This study examines linguistic and stylistic over-elaboration in beginner Arabic writing produced during a classroom task permitting generative artificial intelligence (GenAI) and electronic translation. The study emerged from an Arabic language course involving undergraduate accounting students at Universiti Teknologi MARA (UiTM), Terengganu Branch, Malaysia. Students were instructed to write a simple birthday invitation addressed to friends, using accessible vocabulary and including specified invitation elements. During the review of approximately 100 submissions, the instructor observed recurring instances of vocabulary, courtesy expressions, and sentence formulations that appeared more sophisticated or formal than expected for the learners' proficiency and the task's communicative purpose. Adopting an exploratory qualitative approach, the study draws on these professional classroom observations, supplemented by the direct examination of three available invitation texts. The analysis considers lexical overreach, stylistic over-elaboration, unnecessary syntactic complexity, register mismatch, and learner-level appropriateness. The findings highlight a pedagogical distinction between linguistic correctness and the suitability of written expression for a beginner's level and communicative situation. They also suggest that apparently sophisticated writing should not automatically be interpreted as evidence of independent linguistic proficiency. Because individual tool use and writing processes were not documented, the study does not attribute particular expressions to GenAI or establish causal effects.
Reading is one of the main ways through which middle school students learn English, and the quality of their reading depends largely on the level of thinking involved in the learning process. In actual teaching, however, many reading tasks remain at a low cognitive level, and students encounter difficulty when questions require inference, evaluation, or creation. SOLO taxonomy, which describes the structural complexity of observable learning outcomes, provides a basis for planning and assessing reading tasks across cognitive levels. Drawing on representative studies from China and abroad, this paper reviews research on the application of SOLO taxonomy in English reading teaching in middle schools. It traces the origin and development of the taxonomy, analyzes its compatibility with reading teaching, and examines two lines of applied research, namely SOLO-based reading teaching design and SOLO-based reading teaching assessment. The review indicates that design research has consolidated a working model of tiered objectives, ascending tasks, and question chains, while assessment research has produced level descriptions, evaluation scales, and process-oriented frameworks. And the two lines converge on aligning objectives, activities, and assessment within one level system. The field nevertheless remains constrained by predominantly case-based methods, scarce controlled or longitudinal evidence, and uneven attention between junior and senior high schools. The review concludes that SOLO taxonomy provides an operational definition of thinking depth in reading and supports the integration of teaching, learning, and assessment, but that future work requires more rigorous empirical designs, validated instruments, and broader coverage of learners and reading contexts.
Abstract Educational innovation requires strategies that promote participation, social interaction, and the collective construction of learning. The objective was to analyze the perceptions of educational stakeholders regarding intergenerational play-based strategies as a pedagogical resource related to cognitive and socioemotional dimensions. The theoretical framework integrated play-based learning, intergenerational learning, and socioemotional development. A quantitative, non-experimental, descriptive-correlational, and cross-sectional study was conducted with 502 participants from the educational community. A structured survey was administered, and frequencies, percentages, and associations among categorical variables were analyzed. 96.0% considered intergenerational participation to be important or very important; 89.2% felt comfortable or very comfortable interacting with people of other ages; 93.2% rated their ability to work in teams favorably; and 88.0% rated their memory and concentration skills as good or excellent. A higher frequency of recreational activities was associated with greater cognitive stimulation (76.2% vs. 38.0%; χ²=74.63; p<0.001; V=0.386), and frequent stimulation was linked to a favorable perception of memory and concentration (94.0% vs. 79.4%; χ²=24.35; p<0.001; V=0.220). It is concluded that there is a favorable predisposition toward intergenerational activities, although the cross-sectional design does not allow for the establishment of causality.
