gender stereotypes

In forming first impressions of others, people may notice and attend to cues about the others’ self-esteem, argued to function as a “proxy trait” that can influence inferences of other traits, including relationship desirability (Cameron et al., 2016 ). Our study provided a further test of this lay theory of self-esteem by examining how information about a hypothetical person’s self-esteem not only affects participants’ judgments of the romantic desirability of the target (from a third person perspective), but also estimates of the target’s sociosexuality (degree of being restricted vs. unrestricted in sexual attitudes and behaviors). Using a vignette experimental design, we manipulated the self-esteem (low or high) and gender (man or woman) of a hypothetical target in an online dating profile. Results indicated that a high self-esteem (HSE) target was estimated to be more attractive and desirable to online daters, and also assumed to have higher sociosexuality compared to a low self-esteem (LSE) target. Our study also contributes to the literature on gender stereotypes related to sexuality; a male target was assumed to be more unrestricted in their sociosexuality than a female target. However, the gender of the target did not interact with the self-esteem of the target to affect impressions of targets’ sociosexuality. Beyond extending past research, our results provide implications for interventions in clinical, educational, and relational contexts.

در شکل‌گیری برداشت‌های اولیه از دیگران، افراد ممکن است به نشانه‌هایی درباره عزت‌نفس دیگران توجه کنند؛ ویژگی‌ای که به عنوان «ویژگی جایگزین» مطرح شده و می‌تواند بر استنباط سایر ویژگی‌ها، از جمله مطلوبیت رابطه تأثیر بگذارد (Cameron و همکاران، ۲۰۱۶). مطالعه حاضر، نظریه عامه‌پسند عزت‌نفس را با بررسی این موضوع که چگونه اطلاعات مربوط به عزت‌نفس یک فرد فرضی نه تنها بر قضاوت شرکت‌کنندگان درباره مطلوبیت عاشقانه هدف (از منظر شخص ثالث)، بلکه بر برآوردهای آن‌ها از جامعه‌پذیری جنسی هدف (میزان محدود یا نامحدود بودن نگرش‌ها و رفتارهای جنسی) تأثیر می‌گذارد، مورد آزمون قرار داد. با استفاده از طرح آزمایشی وینیت، عزت‌نفس (پایین یا بالا) و جنسیت (مرد یا زن) یک هدف فرضی در یک پروفایل دوستیابی آنلاین دستکاری شد. نتایج نشان داد که هدف با عزت‌نفس بالا (HSE) از نظر جذابیت و مطلوبیت برای کاربران آنلاین بالاتر ارزیابی شد و همچنین فرض بر این بود که جامعه‌پذیری جنسی بالاتری نسبت به هدف با عزت‌نفس پایین (LSE) دارد. مطالعه ما همچنین به ادبیات کلیشه‌های جنسیتی مرتبط با تمایلات جنسی می‌افزاید؛ هدف مرد نسبت به هدف زن، نامحدودتر در جامعه‌پذیری جنسی فرض شد. با این حال، جنسیت هدف با عزت‌نفس هدف برای تأثیرگذاری بر برداشت‌ها از جامعه‌پذیری جنسی هدف‌ها تعامل نداشت. فراتر از گسترش پژوهش‌های پیشین، نتایج ما پیامدهایی برای مداخلات در زمینه‌های بالینی، آموزشی و روابطی دارد.

