student mental health

University students who live away from their families may experience loneliness and depressive symptoms, while perceived social support may alter this relationship. This study examined the associations among loneliness, perceived social support, and depressive symptoms and tested whether perceived social support moderated the loneliness-depressive symptoms relationship. A cross-sectional quantitative design involved 396 university students living in boarding houses in Yogyakarta. Data were analyzed using Pearson correlations and moderated multiple regression. Perceived social support was negatively associated with depressive symptoms. Loneliness was also significantly associated with depressive symptoms, but the direction was negative and therefore did not support the proposed positive hypothesis. The interaction between loneliness and perceived social support was significant, indicating that the loneliness slope differed across levels of support. The findings highlight the relevance of perceived social support for student mental health while also showing that the unexpected loneliness pattern requires cautious interpretation and replication.

Using Control-Value Theory (CVT) as an interpretive framework, this study examined the statistical associations of perceived academic stress, emotion regulation, and academic buoyancy with psychological well-being among Saudi EFL learners. Rather than testing the appraisal-emotion structure of CVT, the study estimated the relationships among these learner constructs within a single partial least squares structural equation modeling (PLS-SEM) model and used CVT to inform their theoretical interpretation. Data were collected from 250 intermediate-level EFL learners enrolled in institutionally based English programs in Saudi Arabia using the Perception of Academic Stress Scale (PASS), the Emotion Regulation Questionnaire, an adapted Academic Buoyancy Scale, and an adapted Psychological Well-Being Scale. SmartPLS 4 was used to evaluate the measurement and structural models. The measurement results indicated acceptable internal consistency and convergent validity, with Cronbach’s alpha values ranging from 0.858 to 0.943 and AVE values exceeding 0.50. The specified model accounted for 31.2% of the observed variance in psychological well-being. Emotion regulation yielded the largest observed standardized coefficient in its association with psychological well-being (β = 0.316, p < .001), followed descriptively by perceived academic stress (β = 0.193, p = .014) and academic buoyancy (β = 0.145, p = .026). Because the differences among these coefficients were not tested directly, their ordering is descriptive and cannot be taken as evidence of statistically significant differences in association magnitude. Moreover, because perceived control, task value, and achievement emotions were not directly operationalized, the observed associations do not constitute evidence for the appraisal-emotion processes specified by CVT. Likewise, the positive stress-well-being coefficient provides no basis for concluding that learners made challenge appraisals, experienced eustress, or benefited from academic stress. The observed relationships provide a basis for future longitudinal and intervention studies examining whether changes in these constructs are accompanied by subsequent changes in learner well-being.

