Chinese university students

Generative AI tools that condense texts into summaries have become a routine part of student reading routines, and educators increasingly worry that convenient summaries displace the effortful processing on which deep comprehension depends. This study drew on cognitive offloading theory and the levels-of-processing framework to test a moderated mediation model in which elaborative processing statistically links generative AI summarization tool use to deep reading comprehension, and reading motivation moderates the negative association between tool use and processing. Undergraduate students ( N = 608; 53.6% female; mean age 19.9 years) from three universities in Changchun, China, completed a six-item scale of generative AI summarization tool use, an eight-item elaborative processing scale adapted from the deep-processing subscale of the R-SPQ-2F, a seven-item reading motivation measure adapted from the Motivation for Reading Questionnaire, and a researcher-developed deep reading comprehension test. Scale reliabilities were satisfactory (Cronbach alpha = 0.88, 0.87, and 0.86). Tool use correlated negatively with elaborative processing ( r = −0.41) and comprehension ( r = −0.24); elaborative processing correlated positively with comprehension ( r = 0.59). PROCESS analyses (Model 7) with 5,000 bootstrap resamples showed that tool use negatively predicted elaborative processing ( b = −0.310, p < 0.001) and that this association weakened as reading motivation rose (interaction b = 0.433, p < 0.001). Elaborative processing, in turn, predicted comprehension ( b = 10.097, p < 0.001), whereas the residual direct path of tool use did not reach significance. The indirect effect of tool use on comprehension through elaborative processing was significant and negative at low (−6.142, 95% BC CI [−7.353, −5.091]) and average (−3.130, [−3.851, −2.497]) reading motivation but nonsignificant at high reading motivation (−0.117, [−0.876, 0.629]); the index of moderated mediation was 4.374 [3.428, 5.402]. These results are consistent with an account in which elaborative processing statistically links summary reliance to lower deep reading, with reading motivation associated with a weaker negative indirect association; given the cross-sectional design, the modeled paths represent associations rather than established causal effects. They suggest that motivation-oriented reading instruction should accompany, rather than follow, the integration of AI tools into academic reading.

ابزارهای هوش مصنوعی مولد که متون را به خلاصه‌هایی تبدیل می‌کنند، به بخشی عادی از روال‌های مطالعه دانشجویان تبدیل شده‌اند و نگرانی فزاینده‌ای در میان آموزشگران وجود دارد که این خلاصه‌های آسان، جایگزین پردازش پرزحمت و عمیقی می‌شوند که لازمه درک عمیق است. این پژوهش با تکیه بر نظریه برون‌سپاری شناختی و چارچوب سطوح پردازش، یک مدل میانجی‌گری تعدیل‌شده را آزمون کرد که در آن پردازش بسط‌یافته به طور آماری استفاده از ابزار خلاصه‌سازی هوش مصنوعی مولد را به درک عمیق خواندن پیوند می‌دهد و انگیزش خواندن، ارتباط منفی بین استفاده از ابزار و پردازش را تعدیل می‌کند. دانشجویان کارشناسی (N = 608؛ ۵۳/۶٪ زن؛ میانگین سن ۱۹/۹ سال) از سه دانشگاه در شهر چانگ‌چون چین، یک مقیاس شش‌سؤالی استفاده از ابزار خلاصه‌سازی هوش مصنوعی مولد، یک مقیاس هشت‌سؤالی پردازش بسط‌یافته اقتباس‌شده از زیرمقیاس پردازش عمیق R-SPQ-2F، یک ابزار هفت‌سؤالی انگیزش خواندن اقتباس‌شده از پرسشنامه Motivation for Reading Questionnaire و یک آزمون درک عمیق خواندن توسعه‌یافته توسط پژوهشگر را تکمیل کردند. پایایی مقیاس‌ها رضایت‌بخش بود (آلفای کرونباخ = ۰/۸۸، ۰/۸۷ و ۰/۸۶). استفاده از ابزار با پردازش بسط‌یافته (r = −۰/۴۱) و درک (r = −۰/۲۴) همبستگی منفی داشت؛ پردازش بسط‌یافته با درک همبستگی مثبت داشت (r = ۰/۵۹). تحلیل‌های PROCESS (مدل ۷) با ۵۰۰۰ نمونه‌گیری بوت‌استرپ نشان داد که استفاده از ابزار به طور منفی پردازش بسط‌یافته را پیش‌بینی می‌کند (b = −۰/۳۱۰, p < ۰/۰۰۱) و این ارتباط با افزایش انگیزش خواندن تضعیف می‌شود (برهم‌کنش b = ۰/۴۳۳, p < ۰/۰۰۱). پردازش بسط‌یافته به نوبه خود درک را پیش‌بینی می‌کند (b = ۱۰/۰۹۷, p < ۰/۰۰۱)، در حالی که مسیر مستقیم باقیمانده استفاده از ابزار معنادار نبود. اثر غیرمستقیم استفاده از ابزار بر درک از طریق پردازش بسط‌یافته در سطوح پایین (−۶/۱۴۲, ۹۵٪ BC CI [−۷/۳۵۳, −۵/۰۹۱]) و متوسط (−۳/۱۳۰, [−۳/۸۵۱, −۲/۴۹۷]) انگیزش خواندن معنادار و منفی بود اما در سطح بالای انگیزش خواندن (−۰/۱۱۷, [−۰/۸۷۶, ۰/۶۲۹]) معنادار نبود؛ شاخص میانجی‌گری تعدیل‌شده ۴/۳۷۴ [۳/۴۲۸, ۵/۴۰۲] بود. این نتایج با تبیینی سازگار است که در آن پردازش بسط‌یافته به طور آماری اتکای به خلاصه را به کاهش درک عمیق خواندن پیوند می‌دهد و انگیزش خواندن با تضعیف ارتباط غیرمستقیم منفی همراه است؛ با توجه به طرح مقطعی، مسیرهای مدل‌شده نشان‌دهنده ارتباط هستند نه اثرات علّی اثبات‌شده. این یافته‌ها نشان می‌دهند که آموزش خواندن مبتنی بر انگیزش باید همزمان با ادغام ابزارهای هوش مصنوعی در خواندن دانشگاهی انجام شود، نه پس از آن.

