social cohesion

Since independence in 1963, Kenya has pursued educational reforms intended to align schooling and training with its social, economic, and political development priorities. This study traces the evolution of these reforms from the Ominde Commission of 1964 to the introduction of the Competency-Based Curriculum (CBC) in 2017 and examines their relationship with national development. A qualitative document review was employed to analyze reform trajectories across primary, secondary, technical and vocational, university, and examination systems. The review also considered policies concerning free primary and secondary education, bursary and scholarship schemes, and gender affirmative action, focusing on their implications for access, equity, and educational quality. The findings indicate that successive reforms have consistently positioned education as a means of promoting national unity, preparing the workforce, and strengthening civic participation. These priorities reflect the role assigned to education in advancing social cohesion, economic productivity, and political development. However, the translation of policy commitments into practice has remained constrained by inadequate funding, limitations in teacher capacity, and insufficient infrastructure. These implementation gaps restrict the extent to which educational reforms can achieve their intended developmental outcomes. The analysis emphasizes the importance of examining policy design alongside the resources and institutional capacity required for implementation. Sustained investment in teacher preparation and professional development, educational infrastructure, and systematic monitoring is necessary to strengthen reform delivery. The study concludes that education can contribute more durably to national development when policy ambitions are supported by consistent investment and implementation capacity. Its historical and policy perspective provides a basis for policymakers and educational stakeholders to assess reform priorities and strengthen connections between educational change and Kenya’s development goals.

Abstract This article offers a theoretical contribution which is conceptual, integrative, and model-oriented in nature, in the form of a critical literature review on empathy. Grounded in a psychodynamic perspective and situated at the intersection of phenomenological, existentialist, and structuralist frameworks, it examines the prevailing humanistic challenges across several sub-Saharan African countries. These nations are currently grappling with sociopolitical shifts, marked by instability in countries such as Mali, Guinea, Burkina Faso, Chad, Sudan, Niger, the Congo, and Cameroon, as well as natural disasters, all of which undermine interpersonal and intergroup (as well as intragroup) interactions. The primary objective is to explain how it is constructed and how it can be reconceptualized, not merely as a personality trait, but as an essential emotion and a vital skill for maintaining civil harmony during times of crisis. The aim is to demonstrate how it functions within a framework of intersubjectivity, rooted in the dynamics of our connection to others, as a means of regulating the psychological and physiological distress (such as stress, anxiety, anguish, depression, trauma, panic, addictions, mania, paranoia, etc.) that arises in contexts of social tension. It is developed as an internal capacity for empathy, structured around three developmental emotional competencies: emotional awareness, which emerges in infancy and grows in complexity into adulthood with the acquisition of a "theory of mind"; emotional expression, understood as a logical mode of verbal and non-verbal socio-affective communication; and emotional regulation, defined as a set of intra- and inter-individual processes used to avoid, transform, minimize, or de-intensify emotion. In conclusion, he establishes that a failure of empathy, characterized by a lack of acceptance of others, impaired awareness, and maladaptive coping, lies at the heart of maladjustment. Conversely, emotional empathy serves a homeostatic and anxiolytic function, operating on individual, collective, and contextual levels. It acts as a cathartic catalyst rooted in sharing, reciprocity, and altruistic awareness—a necessary condition for sustaining social cohesion within an anxiety-inducing environment. Keywords Empathysocial changesemotionconsciousnessexpressionregulation