با استفاده از نظریه کنترل-ارزش (CVT) به عنوان چارچوب تفسیری، این پژوهش به بررسی ارتباطات آماری استرس تحصیلی ادراک‌شده، تنظیم هیجان و تاب‌آوری تحصیلی با بهزیستی روان‌شناختی در میان زبان‌آموزان EFL سعودی پرداخت. به جای آزمون ساختار ارزیابی-هیجان نظریه CVT، این مطالعه روابط میان این سازه‌های یادگیرنده را در قالب یک مدل معادلات ساختاری حداقل مربعات جزئی (PLS-SEM) برآورد کرده و از نظریه CVT برای تفسیر نظری آن‌ها بهره برد. داده‌ها از ۲۵۰ زبان‌آموز سطح متوسط EFL که در برنامه‌های آموزش زبان انگلیسی مبتنی بر مؤسسه در عربستان سعودی ثبت‌نام کرده بودند، با استفاده از مقیاس ادراک استرس تحصیلی (PASS)، پرسشنامه تنظیم هیجان، مقیاس تاب‌آوری تحصیلی اقتباس‌شده و مقیاس بهزیستی روان‌شناختی اقتباس‌شده گردآوری شد. برای ارزیابی مدل‌های اندازه‌گیری و ساختاری از نرم‌افزار SmartPLS 4 استفاده شد. نتایج اندازه‌گیری نشان‌دهنده انسجام درونی قابل قبول و روایی همگرا بود، به طوری که مقادیر آلفای کرونباخ بین ۰.۸۵۸ تا ۰.۹۴۳ و مقادیر AVE بالاتر از ۰.۵۰ به دست آمد. مدل مشخص‌شده ۳۱.۲٪ از واریانس مشاهده‌شده در بهزیستی روان‌شناختی را تبیین کرد. تنظیم هیجان بیشترین ضریب استاندارد مشاهده‌شده را در ارتباط با بهزیستی روان‌شناختی داشت (β = 0.316, p < .001) و پس از آن به ترتیب استرس تحصیلی ادراک‌شده (β = 0.193, p = .014) و تاب‌آوری تحصیلی (β = 0.145, p = .026) قرار گرفتند. از آنجا که تفاوت میان این ضرایب به طور مستقیم آزمون نشده است، ترتیب آن‌ها توصیفی بوده و نمی‌توان آن را به عنوان شواهدی برای تفاوت معنادار آماری در میزان ارتباط تلقی کرد. همچنین، از آنجا که کنترل ادراک‌شده، ارزش تکلیف و هیجان‌های پیشرفت به طور مستقیم عملیاتی نشده‌اند، ارتباطات مشاهده‌شده شواهدی برای فرآیندهای ارزیابی-هیجان مشخص‌شده در CVT محسوب نمی‌شود. به همین ترتیب، ضریب مثبت استرس-بهزیستی مبنایی برای نتیجه‌گیری درباره ارزیابی چالشی، تجربه استرس مثبت یا بهره‌مندی از استرس تحصیلی توسط یادگیرندگان فراهم نمی‌کند. روابط مشاهده‌شده مبنایی برای پژوهش‌های طولی و مداخله‌ای آینده فراهم می‌کند تا بررسی شود که آیا تغییرات در این سازه‌ها با تغییرات بعدی در بهزیستی یادگیرندگان همراه است یا خیر.

Post-secondary student mental health research increasingly calls for students to be engaged as equal partners, yet there is a lack of guidance on how to recognize and compensate their contributions. This study examines how student partners’ contributions to post-secondary student mental health research should be recognized through qualitative insights from diverse interest groups. We conducted qualitative, semi-structured interviews with 13 participants representing diverse interest groups: faculty researchers, student researchers, students with lived experience, and staff in post-secondary institutions. The data was analyzed using conventional content analysis. Five themes were identified: (1) lived experience as valued expertise; (2) principles of fair and equitable recognition; (3) current compensation practices; (4) systemic barriers to monetary compensation; and (5) structural solutions and advocacy. Together, themes suggest that lived experience was seen as integral to research design, implementation, and knowledge mobilization. Participants emphasized proportionality, transparency, shared decision-making, and non-coercion as guiding principles. Compensating student partners is not the norm, in part, because there are barriers such as institutional polices and limited funding that are at odds with how we should compensate students. Structural solutions and advocacy to normalize compensation include creating compensation guidelines, reporting compensation practices, and working with grant agencies. Overall, we identified compensation considerations for student partners. Based on our qualitative insights, we recommend underlying principles that should govern recognition practices in this unique research context and potential solutions to normalize the recognition of students’ lived experiences. Post-secondary student mental health research increasingly involves students as partners on research teams, meaning students contribute to shaping research questions and methods, and sharing findings, rather than only taking part as study participants. However, there is little guidance on how to fairly recognize and compensate student partners for their contributions, including the lived experience they bring (i.e., their own experiences of being a student). This study explored how student partners’ contributions should be recognized, based on insights from people involved in this type of work. We interviewed 13 people involved in post-secondary student mental health research, including students, faculty, and staff. We looked across interviews to find repeated ideas and grouped them into key themes. Participants described students’ lived experience as valuable expertise that can strengthen research by improving study design, how research is conducted, and how results are shared. They emphasized the importance of clear expectations, shared decision-making, and making sure recognition matches contribution while ensuring students do not feel pressured to be involved. Participants noted that compensating student partners for their contributions is not common, in part because institutional rules and limited funding create barriers. Suggested ways forward included developing compensation guidelines, reporting compensation practices, and working with funding agencies to better support student partners. Our findings provide practical recommendations to help make fair recognition of student partners’ lived experiences more common in post-secondary student mental health research.

