mental health outcomes

Abstract The COVID-19 pandemic created social disruptions, leading to high levels of mental health problems for adolescents. Interpersonal stressors, such as lack of familial support, peer victimization, and discrimination, may have further exacerbated teen mental health issues. Yet, the psychological impact of interpersonal stressors and their interactive effects with high levels of loneliness remains unknown. In this pre-registered study , conducted in November and December 2020 (approximately eight months into the COVID-19 pandemic), we used a diverse sample of adolescents from across 43 U.S. states with elevated depressive symptoms (n = 2,452, ages 13–16) to examine how familial support, peer victimization, and discrimination are concurrently associated with mental health outcomes. Results indicated that perceived discrimination was the strongest standardized correlate across continuous internalizing outcomes (depressive symptoms, anxiety symptoms, and hopelessness), whereas lack of familial support was the primary correlate of suicidal ideation; if youth reported a lack of familial support, they were over three times as likely to report suicidal ideation. Loneliness significantly moderated the cross-sectional links between lack of familial support and depressive symptoms, as well as perceived discrimination and hopelessness. Simple slope probing demonstrated a distress ceiling effect: interpersonal stressors were most strongly associated with elevated distress among youth reporting low baseline loneliness, whereas youth experiencing high loneliness exhibited consistently elevated distress regardless of stressor exposure. These findings underscore interpersonal stressors and loneliness as high-priority targets for youth prevention and intervention programs, particularly during periods of widespread social disruption.

Despite growing concerns about mental health difficulties among children and youth, limited empirical evidence exists on the extent to which adverse childhood experiences and resilience predict mental health difficulties among school-going children and youth in rural communities. This research explored the prevalence and psychosocial predictors of mental health difficulties among children and youth. The study adopted a correlational and descriptive research design. Respondents consisted of 837 children and youth, who were selected from Johannesburg West Education District. They were assessed using the Strengths and Difficulties Questionnaire (SDQ), the Adverse Childhood Experiences Questionnaire (ACE-Q), and the Child and Youth Resilience Measure (CYRM) as data-collection instruments. Frequencies and percentages, regression analysis, and moderation analysis were conducted using Hayes' PROCESS Macro. Findings revealed that about 44.4%, 18.3%, and 37.3% of the participants were within the normal, borderline, and abnormal ranges of mental health well-being, respectively. Adverse childhood experiences (ACEs) significantly predicted mental health difficulties (β = .238, t = 7.071, p < .001), contributing about 5.6% of the variation in mental health difficulties among youth and children. Resilience is also a significant predictor (β = −.121, t = −3.524, p < .001), accounting for about 1.5% of the variation in mental health problems; higher resilience was associated with lower levels of mental health difficulties. Moderation analyses showed that age and gender did not significantly moderate the relationships between ACEs, resilience, and mental health difficulties. The study concludes that ACEs constitute a significant risk factor, whereas resilience serves as a protective factor. The findings highlight the need for trauma-informed interventions, resilience-building programmes, and comprehensive mental health support services to promote positive mental health outcomes among children and youth.

CONTEXT: Youth mental health is shaped by interacting individual, relational, and structural factors that vary across communities, yet few tools integrate these drivers into youth-specific, geographically granular measures for decision-making. OBJECTIVE: This study describes the development and preliminary validation of ThriveAtlas, a geographically granular index designed to identify factors that prevent youth from thriving. DESIGN: ThriveAtlas was developed through a multistep process including a targeted literature review; selection and construction of indicators from public and proprietary data sources; aggregation into thematic domains and a composite index; and preliminary validation using county-level mental health outcomes. SETTING: County-level analysis using school-based survey data from California (California Healthy Kids Survey, 2021-2023). PARTICIPANTS: Ninth-grade students across 53 California counties. MAIN OUTCOME MEASURE: County-level principal components derived from 5 self-reported mental health indicators; prioritization overlap with the Social Vulnerability Index (Jaccard statistic); and univariate explanatory power (R2) of ThriveAtlas domains versus Social Vulnerability Index (SVI) domains. RESULTS: The review identified key gaps in existing tools: youth-focused indices often emphasize general well-being rather than mental health, while structurally focused indices lack youth specificity or substate granularity. ThriveAtlas revealed geographic variability in vulnerability, including regional clusters and isolated high-risk counties. Validation analyses showed expected patterns in California, where higher vulnerability aligned with greater distress and lower well-being. ThriveAtlas and SVI were correlated (Spearman ρ = 0.66) across California counties; however, ThriveAtlas themes better explained county-level mental health outcomes than SVI domains (R2 = 0.41 vs. 0.27), and the 2 tools agreed on only one-third of high-priority counties (Jaccard = 0.33). CONCLUSION: ThriveAtlas addresses a critical measurement gap by providing a youth-centered, multidimensional, and geographically granular index of vulnerability. Early validation supports its utility as a decision-relevant signal to identify communities with elevated youth mental health challenges and inform targeted intervention strategies.