این مقاله یک مشارکت نظری با ماهیتی مفهومی، تلفیقی و مدل‌محور ارائه می‌دهد که به صورت مروری انتقادی بر ادبیات پژوهش در زمینه همدلی انجام شده است. این پژوهش مبتنی بر رویکرد روان‌پویشی و در تقاطع چارچوب‌های پدیدارشناختی، اگزیستانسیالیستی و ساختارگرایانه قرار دارد و به بررسی چالش‌های انسان‌گرایانه غالب در چندین کشور آفریقای جنوب صحرا می‌پردازد. این کشورها در حال حاضر با تحولات اجتماعی-سیاسی، بی‌ثباتی در کشورهایی مانند مالی، گینه، بورکینافاسو، چاد، سودان، نیجر، کنگو و کامرون و همچنین بلایای طبیعی مواجه هستند که همگی تعاملات بین‌فردی و بین‌گروهی (و همچنین درون‌گروهی) را تضعیف می‌کنند. هدف اصلی، تبیین نحوه ساخت همدلی و بازتعریف آن نه صرفاً به عنوان یک ویژگی شخصیتی، بلکه به عنوان یک هیجان اساسی و مهارتی حیاتی برای حفظ نظم مدنی در دوران بحران است. هدف این است که نشان داده شود همدلی چگونه در چارچوب بین‌ذهنیت، ریشه‌دار در پویایی‌های ارتباط ما با دیگران، به عنوان ابزاری برای تنظیم آشفتگی روانی و فیزیولوژیکی (مانند استرس، اضطراب، رنج، افسردگی، تروما، وحشت، اعتیاد، شیدایی، پارانویا و غیره) که در بستر تنش اجتماعی ایجاد می‌شود، عمل می‌کند. همدلی به عنوان یک ظرفیت درونی، حول سه شایستگی هیجانی رشدی ساختار یافته است: آگاهی هیجانی که از کودکی پدیدار می‌شود و با کسب «نظریه ذهن» در بزرگسالی پیچیده‌تر می‌گردد؛ ابراز هیجانی که به عنوان شیوه‌ای منطقی از ارتباط اجتماعی-عاطفی کلامی و غیرکلامی درک می‌شود؛ و تنظیم هیجانی که به عنوان مجموعه‌ای از فرایندهای درون‌فردی و بین‌فردی برای اجتناب، تغییر، کاهش یا تضعیف هیجان تعریف می‌شود. در پایان، نویسنده نتیجه می‌گیرد که شکست همدلی، که با فقدان پذیرش دیگران، اختلال در آگاهی و مقابله ناسازگارانه مشخص می‌شود، در قلب ناسازگاری قرار دارد. در مقابل، همدلی هیجانی نقش هموستاتیک و ضداضطرابی ایفا می‌کند و در سطوح فردی، جمعی و زمینه‌ای عمل می‌کند. همدلی به عنوان یک کاتالیزور کاتارتیک مبتنی بر اشتراک، دوسویگی و آگاهی نوع‌دوستانه عمل می‌کند که شرط لازم برای حفظ انسجام اجتماعی در محیطی اضطراب‌آور است.

This study examines how Indigenous African leadership philosophies, particularly Ubuntu and participatory governance models, can transform higher education institutions into sites of peace education and epistemic justice. It responds to the enduring marginalisation of Indigenous Knowledge Systems within African universities. A qualitative comparative institutional analysis design, underpinned by document-based research, was adopted. The study analysed 67 institutional documents from universities in Rwanda, South Africa, and Ghana. Rwanda’s post-genocide education reforms served as a critical embedded case. This offered insights into context-driven educational transformation. Eurocentric leadership structures remain deeply embedded across the cases, perpetuating epistemic injustice. Yet pockets of Afrocentric innovation are emerging. For instance, governance restructures in Rwanda incorporate restorative justice principles, gender equity initiatives are evident in South Africa, and curriculum reviews in Ghana propose Indigenous Knowledge Systems integration. Evidence from these institutional documents points to a gradual shift toward locally grounded leadership. Student movements like #RhodesMustFall further reveal how institutional hierarchies are being contested. The study proposes an epistemically just leadership framework, anchored in participatory governance, Ubuntu-informed pedagogy, and restorative policies. By centring Indigenous Knowledge Systems and African philosophical traditions, this research contributes to broader efforts toward epistemic justice, social cohesion, and the transformation of post-colonial institutions. It positions leadership transformation as foundational, not peripheral, to broader decolonisation efforts in African higher education.