Purpose: This study examines the role of individual management educators in implementing Responsible Management Education (RME). It addresses a critical gap in the literature, which has disproportionately focused on institutional adoption and programme-level commitments rather than the agency, practices, and development of academics who translate these principles into reality. Methodology: Following PRISMA guidelines, this systematic literature review identified 42 peer-reviewed articles from Google Scholar (2000–2025). The data were analyzed using the inductive Gioia methodology to capture educators' actions and mapped against the UN’s seven Principles for Responsible Management Education (PRME). Findings: The review synthesizes individual academic action into four interconnected, mutually reinforcing themes: curriculum revisions, enhanced external engagement, embodiment of pedagogical changes, and academic development in teaching, learning, and researching (TLR). Crucially, academic development serves as the foundational connective thread, empowering educators with the research capability, credibility, and peer support required to drive the other three dimensions. Implications: For academics, the study demonstrates that RME is enacted through everyday choices in classroom pedagogy and collaborative research. For business school leadership, it highlights that institutional change requires actively supporting educators through protected time, mentoring, and revised workload and promotion incentives that reward responsible scholarship. Originality: By shifting the unit of analysis from the institution to the individual academic, this paper addresses why top-level PRME commitments often decouple into symbolic rhetoric. It contributes to a dynamic conceptual framework that models the individual educator as the central change agent orchestrating curriculum revision, pedagogical innovation, external collaboration, and scholarship. Limitations and directions for future research: This review primarily draws literature from Google Scholar and provides an interpretive thematic synthesis. Future research should empirically validate the framework through surveys and interviews across diverse geographic and developing-economy contexts, while further exploring the under-researched PRME Practice principle. Keywords: Responsible Management Education; PRME; Business Academics; Business Schools; Higher Education
Background Faculty development grant programs are strategic levers for improving teaching quality, curriculum design, and student learning, yet longitudinal evaluations remain scarce. In this study, we assess King Saud University's Program for Excellence in Learning and Teaching (PELT)— an early university-wide faculty teaching-grant initiative —examining its implementation, faculty uptake, and programmatic evolution over a decade. Methods Using a longitudinal, multi-source program-evaluation design, we analyzed eight PELT cycles through 157 completed grants, faculty ( n = 108) and student ( n = 413) surveys, and descriptive benchmarking against 11 international peers. Survey data were analyzed using descriptive statistics, and selected faculty ratings were compared using Mann–Whitney U -tests. Results PELT evolved from a high-volume inaugural phase (71 grants) to a more selective model (6–11 grants annually) with a 95.7% completion rate. Participation remained broadly balanced across Humanities (34.4%), Science (30.6%), and Health (28.0%), supporting cross-disciplinary engagement. Teaching and assessment strategies (51% of funded projects) consistently dominated, with targeted emphases on job-market skills and e-learning in specific cycles. Among student respondents, 71.9% prioritized professional skills for employability, 52% favored problem-based learning, and 57% preferred project-based assessment over traditional exams. Successful grantees reported high overall satisfaction with the program (mean = 4.5/5), whereas non-applicants highlighted awareness gaps (54.5%) and workload constraints (33.3%) as key barriers. A statistically significant perceptual divide emerged between accepted and rejected applicants ( p ≤ 0.001), and international benchmarking positioned PELT in alignment with corresponding teaching-grant schemes. Conclusions PELT offers a replicable model for university teaching-grant schemes that combines faculty development, student-centered priorities, and longitudinal evolution. The findings support strategies such as targeted outreach, formalized resubmission pathways, and tiered funding to advance pedagogical innovation and strengthen educational development.
