This study examined the coping mechanisms and pedagogical challenges experienced by elementary teachers in utilizing interactive multimedia tools in selected public elementary schools in the Schools Division of Leyte, during School Year 2025–2026. Specifically, it determined the teachers’ demographic and professional profiles, assessed the extent of pedagogical challenges encountered in terms of technological fluency, competence, curriculum and lesson integration, time management, and resource management, and identified the coping mechanisms used to address these challenges. The study also examined whether significant differences existed in the teachers’ assessments when grouped according to their demographic characteristics and determined the relationship between pedagogical challenges and coping mechanisms. A quantitative descriptive-correlational and descriptive-comparative research design was employed, involving the total population of 145 elementary teachers from five selected public schools. Data were gathered using a researcher-made questionnaire validated by educational technology experts and analyzed using frequency, percentage, weighted mean, standard deviation, t-test, analysis of variance, and Pearson product-moment correlation at the 0.05 level of significance. The findings showed that teachers experienced varying degrees of difficulty in integrating interactive multimedia tools, particularly in managing technological demands, aligning digital resources with lessons, allocating preparation time, and addressing limitations in available resources. Despite these challenges, teachers demonstrated adaptive coping practices, particularly through collaboration and peer support, resourcefulness, adaptation, personal reflection, and self-care. The findings further indicated differences in some assessments when respondents were grouped according to selected demographic characteristics, while the relationship between pedagogical challenges and coping mechanisms reflected the teachers’ efforts to adjust to technology-related demands. Based on the findings, enhanced digital-based literacy teaching-learning activities were developed to strengthen teachers’ technological and pedagogical competencies and support more practical, engaging, and sustainable technology integration in elementary classrooms.
Background As global aging accelerates, age-related psychophysiological conditions have emerged as major public health concerns. Promoting and sustaining vitality, an inherent human capacity, is essential for healthy aging and long-term well-being. The Mindfulness-based Vitality Promotion (MVP) program is a mindfulness-based behavioral intervention designed to enhance physical and psychological vitality and support sustainable well-being. This study evaluated the feasibility and acceptability of the MVP program and explored preliminary pre–post changes in health-related outcomes among community-dwelling individuals in a lifelong learning setting. Methods This study employed a single-arm mixed-methods design. A total of 35 participants were recruited for this study. The MVP program was delivered over 8 weeks, with each session lasting 90 min. Quantitative data were collected through self-report questionnaires, and qualitative data were obtained via semi-structured interviews. Feasibility and acceptability were assessed based on program retention, session attendance, and participant satisfaction. Results Quantitative analysis revealed significant pre–post increases in integrative vitality and well-being, along with significant reductions in depression, fatigue, and anxiety. No statistically significant changes were observed in pain, sleep disturbance, digestive symptoms, anger, or mindfulness. Of the 35 enrolled participants, 31 completed the program (88.6%), with a mean attendance of 6.37 of eight sessions. Among the 30 satisfaction survey respondents, 28 (93.3%) indicated willingness to participate again and 30 (100%) indicated willingness to recommend the program to others. The qualitative analysis identified four major themes: (i) diverse life challenges and self-care needs, (ii) learning through experience, connection, and application, (iii) regaining balance and agency in life, and (iv) sustaining practice requires continued support. Conclusion Mixed-methods findings provide preliminary information regarding the feasibility and acceptability of the MVP program and indicate favorable pre–post changes in several self-reported health-related outcomes. The MVP program may represent a practical lifelong learning intervention with potential relevance for public health promotion. Further controlled studies are warranted to establish its efficacy. Trial registration The trial was first submitted to the Clinical Research Information Service, Republic of Korea (KCT0009961, https://cris.nih.go.kr/cris/search/detailSearch.do?seq=28524&search_page=L ), on October 8, 2024, before participant enrollment began, and registration was finalized on November 28, 2024.