این مطالعه به بررسی این موضوع می‌پردازد که چگونه فلسفه‌های رهبری بومی آفریقایی، به‌ویژه اوبونتو و الگوهای حکمرانی مشارکتی، می‌توانند مؤسسات آموزش عالی را به مکان‌هایی برای آموزش صلح و عدالت معرفتی تبدیل کنند. این پژوهش به حاشیه‌راندگی مداوم نظام‌های دانش بومی در دانشگاه‌های آفریقایی پاسخ می‌دهد. یک طرح تحلیل نهادی تطبیقی کیفی با تکیه بر پژوهش مبتنی بر اسناد اتخاذ شد. در این مطالعه، ۶۷ سند نهادی از دانشگاه‌های رواندا، آفریقای جنوبی و غنا تحلیل شد. اصلاحات آموزشی پس از نسل‌کشی در رواندا به‌عنوان یک مورد تعبیه‌شده انتقادی مورد استفاده قرار گرفت که بینش‌هایی درباره تحول آموزشی مبتنی بر زمینه ارائه داد. ساختارهای رهبری اروپامحور همچنان در تمامی موارد به‌طور عمیق نهادینه باقی مانده‌اند و بی‌عدالتی معرفتی را تداوم می‌بخشند. با این حال، نشانه‌هایی از نوآوری آفریقامحور در حال ظهور است؛ برای مثال، بازسازی‌های حکمرانی در رواندا اصول عدالت ترمیمی را دربرگرفته‌اند، ابتکارات برابری جنسیتی در آفریقای جنوبی مشهود است و بازنگری‌های برنامه درسی در غنا، ادغام نظام‌های دانش بومی را پیشنهاد می‌کنند. شواهد به‌دست‌آمده از این اسناد نهادی حاکی از تغییر تدریجی به‌سوی رهبری مبتنی بر زمینه محلی است. جنبش‌های دانشجویی مانند #RhodesMustFall همچنین نشان می‌دهند که چگونه سلسله‌مراتب‌های نهادی به چالش کشیده می‌شوند. این مطالعه چارچوبی برای رهبری عادلانه از نظر معرفتی پیشنهاد می‌کند که بر حکمرانی مشارکتی، آموزش مبتنی بر اوبونتو و سیاست‌های ترمیمی استوار است. با محوریت قرار دادن نظام‌های دانش بومی و سنت‌های فلسفی آفریقایی، این پژوهش به تلاش‌های گسترده‌تر برای عدالت معرفتی، انسجام اجتماعی و تحول نهادهای پساسلطه‌گرایانه کمک می‌کند. این پژوهش تحول رهبری را به‌عنوان امری بنیادین و نه حاشیه‌ای برای تلاش‌های گسترده‌تر استعمارزدایی در آموزش عالی آفریقا مطرح می‌کند.

Background: The digital era presents unprecedented opportunities and challenges for establishing learning societies that support lifelong learning, digital literacy, and sustainable human capital development. Educational and community leaders play pivotal roles in this transformation, yet their integrated contributions remain underexplored in emerging regional contexts. Objective: This study aims to develop an integrated understanding of how educational and community leaders contribute to the creation of a learning society in the digital era, with specific focus on lifelong learning mechanisms, digital literacy initiatives, and human capital development pathways. Method: A qualitative descriptive multi-stakeholder inquiry was conducted with 28 participants including school principals, university leaders, community organization leaders, government representatives, and NGO officials from Banten Province, Indonesia. Data were collected through semi-structured interviews (n=18), focus group discussions (n=3), document analysis, and observation protocols. Thematic analysis with source, method, and theory triangulation was employed. Findings: Educational and community leaders jointly establish learning societies through five interconnected mechanisms: institutional learning infrastructure development, digital literacy ecosystems, collaborative knowledge-sharing platforms, civic engagement frameworks, and capability development initiatives. Leaders emphasized the necessity of integrating formal and informal learning, bridging digital divides, and fostering social capital through community engagement. An Integrated Learning Society Development Framework emerged, highlighting the synergistic relationship between educational institutions, community organizations, and government agencies in facilitating sustainable human capital growth. Novelty: This research uniquely positions learning society development as an educational-community collaborative endeavor within the digital era context of emerging regional economies, departing from institution-centric approaches that dominate current literature. Implications: Findings provide strategic guidance for policymakers and institutional leaders in designing integrated learning society frameworks that harness digital technologies while maintaining social cohesion and equitable access to learning opportunities.