زمینه و هدف: برنامههای اعطای گرنت توسعه اعضای هیئت علمی، اهرمهای راهبردی برای ارتقای کیفیت تدریس، طراحی برنامه درسی و یادگیری دانشجویان هستند، با این حال ارزیابیهای طولی آنها همچنان نادر است. در این مطالعه، برنامه تعالی در یادگیری و تدریس (PELT) دانشگاه King Saud—به عنوان یکی از نخستین ابتکارات اعطای گرنت تدریس در سطح دانشگاه—از نظر اجرا، مشارکت اعضای هیئت علمی و تحول برنامهای طی یک دهه مورد ارزیابی قرار گرفته است. روشها: با استفاده از یک طرح ارزیابی برنامهای طولی و چندمنبعی، هشت دوره PELT از طریق ۱۵۷ گرنت تکمیلشده، پرسشنامههای اعضای هیئت علمی (n = 108) و دانشجویان (n = 413) و بنچمارک توصیفی با ۱۱ دانشگاه بینالمللی همتا تحلیل شد. دادههای پرسشنامه با آمار توصیفی تحلیل گردید و ارزیابیهای منتخب اعضای هیئت علمی با آزمون Mann–Whitney U مقایسه شد. یافتهها: PELT از یک فاز آغازین با حجم بالا (۷۱ گرنت) به مدلی گزینشیتر (۶ تا ۱۱ گرنت سالانه) با نرخ تکمیل ۹۵/۷٪ تحول یافت. مشارکت در سه حوزه علوم انسانی (۳۴/۴٪)، علوم پایه (۳۰/۶٪) و سلامت (۲۸/۰٪) به طور گسترده متوازن باقی ماند و از تعامل میانرشتهای حمایت کرد. راهبردهای تدریس و ارزیابی (۵۱٪ پروژههای تأمین مالیشده) همواره غالب بودند و در برخی دورهها بر مهارتهای بازار کار و آموزش الکترونیکی تأکید ویژه شد. در میان پاسخدهندگان دانشجو، ۷۱/۹٪ مهارتهای حرفهای برای اشتغالپذیری را در اولویت قرار دادند، ۵۲٪ یادگیری مبتنی بر مسئله را ترجیح دادند و ۵۷٪ ارزیابی مبتنی بر پروژه را به آزمونهای سنتی ترجیح دادند. دریافتکنندگان موفق گرنت رضایت کلی بالایی از برنامه گزارش کردند (میانگین = ۴/۵ از ۵)، در حالی که غیرمتقاضیان، کمبود آگاهی (۵۴/۵٪) و محدودیتهای حجم کار (۳۳/۳٪) را به عنوان موانع اصلی مطرح کردند. شکاف ادراکی معناداری بین متقاضیان پذیرفتهشده و ردشده مشاهده شد (p ≤ 0.001) و بنچمارک بینالمللی، PELT را همراستا با طرحهای مشابه گرنت تدریس قرار داد. نتیجهگیری: PELT مدلی قابل تکرار برای طرحهای گرنت تدریس دانشگاهی ارائه میدهد که توسعه اعضای هیئت علمی، اولویتهای دانشجومحور و تحول طولی را ترکیب میکند. یافتهها از راهبردهایی مانند اطلاعرسانی هدفمند، مسیرهای رسمی بازارسال و تأمین مالی طبقهبندیشده برای پیشبرد نوآوری آموزشی و تقویت توسعه آموزشی حمایت میکند.
Strategic management in Islamic education has become a crucial aspect in facing global dynamics that demand educational institutions to excel and be competitive. This study aims to examine the concepts and practices of strategic management as an effort to improve the quality of Islamic education that is adaptive and responsive to contemporary challenges. The research method employs a literature study approach with a descriptive-analytical type, utilizing scientific literature, journals, and related documents on strategic management and Islamic education. The main findings indicate that integrating Islamic principles with modern strategic management theories can produce an effective management model in administering Islamic educational institutions. The study identifies key factors for success, such as clear planning vision, involvement of all stakeholders, and technology-based educational innovation. The conclusion emphasizes the urgency of strategic management as a foundation for the development of Islamic education that is not only academically oriented but also grounded in spiritual and character values. This study strengthens both the theoretical and practical basis for the development of excellent and competitive Islamic education management, while also opening avenues for further studies on real-world implementation.
مدیریت استراتژیک در آموزش اسلامی به عنوان یکی از جنبههای حیاتی در مواجهه با پویاییهای جهانی که از نهادهای آموزشی انتظار برتری و رقابتپذیری دارند، مطرح میشود. هدف این پژوهش بررسی مفاهیم و رویههای مدیریت استراتژیک به عنوان تلاشی برای ارتقای کیفیت آموزش اسلامی است که نسبت به چالشهای معاصر سازگار و پاسخگو باشد. روش پژوهش مبتنی بر رویکرد مطالعه اسنادی با ماهیت توصیفی-تحلیلی است و از منابع علمی، مجلات و اسناد مرتبط با مدیریت استراتژیک و آموزش اسلامی بهره میگیرد. یافتههای اصلی نشان میدهد که تلفیق اصول اسلامی با نظریههای نوین مدیریت استراتژیک میتواند به ارائه یک الگوی مدیریتی مؤثر در اداره نهادهای آموزشی اسلامی منجر شود. پژوهش عوامل کلیدی موفقیت همچون چشمانداز برنامهریزی شفاف، مشارکت تمامی ذینفعان و نوآوری آموزشی مبتنی بر فناوری را شناسایی میکند. نتیجهگیری بر ضرورت مدیریت استراتژیک به عنوان زیربنای توسعه آموزش اسلامی تأکید دارد؛ توسعهای که نه تنها بر جنبههای علمی بلکه بر ارزشهای معنوی و شخصیتی نیز استوار است. این پژوهش همزمان مبانی نظری و عملی مدیریت آموزش اسلامی عالی و رقابتپذیر را تقویت میکند و زمینه را برای مطالعات بیشتر در خصوص اجرای واقعی آن فراهم میآورد.