زمینه: سلامت روان نوجوانان تحت تأثیر عوامل فردی، ارتباطی و ساختاری است که در جوامع مختلف متفاوت‌اند، اما ابزارهای اندکی این محرک‌ها را در سنجه‌هایی خاص نوجوانان و با دقت جغرافیایی برای تصمیم‌گیری ادغام می‌کنند. هدف: این مطالعه توسعه و اعتبارسنجی مقدماتی ThriveAtlas را توصیف می‌کند؛ شاخصی با دقت جغرافیایی که برای شناسایی عواملی طراحی شده است که مانع شکوفایی نوجوانان می‌شوند. روش: ThriveAtlas از طریق فرایندی چندمرحله‌ای شامل مرور هدفمند متون، انتخاب و ساخت شاخص‌ها از منابع داده عمومی و اختصاصی، تجمیع در حوزه‌های موضوعی و یک شاخص ترکیبی، و اعتبارسنجی مقدماتی با استفاده از پیامدهای سلامت روان در سطح شهرستان توسعه یافت. محیط: تحلیل در سطح شهرستان با استفاده از داده‌های پیمایش مدرسه‌ای از کالیفرنیا (پیمایش California Healthy Kids، ۲۰۲۱ تا ۲۰۲۳). مشارکت‌کنندگان: دانش‌آموزان پایه نهم در ۵۳ شهرستان کالیفرنیا. سنجه اصلی پیامد: مؤلفه‌های اصلی در سطح شهرستان مشتق‌شده از ۵ شاخص خودگزارش‌دهی سلامت روان؛ همپوشانی اولویت‌بندی با شاخص آسیب‌پذیری اجتماعی (آماره Jaccard)؛ و قدرت تبیین یک‌متغیره (R2) حوزه‌های ThriveAtlas در مقایسه با حوزه‌های شاخص آسیب‌پذیری اجتماعی (SVI). یافته‌ها: مرور متون شکاف‌های کلیدی در ابزارهای موجود را شناسایی کرد: شاخص‌های متمرکز بر نوجوانان اغلب بر بهزیستی عمومی تأکید دارند تا سلامت روان، در حالی که شاخص‌های ساختاری فاقد ویژگی‌های خاص نوجوانان یا دقت زیرملی هستند. ThriveAtlas تغییرپذیری جغرافیایی در آسیب‌پذیری را نشان داد، از جمله خوشه‌های منطقه‌ای و شهرستان‌های پرخطر منفرد. تحلیل‌های اعتبارسنجی الگوهای مورد انتظار را در کالیفرنیا نشان داد، جایی که آسیب‌پذیری بالاتر با پریشانی بیشتر و بهزیستی پایین‌تر همراه بود. ThriveAtlas و SVI در سطح شهرستان‌های کالیفرنیا همبستگی داشتند (Spearman ρ = ۰.۶۶)؛ با این حال، حوزه‌های ThriveAtlas پیامدهای سلامت روان در سطح شهرستان را بهتر از حوزه‌های SVI تبیین کردند (R2 = ۰.۴۱ در مقابل ۰.۲۷) و این دو ابزار تنها در یک‌سوم شهرستان‌های با اولویت بالا توافق داشتند (Jaccard = ۰.۳۳). نتیجه‌گیری: ThriveAtlas با ارائه شاخصی چندبعدی، با محوریت نوجوانان و با دقت جغرافیایی، یک خلأ مهم سنجش را پوشش می‌دهد. اعتبارسنجی اولیه از کاربرد آن به عنوان سیگنالی مرتبط با تصمیم‌گیری برای شناسایی جوامع با چالش‌های بالای سلامت روان نوجوانان و اطلاع‌رسانی به راهبردهای مداخله هدفمند حمایت می‌کند.