This study examines the status of science identity of physics among middle school students, adopting a mixed-methods approach combining survey data and qualitative interviews, thereby addressing a gap in research on science identity in physics within the transitional context from integrated to discipline-specific curricula in early middle school. Quantitative analyses, including descriptive statistics, cluster analysis, correlation analysis, t-tests, and MANOVA, examined students’ science identity status, patterns, and gender differences. Qualitative interviews were analyzed using reflexive thematic analysis to explore underlying factors. The findings indicate that students’ science identity is moderately positive overall but characterized by an internal imbalance. While interest in science classes emerges as the strongest dimension, science role recognition remains notably weak, revealing an interest–recognition gap. A substantial proportion of students cluster within a neutral identity category, suggesting that the transition from integrated science to subject-based curricula represents a critical and malleable stage in identity development. Gender differences are significant across all dimensions of science identity and become more pronounced at higher grade levels, particularly in learning competence, practical performance, and career interest. Qualitative evidence suggests that these patterns may be associated with increasing academic demands following the transition to discipline-specific curricula, shifts in evaluation approaches, and internalized gender stereotypes. Additionally, limited peer discourse, low perceived proximity to the scientist role, and insufficient exposure to authentic scientific practices further constrain identity formation. Teacher recognition is a critical factor, with female students showing heightened sensitivity to it.

این پژوهش به بررسی وضعیت هویت علمی در فیزیک در میان دانش‌آموزان دوره متوسطه اول می‌پردازد و با اتخاذ رویکردی ترکیبی که داده‌های پیمایشی و مصاحبه‌های کیفی را تلفیق می‌کند، به خلأ پژوهشی در زمینه هویت علمی در فیزیک در بستر گذار از برنامه درسی تلفیقی به برنامه درسی مبتنی بر رشته‌های مجزا در اوایل دوره متوسطه پاسخ می‌دهد. تحلیل‌های کمی، شامل آمار توصیفی، تحلیل خوشه‌ای، تحلیل همبستگی، آزمون t و تحلیل واریانس چندمتغیره (MANOVA)، وضعیت، الگوها و تفاوت‌های جنسیتی هویت علمی دانش‌آموزان را بررسی کردند. مصاحبه‌های کیفی با استفاده از تحلیل تماتیک بازتابی برای شناسایی عوامل زمینه‌ای تحلیل شدند. یافته‌ها نشان می‌دهد که هویت علمی دانش‌آموزان به طور کلی در سطحی نسبتاً مثبت قرار دارد اما با عدم تعادل درونی همراه است. در حالی که علاقه به کلاس‌های علوم قوی‌ترین بُعد هویت است، شناسایی نقش علمی به طور قابل توجهی ضعیف باقی می‌ماند و شکاف علاقه ـ شناسایی را آشکار می‌سازد. بخش قابل توجهی از دانش‌آموزان در دسته هویت خنثی قرار می‌گیرند که نشان می‌دهد گذار از علوم تلفیقی به برنامه درسی مبتنی بر رشته، مرحله‌ای بحرانی و انعطاف‌پذیر در رشد هویت به شمار می‌رود. تفاوت‌های جنسیتی در همه ابعاد هویت علمی معنادار است و در پایه‌های بالاتر، به ویژه در شایستگی یادگیری، عملکرد عملی و علاقه شغلی، برجسته‌تر می‌شود. شواهد کیفی حاکی از آن است که این الگوها ممکن است با افزایش انتظارات تحصیلی پس از گذار به برنامه درسی مبتنی بر رشته، تغییر رویکردهای ارزشیابی و درونی‌سازی کلیشه‌های جنسیتی مرتبط باشد. همچنین، محدودیت در گفت‌وگوی همسالان، ادراک پایین از نزدیکی به نقش دانشمند و مواجهه ناکافی با تجارب اصیل علمی، شکل‌گیری هویت را بیشتر محدود می‌کند. شناسایی معلم به عنوان عاملی کلیدی مطرح است و دانش‌آموزان دختر حساسیت بیشتری نسبت به آن نشان می‌دهند.