Objective Individual differences in tendencies to approach or avoid physical effort may be relevant to exercise-related psychological and behavioral characteristics. This study examined the psychometric properties of the Chinese Physical Effort Scale (PES) and investigated individual differences in physical-effort approach and avoidance tendencies and their associations with exercise-related psychological and behavioral variables among Chinese university students. Methods Participants were 1,273 students from six universities across eastern, central, and western China. Exploratory and confirmatory factor analyses, reliability and validity analyses, and multigroup confirmatory factor analysis were used to evaluate the factor structure, reliability, validity, and measurement invariance of the Chinese PES. Latent profile analysis identified configurations of physical effort approach and avoidance, and BCH analyses compared profiles on emotion regulation, exercise motivation, and physical activity. Results Factor analyses supported a two-factor structure comprising physical effort approach and avoidance. The scale showed high internal consistency and test–retest reliability, with evidence supporting convergent and discriminant validity and metric and scalar invariance across gender and academic year. Three profiles were identified: Balanced (59.07%), Avoidance-Oriented (14.93%), and Approach-Oriented (26.00%). The Approach-Oriented profile showed higher cognitive reappraisal, expressive suppression, external regulation, introjected regulation, and autonomous regulation, and lower amotivation. It also showed higher total physical activity than the other profiles and higher weekly exercise frequency than the Balanced profile. Conclusion The Chinese PES showed psychometric support among Chinese university students. Distinct configurations of physical effort approach and avoidance were associated with emotion regulation, exercise motivation, and physical activity.

هدف: تفاوت‌های فردی در گرایش به رویکرد یا اجتناب از تلاش بدنی ممکن است با ویژگی‌های روان‌شناختی و رفتاری مرتبط با ورزش ارتباط داشته باشد. این پژوهش ویژگی‌های روان‌سنجی مقیاس تلاش بدنی چینی (PES) را بررسی کرده و تفاوت‌های فردی در گرایش‌های رویکرد و اجتناب از تلاش بدنی و ارتباط آن‌ها با متغیرهای روان‌شناختی و رفتاری مرتبط با ورزش را در میان دانشجویان دانشگاه‌های چین مورد مطالعه قرار داد. روش‌ها: شرکت‌کنندگان شامل ۱۲۷۳ دانشجو از شش دانشگاه در مناطق شرقی، مرکزی و غربی چین بودند. برای ارزیابی ساختار عاملی، پایایی، روایی و ناوری اندازه‌گیری مقیاس PES چینی، تحلیل عاملی اکتشافی و تأییدی، تحلیل‌های پایایی و روایی و تحلیل عاملی تأییدی چندگروهی به کار رفت. تحلیل پروفایل پنهان برای شناسایی الگوهای رویکرد و اجتناب از تلاش بدنی و تحلیل‌های BCH برای مقایسه پروفایل‌ها بر اساس تنظیم هیجان، انگیزش ورزشی و فعالیت بدنی استفاده شد. یافته‌ها: تحلیل‌های عاملی ساختار دو عاملی شامل رویکرد و اجتناب از تلاش بدنی را تأیید کردند. مقیاس از انسجام درونی و پایایی بازآزمایی بالایی برخوردار بود و شواهدی از روایی همگرا و واگرا و ناوری متریک و اسکلار در بین جنسیت و سال تحصیلی ارائه شد. سه پروفایل شناسایی شد: متعادل (۵۹/۰۷٪)، گرایش به اجتناب (۱۴/۹۳٪) و گرایش به رویکرد (۲۶/۰۰٪). پروفایل گرایش به رویکرد، بازارزیابی شناختی، سرکوبگری بیانی، تنظیم بیرونی، تنظیم درون‌فکنی‌شده و تنظیم خودمختار بالاتر و بی‌انگیزگی پایین‌تری را نشان داد. همچنین این پروفایل نسبت به سایر پروفایل‌ها فعالیت بدنی کل و نسبت به پروفایل متعادل، فراوانی هفتگی ورزش بیشتری داشت. نتیجه‌گیری: مقیاس PES چینی در میان دانشجویان دانشگاه‌های چین از حمایت روان‌سنجی برخوردار بود. الگوهای متمایز رویکرد و اجتناب از تلاش بدنی با تنظیم هیجان، انگیزش ورزشی و فعالیت بدنی مرتبط بودند.

