emotional disorders

Parental overprotection, which combines high control with low encouragement of autonomy, has been linked to anxiety in young people, but findings are mixed. This correlational, cross-sectional online survey examined whether adolescents? reports of parental overprotection were related to their anxiety. Participants were 86 school-going adolescents aged 13 to 18 years (M = 15.58, SD = 1.60; 43 girls, 40 boys, 3 who preferred not to say), recruited by convenience (snowball) sampling. They completed the brief current form of the Parental Bonding Instrument (overprotection = control minus autonomy items, averaged across mother and father) and the child version of the Screen for Child Anxiety Related Emotional Disorders (SCARED). Overprotection was not significantly related to anxiety, Spearman ρ(82) = .09, 95% CI [-.13, .30], p = .415, and results were similar for mothers, fathers, and in sensitivity analyses. The study could detect only correlations of about .30 or larger, and the overprotection scores had low reliability, so the result is inconclusive. Anxiety scores were high: 79.1% scored at or above the SCARED cut-off of 25. Larger samples and more reliable measures are needed.

Background Rehospitalization is a key indicator of clinical instability in child and adolescent psychiatric populations, yet most studies focus on its occurrence rather than its timing and diagnostic context. It remains unclear whether high-risk adolescents and general child and adolescent inpatient populations show distinct patterns of clinical instability beyond differences in rehospitalization frequency. Methods We conducted a retrospective cohort study using a 10-year inpatient dataset from a national child and adolescent psychiatric center. A general inpatient cohort (N = 4016) was compared with a high-risk cohort (N = 570) defined by at least one police- or justice-related admission during the observation period. Rehospitalization rates, observed time to first readmission, length of stay, and diagnostic categories were examined. Results Admission-frequency distributions were broadly comparable between cohorts and did not differ significantly overall. Among rehospitalized patients, the median observed time to first readmission was 19 days in the high-risk cohort and 190 days in the general inpatient cohort. Length of stay was comparable between cohorts. Diagnostic-category distributions differed significantly between cohorts (χ²(3) = 2038.04, p < 0.001; Cramér’s V = 0.667), with externalizing and substance-related disorders predominating in the high-risk cohort (76.7%) and developmental–emotional disorders predominating in the general inpatient cohort (66.7%). Conclusions The two clinically defined inpatient cohorts showed different patterns of rehospitalization and diagnostic characteristics. Among rehospitalized patients, the observed median interval to first readmission was shorter in the high-risk cohort; however, this descriptive difference should be interpreted in the context of substantial baseline age differences and unequal opportunities for observing readmission within pediatric psychiatric care. These findings highlight the potential clinical relevance of considering observed readmission timing alongside diagnostic characteristics, while recognizing the limitations of unadjusted retrospective comparisons.