Character education reform in Indonesia frequently stops at normative values without addressing three forms of marginalization that persist in schools: the exclusion of students with disabilities, racial-ethnic bias, and gender stereotypes in leadership. These issues are typically examined separately in the character-education literature, leaving no integrative framework linking character formation to the capacity to lead inclusively. This study aims to synthesize evidence on how character education can cultivate inclusive leadership that addresses ableism, racial-ethnic bias, and gender stereotyping in schools. The study employed a systematic literature review design following the PRISMA 2020 reporting guideline, searching international academic databases (Scopus, ERIC, Google Scholar, DOAJ) using combinations of the keywords character education, inclusive leadership, disability inclusion, racial bias in schools, and gender stereotypes in leadership, followed by staged screening and thematic synthesis of 26 eligible sources. The results reveal three principal findings: disability-inclusive school leadership requires explicit accountability mechanisms and teacher training rather than accessibility policy alone; anti-racial-bias interventions are most effective when integrated throughout curriculum and school leadership rather than delivered as standalone programs; and gender stereotypes in educational leadership persist through structural barriers rather than through women's diminished self-efficacy. This synthesis yields an integrative “character education for inclusive leadership” model positioning integrity, accountability, and an egalitarian orientation as the connecting character virtues across the three dimensions. The study concludes that character-curriculum reform in Indonesia needs to integrate disability literacy, anti-bias awareness, and gender-equitable leadership as one coherent whole rather than as separate modules

اصلاح آموزش منش در اندونزی غالباً در سطح ارزش‌های هنجاری متوقف می‌شود و به سه شکل از به‌حاشیه‌راندگی که در مدارس تداوم دارند نمی‌پردازد: حذف دانش‌آموزان دارای معلولیت، تعصب نژادی-قومیتی و کلیشه‌های جنسیتی در رهبری. این مسائل معمولاً به طور جداگانه در ادبیات آموزش منش بررسی می‌شوند و هیچ چارچوب یکپارچه‌ای که شکل‌گیری منش را به ظرفیت رهبری فراگیر پیوند دهد، وجود ندارد. هدف این مطالعه، تلفیق شواهد درباره این است که چگونه آموزش منش می‌تواند رهبری فراگیر را که به مقابله با توان‌گرایی، تعصب نژادی-قومیتی و کلیشه‌سازی جنسیتی در مدارس می‌پردازد، پرورش دهد. این پژوهش با طراحی مرور نظام‌مند ادبیات و با پیروی از دستورالعمل گزارش‌دهی PRISMA 2020 انجام شد و پایگاه‌های داده علمی بین‌المللی (Scopus، ERIC، Google Scholar، DOAJ) با ترکیب کلیدواژه‌های آموزش منش، رهبری فراگیر، شمولیت افراد دارای معلولیت، تعصب نژادی در مدارس و کلیشه‌های جنسیتی در رهبری جست‌وجو شد و پس از غربالگری مرحله‌ای و سنتز موضوعی، ۲۶ منبع واجد شرایط انتخاب گردید. نتایج سه یافته اصلی را نشان می‌دهد: رهبری مدرسه با شمولیت افراد دارای معلولیت نیازمند سازوکارهای پاسخگویی صریح و آموزش معلمان است و سیاست دسترسی به تنهایی کافی نیست؛ مداخلات ضدتعصب نژادی زمانی بیشترین اثربخشی را دارند که در سراسر برنامه درسی و رهبری مدرسه ادغام شوند و نه به صورت برنامه‌های مستقل؛ و کلیشه‌های جنسیتی در رهبری آموزشی عمدتاً از طریق موانع ساختاری تداوم می‌یابند و نه به واسطه کاهش خودکارآمدی زنان. این سنتز، مدل یکپارچه «آموزش منش برای رهبری فراگیر» را ارائه می‌دهد که در آن صداقت، پاسخگویی و گرایش برابرطلبانه به عنوان فضایل منش پیونددهنده در سه بُعد مطرح می‌شوند. مطالعه نتیجه می‌گیرد که اصلاح برنامه آموزش منش در اندونزی باید سواد معلولیت، آگاهی ضدتعصب و رهبری مبتنی بر برابری جنسیتی را به عنوان یک کل منسجم و نه به صورت ماژول‌های جداگانه ادغام کند.