زمینه: عصر دیجیتال فرصت‌ها و چالش‌های بی‌سابقه‌ای را برای ایجاد جوامع یادگیرنده که از یادگیری مادام‌العمر، سواد دیجیتال و توسعه پایدار سرمایه انسانی حمایت می‌کنند، فراهم آورده است. رهبران آموزشی و اجتماعی نقش‌های محوری در این تحول ایفا می‌کنند، اما مشارکت‌های یکپارچه آن‌ها در زمینه‌های منطقه‌ای نوظهور کمتر مورد بررسی قرار گرفته است. هدف: این مطالعه با هدف توسعه درک یکپارچه‌ای از نحوه مشارکت رهبران آموزشی و اجتماعی در ایجاد جامعه یادگیرنده در عصر دیجیتال، با تمرکز ویژه بر سازوکارهای یادگیری مادام‌العمر، ابتکارات سواد دیجیتال و مسیرهای توسعه سرمایه انسانی انجام شده است. روش: یک پژوهش کیفی توصیفی با رویکرد چند ذینفعی با مشارکت ۲۸ نفر شامل مدیران مدارس، رهبران دانشگاهی، رهبران سازمان‌های اجتماعی، نمایندگان دولت و مسئولان سازمان‌های غیردولتی از استان بانتن اندونزی انجام شد. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته (n=18)، بحث‌های گروهی متمرکز (n=3)، تحلیل اسناد و پروتکل‌های مشاهده گردآوری شد. تحلیل تماتیک با مثلث‌سازی منبع، روش و نظریه به کار گرفته شد. یافته‌ها: رهبران آموزشی و اجتماعی به طور مشترک از طریق پنج سازوکار به هم پیوسته شامل توسعه زیرساخت‌های یادگیری نهادی، اکوسیستم‌های سواد دیجیتال، بسترهای اشتراک دانش مشارکتی، چارچوب‌های مشارکت مدنی و ابتکارات توسعه قابلیت‌ها، جوامع یادگیرنده را ایجاد می‌کنند. رهبران بر ضرورت ادغام یادگیری رسمی و غیررسمی، پر کردن شکاف دیجیتال و تقویت سرمایه اجتماعی از طریق مشارکت اجتماعی تأکید کردند. چارچوب یکپارچه توسعه جامعه یادگیرنده استخراج شد که بر رابطه هم‌افزا میان نهادهای آموزشی، سازمان‌های اجتماعی و نهادهای دولتی در تسهیل رشد پایدار سرمایه انسانی تأکید دارد. نوآوری: این پژوهش توسعه جامعه یادگیرنده را به عنوان یک تلاش مشترک آموزشی-اجتماعی در زمینه عصر دیجیتال اقتصادهای منطقه‌ای نوظهور مطرح می‌کند و از رویکردهای نهاد-محور غالب در ادبیات فعلی فاصله می‌گیرد. پیامدها: یافته‌ها راهنمایی راهبردی برای سیاست‌گذاران و رهبران نهادی در طراحی چارچوب‌های یکپارچه جامعه یادگیرنده که از فناوری‌های دیجیتال بهره می‌گیرند و در عین حال انسجام اجتماعی و دسترسی عادلانه به فرصت‌های یادگیری را حفظ می‌کنند، ارائه می‌دهد.