Background Diabetes self-management requires consistent daily behaviors. Social jetlag, the mismatch between workday and free-day sleep timing, may disrupt daily behavior routines. This study examined the association between social jetlag and self-management in adults with type 2 diabetes (T2D), and whether sleep quality and depressive symptoms statistically accounted for portions of this association. Methods This cross-sectional study recruited employed adults aged 18–60 years with T2D from the endocrinology departments of three tertiary public general hospitals in Ningxia Hui Autonomous Region, China, from January to April 2026. Social jetlag was calculated from the micro Munich Chronotype Questionnaire; sleep quality, depressive symptoms, and diabetes self-management were assessed using the Pittsburgh Sleep Quality Index, Patient Health Questionnaire-9, and Summary of Diabetes Self-Care Activities, respectively. Multivariable linear regression and serial mediation analysis with 5,000 bootstrap resamples were performed. Results A total of 339 participants were analyzed. Each additional h of social jetlag was associated with higher PSQI score ( B = 1.352, 95% CI 1.042 to 1.663), higher PHQ-9 score ( B = 3.772, 95% CI 3.314 to 4.229), and lower SDSCA score ( B = −6.623, 95% CI −7.566 to −5.679). The direct association remained significant after PSQI and PHQ-9 scores were included ( B = −3.830, 95% CI −5.048 to −2.611). The specific indirect association through depressive symptoms alone was −2.230 (95% bootstrap CI −3.053 to −1.469), and the serial indirect association through sleep quality and depressive symptoms was −0.314 (95% bootstrap CI −0.534 to −0.150). Conclusion Greater social jetlag was associated with poorer diabetes self-management. Significant indirect associations were observed through depressive symptoms alone and through the serial pathway from sleep quality to depressive symptoms. These associations do not establish temporal ordering or causal mediation because the data were cross-sectional.
زمینه و هدف: خودمدیریتی دیابت نیازمند رفتارهای روزانه منظم است. جتلگ اجتماعی، که به عدم تطابق زمان خواب در روزهای کاری و تعطیل اشاره دارد، ممکن است روالهای رفتاری روزانه را مختل کند. این مطالعه ارتباط بین جتلگ اجتماعی و خودمدیریتی در بزرگسالان مبتلا به دیابت نوع ۲ (T2D) و همچنین نقش کیفیت خواب و علائم افسردگی به عنوان عوامل تبیینکننده بخشی از این ارتباط را بررسی کرد. روشها: این مطالعه مقطعی، بزرگسالان شاغل ۱۸ تا ۶۰ ساله مبتلا به T2D را از بخشهای غدد سه بیمارستان عمومی سطح سوم در منطقه خودمختار نینگشیا هوی، چین، از ژانویه تا آوریل ۲۰۲۶ جذب کرد. جتلگ اجتماعی با استفاده از پرسشنامه Micro Munich Chronotype Questionnaire محاسبه شد؛ کیفیت خواب، علائم افسردگی و خودمدیریتی دیابت بهترتیب با شاخص کیفیت خواب پیتسبورگ، پرسشنامه سلامت بیمار-۹ (PHQ-9) و خلاصه فعالیتهای مراقبت از دیابت (SDSCA) ارزیابی شدند. رگرسیون خطی چندمتغیره و تحلیل میانجیگری زنجیرهای با ۵۰۰۰ بازنمونهگیری بوتاسترپ انجام شد. یافتهها: مجموعاً ۳۳۹ شرکتکننده مورد تحلیل قرار گرفتند. هر ساعت افزایش جتلگ اجتماعی با نمره بالاتر PSQI (B = 1.352، فاصله اطمینان ۹۵٪: 1.042 تا 1.663)، نمره بالاتر PHQ-9 (B = 3.772، فاصله اطمینان ۹۵٪: 3.314 تا 4.229) و نمره پایینتر SDSCA (B = −6.623، فاصله اطمینان ۹۵٪: −7.566 تا −5.679) همراه بود. ارتباط مستقیم پس از وارد کردن نمرات PSQI و PHQ-9 همچنان معنادار باقی ماند (B = −3.830، فاصله اطمینان ۹۵٪: −5.048 تا −2.611). ارتباط غیرمستقیم خاص از طریق علائم افسردگی به تنهایی برابر با −2.230 (فاصله اطمینان بوتاسترپ ۹۵٪: −3.053 تا −1.469) و ارتباط غیرمستقیم زنجیرهای از طریق کیفیت خواب و علائم افسردگی برابر با −0.314 (فاصله اطمینان بوتاسترپ ۹۵٪: −0.534 تا −0.150) بود. نتیجهگیری: جتلگ اجتماعی بیشتر با خودمدیریتی ضعیفتر دیابت همراه بود. ارتباطات غیرمستقیم معناداری از طریق علائم افسردگی به تنهایی و همچنین از طریق مسیر زنجیرهای کیفیت خواب تا علائم افسردگی مشاهده شد. این ارتباطات به دلیل مقطعی بودن دادهها، ترتیب زمانی یا میانجیگری علّی را اثبات نمیکنند.