This study proposes a moderated mediation model examining self-esteem as a mediator between cumulative ecological risk (CER) and depression among college students, and tests whether psychological resilience (PR) buffers the initial stage of this pathway (i.e., the CER–self-esteem link). A cross-sectional study was conducted among 1363 Chinese university students using self-report questionnaires. CER was assessed through a composite index measuring five ecological domains. Self-esteem was evaluated using the Rosenberg Self-Esteem Scale, PR with the Connor-Davidson Resilience Scale (CD-RISC-10), and depressive symptoms with the Patient Health Questionnaire-9 (PHQ-9). Data were analyzed using SPSS 26.0, with moderated mediation examined through the PROCESS macro (v4.2, Model 7). (1)CER significantly and positively predicted depression.(2) Self esteem partially mediates the relationship between CER and depression.(3) PR moderates the initial stage of the mediation pathway—specifically, the relationship between CER and self-esteem. For college students with high PR, CER has a far smaller detrimental effect on self-esteem. This study identified self-esteem as a potential mediator in the association between CER and depression among college students, and further indicated that PR plays a “protective shield” moderating role in the initial stage of this pathway, namely the process by which CER is associated with diminished self-esteem. These findings provide a theoretical basis for psychological interventions targeting high-risk college students, particularly those centered on enhancing PR.

این مطالعه یک مدل میانجی‌گری تعدیل‌شده را پیشنهاد می‌کند که در آن عزت‌نفس به عنوان میانجی بین خطر تجمعی بوم‌شناختی (CER) و افسردگی در میان دانشجویان بررسی می‌شود و همچنین آزمون می‌کند که آیا تاب‌آوری روان‌شناختی (PR) مرحله ابتدایی این مسیر (یعنی پیوند CER–عزت‌نفس) را تعدیل می‌کند یا خیر. یک مطالعه مقطعی در میان ۱۳۶۳ دانشجوی دانشگاه‌های چین با استفاده از پرسش‌نامه‌های خودگزارش‌دهی انجام شد. CER از طریق یک شاخص ترکیبی که پنج حوزه بوم‌شناختی را اندازه‌گیری می‌کند، ارزیابی شد. عزت‌نفس با مقیاس عزت‌نفس روزنبرگ، تاب‌آوری روان‌شناختی با مقیاس تاب‌آوری کانر-دیویدسون (CD-RISC-10) و علائم افسردگی با پرسش‌نامه سلامت بیمار-۹ (PHQ-9) سنجیده شد. داده‌ها با استفاده از SPSS نسخه ۲۶.۰ تحلیل شدند و میانجی‌گری تعدیل‌شده از طریق ماکروی PROCESS (نسخه ۴.۲، مدل ۷) بررسی شد. (۱) CER به طور معنادار و مثبت افسردگی را پیش‌بینی کرد. (۲) عزت‌نفس رابطه بین CER و افسردگی را به طور جزئی میانجی‌گری می‌کند. (۳) PR مرحله ابتدایی مسیر میانجی‌گری، به طور خاص رابطه بین CER و عزت‌نفس را تعدیل می‌کند. برای دانشجویانی که PR بالایی دارند، CER تأثیر منفی بسیار کمتری بر عزت‌نفس دارد. این مطالعه عزت‌نفس را به عنوان یک میانجی بالقوه در ارتباط بین CER و افسردگی در میان دانشجویان شناسایی کرد و همچنین نشان داد که PR نقش «سپر محافظتی» را در مرحله ابتدایی این مسیر ایفا می‌کند، یعنی فرآیندی که CER با کاهش عزت‌نفس مرتبط می‌شود. این یافته‌ها مبنای نظری برای مداخلات روان‌شناختی هدفمند بر دانشجویان پرخطر، به ویژه آن‌هایی که بر تقویت PR متمرکز هستند، فراهم می‌آورد.

The decline in psychological well-being among students in higher education has been increasingly documented. Despite growing recognition of perceived employability as consequential for employees’ well-being in the labor market, less is known regarding its specific association with psychological health among college students approaching the school-to-work transition. This study examined the association between perceived employability and psychological distress among Chinese college students and further explored the variation of this association by gender and family economic condition. Data were from three consecutive waves of the Panel Survey of Chinese University Students (PSCUS, 2020–2022), tracking 2552 students from their first to their third year. Fixed-effects models were employed to account for unobserved time-invariant characteristics. Interaction models were used to investigate how gender and family economic condition would shape the relationship between perceived employability and psychological distress. Results showed that higher perceived employability was significantly associated with lower psychological distress. Interaction models further indicated that the association was primarily driven by female and economically disadvantaged students. These findings highlight the need for policymakers to develop career-related programs that enhance students’ perceived employability as a vital means of promoting the psychological well‑being of college students, with particular attention to vulnerable socioeconomic and gender groups.