This study aims to formulate pedagogical strategies and map the typology of constructive Ahlussunnah wal Jama’ah (Aswaja) values tawassuth, tawazun, tasamuh , and i'tidal (justice) within educational curricula as instruments for mitigating global radicalism and strengthening national character. Using a descriptive-analytical qualitative method involving literature reviews and socio-religious text analysis, the study examines curriculum documents, local content policy texts, and literature on integrating contemporary religious values across various educational levels. The findings indicate that the structural mapping of Aswaja values ​​serves as an epistemological compass, successfully reconstructing theological doctrines into concrete character indicators through formal learning models, the integration of Islamic Religious Education materials, and the habituation of Nahdliyyah cultural-ritual practices. This pedagogical strategy is effectively formulated through a three-stage behavioral taxonomy knowing, loving, and doing the good and reinforced by the restoration of traditional academic ethics based on the study of classical texts on etiquette. In the digital era, these values ​​undergo adaptive expansion through the use of creative cyber platforms for cyberspace deradicalization ( interpretation). The educational implications of this holistic internalization are empirically proven to enhance personal discipline, the quality of interpersonal courtesy, and peaceful conflict resolution skills within a peace education framework. In conclusion, strengthening Aswaja-based curricula serves as an essential pillar that synergizes religiosity with nationalism to safeguard social cohesion and the continuity of national integration. Abstrak Penelitian ini bertujuan untuk merumuskan strategi pedagogis dan memetakan tipologi nilai konstruktif Ahlussunnah wal Jama’ah: tawassuth, tawazun, tasamuh, dan i'tidal dalam kurikulum lembaga pendidikan sebagai instrumen mitigasi radikalisme global serta penguatan karakter bangsa. Menggunakan metode kualitatif deskriptif analitis dengan pendekatan studi kepustakaan dan analisis teks sosioreligius, penelitian ini menelaah dokumen kurikulum, naskah kebijakan muatan lokal, serta literatur integrasi nilai keagamaan kontemporer pada berbagai jenjang pendidikan. Hasil penelitian menunjukkan bahwa pemetaan nilai Aswaja secara struktural berfungsi sebagai kompas epistemologis yang berhasil merekonstruksi doktrin teologis menjadi indikator karakter konkret melalui model pembelajaran formal, integrasi materi rumpun Pendidikan Agama Islam, dan habituasi ritual amaliah kultural Nahdliyyah. Formulasi strategi pedagogis ini berjalan efektif melalui tiga tahapan taksonomi perilaku (knowing, loving, dan doing the good) serta diperkuat oleh restorasi etika akademik tradisional berbasis pengkajian kitab adab klasik. Di era digital, nilai-nilai ini mengalami perluasan adaptif melalui pemanfaatan platform siber kreatif untuk deradikalisasi ruang siber serta aktualisasi ijtihad ekologis. Implikasi edukatif dari internalisasi holistik tersebut terbukti secara empiris meningkatkan eskalasi kedisiplinan personal, mutu kesantunan interpersonal, dan keterampilan resolusi konflik yang damai dalam kerangka kerja peace education. Kesimpulannya, penguatan kurikulum berbasis Aswaja menjadi pilar esensial yang menyinergikan aspek religiusitas dengan nasionalisme demi menjaga kohesi sosial dan keberlangsungan integrasi nasional.

هدف این پژوهش، تدوین راهبردهای آموزشی و ترسیم تیپولوژی ارزش‌های سازنده اهل‌سنت و جماعت (اسوجا) شامل توَسُّط، تَوازُن، تَسامُح و اعتدال (عدالت) در برنامه‌های درسی نهادهای آموزشی به‌عنوان ابزاری برای کاهش رادیکالیسم جهانی و تقویت شخصیت ملی است. این مطالعه با بهره‌گیری از روش کیفی توصیفی-تحلیلی و رویکرد مرور متون و تحلیل متون اجتماعی-دینی، به بررسی اسناد برنامه درسی، متون سیاست‌گذاری محتوای محلی و ادبیات مربوط به ادغام ارزش‌های دینی معاصر در سطوح مختلف آموزشی می‌پردازد. یافته‌ها نشان می‌دهد که ترسیم ساختاری ارزش‌های اسوجا به‌عنوان قطب‌نمای معرفت‌شناختی عمل می‌کند و موفق به بازسازی آموزه‌های الهیاتی به شاخص‌های عینی شخصیت از طریق مدل‌های آموزش رسمی، ادغام مواد آموزش دینی اسلامی و عادت‌دهی به اعمال فرهنگی-آیینی نهضت‌العلما شده‌است. این راهبرد آموزشی به‌طور مؤثری از طریق سه مرحله طبقه‌بندی رفتاری (شناخت، محبت و عمل به خیر) تدوین شده و با احیای اخلاق دانشگاهی سنتی مبتنی بر مطالعه متون کلاسیک ادب تقویت می‌شود. در عصر دیجیتال، این ارزش‌ها از طریق بهره‌گیری از بسترهای خلاقانه سایبری برای مقابله با رادیکالیسم در فضای مجازی (تفسیر) گسترش تطبیقی می‌یابند. پیامدهای آموزشی این درونی‌سازی جامع، به‌طور تجربی موجب ارتقای انضباط فردی، کیفیت ادب بین‌فردی و مهارت‌های حل مسالمت‌آمیز تعارض در چارچوب آموزش صلح می‌شود. در نتیجه، تقویت برنامه‌های درسی مبتنی بر اسوجا به‌عنوان رکن اساسی هم‌افزایی دینداری و ملی‌گرایی برای حفظ انسجام اجتماعی و تداوم یکپارچگی ملی عمل می‌کند.