زمینه: بستری مجدد یکی از شاخص‌های کلیدی بی‌ثباتی بالینی در جمعیت‌های روان‌پزشکی کودک و نوجوان است، با این حال اکثر پژوهش‌ها بر وقوع آن تمرکز دارند تا زمان‌بندی و زمینه تشخیصی آن. هنوز مشخص نیست که آیا نوجوانان پرخطر و جمعیت بیماران بستری عمومی کودک و نوجوان الگوهای متمایزی از بی‌ثباتی بالینی فراتر از تفاوت در فراوانی بستری مجدد نشان می‌دهند یا خیر. روش‌ها: ما یک مطالعه کوهورت گذشته‌نگر با استفاده از داده‌های بستری ده‌ساله از یک مرکز ملی روان‌پزشکی کودک و نوجوان انجام دادیم. یک کوهورت بیماران بستری عمومی (N = 4016) با یک کوهورت پرخطر (N = 570) که با حداقل یک بستری مرتبط با پلیس یا قوه قضاییه در دوره مشاهده تعریف شده بود، مقایسه شد. نرخ‌های بستری مجدد، زمان مشاهده‌شده تا اولین بستری مجدد، طول مدت بستری و دسته‌های تشخیصی بررسی شدند. یافته‌ها: توزیع فراوانی بستری‌ها به طور کلی بین دو کوهورت قابل مقایسه بود و به طور کلی تفاوت معناداری نداشت. در میان بیماران بستری مجدد شده، میانه زمان مشاهده‌شده تا اولین بستری مجدد در کوهورت پرخطر ۱۹ روز و در کوهورت بستری عمومی ۱۹۰ روز بود. طول مدت بستری بین دو کوهورت قابل مقایسه بود. توزیع دسته‌های تشخیصی بین دو کوهورت تفاوت معناداری داشت (χ²(3) = 2038.04, p < 0.001؛ مقدار Cramér’s V = 0.667)، به طوری که اختلالات برونی‌سازی و مرتبط با مصرف مواد در کوهورت پرخطر غالب بود (۷۶.۷٪) و اختلالات رشدی–هیجانی در کوهورت بستری عمومی غالب بود (۶۶.۷٪). نتیجه‌گیری: دو کوهورت بستری تعریف‌شده بالینی الگوهای متفاوتی از بستری مجدد و ویژگی‌های تشخیصی نشان دادند. در میان بیماران بستری مجدد شده، میانه فاصله مشاهده‌شده تا اولین بستری مجدد در کوهورت پرخطر کوتاه‌تر بود؛ با این حال، این تفاوت توصیفی باید در زمینه تفاوت‌های اساسی سن پایه و فرصت‌های نابرابر برای مشاهده بستری مجدد در مراقبت روان‌پزشکی کودکان تفسیر شود. این یافته‌ها بر اهمیت بالینی بالقوه توجه به زمان‌بندی مشاهده‌شده بستری مجدد در کنار ویژگی‌های تشخیصی تأکید می‌کند، در حالی که باید محدودیت‌های مقایسه‌های گذشته‌نگر بدون تعدیل را نیز مدنظر داشت.

The underlying mechanisms linking childhood maltreatment (CM) to adverse health outcomes are unclear. Here, we estimated CM pleiotropy across human phenome, also assessing the role of socioeconomic factors. Specifically, we performed a phenome-wide association study (PheWAS) of CM-associated loci using electronic health records and genetic data from the All of Us Research Program (N = 98,551), FinnGen Project (N = 377,277), and Million Veteran Program (N = 449,042). To characterize CM pleiotropy, we also conducted genetic correlation (rg), latent causal variable analysis (LCV), and bidirectional Mendelian randomization (MR) analyses. Additionally, multi-trait conditional and joint analysis and multivariate MR (MVMR) were performed to estimate whether genetically inferred CM associations are partially explained by household income (HI, a proxy for socioeconomic factors). PheWAS revealed CM loci associations with 66 medical outcomes (p < 2.76 × 10 −6 ), including psychiatric, musculoskeletal, circulatory, neurologic, and respiratory conditions. Similarly, we observed 285 CM genetic correlations (p < 3.24 × 10 −5 ) with a range of medical domains. Among them, emotional disorders starting during childhood or adolescence showed the highest CM genetic overlap (rg=0.75). LCV analysis revealed CM genetic relationships with musculoskeletal, metabolic, respiratory, and eye-related outcomes. For these, MR analyses highlighted bidirectional and heterogeneous effects possibly due to dynastic confounders, and MVMR showed a reduced effect of CM genetic liability after accounting for HI. In conclusion, different pleiotropic mechanisms likely contribute to CM relationships with several health domains, which appear to be at least partially explained by socioeconomic factors.