کاهش بهزیستی روان‌شناختی در میان دانشجویان آموزش عالی به طور فزاینده‌ای مستندسازی شده است. با وجود افزایش شناخت نسبت به اهمیت اشتغال‌پذیری ادراک‌شده برای بهزیستی کارکنان در بازار کار، اطلاعات کمتری درباره ارتباط خاص آن با سلامت روان‌شناختی در میان دانشجویان دانشگاهی که در آستانه گذار از مدرسه به کار هستند، وجود دارد. این مطالعه ارتباط میان اشتغال‌پذیری ادراک‌شده و پریشانی روان‌شناختی را در میان دانشجویان دانشگاه‌های چین بررسی کرده و همچنین به بررسی تفاوت این ارتباط بر اساس جنسیت و وضعیت اقتصادی خانواده پرداخته است. داده‌ها از سه موج متوالی پیمایش پانل دانشجویان دانشگاه‌های چین (PSCUS، ۲۰۲۰–۲۰۲۲) گردآوری شده است که ۲۵۵۲ دانشجو را از سال اول تا سوم پیگیری کرده است. مدل‌های اثرات ثابت برای کنترل ویژگی‌های مشاهده‌نشده ثابت در طول زمان به کار گرفته شد. مدل‌های تعاملی برای بررسی نحوه تأثیر جنسیت و وضعیت اقتصادی خانواده بر رابطه میان اشتغال‌پذیری ادراک‌شده و پریشانی روان‌شناختی استفاده شد. نتایج نشان داد که اشتغال‌پذیری ادراک‌شده بالاتر به طور معناداری با پریشانی روان‌شناختی کمتر همراه است. مدل‌های تعاملی همچنین نشان دادند که این ارتباط عمدتاً توسط دانشجویان زن و دانشجویان دارای وضعیت اقتصادی نامطلوب هدایت می‌شود. این یافته‌ها بر ضرورت تدوین برنامه‌های مرتبط با شغل توسط سیاست‌گذاران برای ارتقای اشتغال‌پذیری ادراک‌شده دانشجویان به عنوان ابزاری حیاتی برای ارتقای بهزیستی روان‌شناختی دانشجویان دانشگاه، با توجه ویژه به گروه‌های آسیب‌پذیر از نظر اقتصادی و جنسیتی، تأکید می‌کند.

Previous research has suggested that culturally mismatched interventions may cause resistance and reduce the effectiveness of music-based interventions. This pilot randomized exploratory study examined the implementation and preliminary outcomes of a music-based intervention incorporating large language model (LLM)-generated, culturally adapted verbal suggestions among Chinese undergraduate students. A total of 113 participants were randomly assigned to three multicomponent conditions: (1) Chinese film music accompanied by LLM-generated verbal suggestions involving Eastern imagery, (2) a standardized music therapy recording with conventional verbal guidance, or (3) piano music without verbal guidance. Following a 40-minute cognitively demanding task, participants completed pre- and post-intervention measures of state anxiety, positive and negative affect, and heart rate. Baseline-adjusted ANCOVAs showed no group differences in positive affect, F (2, 109) = 1.03, p = .360, η p 2 = .019, or state anxiety, F (2, 109) = 0.68, p = .511, η p 2 = .012. A significant group effect was found for negative affect, F (2, 109) = 4.60, p = .012, η p 2 = .078; the Eastern imagery group had lower adjusted post-intervention scores than both comparison groups (Holm-adjusted ps = .026). Heart rate also differed across groups, F (2, 109) = 10.56, p < .001, η p 2 = .162, with lower adjusted values in the standardized therapy group than in the other two groups. The findings identify potentially meaningful response patterns but do not establish efficacy or the independent effect of culturally adapted verbal suggestions because the conditions differed in musical material and duration. Larger, controlled trials are required. (ClinicalTrials.gov, NCT07359950).

پژوهش‌های پیشین نشان داده‌اند که مداخلات ناسازگار با فرهنگ ممکن است موجب مقاومت و کاهش اثربخشی مداخلات مبتنی بر موسیقی شوند. این مطالعه آزمایشی تصادفی اکتشافی به بررسی اجرای یک مداخله مبتنی بر موسیقی که شامل پیشنهادهای کلامی سازگارشده فرهنگی تولیدشده توسط مدل‌های زبانی بزرگ (LLM) بود، در میان دانشجویان کارشناسی چینی پرداخت. در مجموع ۱۱۳ شرکت‌کننده به طور تصادفی به سه وضعیت چندجزئی تقسیم شدند: (۱) موسیقی فیلم چینی همراه با پیشنهادهای کلامی تولیدشده توسط LLM با بهره‌گیری از تصاویر شرقی، (۲) یک ضبط استاندارد موسیقی‌درمانی با راهنمایی کلامی متعارف، یا (۳) موسیقی پیانو بدون راهنمایی کلامی. پس از انجام یک تکلیف ۴۰ دقیقه‌ای با بار شناختی بالا، شرکت‌کنندگان پیش و پس از مداخله، مقیاس‌های اضطراب حالتی، عاطفه مثبت و منفی و ضربان قلب را تکمیل کردند. تحلیل کوواریانس (ANCOVA) با تعدیل بر اساس خط پایه نشان داد که بین گروه‌ها در عاطفه مثبت (F (2, 109) = 1.03, p = .360, η p 2 = .019) یا اضطراب حالتی (F (2, 109) = 0.68, p = .511, η p 2 = .012) تفاوتی وجود ندارد. یک اثر معنادار گروهی برای عاطفه منفی مشاهده شد (F (2, 109) = 4.60, p = .012, η p 2 = .078)؛ گروه تصاویر شرقی نمرات تعدیل‌شده پایین‌تری پس از مداخله نسبت به هر دو گروه مقایسه داشت (ps تعدیل‌شده به روش Holm = .026). ضربان قلب نیز بین گروه‌ها متفاوت بود (F (2, 109) = 10.56, p < .001, η p 2 = .162)، به طوری که مقادیر تعدیل‌شده در گروه درمان استاندارد پایین‌تر از دو گروه دیگر بود. یافته‌ها الگوهای پاسخ بالقوه معناداری را شناسایی می‌کنند اما اثربخشی یا اثر مستقل پیشنهادهای کلامی سازگارشده فرهنگی را اثبات نمی‌کنند، زیرا شرایط از نظر محتوای موسیقی و مدت زمان متفاوت بودند. مطالعات بزرگ‌تر و کنترل‌شده مورد نیاز است. (ClinicalTrials.gov, NCT07359950).