پژوهش‌های سلامت روان دانشجویان آموزش عالی به طور فزاینده‌ای خواستار مشارکت دانشجویان به عنوان همکاران برابر هستند، اما راهنمایی کافی درباره نحوه شناسایی و جبران مشارکت‌های آنان وجود ندارد. این مطالعه بررسی می‌کند که چگونه باید مشارکت دانشجویان همکار در پژوهش‌های سلامت روان دانشجویان آموزش عالی شناسایی شود، با بهره‌گیری از بینش‌های کیفی گروه‌های ذی‌نفع متنوع. مصاحبه‌های کیفی نیمه‌ساختاریافته با ۱۳ شرکت‌کننده از گروه‌های ذی‌نفع مختلف شامل اعضای هیئت علمی پژوهشگر، پژوهشگران دانشجو، دانشجویان با تجربه زیسته و کارکنان مؤسسات آموزش عالی انجام شد. داده‌ها با استفاده از تحلیل محتوای متعارف تحلیل گردید. پنج مضمون شناسایی شد: (۱) تجربه زیسته به عنوان تخصص ارزشمند؛ (۲) اصول شناسایی منصفانه و عادلانه؛ (۳) شیوه‌های فعلی جبران؛ (۴) موانع ساختاری برای جبران مالی؛ و (۵) راه‌حل‌های ساختاری و حمایت‌گری. در مجموع، مضامین نشان می‌دهند که تجربه زیسته به عنوان بخشی جدایی‌ناپذیر از طراحی پژوهش، اجرا و انتقال دانش تلقی می‌شود. شرکت‌کنندگان بر تناسب، شفافیت، تصمیم‌گیری مشترک و عدم اجبار به عنوان اصول راهنما تأکید کردند. جبران دانشجویان همکار امری رایج نیست، تا حدی به دلیل وجود موانعی مانند سیاست‌های نهادی و محدودیت منابع مالی که با شیوه‌های مطلوب جبران دانشجویان در تضاد است. راه‌حل‌ها و حمایت‌گری ساختاری برای عادی‌سازی جبران شامل تدوین دستورالعمل‌های جبران، گزارش‌دهی شیوه‌های جبران و همکاری با نهادهای تأمین مالی است. به طور کلی، ملاحظات جبران برای دانشجویان همکار شناسایی شد. بر اساس یافته‌های کیفی، اصول بنیادینی برای هدایت شیوه‌های شناسایی در این زمینه پژوهشی خاص و راه‌حل‌های بالقوه برای عادی‌سازی شناسایی تجربه زیسته دانشجویان پیشنهاد می‌شود. پژوهش‌های سلامت روان دانشجویان آموزش عالی به طور فزاینده‌ای دانشجویان را به عنوان همکار در تیم‌های پژوهشی درگیر می‌کند، به این معنا که دانشجویان در شکل‌دهی به پرسش‌ها و روش‌های پژوهش و همچنین به اشتراک‌گذاری یافته‌ها مشارکت دارند، نه صرفاً به عنوان شرکت‌کننده در مطالعه. با این حال، راهنمایی اندکی درباره نحوه شناسایی و جبران منصفانه مشارکت دانشجویان همکار، از جمله تجربه زیسته آنان (یعنی تجربه شخصی دانشجویی)، وجود دارد. این مطالعه بر اساس بینش‌های افراد درگیر در این حوزه، به بررسی نحوه شناسایی مشارکت دانشجویان همکار پرداخت. با ۱۳ نفر از افراد فعال در پژوهش سلامت روان دانشجویان آموزش عالی، شامل دانشجویان، اعضای هیئت علمی و کارکنان مصاحبه شد. مصاحبه‌ها برای یافتن ایده‌های تکرارشونده بررسی و در مضامین کلیدی گروه‌بندی گردید. شرکت‌کنندگان تجربه زیسته دانشجویان را به عنوان تخصص ارزشمند توصیف کردند که می‌تواند پژوهش را از طریق بهبود طراحی مطالعه، نحوه اجرای پژوهش و نحوه به اشتراک‌گذاری نتایج تقویت کند. آن‌ها بر اهمیت انتظارات شفاف، تصمیم‌گیری مشترک و تناسب شناسایی با میزان مشارکت و همچنین اطمینان از عدم احساس اجبار دانشجویان برای مشارکت تأکید کردند. شرکت‌کنندگان اشاره کردند که جبران مشارکت دانشجویان همکار رایج نیست، تا حدی به دلیل وجود قوانین نهادی و محدودیت منابع مالی که موانعی ایجاد می‌کند. راهکارهای پیشنهادی شامل تدوین دستورالعمل‌های جبران، گزارش‌دهی شیوه‌های جبران و همکاری با نهادهای تأمین مالی برای حمایت بهتر از دانشجویان همکار بود. یافته‌های ما توصیه‌های عملی برای کمک به عادی‌سازی شناسایی منصفانه تجربه زیسته دانشجویان همکار در پژوهش‌های سلامت روان دانشجویان آموزش عالی ارائه می‌دهد.