This study aims to: (1) describe the form of leadership transformation of the Principal of SDN 1 Rempek; (2) describe the strategies of the Principal of SDN 1 Rempek in building synergy among school members; and (3) describe the innovation strategies of the Principal of SDN 1 Rempek in improving teacher performance. This study employed a qualitative approach with a case study design. Data were collected through in-depth interviews with the principal and three teachers, observations, and documentation studies. Data were analyzed using Miles and Huberman's interactive model. The results showed that: (1) the principal had implemented all four dimensions of transformational leadership including idealized influence through discipline modeling, inspirational motivation through teacher involvement in curriculum development, intellectual stimulation through training facilitation, and individualized consideration through personal mentoring; (2) synergy was built through regular evaluation meetings, internal teacher working groups, and informal interactions with the principal acting as facilitator and mediator; and (3) innovation focused on strengthening literacy and numeracy through collaborative learning, reading corners, and project-based learning. Keywords: Transformational Leadership, Synergy, Innovation, Teacher Performance, Primary School Abstrak: Penelitian ini bertujuan untuk: (1) mendeskripsikan bentuk transformasi kepemimpinan Kepala SDN 1 Rempek; (2) mendeskripsikan strategi Kepala SDN 1 Rempek dalam membangun sinergi warga sekolah; dan (3) mendeskripsikan strategi inovasi Kepala SDN 1 Rempek dalam meningkatkan kinerja guru. Penelitian ini menggunakan pendekatan kualitatif dengan rancangan studi kasus. Pengumpulan data dilakukan melalui wawancara mendalam dengan kepala sekolah dan tiga guru, observasi, serta studi dokumentasi. Data dianalisis menggunakan model interaktif Miles dan Huberman. Hasil penelitian menunjukkan bahwa: (1) kepala sekolah telah menerapkan keempat dimensi kepemimpinan transformasional yang meliputi pengaruh ideal melalui keteladanan disiplin, motivasi inspirasional melalui pelibatan guru dalam penyusunan kurikulum, stimulasi intelektual melalui fasilitasi pelatihan, dan pertimbangan individual melalui pendampingan personal; (2) sinergi dibangun melalui rapat evaluasi rutin, MGMP internal, dan interaksi informal dengan kepala sekolah berperan sebagai fasilitator dan mediator; serta (3) inovasi difokuskan pada penguatan literasi dan numerasi melalui pembelajaran kolaboratif, pojok baca, dan pembelajaran berbasis proyek. Kata Kunci: Sekolah Ramah Anak, Iklim Sekolah, Implementasi Program, Sekolah Menengah Pertama
این پژوهش با اهداف زیر انجام شدهاست: (۱) توصیف شکل تحول رهبری مدیر مدرسه SDN 1 Rempek؛ (۲) توصیف راهبردهای مدیر مدرسه SDN 1 Rempek در ایجاد همافزایی میان اعضای مدرسه؛ و (۳) توصیف راهبردهای نوآورانه مدیر مدرسه SDN 1 Rempek در بهبود عملکرد معلمان. این پژوهش با رویکرد کیفی و با طرح مطالعه موردی انجام شدهاست. دادهها از طریق مصاحبههای عمیق با مدیر مدرسه و سه معلم، مشاهده و مطالعات اسنادی گردآوری شد. تحلیل دادهها با استفاده از مدل تعاملی Miles و Huberman صورت گرفت. نتایج نشان داد: (۱) مدیر مدرسه هر چهار بُعد رهبری تحولآفرین را اجرا کردهاست که شامل نفوذ آرمانی از طریق الگوسازی انضباط، انگیزش الهامبخش از طریق مشارکت معلمان در توسعه برنامه درسی، تحریک فکری از طریق تسهیل آموزشها و توجه فردی از طریق مشاوره شخصی میباشد؛ (۲) همافزایی از طریق جلسات ارزیابی منظم، گروههای کاری داخلی معلمان و تعاملات غیررسمی با نقش مدیر به عنوان تسهیلگر و میانجی ایجاد شدهاست؛ و (۳) نوآوری بر تقویت سواد خواندن و ریاضی از طریق یادگیری مشارکتی، گوشههای مطالعه و یادگیری مبتنی بر پروژه متمرکز بودهاست.
This study examined the relationships among teacher competencies, pedagogical innovation, and the integration of Sustainable Development Goals (SDGs) into curriculum design using a descriptive correlational Research design. A total of 250 teachers from public and private basic and secondary schools implementing SDG-aligned curricula were selected through multistage sampling. Data were collected using a validated questionnaire measuring teacher competencies, innovative pedagogical practices, and SDG integration. Reliability and validity were confirmed through expert review, pilot testing, exploratory and confirmatory factor analyses, with strong model fit indices. Structural Equation Modeling revealed that teacher competencies significantly predicted both SDG integration and pedagogical innovation. Pedagogical innovation also positively influenced SDG integration. Mediation analysis showed that pedagogical innovation partially mediated the relationship between teacher competencies and SDG integration. These findings highlight the essential role of teacher expertise and innovation in advancing sustainability education and provide evidence to guide professional development and curriculum reform initiatives.