This study aims to comprehensively describe the use of human doll (mannequin) media and the highly structured instructional strategies implemented by teachers in facilitating the learning activities related to wearing sanitary pads among eighth-grade female students with moderate intellectual disabilities at SLB C Gandasari Jatibarang, Indramayu Regency. This research employed a qualitative approach utilizing a descriptive phenomenological method. Data were systematically collected through continuous participant observation, in-depth interviews with educators and parents, and document analysis, focusing sharply on the process of media utilization, the sequential stages of human doll integration, and the adaptive strategies applied by teachers in facilitating skill acquisition. The findings definitively indicate that human doll media were effectively used as concrete instructional aids to demonstrate the complex steps of wearing sanitary pads in a gradual, highly systematic, and repetitive manner. Keywords: Human Doll Media, Instructional Strategies, Self-Care Learning, Moderate Intellectual Disability Abstrak: Penelitian ini bertujuan untuk mendeskripsikan penggunaan media boneka manusia serta strategi pembelajaran yang diterapkan guru dalam kegiatan pembelajaran mengenakan pembalut pada peserta didik tunagrahita sedang kelas VIII di SLB C Gandasari Jatibarang Kabupaten Indramayu. Penelitian ini menggunakan pendekatan kualitatif dengan metode deskriptif . Data dikumpulkan melalui observasi, wawancara, dan dokumentasi, dengan fokus pada proses pemanfaatan media, tahapan penggunaan media boneka manusia, serta strategi guru dalam memfasilitasi pembelajaran. Hasil penelitian menunjukkan bahwa media boneka manusia digunakan sebagai alat peraga konkret untuk mendemonstrasikan langkah-langkah mengenakan pembalut secara bertahap, sistematis, dan berulang. Kata Kunci: Media Boneka Manusia, Strategi Pembelajaran, Pembelajaran Bina Diri, Tunagrahita Sedang
این مطالعه با هدف توصیف جامع کاربرد رسانه عروسک انسانی (مانکن) و راهبردهای آموزشی بسیار ساختاریافتهای که توسط معلمان در تسهیل فعالیتهای یادگیری مرتبط با پوشیدن نوار بهداشتی در میان دانشآموزان دختر پایه هشتم با ناتوانی ذهنی متوسط در مدرسه SLB C Gandasari Jatibarang شهرستان ایندرامایو انجام شده است. این پژوهش با رویکرد کیفی و با استفاده از روش پدیدارشناسی توصیفی انجام شده است. دادهها به صورت نظاممند از طریق مشاهده مستمر مشارکتی، مصاحبههای عمیق با معلمان و والدین و تحلیل اسناد گردآوری شدهاند و تمرکز اصلی بر فرایند استفاده از رسانه، مراحل متوالی ادغام مانکن انسانی و راهبردهای انطباقی معلمان در تسهیل کسب مهارت بوده است. یافتهها به طور قطعی نشان میدهند که رسانه مانکن انسانی به عنوان ابزار آموزشی عینی و مؤثر برای نمایش مراحل پیچیده پوشیدن نوار بهداشتی به صورت تدریجی، بسیار نظاممند و تکراری مورد استفاده قرار گرفته است.