Abstract Youth irritability, characterized as proneness to anger/frustration, is associated with negative mental health outcomes. This study identified irritability trajectories across the transition to early adolescence and applied machine learning to identify preadolescent predictors of irritability trajectories. Data are from the Adolescent Brain Cognitive Development (ABCD) study, a large longitudinal study that tracks youth development from preadolescence ( n = 11,862, ages 8.92–11.08 years, M = 9.91, SD = 0.62). The baseline sample was 47.83% female ( n = 5,680), 63.35% White, 15.74% Black, 12.07% Biracial or Multiracial, 2.32% Asian, and 20.30% Hispanic. Using parent-report youth irritability scores across four years, latent class growth analysis (LCGA) identified four distinct irritability trajectories: low stable ( n = 8,692, 73.28%), high decreasing ( n = 1,083, 9.13%), low increasing ( n = 1,449, 12.22%), and high chronic ( n = 638, 5.38%). Machine learning approaches generated predictive models for irritability trajectories, including baseline youth psychopathology, physical health, neurocognitive abilities, psychosocial environment, demographics, parent psychopathology, and brain structure metrics. The models demonstrated strong performance in detecting probability of being in the high chronic and low stable trajectories but poorer performance in classifying the irritability trajectories characterized by change. The most prominent predictors included youth externalizing and internalizing problems, parent psychopathology, and sleep problems. Findings provide insight into preadolescent predictors of irritability across a critical developmental period.

چکیده تحریک‌پذیری در نوجوانان، که به عنوان تمایل به خشم یا ناامیدی تعریف می‌شود، با پیامدهای منفی سلامت روان مرتبط است. این مطالعه مسیرهای تحریک‌پذیری را در گذار به اوایل نوجوانی شناسایی کرده و از یادگیری ماشین برای شناسایی پیش‌بینی‌کننده‌های پیش‌نوجوانی مسیرهای تحریک‌پذیری استفاده کرده است. داده‌ها از مطالعه توسعه شناختی مغز نوجوانان (ABCD)، یک مطالعه طولی بزرگ که رشد نوجوانان را از پیش‌نوجوانی دنبال می‌کند (n = 11,862، سنین 8.92 تا 11.08 سال، M = 9.91، SD = 0.62) استخراج شده‌اند. نمونه پایه شامل 47.83٪ دختر (n = 5,680)، 63.35٪ سفیدپوست، 15.74٪ سیاه‌پوست، 12.07٪ دو نژادی یا چند نژادی، 2.32٪ آسیایی و 20.30٪ اسپانیایی‌تبار بود. با استفاده از نمرات تحریک‌پذیری نوجوانان بر اساس گزارش والدین در طول چهار سال، تحلیل رشد کلاس پنهان (LCGA) چهار مسیر متمایز تحریک‌پذیری را شناسایی کرد: پایین پایدار (n = 8,692، 73.28٪)، بالا کاهشی (n = 1,083، 9.13٪)، پایین افزایشی (n = 1,449، 12.22٪) و بالا مزمن (n = 638، 5.38٪). رویکردهای یادگیری ماشین مدل‌های پیش‌بینی برای مسیرهای تحریک‌پذیری ایجاد کردند که شامل آسیب‌شناسی روانی نوجوانان در پایه، سلامت جسمانی، توانایی‌های عصب‌شناختی، محیط روانی-اجتماعی، جمعیت‌شناسی، آسیب‌شناسی روانی والدین و شاخص‌های ساختار مغز بود. مدل‌ها عملکرد قوی در شناسایی احتمال قرار گرفتن در مسیرهای بالا مزمن و پایین پایدار نشان دادند اما در طبقه‌بندی مسیرهای تحریک‌پذیری با تغییر، عملکرد ضعیف‌تری داشتند. برجسته‌ترین پیش‌بینی‌کننده‌ها شامل مشکلات برونی‌سازی و درونی‌سازی نوجوانان، آسیب‌شناسی روانی والدین و مشکلات خواب بودند. یافته‌ها بینش‌هایی درباره پیش‌بینی‌کننده‌های پیش‌نوجوانی تحریک‌پذیری در یک دوره بحرانی رشد ارائه می‌دهد.