این پژوهش به بررسی روابط میان شایستگیهای معلمان، نوآوری آموزشی و ادغام اهداف توسعه پایدار (SDGs) در طراحی برنامه درسی با استفاده از طرح پژوهش توصیفی-همبستگی پرداخت. تعداد ۲۵۰ معلم از مدارس دولتی و غیردولتی دوره ابتدایی و متوسطه که برنامههای درسی منطبق با SDG را اجرا میکردند، از طریق نمونهگیری چندمرحلهای انتخاب شدند. دادهها با استفاده از پرسشنامهای روا و پایا که شایستگیهای معلمان، شیوههای نوآورانه آموزشی و ادغام SDG را اندازهگیری میکرد، گردآوری شد. روایی و پایایی ابزار از طریق بررسی خبرگان، اجرای آزمایشی، تحلیل عاملی اکتشافی و تأییدی و شاخصهای برازش قوی مدل تأیید شد. مدلسازی معادلات ساختاری نشان داد که شایستگیهای معلمان به طور معناداری پیشبین ادغام SDG و نوآوری آموزشی بودند. همچنین نوآوری آموزشی تأثیر مثبت بر ادغام SDG داشت. تحلیل میانجیگری نشان داد که نوآوری آموزشی رابطه بین شایستگیهای معلمان و ادغام SDG را به طور جزئی میانجیگری میکند. این یافتهها نقش اساسی تخصص و نوآوری معلمان در پیشبرد آموزش پایداری را برجسته میکند و شواهدی برای هدایت برنامههای توسعه حرفهای و اصلاح برنامه درسی ارائه میدهد.
This study analyzes the experience of the Interinstitutional Specialty Program in Food Sovereignties and Strategic Local Advocacy Management (PIES AGILES) (2021–2023), that facilitated the education and training of close to 300 students from 18 Mexican states. This experience emerged amidst political-institutional disputes and demands from social movements, subsequently joining an academic initiative to develop national specialty programs. The program’s goal was to strengthen community capacities and scale agroecological practices through a participatory educational design. However, it’s necessary to deepen systematic reflections in order to provide feedback and improve the educational process we are driving, with the following research question: How does this educational program contribute to the visibility, emergence, and strengthening of networks aimed at building community capacities and scaling agroecological processes? We adopted a methodology based on the analysis of collaborative networks, drawing on both theoretical foundations and the experience. Our findings indicate that cooperation involving a diverse array of allies, such as social organizations, universities, and research centers, generated multiple connections through heterogeneous learning communities. These learning communities strengthened the educational process, including achievements, reinvention processes, and challenges alike. This approach highlights the visibility of transformative subjects, educational innovation, and agroecological experiences, proposing how situated educational processes can contribute to strengthening collaborative networks and scaling transformative agroecological practices.
این مطالعه به تحلیل تجربه برنامه تخصصی بیننهادی در حاکمیت غذایی و مدیریت راهبردی کنشگری محلی (PIES AGILES) (۲۰۲۱–۲۰۲۳) میپردازد که آموزش و تربیت نزدیک به ۳۰۰ دانشجو از ۱۸ ایالت مکزیک را تسهیل کرد. این تجربه در میان منازعات سیاسی-نهادی و مطالبات جنبشهای اجتماعی شکل گرفت و سپس به یک ابتکار دانشگاهی برای توسعه برنامههای تخصصی ملی پیوست. هدف این برنامه، تقویت ظرفیتهای اجتماعی و گسترش شیوههای کشاورزی بومشناختی از طریق طراحی آموزشی مشارکتی بود. با این حال، ضروری است که بازاندیشیهای نظاممند عمیقتری صورت گیرد تا بازخورد لازم برای بهبود فرایند آموزشی فراهم شود؛ با این پرسش پژوهشی: این برنامه آموزشی چگونه به دیدهشدن، ظهور و تقویت شبکههایی که با هدف ساخت ظرفیتهای اجتماعی و گسترش فرایندهای کشاورزی بومشناختی شکل گرفتهاند، کمک میکند؟ ما رویکردی مبتنی بر تحلیل شبکههای همکاری اتخاذ کردیم که بر پایه مبانی نظری و تجربه عملی استوار است. یافتههای ما نشان میدهد که همکاری میان طیف متنوعی از همپیمانان، از جمله سازمانهای اجتماعی، دانشگاهها و مراکز پژوهشی، اتصالات متعددی را از طریق جوامع یادگیری ناهمگون ایجاد کرد. این جوامع یادگیری، فرایند آموزشی را تقویت کردند و شامل دستاوردها، فرایندهای بازآفرینی و چالشها بودند. این رویکرد بر دیدهشدن فاعلان تحولگرا، نوآوری آموزشی و تجارب کشاورزی بومشناختی تأکید دارد و نشان میدهد که چگونه فرایندهای آموزشی موقعیتمند میتوانند به تقویت شبکههای همکاری و گسترش شیوههای تحولآفرین کشاورزی بومشناختی کمک کنند.