Background Optimizing self-care decision-making is important for healthy aging, chronic disease management, and health promotion in rapidly aging populations. However, the absence of culturally validated instruments limits the systematic assessment of decision-making styles and the development of person-centered health management strategies for older adults in China. This study aimed to translate and culturally adapt the Inventory of Self-Care Decision-Making Styles of Older Adults (DECIDE) and evaluate its psychometric properties among Chinese older adults. Methods This study was conducted in two phases. In phase 1, the DECIDE was translated and cross-culturally adapted into Chinese using Brislin’s forward-backward translation procedure. Expert review and pilot testing were conducted to refine linguistic clarity and cultural relevance. In phase 2, a multicenter cross-sectional validation study was conducted from November 2025 to January 2026. A total of 3,470 older adults were recruited through multicenter convenience sampling from 15 cities in Sichuan, Liaoning, Zhejiang, and Hunan provinces, China. Psychometric evaluation included item analysis, validity assessment, and reliability testing. Results All 20 items met the prespecified retention criteria, and the Chinese version retained the four-dimensional structure of the original DECIDE. Content validity was satisfactory, with I-CVI values ranging from 0.800 to 1.000 and an S-CVI of 0.950. Exploratory factor analysis yielded four factors explaining 65.73% of the common variance, and confirmatory factor analysis supported the resulting model (CMIN/DF = 2.513, RMSEA = 0.028). The AVE and CR values ranged from 0.502 to 0.588 and from 0.834 to 0.877, respectively, and the findings supported both convergent and discriminant validity. Cronbach’s α, split-half reliability, and 2-week retest reliability for the total inventory were 0.896, 0.790, and 0.861, respectively. Conclusion The C-DECIDE demonstrated satisfactory psychometric properties in this multicenter convenience sample of older adults from four Chinese provinces. It may support the assessment of self-care decision-making styles and inform individualized health education, decision-support strategies, and public health-oriented chronic disease management for older adults.
زمینه و هدف: بهینهسازی تصمیمگیری خودمراقبتی برای سالمندی سالم، مدیریت بیماریهای مزمن و ارتقای سلامت در جمعیتهای در حال سالمند شدن سریع اهمیت دارد. با این حال، فقدان ابزارهای اعتبارسنجیشده فرهنگی، ارزیابی نظاممند سبکهای تصمیمگیری و توسعه راهبردهای مدیریت سلامت فردمحور برای سالمندان در چین را محدود میکند. هدف این مطالعه ترجمه و انطباق فرهنگی پرسشنامه سبکهای تصمیمگیری خودمراقبتی سالمندان (DECIDE) و ارزیابی ویژگیهای روانسنجی آن در میان سالمندان چینی بود. روشها: این مطالعه در دو مرحله انجام شد. در مرحله اول، پرسشنامه DECIDE با استفاده از روش ترجمه پیشرو-پسرو Brislin به زبان چینی ترجمه و به صورت بینفرهنگی انطباق داده شد. بازبینی توسط خبرگان و آزمون مقدماتی جهت بهبود وضوح زبانی و تناسب فرهنگی انجام شد. در مرحله دوم، یک مطالعه اعتبارسنجی مقطعی چندمرکزی از نوامبر 2025 تا ژانویه 2026 انجام شد. در مجموع ۳۴۷۰ سالمند از طریق نمونهگیری در دسترس چندمرکزی از ۱۵ شهر در استانهای سیچوان، لیائونینگ، ژجیانگ و هونان چین جذب شدند. ارزیابی روانسنجی شامل تحلیل ماده، ارزیابی روایی و آزمون پایایی بود. یافتهها: هر ۲۰ ماده معیارهای نگهداری از پیش تعیینشده را برآورده کردند و نسخه چینی ساختار چهاربعدی نسخه اصلی DECIDE را حفظ کرد. روایی محتوا رضایتبخش بود، به طوری که مقادیر I-CVI بین ۰٫۸۰۰ تا ۱٫۰۰۰ و S-CVI برابر با ۰٫۹۵۰ بود. تحلیل عاملی اکتشافی چهار عامل استخراج کرد که ۶۵٫۷۳٪ از واریانس مشترک را تبیین کردند و تحلیل عاملی تأییدی مدل حاصل را تأیید کرد (CMIN/DF = 2.513، RMSEA = 0.028). مقادیر AVE و CR به ترتیب بین ۰٫۵۰۲ تا ۰٫۵۸۸ و ۰٫۸۳۴ تا ۰٫۸۷۷ بود و یافتهها از روایی همگرا و متمایز حمایت کردند. آلفای کرونباخ، پایایی دو نیمه و پایایی بازآزمایی دو هفتهای برای کل پرسشنامه به ترتیب ۰٫۸۹۶، ۰٫۷۹۰ و ۰٫۸۶۱ بود. نتیجهگیری: نسخه چینی DECIDE ویژگیهای روانسنجی رضایتبخشی را در این نمونه در دسترس چندمرکزی از سالمندان چهار استان چین نشان داد. این ابزار میتواند از ارزیابی سبکهای تصمیمگیری خودمراقبتی و اطلاعرسانی به آموزش سلامت فردی، راهبردهای حمایت از تصمیمگیری و مدیریت بیماریهای مزمن مبتنی بر سلامت عمومی برای سالمندان حمایت کند.