سازوکارهای زیربنایی که بدرفتاری دوران کودکی (CM) را به پیامدهای نامطلوب سلامت مرتبط می‌کنند، هنوز به‌روشنی مشخص نشده‌اند. در این پژوهش، پلیوتروپی CM در سراسر فنوم انسانی برآورد شد و همچنین نقش عوامل اجتماعی‌اقتصادی مورد ارزیابی قرار گرفت. به طور مشخص، مطالعه انجمنی فنوم‌گسترده (PheWAS) بر روی جایگاه‌های مرتبط با CM با استفاده از پرونده‌های الکترونیک سلامت و داده‌های ژنتیکی از برنامه پژوهشی All of Us (N = 98,551)، پروژه FinnGen (N = 377,277) و برنامه Million Veteran (N = 449,042) انجام شد. برای توصیف پلیوتروپی CM، همبستگی ژنتیکی (rg)، تحلیل متغیر علّی نهفته (LCV) و تحلیل‌های تصادفی‌سازی مندلی دوطرفه (MR) نیز صورت گرفت. افزون بر این، تحلیل شرطی و مشترک چندصفتی و تصادفی‌سازی مندلی چندمتغیره (MVMR) برای برآورد این‌که آیا ارتباطات استنباط‌شده ژنتیکی CM تا حدی توسط درآمد خانوار (HI، به عنوان نماینده‌ای برای عوامل اجتماعی‌اقتصادی) تبیین می‌شود، انجام شد. PheWAS ارتباط جایگاه‌های CM را با ۶۶ پیامد پزشکی (p < 2.76 × 10 −6) از جمله اختلالات روان‌پزشکی، اسکلتی‌عضلانی، گردش خون، عصبی و تنفسی نشان داد. به طور مشابه، ۲۸۵ همبستگی ژنتیکی CM (p < 3.24 × 10 −5) با دامنه‌ای از حوزه‌های پزشکی مشاهده شد. در میان آن‌ها، اختلالات هیجانی آغازشونده در دوران کودکی یا نوجوانی بیشترین همپوشانی ژنتیکی با CM را نشان دادند (rg=0.75). تحلیل LCV روابط ژنتیکی CM با پیامدهای اسکلتی‌عضلانی، متابولیک، تنفسی و مرتبط با چشم را آشکار ساخت. برای این موارد، تحلیل‌های MR اثرات دوطرفه و ناهمگن را که احتمالاً ناشی از عوامل مخدوش‌کننده سلسله‌ای هستند، برجسته کرد و MVMR کاهش اثر استعداد ژنتیکی CM پس از لحاظ درآمد خانوار را نشان داد. در نتیجه، به نظر می‌رسد سازوکارهای پلیوتروپیک متفاوتی در روابط CM با چندین حوزه سلامت نقش دارند که این روابط دست‌کم تا حدی توسط عوامل اجتماعی‌اقتصادی تبیین می‌شوند.

Residents' mental health problems have become increasingly prevalent in recent years, accompanied by younger onset ages and rising incidence.Psychological distress among the elderly, emotional disorders in adolescents and mental stress in patients with chronic diseases 1 have gradually become prominent public health issues across communities.Against this backdrop, public demand for accessible and convenient mental health services has grown rapidly.As the first point of contact for community residents, primary healthcare institutions play a core role in early screening, preliminary intervention, health education and two-way referral of mental disorders.2 Frontline medical workers are the main executors of these services, and their willingness to participate directly determines the implementation quality and sustainability of grassroots mental health care.This cross-sectional study was conducted among medical staff from 49 community health service centers in Chaoyang District, Beijing.Participants included general practitioners, public health physicians, community nurses and other on-

مشکلات سلامت روان ساکنان در سال‌های اخیر به طور فزاینده‌ای شایع شده است و این روند با کاهش سن شروع و افزایش بروز همراه بوده است. پریشانی روان‌شناختی در سالمندان، اختلالات هیجانی در نوجوانان و استرس روانی در بیماران مبتلا به بیماری‌های مزمن به تدریج به مسائل برجسته سلامت عمومی در جوامع تبدیل شده‌اند. در چنین شرایطی، تقاضای عمومی برای دسترسی آسان و خدمات سلامت روان مناسب به سرعت افزایش یافته است. به عنوان اولین نقطه تماس ساکنان جامعه، مؤسسات مراقبت‌های اولیه نقش محوری در غربالگری اولیه، مداخله مقدماتی، آموزش سلامت و ارجاع دوطرفه اختلالات روانی ایفا می‌کنند. کارکنان خط مقدم پزشکی مجریان اصلی این خدمات هستند و تمایل آن‌ها به مشارکت، کیفیت اجرا و پایداری مراقبت سلامت روان در سطح پایه را به طور مستقیم تعیین می‌کند. این مطالعه مقطعی در میان کارکنان پزشکی ۴۹ مرکز خدمات سلامت جامعه در منطقه چائویانگ پکن انجام شد. شرکت‌کنندگان شامل پزشکان عمومی، پزشکان بهداشت عمومی، پرستاران جامعه و سایر افراد بودند.