Background Gamified fitness applications have grown in popularity, yet it remains unclear how gameful experience, defined as users’ subjective perception of game-like engagement during app-supported exercise, is associated with exercise adherence. Methods A cross-sectional survey was conducted among N = 300 Chinese university students who were active users of gamified fitness applications. Data were collected via an online questionnaire platform (Questionnaire Star) from March 5 to April 5, 2026. Participants completed validated measures of gameful experience (GAMEX), exercise identity (EI), exercise habit formation (EHF), intolerance of uncertainty (IU), and exercise adherence (EA). A moderated chain mediation model was tested using hierarchical regression analysis and bias-corrected bootstrap resampling (5,000 iterations). An indirect effect was considered statistically different from zero when its 95% confidence interval excluded zero. Results Gameful experience was positively associated with exercise adherence ( β = .264, p < .001). The observed associations were consistent with three indirect pathways: GAMEX → EI → EA (effect = .065, 95% CI [.020, .114]); GAMEX → EHF → EA (effect = .043, 95% CI [.002, .087]); and GAMEX → EI → EHF → EA (effect = .085, 95% CI [.054, .123]). IU moderated the GAMEX–EI association ( β = .237, p < .001, Δ R 2 = .036); the estimated chain indirect effect ranged from .034 (95% CI [.001, .072]) at low IU to .136 (95% CI [.080, .201]) at high IU. These estimates describe conditional associations and do not establish causal or temporal ordering. Conclusions The findings are consistent with the hypothesized ordering of gameful experience, exercise i

زمینه: برنامه‌های تناسب اندام بازی‌وارشده به طور فزاینده‌ای محبوب شده‌اند، اما هنوز مشخص نیست که تجربه بازی‌گونه، که به عنوان ادراک ذهنی کاربران از درگیری شبیه به بازی در حین ورزش با پشتیبانی برنامه تعریف می‌شود، چگونه با پایبندی به ورزش مرتبط است. روش‌ها: یک پیمایش مقطعی در میان N = 300 دانشجوی دانشگاه چینی که کاربران فعال برنامه‌های تناسب اندام بازی‌وارشده بودند، انجام شد. داده‌ها از طریق پلتفرم پرسشنامه آنلاین (Questionnaire Star) از ۵ مارس تا ۵ آوریل ۲۰۲۶ جمع‌آوری شد. شرکت‌کنندگان مقیاس‌های معتبر تجربه بازی‌گونه (GAMEX)، هویت ورزشی (EI)، شکل‌گیری عادت ورزشی (EHF)، ناتوانی در تحمل عدم قطعیت (IU) و پایبندی به ورزش (EA) را تکمیل کردند. یک مدل میانجی‌گری زنجیره‌ای تعدیل‌شده با استفاده از تحلیل رگرسیون سلسله‌مراتبی و نمونه‌گیری مجدد بوت‌استرپ با تصحیح اریبی (۵۰۰۰ تکرار) آزمون شد. یک اثر غیرمستقیم زمانی از نظر آماری متفاوت از صفر تلقی شد که بازه اطمینان ۹۵٪ آن شامل صفر نباشد. یافته‌ها: تجربه بازی‌گونه با پایبندی به ورزش رابطه مثبت داشت (β = ۰.۲۶۴، p < ۰.۰۰۱). این روابط با سه مسیر غیرمستقیم مشاهده‌شده سازگار بود: GAMEX → EI → EA (اثر = ۰.۰۶۵، ۹۵٪ CI [۰.۰۲۰، ۰.۱۱۴])؛ GAMEX → EHF → EA (اثر = ۰.۰۴۳، ۹۵٪ CI [۰.۰۰۲، ۰.۰۸۷])؛ و GAMEX → EI → EHF → EA (اثر = ۰.۰۸۵، ۹۵٪ CI [۰.۰۵۴، ۰.۱۲۳]). IU رابطه GAMEX–EI را تعدیل کرد (β = ۰.۲۳۷، p < ۰.۰۰۱، ΔR۲ = ۰.۰۳۶)؛ اثر غیرمستقیم زنجیره‌ای برآوردشده از ۰.۰۳۴ (۹۵٪ CI [۰.۰۰۱، ۰.۰۷۲]) در IU پایین تا ۰.۱۳۶ (۹۵٪ CI [۰.۰۸۰، ۰.۲۰۱]) در IU بالا متغیر بود. این برآوردها روابط شرطی را توصیف می‌کنند و ترتیب علی یا زمانی را اثبات نمی‌کنند. نتیجه‌گیری: یافته‌ها با ترتیب فرضی تجربه بازی‌گونه، هویت ورزشی و پایبندی به ورزش سازگار است.