Aim. Compassionate care is vital for quality healthcare. Empathy and compassion are key skills for nurses, but they are often hindered by stress, time pressures and excessive workload. Compassion fatigue can lead to burnout and lower-quality care. This review sought to identify effective interventions for enhancing compassionate nursing care, supporting nurses’ job satisfaction, and reducing the risk of burnout. Material and methods. We conducted a narrative review of international literature (2014-2023) from MEDLINE and CINAHL Ultimate, with the focus on empathy, compassion, burnout, and nursing interventions. After screening titles, abstracts, and full texts, a total of 44 relevant articles were included. Due to heterogeneity, findings were synthesized narratively. Results. Mindfulness, cognitive-behavioral therapy and reflective practices effectively reduce stress among nurses. Supportive leadership, positive work environments and the use of digital tools further enhance stress management. Integrating empathy and emotional regulation into nursing education strengthens resilience and improves job satisfaction. Conclusions. While empathy and compassion are central to nursing, they may also contribute to burnout and compassion fatigue. Empowering nurses through education, self-care, and emotional regulation supported by healthy workplaces and teamwork reduces burnout, enhances job satisfaction, and improves patient care. Ongoing research is essential in order to sustain resilience and compassionate healthcare worldwide.
هدف: مراقبت شفقتآمیز برای کیفیت مراقبتهای بهداشتی حیاتی است. همدلی و شفقت مهارتهای کلیدی برای پرستاران هستند، اما اغلب به دلیل استرس، فشار زمانی و بار کاری بیش از حد مختل میشوند. خستگی شفقت میتواند منجر به فرسودگی شغلی و کاهش کیفیت مراقبت شود. این مرور با هدف شناسایی مداخلات مؤثر برای ارتقای مراقبت شفقتآمیز پرستاری، حمایت از رضایت شغلی پرستاران و کاهش خطر فرسودگی شغلی انجام شد. مواد و روشها: مرور روایتی ادبیات بینالمللی (۲۰۱۴ تا ۲۰۲۳) از پایگاههای MEDLINE و CINAHL Ultimate با تمرکز بر همدلی، شفقت، فرسودگی شغلی و مداخلات پرستاری انجام شد. پس از غربالگری عناوین، چکیدهها و متون کامل، در مجموع ۴۴ مقاله مرتبط وارد مطالعه شدند. به دلیل ناهمگونی، یافتهها به صورت روایتی سنتز شدند. نتایج: ذهنآگاهی، درمان شناختیرفتاری و تمرینات تأملی به طور مؤثری استرس را در میان پرستاران کاهش میدهند. رهبری حمایتی، محیطهای کاری مثبت و استفاده از ابزارهای دیجیتال مدیریت استرس را بیشتر تقویت میکنند. ادغام همدلی و تنظیم هیجانی در آموزش پرستاری، تابآوری را تقویت و رضایت شغلی را بهبود میبخشد. نتیجهگیری: اگرچه همدلی و شفقت در پرستاری نقش محوری دارند، اما ممکن است به فرسودگی شغلی و خستگی شفقت نیز منجر شوند. توانمندسازی پرستاران از طریق آموزش، خودمراقبتی و تنظیم هیجانی با حمایت محیطهای کاری سالم و کار تیمی، فرسودگی شغلی را کاهش داده، رضایت شغلی را افزایش میدهد و مراقبت از بیمار را بهبود میبخشد. پژوهشهای مستمر برای حفظ تابآوری و مراقبت شفقتآمیز در سراسر جهان ضروری است.