This study investigates how university teachers in Morocco understand and implement pedagogical innovation within a higher education system undergoing continuous reform. Although innovation is widely promoted in national strategies, its translation into everyday teaching remains uneven. A qualitative approach was adopted to explore teachers’ experiences, using semi-structured interviews with fifteen faculty members from eight public universities. The analysis followed Braun and Clarke’s thematic method and was complemented by document review. Findings show that innovation is often perceived through the lens of digital technology rather than through deeper instructional redesign. Professional development appears fragmented, dominated by short technical workshops that seldom provide sustained pedagogical guidance. Teachers express motivation to improve their practices, yet institutional constraints limited recognition, insufficient infrastructure, and traditional academic cultures significantly restrict their capacity to innovate. Comparing this context with the Quebec model highlights how structured development pathways, collaborative cultures, and governance mechanisms create more favorable environments for pedagogical transformation. The study contributes to current debates by positioning innovation as both an individual and systemic process. It emphasizes that sustainable change requires coherent institutional ecosystems where training, support, and recognition reinforce teachers’ efforts. The results also offer practical insights for policymakers seeking to align digital transformation with pedagogical objectives.
این مطالعه به بررسی نحوه درک و اجرای نوآوری آموزشی توسط اعضای هیئت علمی دانشگاههای مراکش در نظام آموزش عالی که به طور مستمر در حال اصلاح است، میپردازد. اگرچه نوآوری در راهبردهای ملی به طور گسترده ترویج میشود، اما ترجمه آن به تدریس روزمره همچنان نامتوازن باقی مانده است. رویکردی کیفی برای بررسی تجارب اساتید اتخاذ شد و از طریق مصاحبههای نیمهساختاریافته با پانزده عضو هیئت علمی از هشت دانشگاه دولتی دادهها گردآوری گردید. تحلیل دادهها بر اساس روش تماتیک Braun و Clarke انجام شد و با مرور اسناد تکمیل گردید. یافتهها نشان میدهد که نوآوری اغلب از منظر فناوری دیجیتال درک میشود تا بازطراحی عمیقتر آموزشی. توسعه حرفهای به صورت پراکنده و عمدتاً در قالب کارگاههای فنی کوتاهمدت است که به ندرت راهنمایی آموزشی پایدار ارائه میدهند. اساتید انگیزه بهبود عملکرد خود را ابراز میکنند، اما محدودیتهای نهادی، فقدان شناسایی کافی، زیرساخت ناکافی و فرهنگهای سنتی دانشگاهی به طور قابل توجهی ظرفیت آنان برای نوآوری را محدود میکند. مقایسه این زمینه با مدل کبک نشان میدهد که مسیرهای توسعه ساختاریافته، فرهنگهای همکاریمحور و سازوکارهای حکمرانی محیطهای مساعدتری برای تحول آموزشی فراهم میآورند. این مطالعه با قرار دادن نوآوری به عنوان فرایندی فردی و نظاممند، به مباحث جاری کمک میکند و تأکید دارد که تغییر پایدار نیازمند اکوسیستمهای نهادی منسجم است که در آن آموزش، حمایت و شناسایی، تلاشهای اساتید را تقویت میکند. نتایج همچنین بینشهای عملی برای سیاستگذاران جهت همسویی تحول دیجیتال با اهداف آموزشی ارائه میدهد.
Critical thinking skills are among the essential competencies that must be developed in elementary school students to face the increasingly complex challenges of 21st-century life. The Science, Technology, Engineering, and Mathematics (STEM) approach emerges as an educational innovation that integrates four disciplines in an integrated, contextual, and problem-solving-oriented manner. This article aims to examine in depth the contribution of STEM-based learning to the critical thinking skills of elementary school students through a library research method. The study reviewed various scientific literature including national and international journal articles, educational textbooks, research reports, and relevant curriculum documents published between 2010 and 2024. The results indicate that STEM-based learning significantly contributes to the enhancement of students' critical thinking skills through several mechanisms: (1) encouraging students to identify and formulate problems systematically; (2) training analytical, evaluative, and synthetic skills through engineering design; (3) building scientific thinking habits through authentic projects; (4) developing evidence-based inference and argumentation skills; and (5) habituating self-reflection and self-regulation. All six aspects of critical thinking according to Facione are organically facilitated in STEM learning activities. This article concludes that STEM integration in elementary science learning is an effective and empirically proven strategy for building critical thinking foundations from an early age.