BACKGROUND: Due to the popularity and convenience of the internet, cyber-pornography use among youth has attracted the widespread attention of scholars. Cyber-pornography use among Chinese university students remains rarely investigated, especially based on ecological systems theory using machine learning and network analysis approaches. Therefore, the present study examined cyber-pornography use through machine learning and network analysis based on ecological systems theory among a sample of Chinese university students. METHODS: A sample of 1322 university students in different provinces of China were surveyed in a cross-sectional study. The survey included cyber-pornography use variables, demographic information, psychological variables, family variables, and school factors. RESULTS: Of 1332 participants, 25 students were classed as high-risk cyber-pornography users (1.9%). The XGBoost model of machine learning identified 15 important features of cyber-pornography use including social ostracism, moral disengagement, gender, teacher fairness, year of study, age, autonomy, self-control, depression, father and mother's parenting style, relatedness, experience of being left behind, loneliness, and family closeness. In the network analysis, social ostracism was the strongest node in the total sample and among males, whereas depression was the strongest node in females. CONCLUSIONS: Psychological, family, school, and demographic factors (e.g. gender) may directly or indirectly be associated with cyber-pornography use among Chinese university students. The results suggest that ecological systems theory, including the microsystem, mesosystem, macrosystem, and chronosystem, may be considered as one of the core theories in understanding cyber-pornography use. In addition, the interaction of related factors also needs to be examined deeply to aid prevention and intervention of cyber-pornography use in the future.

زمینه: به دلیل محبوبیت و سهولت دسترسی به اینترنت، استفاده از پورنوگرافی سایبری در میان جوانان توجه گسترده پژوهشگران را به خود جلب کرده است. استفاده از پورنوگرافی سایبری در میان دانشجویان دانشگاه‌های چین به‌ویژه بر اساس نظریه نظام‌های بوم‌شناختی با بهره‌گیری از رویکردهای یادگیری ماشین و تحلیل شبکه‌ای به‌ندرت مورد بررسی قرار گرفته است. بنابراین، مطالعه حاضر استفاده از پورنوگرافی سایبری را از طریق یادگیری ماشین و تحلیل شبکه‌ای مبتنی بر نظریه نظام‌های بوم‌شناختی در میان نمونه‌ای از دانشجویان دانشگاه‌های چین بررسی کرد. روش‌ها: نمونه‌ای متشکل از ۱۳۲۲ دانشجوی دانشگاه در استان‌های مختلف چین در یک مطالعه مقطعی مورد بررسی قرار گرفتند. پرسشنامه شامل متغیرهای استفاده از پورنوگرافی سایبری، اطلاعات جمعیت‌شناختی، متغیرهای روان‌شناختی، متغیرهای خانوادگی و عوامل مدرسه بود. یافته‌ها: از میان ۱۳۳۲ شرکت‌کننده، ۲۵ دانشجو به عنوان کاربران پرخطر پورنوگرافی سایبری (۱/۹٪) طبقه‌بندی شدند. مدل XGBoost یادگیری ماشین، ۱۵ ویژگی مهم استفاده از پورنوگرافی سایبری از جمله طرد اجتماعی، گسست اخلاقی، جنسیت، انصاف معلم، سال تحصیلی، سن، خودمختاری، خودکنترلی، افسردگی، سبک فرزندپروری پدر و مادر، ارتباط، تجربه رهاشدگی، تنهایی و نزدیکی خانوادگی را شناسایی کرد. در تحلیل شبکه‌ای، طرد اجتماعی قوی‌ترین گره در کل نمونه و در میان مردان بود، در حالی که افسردگی قوی‌ترین گره در زنان بود. نتیجه‌گیری: عوامل روان‌شناختی، خانوادگی، مدرسه و جمعیت‌شناختی (مانند جنسیت) ممکن است به طور مستقیم یا غیرمستقیم با استفاده از پورنوگرافی سایبری در میان دانشجویان دانشگاه‌های چین مرتبط باشند. نتایج نشان می‌دهد که نظریه نظام‌های بوم‌شناختی، شامل خردنظام، میان‌نظام، کلان‌نظام و کرونونظام، می‌تواند به عنوان یکی از نظریه‌های اصلی در فهم استفاده از پورنوگرافی سایبری مورد توجه قرار گیرد. علاوه بر این، تعامل عوامل مرتبط نیز باید به طور عمیق‌تری بررسی شود تا به پیشگیری و مداخله در استفاده از پورنوگرافی سایبری در آینده کمک کند.

Background Mental health challenges among university students have intensified globally, with rising anxiety and social isolation reported across diverse educational contexts. These trends demand innovative, accessible, and non-stigmatizing approaches that complement traditional clinical services. This study examined whether participation in Rock “n” Roll Dancesport (Jive and Cha-Cha) was prospectively associated with improvements in self-efficacy, anxiety symptoms, and heart rate variability (HRV) among Chinese university students over 6 months. Methods A three-wave longitudinal mixed-methods design was employed. Quantitative assessments were conducted at baseline (T1, n = 152), 3 months (T2, n = 136), and 6 months (T3, n = 131). Measures included the General Self-Efficacy Scale (GSES), Social Self-Efficacy Scale (SSES), GAD-7 for anxiety symptoms, and resting HRV. Linear mixed-effects models examined the effects of time, baseline dance frequency group (high: ≥3 sessions/week vs. low: 1–2 sessions/week), and their interaction on each outcome, controlling for age, gender, and academic year. Semi-structured interviews ( n = 32) and 50 + hours of observation explored participants’ lived experiences. Results Mixed-effects models revealed significant main effects of frequency group across all outcomes: high-frequency participants showed higher GSES ( β = 3.60, p < 0.001), higher SSES ( β = 8.62, p < 0.001), lower GAD-7 ( β = −2.80, p < 0.001), and higher HRV ( β = 7.64 ms, p < 0.001). Significant Time × Frequency Group interactions indicated that high-frequency participants showed greater improvements over 6 months in SSES (T2: β = 2.40, p = 0.001; T3: β = 2.37, p = 0.001), GSES (T3: β = 0.99, p = 0.007), and HRV (T3: β = 3.10, p = 0.004). Qualitative analysis identified four interconnected experiential themes: rhythmic entrainment as affective catalyst, embodied mastery as a source of self-efficacy, synchronized partnership as a context for trust, and meaning-making as narrative integration. Conclusion More frequent Rock “n” Roll Dancesport participation was prospectively associated with improvements in self-efficacy, anxiety symptoms, and HRV over 6 months. The convergence of quantitative trajectories and qualitative narratives supports a directional interpretation consistent with participation temporally preceding psychological gains, while acknowledging that self-selection and reciprocal effects remain plausible. These findings suggest that structured, arts-based physical activities may serve as promising, non-stigmatizing contexts for resource-building among university students.