BACKGROUND: The whole-university approach to mental health emphasises that well-being should be a strategic priority across all aspects of higher education. However, there is limited evidence on which aspects of university life institutions should target to maximise well-being. AIM: To identify factors associated with student mental health and well-being and provide an evidence base for developing initiatives that protect and promote this. METHODS: The Nurture-U survey was conducted across five universities in the UK from 2022 to 2024. This cross-sectional sample of the survey data assessed student well-being and mental health at the start of the academic year. Hierarchical linear regression models examined the relative association between demographic, family history, university and lifestyle variables and self-reported depression, measured using the Patient Health Questionnaire-9 (PHQ-9), anxiety, measured using the Generalised Anxiety Disorder-7 (GAD-7) and well-being, measured using the Short Warwick-Edinburgh Mental Well-being Scale (SWEMWBS). RESULTS: A total of 14 172 students completed the survey. Over a quarter self-reported probable anxiety or depression based on established screening thresholds. Regression analysis indicated that younger age, identifying as female or lesbian, gay, bisexual, transgender, queer/questioning, intersex or asexual (LGBTQIA+) and reporting a disability were associated with poorer mental health. There was minimal evidence of mental health impact associated with university factors, such as course of study or university attended. There was a strong association with exercise and self-care. CONCLUSIONS: We have provided evidence that exercise and self-care may be areas that universities can target when considering a whole-university approach to student mental health and well-being. Increasing opportunities for students from all backgrounds, means and abilities to adopt healthy behaviours is vital to supporting university students.
زمینه: رویکرد کلدانشگاهی به سلامت روان تأکید میکند که بهزیستی باید در تمامی جنبههای آموزش عالی به عنوان یک اولویت راهبردی مدنظر قرار گیرد. با این حال، شواهد محدودی وجود دارد که کدام جنبههای زندگی دانشگاهی باید توسط مؤسسات هدف قرار گیرد تا بهزیستی به حداکثر برسد. هدف: شناسایی عواملی که با سلامت روان و بهزیستی دانشجویان مرتبط هستند و فراهم آوردن مبنای شواهدی برای توسعه ابتکاراتی که از این موارد محافظت و آن را ارتقاء دهند. روشها: پیمایش Nurture-U در پنج دانشگاه بریتانیا از سال ۲۰۲۲ تا ۲۰۲۴ انجام شد. این نمونه مقطعی از دادههای پیمایش، بهزیستی و سلامت روان دانشجویان را در ابتدای سال تحصیلی ارزیابی کرد. مدلهای رگرسیون خطی سلسلهمراتبی ارتباط نسبی بین متغیرهای جمعیتشناختی، سابقه خانوادگی، دانشگاه و سبک زندگی و افسردگی خودگزارششده (اندازهگیریشده با پرسشنامه سلامت بیمار-۹ (PHQ-9))، اضطراب (اندازهگیریشده با اختلال اضطراب فراگیر-۷ (GAD-7)) و بهزیستی (اندازهگیریشده با مقیاس کوتاه بهزیستی روانی-اجتماعی وارویک-ادینبورگ (SWEMWBS)) را بررسی کردند. نتایج: در مجموع ۱۴٬۱۷۲ دانشجو پرسشنامه را تکمیل کردند. بیش از یکچهارم بر اساس آستانههای غربالگری معتبر، به طور خودگزارششده احتمال ابتلا به اضطراب یا افسردگی را داشتند. تحلیل رگرسیون نشان داد که سن پایینتر، شناسایی به عنوان زن یا افراد LGBTQIA+ و گزارش ناتوانی با سلامت روان ضعیفتر مرتبط است. شواهد بسیار کمی از تأثیر عوامل دانشگاهی مانند رشته تحصیلی یا دانشگاه محل تحصیل بر سلامت روان وجود داشت. ارتباط قوی با ورزش و مراقبت از خود مشاهده شد. نتیجهگیری: ما شواهدی ارائه کردهایم که ورزش و مراقبت از خود میتواند حوزههایی باشد که دانشگاهها هنگام در نظر گرفتن رویکرد کلدانشگاهی به سلامت روان و بهزیستی دانشجویان هدف قرار دهند. افزایش فرصتها برای دانشجویان از تمامی پیشینهها، امکانات و تواناییها جهت اتخاذ رفتارهای سالم برای حمایت از دانشجویان دانشگاه حیاتی است.