ABSTRACT This study examined intersections between mental health and basic needs insecurity among college students, drawing on survey data from over 50,000 undergraduate students across 87 U.S. colleges and universities. The results suggest that addressing these needs is likely to support institutions’ retention goals. Mental health and financial security were among the most commonly‐cited factors in students’ decisions to leave school without completing a credential. However, barriers to accessing both mental health and other basic needs supports were widespread, particularly among LGBTQIA+ students. These findings underscore the need for integrated, holistic campus strategies that address mental health and basic needs insecurity through structural interventions aimed at reducing material hardship.

چکیده: این مطالعه به بررسی تقاطع‌های میان سلامت روان و ناامنی نیازهای اساسی در میان دانشجویان دانشگاهی پرداخته است و داده‌های پیمایشی بیش از ۵۰٬۰۰۰ دانشجوی کارشناسی از ۸۷ کالج و دانشگاه ایالات متحده را مورد استفاده قرار داده است. نتایج نشان می‌دهد که پرداختن به این نیازها احتمالاً از اهداف نگهداشت دانشجویان در مؤسسات آموزش عالی حمایت می‌کند. سلامت روان و امنیت مالی از جمله عوامل پرتکرار در تصمیم دانشجویان برای ترک تحصیل بدون دریافت مدرک بوده‌اند. با این حال، موانع دسترسی به حمایت‌های سلامت روان و سایر حمایت‌های نیازهای اساسی به طور گسترده‌ای وجود داشته است، به ویژه در میان دانشجویان LGBTQIA+. این یافته‌ها بر ضرورت راهبردهای یکپارچه و کل‌نگر دانشگاهی که به ناامنی سلامت روان و نیازهای اساسی از طریق مداخلات ساختاری با هدف کاهش دشواری‌های مادی می‌پردازند، تأکید می‌کند.

BACKGROUND: The whole-university approach to mental health emphasises that well-being should be a strategic priority across all aspects of higher education. However, there is limited evidence on which aspects of university life institutions should target to maximise well-being. AIM: To identify factors associated with student mental health and well-being and provide an evidence base for developing initiatives that protect and promote this. METHODS: The Nurture-U survey was conducted across five universities in the UK from 2022 to 2024. This cross-sectional sample of the survey data assessed student well-being and mental health at the start of the academic year. Hierarchical linear regression models examined the relative association between demographic, family history, university and lifestyle variables and self-reported depression, measured using the Patient Health Questionnaire-9 (PHQ-9), anxiety, measured using the Generalised Anxiety Disorder-7 (GAD-7) and well-being, measured using the Short Warwick-Edinburgh Mental Well-being Scale (SWEMWBS). RESULTS: A total of 14 172 students completed the survey. Over a quarter self-reported probable anxiety or depression based on established screening thresholds. Regression analysis indicated that younger age, identifying as female or lesbian, gay, bisexual, transgender, queer/questioning, intersex or asexual (LGBTQIA+) and reporting a disability were associated with poorer mental health. There was minimal evidence of mental health impact associated with university factors, such as course of study or university attended. There was a strong association with exercise and self-care. CONCLUSIONS: We have provided evidence that exercise and self-care may be areas that universities can target when considering a whole-university approach to student mental health and well-being. Increasing opportunities for students from all backgrounds, means and abilities to adopt healthy behaviours is vital to supporting university students.