BACKGROUND: There is limited research on how neighbourhoods influence harsh and abusive parenting practices in the home, particularly in low and middle-income countries. OBJECTIVE: We investigated associations between caregiver-perceived neighbourhood characteristics (community violence and social cohesion) and later harsh parenting practices. Additionally, we examined whether higher levels of social cohesion would mitigate the association between neighbourhood violence and harsh parenting. PARTICIPANTS AND SETTING: Data came from 3731 child-mother dyads enrolled in the 2015 Pelotas (Brazil) Birth Cohort Study. METHODS: Neighbourhood contexts were assessed when children were age 4 years and included caregiver perceptions of violence occurrence in the neighbourhood in the past six months (fights with weapons, fights between gangs, robbery and sexual violence) and perceived neighbourhood social cohesion. Harsh parenting was measured using the parent-report version of the Parent-Child Conflict Tactics Scale at age 6-7 years. Negative binomial regression analyses were performed to estimate associations. Adjusted models included mutual adjustment for neighbourhood violence and social cohesion, as well as sociodemographic confounders. An interaction between neighbourhood violence and social cohesion in predicting harsh parenting was tested. RESULTS: After adjusting for confounders, higher violence in the neighbourhood and lower perceived neighbourhood social cohesion were associated with later harsh parenting practices (IRR = 1.05; 95% CI: 1.02 to 1.07 and IRR = 1.04; 95% CI: 1.01 to 1.06, respectively). There was no evidence that social cohesion moderated the relationship between violence in the neighbourhood and harsh parenting. CONCLUSIONS: The findings suggest that interventions to tackle community violence and to increase social cohesion have the potential to decrease parental harsh parenting in independent ways.

زمینه: پژوهش‌های محدودی درباره تأثیر محله‌ها بر شیوه‌های فرزندپروری سخت‌گیرانه و سوءاستفاده‌آمیز در خانه، به‌ویژه در کشورهای با درآمد پایین و متوسط، وجود دارد. هدف: این مطالعه به بررسی ارتباط بین ویژگی‌های محله از دیدگاه مراقبان (خشونت اجتماعی و انسجام اجتماعی) و شیوه‌های فرزندپروری سخت‌گیرانه در آینده پرداخت. همچنین، بررسی شد که آیا سطوح بالاتر انسجام اجتماعی می‌تواند ارتباط بین خشونت محله‌ای و فرزندپروری سخت‌گیرانه را کاهش دهد یا خیر. مشارکت‌کنندگان و محیط: داده‌ها از ۳۷۳۱ زوج مادر-کودک که در مطالعه هم‌گروهی تولد ۲۰۱۵ Pelotas (برزیل) شرکت داشتند، جمع‌آوری شد. روش‌ها: زمینه‌های محله‌ای زمانی که کودکان ۴ ساله بودند، ارزیابی شد و شامل برداشت مراقبان از وقوع خشونت در محله طی شش ماه گذشته (درگیری با سلاح، نزاع بین باندها، سرقت و خشونت جنسی) و انسجام اجتماعی ادراک‌شده در محله بود. فرزندپروری سخت‌گیرانه با استفاده از نسخه گزارش والدین مقیاس تاکتیک‌های تعارض والد-کودک در سنین ۶ تا ۷ سالگی اندازه‌گیری شد. برای برآورد ارتباطات، تحلیل‌های رگرسیون دوجمله‌ای منفی انجام شد. مدل‌های تعدیل‌شده شامل تعدیل متقابل برای خشونت محله‌ای و انسجام اجتماعی و همچنین عوامل مخدوش‌کننده جمعیت‌شناختی-اجتماعی بودند. اثر متقابل بین خشونت محله‌ای و انسجام اجتماعی در پیش‌بینی فرزندپروری سخت‌گیرانه آزمون شد. یافته‌ها: پس از تعدیل برای عوامل مخدوش‌کننده، خشونت بالاتر در محله و انسجام اجتماعی ادراک‌شده پایین‌تر با شیوه‌های فرزندپروری سخت‌گیرانه‌تر در آینده مرتبط بودند (IRR = 1.05؛ 95% CI: 1.02 تا 1.07 و IRR = 1.04؛ 95% CI: 1.01 تا 1.06، به‌ترتیب). شواهدی مبنی بر این‌که انسجام اجتماعی رابطه بین خشونت محله‌ای و فرزندپروری سخت‌گیرانه را تعدیل کند، وجود نداشت. نتیجه‌گیری: یافته‌ها نشان می‌دهد که مداخلات برای مقابله با خشونت اجتماعی و افزایش انسجام اجتماعی می‌تواند به‌طور مستقل به کاهش فرزندپروری سخت‌گیرانه والدین منجر شود.