Joy Igiebor's Doing Learning Development in Higher Education: A Practical Guide for New and EarlyCareer Learning Developers offers a comprehensive toolkit for newcomers to learning development.Much more than a 'how to teach' book, it explores the world of the learning developer in its entirety, providing candid guidance on the day-to-day practice of learning development, drawn from Igiebor's seven years of experience in the role.Transcending the practical, the book accompanies its example lesson plans, case studies, and reading lists with advice on maintaining self-care, tackling impostor syndrome, and building professional community.It is Igiebor's holistic approach to learning development that emerges as the book's greatest strength. Doing Learning Development in Higher Educationoccupies a similar intellectual space to Hilsdon's (2011) exploration of learning developers' contributions within the wider university and Briscoe and Olson's (2024) autoethnographic examination of how learning developers negotiate the relationship between professional nomenclature, identity, and values.Like Grayson and Syska's (2024) consideration of the hybrid learning developer, Igiebor's book focuses on the everyday practices of learning development in close detail, while accommodating the different institutional and role contexts of her readers.Importantly, she
کتاب «انجام توسعه یادگیری در آموزش عالی: راهنمای عملی برای توسعهدهندگان یادگیری تازهکار و اوایل مسیر شغلی» نوشته Joy Igiebor، مجموعهای جامع از ابزارها را برای تازهواردان به حوزه توسعه یادگیری ارائه میدهد. این اثر فراتر از یک کتاب «چگونه تدریس کنیم» است و جهان توسعهدهنده یادگیری را به طور کامل بررسی میکند و راهنماییهای صادقانهای درباره عمل روزمره توسعه یادگیری، برگرفته از هفت سال تجربه Igiebor در این نقش، ارائه میدهد. کتاب، علاوه بر جنبههای عملی، برنامههای درسی نمونه، مطالعات موردی و فهرستهای مطالعاتی را با توصیههایی درباره حفظ مراقبت از خود، مقابله با سندرم ایمپاستر و ساخت اجتماع حرفهای همراه میکند. رویکرد کلنگر Igiebor به توسعه یادگیری، بزرگترین نقطه قوت این کتاب به شمار میآید. «انجام توسعه یادگیری در آموزش عالی» در فضای فکری مشابه با پژوهش Hilsdon (2011) درباره نقش توسعهدهندگان یادگیری در دانشگاه و بررسی خودقومنگارانه Briscoe و Olson (2024) از نحوه مذاکره توسعهدهندگان یادگیری با نامگذاری حرفهای، هویت و ارزشها قرار میگیرد. همانند بررسی Grayson و Syska (2024) درباره توسعهدهنده یادگیری هیبریدی، کتاب Igiebor بر روی عملکردهای روزمره توسعه یادگیری با جزئیات دقیق تمرکز دارد و در عین حال زمینههای نهادی و نقشهای متفاوت خوانندگان خود را در نظر میگیرد.
