگران‌کننده‌ای رسیده است. شواهد فراملی ارائه‌شده در مجمع نشان داد که پس از همه‌گیری، افزایش چشمگیری در تلاش به خودکشی و خودآسیبی غیرخودکشی نوجوانان رخ داده است و این بار به طور نامتناسبی بر دوش نوجوانان و زنان جوان قرار دارد. سخنرانان همچنین تأکید کردند که آمارهای ملی تجمیعی می‌تواند خطر فزاینده‌ای را که زیرگروه‌های آسیب‌پذیرتر با آن مواجه‌اند، پنهان کند. عوامل خطر اصلی شامل همبودی‌های روان‌پزشکی، کاهش احساس تعلق، استفاده از رسانه‌های اجتماعی، مواجهه با محتوای الگوریتم‌محور و نابرابری‌های اجتماعی-اقتصادی در دسترسی به مراقبت‌های سلامت بود. مجمع تأکید کرد که برای بسیاری از نوجوانان، خودآسیبی غیرخودکشی نه بیانگر تمایل به مرگ، بلکه تلاشی برای گریز از درد روانی طاقت‌فرسا است. راه‌حل‌های پیشنهادی بر تغییر پارادایم به سوی پیشگیری اولیه، نظام‌های یکپارچه مدرسه-دولت-حرفه‌ای با بهره‌گیری از هشدار زودهنگام مبتنی بر هوش مصنوعی، اصل «ایمنی در طراحی» برای رسانه‌های اجتماعی، فضاهای امن مبتنی بر جامعه و تقویت خانواده‌ها و جوامع متمرکز بود. پیشگیری از خودکشی نوجوانان صرفاً یک مسئله پزشکی نیست، بلکه مسئولیتی جمعی و اجتماعی است که نیازمند همکاری بین‌المللی می‌باشد.