زمینه: چالش‌های سلامت روان در میان دانشجویان دانشگاه‌ها در سراسر جهان شدت یافته است و افزایش اضطراب و انزوای اجتماعی در بسترهای آموزشی متنوع گزارش شده است. این روندها نیازمند رویکردهای نوآورانه، در دسترس و غیرانگ‌زننده‌ای است که خدمات بالینی سنتی را تکمیل کنند. این مطالعه بررسی کرد که آیا مشارکت در Rock “n” Roll Dancesport (Jive و Cha-Cha) به طور پیش‌بینانه با بهبود خودکارآمدی، علائم اضطراب و تغییرپذیری ضربان قلب (HRV) در دانشجویان دانشگاه‌های چین طی ۶ ماه ارتباط دارد یا خیر. روش‌ها: یک طرح طولی سه‌موجی با روش‌های ترکیبی به کار گرفته شد. ارزیابی‌های کمی در آغاز مطالعه (T1، n = 152)، سه ماه (T2، n = 136) و شش ماه (T3، n = 131) انجام شد. ابزارها شامل مقیاس خودکارآمدی عمومی (GSES)، مقیاس خودکارآمدی اجتماعی (SSES)، GAD-7 برای علائم اضطراب و HRV در حالت استراحت بود. مدل‌های خطی اثرات ترکیبی، اثرات زمان، گروه فراوانی رقص در آغاز مطالعه (زیاد: ≥۳ جلسه/هفته در مقابل کم: ۱–۲ جلسه/هفته) و تعامل آن‌ها را بر هر پیامد، با کنترل سن، جنسیت و سال تحصیلی بررسی کردند. مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته (n = 32) و بیش از ۵۰ ساعت مشاهده، تجارب زیسته شرکت‌کنندگان را کاوش کرد. نتایج: مدل‌های اثرات ترکیبی، اثرات اصلی معناداری از گروه فراوانی در همه پیامدها نشان دادند: شرکت‌کنندگان با فراوانی بالا، GSES بالاتر (β = 3.60, p < 0.001)، SSES بالاتر (β = 8.62, p < 0.001)، GAD-7 پایین‌تر (β = −2.80, p < 0.001) و HRV بالاتر (β = 7.64 ms, p < 0.001) داشتند. تعاملات معنادار زمان × گروه فراوانی نشان داد که شرکت‌کنندگان با فراوانی بالا، بهبودهای بیشتری طی ۶ ماه در SSES (T2: β = 2.40, p = 0.001؛ T3: β = 2.37, p = 0.001)، GSES (T3: β = 0.99, p = 0.007) و HRV (T3: β = 3.10, p = 0.004) داشتند. تحلیل کیفی چهار مضمون تجربی به‌هم‌پیوسته را شناسایی کرد: هم‌زمانی ریتمیک به عنوان کاتالیزور عاطفی، تسلط تجسم‌یافته به عنوان منبع خودکارآمدی، مشارکت همزمان به عنوان زمینه‌ای برای اعتماد و معناپردازی به عنوان یکپارچه‌سازی روایتی. نتیجه‌گیری: مشارکت بیشتر در Rock “n” Roll Dancesport به طور پیش‌بینانه با بهبود خودکارآمدی، علائم اضطراب و HRV طی ۶ ماه ارتباط داشت. همگرایی مسیرهای کمی و روایت‌های کیفی از تفسیر جهت‌دار مطابق با تقدم زمانی مشارکت نسبت به دستاوردهای روان‌شناختی حمایت می‌کند، در حالی که امکان انتخاب خودخواسته و اثرات متقابل نیز محتمل باقی می‌ماند. این یافته‌ها نشان می‌دهد که فعالیت‌های بدنی ساختاریافته مبتنی بر هنر می‌تواند زمینه‌ای امیدبخش و غیرانگ‌زننده برای تقویت منابع در میان دانشجویان دانشگاه باشد.