The rise of senior influencers on social media is contributing to the reconfiguration of public representations of ageing, challenging ageist stereotypes, and promoting more positive representations of later life. This study explores the emergence of older influencers in Spain, their role in negotiating ageist representations, and in fostering a more inclusive digital environment. An exploratory-descriptive study was conducted, analysing 40 older influencers active on Instagram, TikTok, YouTube, and X. Impact metrics were assessed using Social Blade and Fan Page Karma. Content analysis of 20,370 coded contributions and 12,009 comments identified key attributes and instances of ageist language. Results indicate that Instagram is the dominant platform for women aged +55 focused on fashion, while TikTok is preferred by influencers aged +75 for humorous content. Influencers on X engage with smaller, niche audiences through written posts, whereas Instagram enables broader reach with visually appealing content. Female influencers often employ self-deprecating humour to challenge age and gender stereotypes. Their growing presence highlights the capabilities of older people, offering alternative narratives of later life and social inclusion. This study's strengths lie in its multi-platform approach and the combination of quantitative and qualitative analyses, which provide a comprehensive and nuanced understanding of senior influencers in Spain. These findings underscore the need for further research into the potential of older influencers as advocates for a more age diverse digital culture.

ظهور اینفلوئنسرهای سالمند در شبکه‌های اجتماعی به بازپیکربندی بازنمایی‌های عمومی از سالمندی، به چالش کشیدن کلیشه‌های سن‌گرایانه و ترویج بازنمایی‌های مثبت‌تر از زندگی در سنین بالا کمک می‌کند. این پژوهش به بررسی ظهور اینفلوئنسرهای سالمند در اسپانیا، نقش آن‌ها در مذاکره با بازنمایی‌های سن‌گرایانه و همچنین تقویت محیط دیجیتال فراگیرتر می‌پردازد. یک مطالعه اکتشافی-توصیفی انجام شد که در آن ۴۰ اینفلوئنسر سالمند فعال در اینستاگرام، تیک‌تاک، یوتیوب و X مورد تحلیل قرار گرفتند. شاخص‌های تأثیرگذاری با استفاده از Social Blade و Fan Page Karma ارزیابی شد. تحلیل محتوای ۲۰٬۳۷۰ مشارکت کدگذاری‌شده و ۱۲٬۰۰۹ نظر، ویژگی‌های کلیدی و نمونه‌های زبان سن‌گرایانه را شناسایی کرد. نتایج نشان می‌دهد اینستاگرام پلتفرم غالب برای زنان بالای ۵۵ سال با تمرکز بر مد است، در حالی که تیک‌تاک توسط اینفلوئنسرهای بالای ۷۵ سال برای محتوای طنزآمیز ترجیح داده می‌شود. اینفلوئنسرهای X با مخاطبان کوچک‌تر و خاص‌تر از طریق پست‌های نوشتاری تعامل دارند، در حالی که اینستاگرام امکان دسترسی گسترده‌تر با محتوای بصری جذاب را فراهم می‌کند. اینفلوئنسرهای زن اغلب از طنز خودانتقادی برای به چالش کشیدن کلیشه‌های سنی و جنسیتی استفاده می‌کنند. حضور رو به رشد آن‌ها توانمندی‌های سالمندان را برجسته کرده و روایت‌های جایگزینی از زندگی در سنین بالا و شمول اجتماعی ارائه می‌دهد. نقاط قوت این پژوهش در رویکرد چندپلتفرمی و ترکیب تحلیل‌های کمی و کیفی است که درک جامع و ظریفی از اینفلوئنسرهای سالمند در اسپانیا ارائه می‌دهد. این یافته‌ها بر لزوم پژوهش‌های بیشتر درباره ظرفیت اینفلوئنسرهای سالمند به عنوان مدافعان فرهنگی دیجیتال متنوع از نظر سنی تأکید می‌کند.