مهارتهای تفکر انتقادی از جمله شایستگیهای اساسی هستند که باید در دانشآموزان دبستانی برای مواجهه با چالشهای فزاینده و پیچیده زندگی قرن بیستویکم توسعه یابند. رویکرد علوم، فناوری، مهندسی و ریاضیات (STEM) به عنوان یک نوآوری آموزشی مطرح میشود که چهار حوزه مذکور را به صورت یکپارچه، زمینهمند و مسئلهمحور ادغام میکند. هدف این مقاله بررسی عمیق سهم یادگیری مبتنی بر STEM بر مهارتهای تفکر انتقادی دانشآموزان دبستانی از طریق روش پژوهش کتابخانهای است. در این مطالعه، متون علمی مختلف شامل مقالات مجلات ملی و بینالمللی، کتابهای درسی آموزشی، گزارشهای پژوهشی و اسناد برنامهدرسی مرتبط که بین سالهای ۲۰۱۰ تا ۲۰۲۴ منتشر شدهاند، مرور شده است. نتایج نشان میدهد که یادگیری مبتنی بر STEM به طور معناداری به ارتقای مهارتهای تفکر انتقادی دانشآموزان از طریق چندین سازوکار کمک میکند: (۱) تشویق دانشآموزان به شناسایی و صورتبندی نظاممند مسائل؛ (۲) تمرین مهارتهای تحلیلی، ارزیابانه و ترکیبی از طریق طراحی مهندسی؛ (۳) ایجاد عادات تفکر علمی از طریق پروژههای اصیل؛ (۴) توسعه مهارتهای استنتاج و استدلال مبتنی بر شواهد؛ و (۵) عادتدهی به خودبازتابی و خودتنظیمی. هر شش جنبه تفکر انتقادی بر اساس مدل Facione به طور ارگانیک در فعالیتهای یادگیری STEM تسهیل میشود. این مقاله نتیجه میگیرد که ادغام STEM در آموزش علوم دبستانی، راهبردی مؤثر و اثباتشده تجربی برای بنیانگذاری تفکر انتقادی از سنین پایین است.
This systematic review integrates empirical studies published from 2020 to 2025 to analyze the impact of teacher workload and pedagogical innovations on cognition, motivation, and burnout within Arab educational settings. Teacher well-being is increasingly acknowledged as a pivotal factor influencing instructional quality, while in the Arab region, swift educational reforms converge with socio-cultural intricacies, resulting in distinctive challenges. In accordance with the PRISMA 2020 guidelines, a systematic search was executed across ERIC, Scopus, Web of Science, and Google Scholar, encompassing peer-reviewed empirical and review articles pertaining to K–12 or higher education teachers in Arab countries. Thematic synthesis of the 59 studies that met the inclusion criteria revealed three dominant themes: (a) excessive workload, encompassing both instructional and administrative demands, consistently predicted teacher burnout and cognitive strain; (b) teacher motivation functioned as a mediating resource, buffering or amplifying the effects of workload on well-being; and (c) pedagogical innovations, including educational technology and artificial intelligence, were perceived as both enablers of efficiency and sources of additional stress when poorly supported. The results show that teacher workload is the main thing that hurts motivation and causes burnout in the Arab world. Pedagogical innovations can help relieve stress, but they only work if they are supported by the system and fit with strategies for managing workload. To make sure that educational reforms work in the long run, policy and practice should put teacher well-being first.
این مرور نظاممند با ادغام مطالعات تجربی منتشرشده از سال ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۵، تأثیر بار کاری معلمان و نوآوریهای آموزشی را بر شناخت، انگیزش و فرسودگی شغلی در محیطهای آموزشی عربی تحلیل میکند. بهزیستی معلمان به طور فزایندهای به عنوان عاملی محوری در کیفیت تدریس شناخته میشود، در حالیکه در منطقه عرب، اصلاحات سریع آموزشی با پیچیدگیهای اجتماعیفرهنگی تلاقی یافته و چالشهای منحصربهفردی را ایجاد کرده است. بر اساس دستورالعملهای PRISMA 2020، جستجوی نظاممند در پایگاههای ERIC، Scopus، Web of Science و Google Scholar انجام شد و مقالات تجربی و مروری داوریشده مرتبط با معلمان آموزش K–12 یا آموزش عالی در کشورهای عربی را دربر گرفت. سنتز موضوعی ۵۹ مطالعه واجد شرایط سه مضمون غالب را آشکار ساخت: (الف) بار کاری بیش از حد، شامل الزامات آموزشی و اداری، به طور مستمر پیشبینیکننده فرسودگی شغلی معلمان و فشار شناختی بود؛ (ب) انگیزش معلمان به عنوان منبعی میانجی عمل میکرد که میتوانست اثرات بار کاری بر بهزیستی را تعدیل یا تقویت کند؛ و (ج) نوآوریهای آموزشی، از جمله فناوری آموزشی و هوش مصنوعی، هم به عنوان تسهیلکننده کارایی و هم منبع استرس اضافی در صورت نبود حمایت کافی تلقی میشدند. نتایج نشان میدهد که بار کاری معلمان عامل اصلی تضعیف انگیزش و ایجاد فرسودگی شغلی در جهان عرب است. نوآوریهای آموزشی میتوانند به کاهش استرس کمک کنند، اما تنها زمانی مؤثر هستند که از حمایت نظاممند برخوردار بوده و با راهبردهای مدیریت بار کاری همسو باشند. برای تضمین موفقیت بلندمدت اصلاحات آموزشی، سیاست و عمل باید بهزیستی معلمان را در اولویت قرار دهند.