This study analyses successful educational leadership and school improvement in an early years and primary school. It is a case study based on the International Successful School Principalship Project (ISSPP) methodology, it presents a case study of a rural school in Spain. The main objective is to identify leadership strategies and behaviours associated with school success. The findings indicate that successful leadership practices in this school are characterised by a collaborative approach, effective communication between all educational stakeholders, and a clear and shared pedagogical vision, distributed leadership which encourages the participation of the educational community, and the creation of an atmosphere of trust and cooperation. This study highlights the importance of collaborative leadership as a driver of educational improvement. It also emphasises that successful leadership in rural schools is crucial to promoting equitable and democratic education, reducing inequalities, and strengthening social cohesion to ensure meaningful learning opportunities for all students, regardless of their geographical or socio-economic background.

این مطالعه به تحلیل رهبری موفق آموزشی و بهبود مدرسه در یک مدرسه ابتدایی و پیش‌دبستانی می‌پردازد. این پژوهش یک مطالعه موردی مبتنی بر روش‌شناسی پروژه بین‌المللی رهبری موفق مدیران مدارس (ISSPP) است و مطالعه موردی یک مدرسه روستایی در اسپانیا را ارائه می‌دهد. هدف اصلی شناسایی راهبردها و رفتارهای رهبری مرتبط با موفقیت مدرسه است. یافته‌ها نشان می‌دهد که شیوه‌های رهبری موفق در این مدرسه با رویکردی مشارکتی، ارتباط مؤثر میان تمامی ذی‌نفعان آموزشی و چشم‌انداز آموزشی روشن و مشترک، رهبری توزیعی که مشارکت جامعه آموزشی را تشویق می‌کند و ایجاد فضایی مبتنی بر اعتماد و همکاری مشخص می‌شود. این مطالعه بر اهمیت رهبری مشارکتی به عنوان محرک بهبود آموزشی تأکید دارد. همچنین تأکید می‌کند که رهبری موفق در مدارس روستایی برای ارتقای آموزش عادلانه و دموکراتیک، کاهش نابرابری‌ها و تقویت انسجام اجتماعی به منظور تضمین فرصت‌های یادگیری معنادار برای همه دانش‌آموزان، صرف‌نظر از پیشینه جغرافیایی یا اجتماعی‌ـ‌اقتصادی آنان، حیاتی است.