Abstract The increasing use of visual social media has intensified societal pressure to achieve flawless skin and may contribute to excessive preoccupation with appearance and skincare. The emerging terms dermorexia and cosmeticorexia have been used to describe potentially compulsive skincare behaviors extending beyond conventional self-care. This narrative review examines the proposed concept of dermorexia, its conceptual overlap with recognized psychiatric conditions, potential risk factors and clinical manifestations, dermatological and psychological consequences, and implications for aesthetic practice. The available literature was conducted, focusing on compulsive skincare behaviors, social media–related body image concerns, body dysmorphic disorder (BDD), and obsessive-compulsive spectrum conditions. Relevant evidence was critically synthesized to assess the current conceptual and clinical basis of dermorexia. Dermorexia has conceptual similarities to orthorexia nervosa and may overlap with obsessive-compulsive and body dysmorphic psychopathology. Adolescents and young adults may represent a particularly vulnerable population. Proposed manifestations include excessive and prolonged skincare routines, compulsive product use, repetitive mirror checking, skin picking, and recurrent pursuit of cosmetic procedures. Potential dermatological consequences include epidermal barrier disruption, irritant or allergic contact dermatitis, and excoriation-related scarring. Psychological consequences may include anxiety, depressive symptoms, appearance-related distress, and functional impairment. However, empirical validation, standardized diagnostic criteria, and prevalence estimates are currently lacking Dermorexia/cosmeticorexia remains an unvalidated clinical construct rather than a formally recognized psychiatric diagnosis. Nevertheless, increasing awareness may help aesthetic clinicians identify maladaptive skincare and appearance-related behaviors and facilitate appropriate psychological referral. Further research is required to establish its epidemiology, diagnostic boundaries, and clinical significance.
چکیده: افزایش استفاده از شبکههای اجتماعی تصویری، فشار اجتماعی برای دستیابی به پوستی بیعیب و نقص را تشدید کرده و ممکن است به اشتغال ذهنی بیش از حد با ظاهر و مراقبت از پوست منجر شود. اصطلاحات نوظهور درمورکسیا و کازمتیکورکسیا برای توصیف رفتارهای بالقوه وسواسی مراقبت از پوست که فراتر از خودمراقبتی متعارف هستند، به کار رفتهاند. این مرور روایتی به بررسی مفهوم پیشنهادی درمورکسیا، همپوشانی مفهومی آن با اختلالات روانپزشکی شناختهشده، عوامل خطر بالقوه و تظاهرات بالینی، پیامدهای پوستشناختی و روانشناختی، و پیامدهای آن برای طب زیبایی میپردازد. ادبیات موجود با تمرکز بر رفتارهای وسواسی مراقبت از پوست، نگرانیهای مرتبط با تصویر بدنی ناشی از شبکههای اجتماعی، اختلال بدشکلی بدن (BDD) و اختلالات طیف وسواس-اجبار مورد بررسی قرار گرفت. شواهد مرتبط به طور انتقادی تلفیق شد تا مبنای مفهومی و بالینی فعلی درمورکسیا ارزیابی شود. درمورکسیا از نظر مفهومی با اورتورکسیا نروزا شباهت دارد و ممکن است با آسیبشناسی وسواسی-اجباری و بدشکلی بدن همپوشانی داشته باشد. نوجوانان و بزرگسالان جوان ممکن است جمعیت آسیبپذیرتری باشند. تظاهرات پیشنهادی شامل روتینهای بیش از حد و طولانی مراقبت از پوست، استفاده وسواسی از محصولات، چک کردن مکرر آینه، کندن پوست و پیگیری مکرر اقدامات زیبایی است. پیامدهای پوستشناختی بالقوه شامل اختلال سد اپیدرمال، درماتیت تماسی تحریکی یا آلرژیک و اسکار ناشی از خراشیدن است. پیامدهای روانشناختی ممکن است شامل اضطراب، علائم افسردگی، پریشانی مرتبط با ظاهر و اختلال عملکرد باشد. با این حال، اعتبارسنجی تجربی، معیارهای تشخیصی استاندارد و برآوردهای شیوع در حال حاضر وجود ندارد. درمورکسیا/کازمتیکورکسیا همچنان یک ساختار بالینی تأییدنشده است و به عنوان یک تشخیص روانپزشکی رسمی شناخته نمیشود. با این وجود، افزایش آگاهی ممکن است به متخصصان زیبایی در شناسایی رفتارهای ناسازگارانه مراقبت از پوست و ظاهر و تسهیل ارجاع روانشناختی مناسب کمک کند. تحقیقات بیشتری برای تعیین همهگیرشناسی، مرزهای تشخیصی و اهمیت بالینی آن مورد نیاز است.