Despite advances in cancer treatment, the growing global cancer burden underscores the need for comprehensive and supportive care to address the needs of patients and their families. However, access to psycho-oncological support remains often limited across healthcare systems. This could be related to factors such as resource constraints and insufficient integration of psychological care into routine oncological pathways. Individual-level barriers also exist, including low awareness of available services, stigma, and heterogeneity in patients’ perceived needs and help-seeking attitudes. Nevertheless, psychological burden can significantly influence patients’ experience of the treatment pathway, influencing cognitive clarity, perceived self-efficacy, communication, risk perception, decision-making, and all areas of daily life. In this context, digital mental health solutions have emerged as promising tools to enhance accessibility, continuity of care, and personalisation of support. In this manuscript, we aim to describe the structure of the ALTHEA project (“tAckling menTal Health cancer patients and their families: digital solutions for bEtter cAre”), which focuses on the development of a novel web-based digital platform targeting cancer patients and their informal caregivers’ mental health across different stages of the care pathway. ALTHEA is distinguished by the presence of screening, classification into different support profiles, and tailored interventions within a single platform, as well as by its co-creation approach involving patients and stakeholders. In this line, the ALTHEA project represents a timely opportunity to integrate digital health solutions into psycho-oncology care, improving mental health outcomes, enhancing patient empowerment, and promoting a more holistic approach to cancer care.

علی‌رغم پیشرفت‌ها در درمان سرطان، افزایش بار جهانی سرطان نیاز به مراقبت‌های جامع و حمایتی برای پاسخگویی به نیازهای بیماران و خانواده‌های آنان را برجسته می‌کند. با این حال، دسترسی به حمایت روان‌آنکولوژیک اغلب در نظام‌های سلامت محدود باقی می‌ماند. این امر می‌تواند به عواملی مانند محدودیت منابع و ادغام ناکافی مراقبت روان‌شناختی در مسیرهای معمول آنکولوژی مرتبط باشد. موانع در سطح فردی نیز وجود دارد، از جمله آگاهی پایین از خدمات موجود، انگ و ناهمگونی در نیازهای ادراک‌شده بیماران و نگرش‌های آنان نسبت به جستجوی کمک. با این وجود، بار روان‌شناختی می‌تواند به طور قابل توجهی تجربه بیماران از مسیر درمان را تحت تأثیر قرار دهد و بر وضوح شناختی، خودکارآمدی ادراک‌شده، ارتباطات، ادراک ریسک، تصمیم‌گیری و تمامی حوزه‌های زندگی روزمره اثرگذار باشد. در این زمینه، راهکارهای دیجیتال سلامت روان به عنوان ابزارهایی نویدبخش برای افزایش دسترسی‌پذیری، تداوم مراقبت و شخصی‌سازی حمایت مطرح شده‌اند. در این مقاله، هدف ما توصیف ساختار پروژه ALTHEA («مقابله با سلامت روان بیماران سرطانی و خانواده‌های آنان: راهکارهای دیجیتال برای مراقبت بهتر») است که بر توسعه یک پلتفرم دیجیتال مبتنی بر وب با هدف سلامت روان بیماران سرطانی و مراقبان غیررسمی آنان در مراحل مختلف مسیر مراقبت تمرکز دارد. پروژه ALTHEA با وجود غربالگری، طبقه‌بندی به پروفایل‌های حمایتی مختلف و مداخلات متناسب در یک پلتفرم واحد، و همچنین رویکرد هم‌آفرینی با مشارکت بیماران و ذینفعان متمایز می‌شود. در این راستا، پروژه ALTHEA فرصتی به‌موقع برای ادغام راهکارهای سلامت دیجیتال در مراقبت روان‌آنکولوژی فراهم می‌کند و بهبود پیامدهای سلامت روان، ارتقای توانمندسازی بیماران و ترویج رویکردی جامع‌تر به مراقبت سرطان را به همراه دارد.