Three decades after the 1994 Genocide against the Tutsi, Rwanda continues to navigate the complex and evolving process of psychosocial reconstruction and practical reconciliation among survivors, former perpetrators, and their descendants. Despite substantial national and community-based efforts to advance reconciliation, restorative justice, and psychosocial transformation, many individuals continue to experience profound difficulties, including depression, trauma-related distress, anxiety, social mistrust and unresolved grief that impede sustainable recovery, social cohesion, and meaningful coexistence. Important gaps therefore remain in understanding the opportunities and obstacles that shape psychosocial reconstruction and reconciliation in post-genocide settings. The present study addressed these gaps by exploring the pathways and barriers to reconciliation and psychosocial reconstruction in the Rwandan context. Using a qualitative design, we conducted 32 semi-structured interviews with genocide survivors ( n = 5), ex-prisoners ( n = 5), and local leaders ( n = 5) in Nyamagabe District, complemented by three focus-group discussions involving both survivors and ex-prisoners ( n = 7), only survivors ( n = 5) and only perpetrators ( n = 5). Data were analysed inductively using thematic analysis. The findings indicate that post-genocide psychosocial reconstruction and reconciliation have been facilitated by grassroots initiatives particularly traditional justice mechanisms and reinforced by psychosocial programmes led by the government and its partners. However, persistent barriers remain, including ongoing psychosocial difficulties (anxiety, trauma, social mistrust and shame), intergenerational trauma, and limited access to psychosocial services, all of which hinder sustainable social transformation. Overall, the study reveals that practical reconciliation is a dynamic, non-linear process in which community-based engagement, psychosocial healing, and identity reconstruction drive positive change, while structural challenges continue to compromise these gains. These findings suggest that sustained partnership and collaboration among policymakers, mental health professionals, peacebuilders, and academics are essential to advance lasting psychosocial reconstruction, reconciliation, and social cohesion in post-genocide contexts.

سه دهه پس از نسل‌کشی ۱۹۹۴ علیه توتسی‌ها، رواندا همچنان در حال پیمودن فرایند پیچیده و در حال تحول بازسازی روانی‌اجتماعی و آشتی عملی میان بازماندگان، عاملان پیشین و نسل‌های بعدی آنان است. با وجود تلاش‌های گسترده ملی و مبتنی بر جامعه برای پیشبرد آشتی، عدالت ترمیمی و تحول روانی‌اجتماعی، بسیاری از افراد همچنان با دشواری‌های عمیقی از جمله افسردگی، پریشانی مرتبط با تروما، اضطراب، بی‌اعتمادی اجتماعی و سوگ حل‌نشده مواجه‌اند که مانع بهبود پایدار، انسجام اجتماعی و همزیستی معنادار می‌شود. بنابراین، شکاف‌های مهمی در درک فرصت‌ها و موانعی که بازسازی روانی‌اجتماعی و آشتی را در بستر پس از نسل‌کشی شکل می‌دهند، باقی مانده است. مطالعه حاضر با بررسی مسیرها و موانع آشتی و بازسازی روانی‌اجتماعی در زمینه رواندا به این شکاف‌ها پرداخت. با استفاده از طرح کیفی، ۳۲ مصاحبه نیمه‌ساختاریافته با بازماندگان نسل‌کشی (n = 5)، زندانیان سابق (n = 5) و رهبران محلی (n = 5) در منطقه Nyamagabe انجام شد که با سه بحث گروهی متمرکز شامل بازماندگان و زندانیان سابق (n = 7)، فقط بازماندگان (n = 5) و فقط عاملان (n = 5) تکمیل گردید. داده‌ها به صورت استقرایی با استفاده از تحلیل تماتیک مورد بررسی قرار گرفتند. یافته‌ها نشان می‌دهد که بازسازی روانی‌اجتماعی و آشتی پس از نسل‌کشی با ابتکارات مردمی، به ویژه سازوکارهای سنتی عدالت، تسهیل شده و با برنامه‌های روانی‌اجتماعی تحت هدایت دولت و شرکایش تقویت شده است. با این حال، موانع پایداری همچنان باقی است، از جمله مشکلات روانی‌اجتماعی مداوم (اضطراب، تروما، بی‌اعتمادی اجتماعی و شرم)، تروما بین‌نسلی و دسترسی محدود به خدمات روانی‌اجتماعی که همگی مانع تحول اجتماعی پایدار می‌شوند. در مجموع، مطالعه نشان می‌دهد که آشتی عملی فرایندی پویا و غیرخطی است که در آن مشارکت مبتنی بر جامعه، التیام روانی‌اجتماعی و بازسازی هویت، محرک تغییر مثبت هستند، در حالی که چالش‌های ساختاری همچنان این دستاوردها را به خطر می‌اندازند. این یافته‌ها حاکی از آن است که مشارکت و همکاری مستمر میان سیاست‌گذاران، متخصصان سلامت روان، صلح‌سازان و دانشگاهیان برای پیشبرد بازسازی روانی‌اجتماعی پایدار، آشتی و انسجام اجتماعی در بسترهای پس از نسل‌کشی ضروری است.