زمینه: رویکرد کل‌دانشگاهی به سلامت روان تأکید می‌کند که بهزیستی باید در تمامی جنبه‌های آموزش عالی به عنوان یک اولویت راهبردی مدنظر قرار گیرد. با این حال، شواهد محدودی وجود دارد که کدام جنبه‌های زندگی دانشگاهی باید توسط مؤسسات هدف قرار گیرد تا بهزیستی به حداکثر برسد. هدف: شناسایی عواملی که با سلامت روان و بهزیستی دانشجویان مرتبط هستند و فراهم آوردن مبنای شواهدی برای توسعه ابتکاراتی که از این موارد محافظت و آن را ارتقاء دهند. روش‌ها: پیمایش Nurture-U در پنج دانشگاه بریتانیا از سال ۲۰۲۲ تا ۲۰۲۴ انجام شد. این نمونه مقطعی از داده‌های پیمایش، بهزیستی و سلامت روان دانشجویان را در ابتدای سال تحصیلی ارزیابی کرد. مدل‌های رگرسیون خطی سلسله‌مراتبی ارتباط نسبی بین متغیرهای جمعیت‌شناختی، سابقه خانوادگی، دانشگاه و سبک زندگی و افسردگی خودگزارش‌شده (اندازه‌گیری‌شده با پرسشنامه سلامت بیمار-۹ (PHQ-9))، اضطراب (اندازه‌گیری‌شده با اختلال اضطراب فراگیر-۷ (GAD-7)) و بهزیستی (اندازه‌گیری‌شده با مقیاس کوتاه بهزیستی روانی-اجتماعی وارویک-ادینبورگ (SWEMWBS)) را بررسی کردند. نتایج: در مجموع ۱۴٬۱۷۲ دانشجو پرسشنامه را تکمیل کردند. بیش از یک‌چهارم بر اساس آستانه‌های غربالگری معتبر، به طور خودگزارش‌شده احتمال ابتلا به اضطراب یا افسردگی را داشتند. تحلیل رگرسیون نشان داد که سن پایین‌تر، شناسایی به عنوان زن یا افراد LGBTQIA+ و گزارش ناتوانی با سلامت روان ضعیف‌تر مرتبط است. شواهد بسیار کمی از تأثیر عوامل دانشگاهی مانند رشته تحصیلی یا دانشگاه محل تحصیل بر سلامت روان وجود داشت. ارتباط قوی با ورزش و مراقبت از خود مشاهده شد. نتیجه‌گیری: ما شواهدی ارائه کرده‌ایم که ورزش و مراقبت از خود می‌تواند حوزه‌هایی باشد که دانشگاه‌ها هنگام در نظر گرفتن رویکرد کل‌دانشگاهی به سلامت روان و بهزیستی دانشجویان هدف قرار دهند. افزایش فرصت‌ها برای دانشجویان از تمامی پیشینه‌ها، امکانات و توانایی‌ها جهت اتخاذ رفتارهای سالم برای حمایت از دانشجویان دانشگاه حیاتی است.