This systematic review integrates empirical studies published from 2020 to 2025 to analyze the impact of teacher workload and pedagogical innovations on cognition, motivation, and burnout within Arab educational settings. Teacher well-being is increasingly acknowledged as a pivotal factor influencing instructional quality, while in the Arab region, swift educational reforms converge with socio-cultural intricacies, resulting in distinctive challenges. In accordance with the PRISMA 2020 guidelines, a systematic search was executed across ERIC, Scopus, Web of Science, and Google Scholar, encompassing peer-reviewed empirical and review articles pertaining to K–12 or higher education teachers in Arab countries. Thematic synthesis of the 59 studies that met the inclusion criteria revealed three dominant themes: (a) excessive workload, encompassing both instructional and administrative demands, consistently predicted teacher burnout and cognitive strain; (b) teacher motivation functioned as a mediating resource, buffering or amplifying the effects of workload on well-being; and (c) pedagogical innovations, including educational technology and artificial intelligence, were perceived as both enablers of efficiency and sources of additional stress when poorly supported. The results show that teacher workload is the main thing that hurts motivation and causes burnout in the Arab world. Pedagogical innovations can help relieve stress, but they only work if they are supported by the system and fit with strategies for managing workload. To make sure that educational reforms work in the long run, policy and practice should put teacher well-being first.
این مرور نظاممند با ادغام مطالعات تجربی منتشرشده از سال ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۵، تأثیر بار کاری معلمان و نوآوریهای آموزشی را بر شناخت، انگیزش و فرسودگی شغلی در محیطهای آموزشی عربی تحلیل میکند. بهزیستی معلمان به طور فزایندهای به عنوان عاملی محوری در کیفیت تدریس شناخته میشود، در حالیکه در منطقه عرب، اصلاحات سریع آموزشی با پیچیدگیهای اجتماعیفرهنگی تلاقی یافته و چالشهای منحصربهفردی را ایجاد کرده است. بر اساس دستورالعملهای PRISMA 2020، جستجوی نظاممند در پایگاههای ERIC، Scopus، Web of Science و Google Scholar انجام شد و مقالات تجربی و مروری داوریشده مرتبط با معلمان آموزش K–12 یا آموزش عالی در کشورهای عربی را دربر گرفت. سنتز موضوعی ۵۹ مطالعه واجد شرایط سه مضمون غالب را آشکار ساخت: (الف) بار کاری بیش از حد، شامل الزامات آموزشی و اداری، به طور مستمر پیشبینیکننده فرسودگی شغلی معلمان و فشار شناختی بود؛ (ب) انگیزش معلمان به عنوان منبعی میانجی عمل میکرد که میتوانست اثرات بار کاری بر بهزیستی را تعدیل یا تقویت کند؛ و (ج) نوآوریهای آموزشی، از جمله فناوری آموزشی و هوش مصنوعی، هم به عنوان تسهیلکننده کارایی و هم منبع استرس اضافی در صورت نبود حمایت کافی تلقی میشدند. نتایج نشان میدهد که بار کاری معلمان عامل اصلی تضعیف انگیزش و ایجاد فرسودگی شغلی در جهان عرب است. نوآوریهای آموزشی میتوانند به کاهش استرس کمک کنند، اما تنها زمانی مؤثر هستند که از حمایت نظاممند برخوردار بوده و با راهبردهای مدیریت بار کاری همسو باشند. برای تضمین موفقیت بلندمدت اصلاحات آموزشی، سیاست و عمل باید بهزیستی معلمان را در اولویت قرار دهند.