Postpartum women constitute a vulnerable population in whom insomnia comorbid with emotional disorders such as anxiety and depression is disproportionately prevalent, attributable to hormonal fluctuations, environmental changes, and social role transitions. This comorbidity significantly increases their long-term risk of mental health disorders. Given the safety concerns of sedative-hypnotic medications, non-pharmacological therapies are the first-line treatment for this population. We report the case of a 34-year-old woman with chronic postpartum insomnia comorbid with emotional disorders, who provided written informed consent for the publication of her de-identified clinical data and received 4 weeks of combined acupuncture and transcutaneous auricular vagus nerve stimulation (taVNS) treatment. Clinical assessments were performed at baseline, week 2, week 4 (end of treatment), and week 8 (4-week post-treatment follow-up) using validated scales including the PSQI, ISI, and HAMA, among others. After 4 weeks of treatment, the patient demonstrated significant improvements in objective sleep quality and anxiety symptoms, while subjective insomnia perception and depressive symptoms remained partially unresolved. Notably, all clinical outcomes continued to improve to near-normal levels during the follow-up period without any additional intervention, and no adverse events were recorded. This case demonstrates that combined acupuncture and taVNS is a safe and effective intervention for chronic postpartum insomnia comorbid with emotional disorders, with a favorable sustained therapeutic effect after treatment cessation, offering a valuable alternative for non-pharmacological management in this population.

زنان پس از زایمان جمعیت آسیب‌پذیری را تشکیل می‌دهند که در آن‌ها بی‌خوابی همراه با اختلالات هیجانی مانند اضطراب و افسردگی به طور نامتناسبی شایع است که این امر به نوسانات هورمونی، تغییرات محیطی و انتقال نقش‌های اجتماعی نسبت داده می‌شود. این هم‌ابتلایی به طور قابل توجهی خطر ابتلا به اختلالات سلامت روان در بلندمدت را افزایش می‌دهد. با توجه به نگرانی‌های ایمنی داروهای آرام‌بخش-خواب‌آور، درمان‌های غیر دارویی به عنوان خط اول درمان برای این جمعیت توصیه می‌شود. ما مورد یک زن ۳۴ ساله با بی‌خوابی مزمن پس از زایمان همراه با اختلالات هیجانی را گزارش می‌کنیم که رضایت‌نامه آگاهانه کتبی برای انتشار داده‌های بالینی بدون هویت خود ارائه داد و به مدت ۴ هفته تحت درمان ترکیبی طب سوزنی و تحریک عصب واگ گوش از طریق پوست (taVNS) قرار گرفت. ارزیابی‌های بالینی در ابتدا، هفته دوم، هفته چهارم (پایان درمان) و هفته هشتم (پیگیری ۴ هفته پس از درمان) با استفاده از مقیاس‌های معتبر از جمله PSQI، ISI و HAMA و سایر ابزارها انجام شد. پس از ۴ هفته درمان، بیمار بهبود قابل توجهی در کیفیت خواب عینی و علائم اضطراب نشان داد، در حالی که ادراک ذهنی بی‌خوابی و علائم افسردگی تا حدی حل‌نشده باقی ماند. شایان ذکر است که همه پیامدهای بالینی در دوره پیگیری بدون هیچ مداخله اضافی به بهبود تا سطوح نزدیک به طبیعی ادامه یافتند و هیچ عارضه جانبی ثبت نشد. این مورد نشان می‌دهد که ترکیب طب سوزنی و taVNS مداخله‌ای ایمن و مؤثر برای بی‌خوابی مزمن پس از زایمان همراه با اختلالات هیجانی است که اثر درمانی پایدار و مطلوبی پس از قطع درمان دارد و گزینه‌ای ارزشمند برای مدیریت غیر دارویی در این جمعیت ارائه می‌دهد.