Introduction Mental health is essential for the well-being and academic success of university students. It enables constructive participation in community life and resilience in the face of stress and adversity. Therefore, student mental health should be a priority in all societies. Aim The objective of our study is to provide an overview of the mental health status of students in the northern region of Morocco. Methods We conducted a multicenter, cross-sectional, face-to-face study among university students in northern Morocco. We used the Arabic dialect version of the MINI structured interview, which screens for 17 mental disorders, for data collection. Results The sample consisted of 1168 students from our university. After examining the gender distribution, our study included 478 men (40.9%) and 690 women (59.1%), with a male-to-female ratio of 0.69. The average age in this sample was 20.63 years (+/- 2.9). The overall prevalence of mental disorders in this sample, screened with the MINI, was 55.6%,95% CI [ 52.7–58.5]. Prevalence rates for the individual screening mental disorders were as follows: mood disorders were 38.5% [95% CI: 35.7–41.3], anxiety disorders 35.6% [95% CI: 33.8–39.4], suicide risk 11.2% ,95% CI [9.5–13.2], psychotic disorders 4.3%, 95% CI [3.2–5.6], substance addiction disorders 2.4%, 95% CI [1.6–3.4], eating disorders 2.1%, 95% CI [1.3-3.0], and antisocial personality disorders 1.7%, 95% CI [1.0-2.6]. Conclusion More than half of university students are likely to meet the criteria for a DSM-IV disorder at some point in their lives. These concerning results should prompt and mobilize non-governmental organizations and governments to invest significantly this field.

مقدمه: سلامت روان برای بهزیستی و موفقیت تحصیلی دانشجویان دانشگاهی ضروری است. این امر امکان مشارکت سازنده در زندگی اجتماعی و تاب‌آوری در برابر استرس و ناملایمات را فراهم می‌کند. بنابراین، سلامت روان دانشجویان باید در تمامی جوامع در اولویت قرار گیرد. هدف: هدف مطالعه حاضر ارائه تصویری کلی از وضعیت سلامت روان دانشجویان در منطقه شمالی مراکش است. روش‌ها: این مطالعه چندمرکزی، مقطعی و حضوری در میان دانشجویان دانشگاه‌های شمال مراکش انجام شد. برای جمع‌آوری داده‌ها از نسخه گویش عربی مصاحبه ساختاریافته MINI که ۱۷ اختلال روانی را غربالگری می‌کند، استفاده گردید. یافته‌ها: نمونه شامل ۱۱۶۸ دانشجو از دانشگاه ما بود. پس از بررسی توزیع جنسیتی، مطالعه ما شامل ۴۷۸ مرد (۴۰/۹٪) و ۶۹۰ زن (۵۹/۱٪) با نسبت مرد به زن ۰/۶۹ بود. میانگین سنی این نمونه ۲۰/۶۳ سال (±۲/۹) بود. شیوع کلی اختلالات روانی در این نمونه که با MINI غربالگری شد، ۵۵/۶٪ (۹۵٪ CI: ۵۲/۷–۵۸/۵) بود. نرخ‌های شیوع برای اختلالات روانی منفرد به شرح زیر بود: اختلالات خلقی ۳۸/۵٪ (۹۵٪ CI: ۳۵/۷–۴۱/۳)، اختلالات اضطرابی ۳۵/۶٪ (۹۵٪ CI: ۳۳/۸–۳۹/۴)، خطر خودکشی ۱۱/۲٪ (۹۵٪ CI: ۹/۵–۱۳/۲)، اختلالات روان‌پریشی ۴/۳٪ (۹۵٪ CI: ۳/۲–۵/۶)، اختلالات اعتیاد به مواد ۲/۴٪ (۹۵٪ CI: ۱/۶–۳/۴)، اختلالات خوردن ۲/۱٪ (۹۵٪ CI: ۱/۳–۳/۰)، و اختلالات شخصیت ضد اجتماعی ۱/۷٪ (۹۵٪ CI: ۱/۰–۲/۶). نتیجه‌گیری: بیش از نیمی از دانشجویان دانشگاهی احتمالاً در مقطعی از زندگی خود معیارهای یک اختلال DSM-IV را خواهند داشت. این نتایج نگران‌کننده باید موجب تشویق و بسیج سازمان‌های غیردولتی و دولت‌ها برای سرمایه‌گذاری قابل توجه در این حوزه شود.