Background With the proliferation of social media, cosmetic surgery consideration has become increasingly prominent among university students, yet its underlying mechanisms remain unclear. This study examines the association between social media use and university students’ cosmetic surgery consideration and tests a theoretically specified serial mediation pattern involving beauty ideal internalization and self-objectification. Methods This cross-sectional online survey used convenience sampling to recruit 1,123 Chinese university students. Data were collected using the Social media use Intensity Scale, Cosmetic Surgery Consideration Scale, Beauty Ideal Internalization Scale, and Self-Objectification Scale. Confirmatory factor analysis, correlation analysis, and serial mediation analyses were conducted using SPSS 26.0 and AMOS 26.0, and the statistical significance of the indirect associations was evaluated using bias-corrected bootstrap confidence intervals. Results (1) Social media use showed a statistically significant positive association with cosmetic surgery consideration. (2) The indirect association through beauty ideal internalization was positive and statistically significant. (3) The self-objectification-only indirect association was statistically significant but negative, opposite to the hypothesized positive direction. (4) A statistically significant positive serial indirect association was observed, with social media use associated with beauty ideal internalization, which was positively associated with self-objectification, which in turn was positively associated with cosmetic surgery consideration. The direct association was negative after the mediators were included, indicating an inconsistent mediation pattern that may involve statistical suppression. Conclusion These findings suggest that general self-reported social media use intensity was associated with cosmetic surgery consideration through multiple indirect associations rather than a single linear pattern. Beauty ideal internalization showed a positive specific indirect association, whereas the self-objectification-only indirect association was negative; the serial indirect association was positive. The small zero-order association (r = 0.102) and the simple-model R 2 = 0.0105 further indicate that statistical significance should not be interpreted as a large practical effect. The observed inconsistent mediation may reflect countervailing statistical associations. These results contribute to a more nuanced understanding of social media's complex psychological associations with body image and cosmetic surgery consideration among university students.

زمینه: با گسترش رسانه‌های اجتماعی، تأمل در مورد جراحی زیبایی در میان دانشجویان دانشگاه‌ها به طور فزاینده‌ای برجسته شده است، اما سازوکارهای زیربنایی آن همچنان نامشخص باقی مانده است. این مطالعه به بررسی ارتباط بین استفاده از رسانه‌های اجتماعی و تأمل دانشجویان دانشگاه در مورد جراحی زیبایی می‌پردازد و الگوی نظری میانجی‌گری زنجیره‌ای شامل درونی‌سازی ایده‌آل زیبایی و خود‌ابژه‌سازی را مورد آزمون قرار می‌دهد. روش‌ها: این پیمایش مقطعی آنلاین با نمونه‌گیری در دسترس، ۱۱۲۳ دانشجوی دانشگاه چینی را جذب کرد. داده‌ها با استفاده از مقیاس شدت استفاده از رسانه‌های اجتماعی، مقیاس تأمل در مورد جراحی زیبایی، مقیاس درونی‌سازی ایده‌آل زیبایی و مقیاس خود‌ابژه‌سازی جمع‌آوری شد. تحلیل عاملی تأییدی، تحلیل همبستگی و تحلیل‌های میانجی‌گری زنجیره‌ای با استفاده از SPSS 26.0 و AMOS 26.0 انجام شد و معناداری آماری ارتباطات غیرمستقیم با استفاده از بازه‌های اطمینان بوت‌استرپ اصلاح‌شده از نظر سوگیری ارزیابی گردید. نتایج: (۱) استفاده از رسانه‌های اجتماعی با تأمل در مورد جراحی زیبایی ارتباط مثبت معناداری نشان داد. (۲) ارتباط غیرمستقیم از طریق درونی‌سازی ایده‌آل زیبایی مثبت و معنادار بود. (۳) ارتباط غیرمستقیم صرفاً از طریق خود‌ابژه‌سازی معنادار اما منفی بود که برخلاف جهت مثبت فرض‌شده بود. (۴) یک ارتباط غیرمستقیم زنجیره‌ای مثبت و معنادار مشاهده شد، به طوری که استفاده از رسانه‌های اجتماعی با درونی‌سازی ایده‌آل زیبایی مرتبط بود، که خود با خود‌ابژه‌سازی ارتباط مثبت داشت و در نهایت خود‌ابژه‌سازی با تأمل در مورد جراحی زیبایی ارتباط مثبت نشان داد. ارتباط مستقیم پس از وارد کردن متغیرهای میانجی منفی شد که نشان‌دهنده الگوی میانجی‌گری ناسازگار است که ممکن است شامل سرکوب آماری باشد. نتیجه‌گیری: این یافته‌ها نشان می‌دهد که شدت کلی استفاده خودگزارش‌شده از رسانه‌های اجتماعی از طریق چندین ارتباط غیرمستقیم و نه یک الگوی خطی منفرد با تأمل در مورد جراحی زیبایی مرتبط بود. درونی‌سازی ایده‌آل زیبایی ارتباط غیرمستقیم خاص مثبت نشان داد، در حالی که ارتباط غیرمستقیم صرفاً از طریق خود‌ابژه‌سازی منفی بود؛ ارتباط غیرمستقیم زنجیره‌ای مثبت بود. ارتباط رتبه صفر کوچک (r = 0.102) و R2 مدل ساده = 0.0105 همچنین نشان می‌دهد که معناداری آماری نباید به عنوان اثر عملی بزرگ تفسیر شود. میانجی‌گری ناسازگار مشاهده‌شده ممکن است بازتاب ارتباطات آماری متضاد باشد. این نتایج به درک دقیق‌تر از ارتباطات روان‌شناختی پیچیده رسانه‌های اجتماعی با تصویر بدنی و تأمل در مورد جراحی زیبایی در میان دانشجویان دانشگاه کمک می‌کند.