Introduction Hospital admission in older adults can be associated with functional decline, loss of independence, delirium, disruption of routine, and psychological deterioration. Virtual Wards, also described as Hospital-at-Home models, provide acute clinical care in a patient's usual place of residence and may reduce some harms associated with inpatient admission. Although Virtual Wards are commonly evaluated in terms of bed capacity, admission avoidance, and clinical safety, their psychological impact remains less well explored. This audit compared depressive symptoms and self-rated mood in older adults managed in hospital with those treated through a Virtual Ward service. Methods A prospective comparative clinical audit and service evaluation was conducted within the Care of the Elderly directorate at East Cheshire NHS Trust. The audit included 100 patients aged ≥70 years: 50 hospital inpatients and 50 patients managed through Virtual Ward pathways. Eligible patients had received at least five days of inpatient or Virtual Ward care and had broadly comparable medical diagnoses. Patients with severe acute or life-threatening illness, those lacking capacity to participate, and those with communication barriers preventing completion of the assessment tools were excluded. Baseline age, sex, primary diagnosis, and Clinical Frailty Scale (CFS) characteristics were compared descriptively between cohorts. Depressive symptoms were assessed using the 15-item Geriatric Depression Scale (GDS-15), and self-rated mood was assessed using a five-point mood scale. Exploratory unadjusted between-group comparisons were performed for selected patient-level outcomes. Results Hospital inpatients demonstrated a greater depressive symptom burden than Virtual Ward patients. A GDS-15 score of ≥5 was recorded in 36 (72%) hospital inpatients compared with 15 (30%) Virtual Ward patients, corresponding to an unadjusted odds ratio of 6.00 (95% CI, 2.53-14.24; Fisher's exact p<0.001). Low self-rated mood, defined as a score of 1 or 2, was reported by 19 (38%) hospital inpatients compared with three (6%) Virtual Ward patients, with an unadjusted odds ratio of 9.60 (95% CI, 2.62-35.21; Fisher's exact p<0.001). Conversely, positive mood scores of 4 or 5 were reported by 32 (64%) Virtual Ward patients compared with 16 (32%) hospital inpatients. Baseline age and frailty distributions showed substantial descriptive overlap, although some variation in sex and primary diagnosis was present between cohorts. Conclusion Older adults receiving inpatient care demonstrated a greater burden of depressive symptoms and less positive self-rated mood than those managed through the Virtual Ward service. However, the non-randomised design, potential selection bias, and absence of adjustment for important baseline factors such as cognitive status, functional status, social support, and baseline psychological wellbeing mean that causation cannot be established. The findings should therefore be interpreted as an association between care setting and psychological wellbeing rather than evidence that Virtual Ward care itself improves mood. Further prospective evaluation using comprehensive baseline assessment, adjusted analyses, and post-discharge follow-up is required. Older adults who require hospital admission may also benefit from routine mood assessment and targeted measures to support psychological wellbeing.

مقدمه: بستری شدن در بیمارستان در سالمندان می‌تواند با افت عملکردی، از دست دادن استقلال، دلیریوم، اختلال در روال زندگی و وخامت روان‌شناختی همراه باشد. بخش‌های مجازی، که به عنوان مدل‌های بیمارستان در منزل نیز توصیف می‌شوند، مراقبت بالینی حاد را در محل سکونت معمول بیمار ارائه می‌دهند و ممکن است برخی از آسیب‌های مرتبط با بستری شدن را کاهش دهند. اگرچه بخش‌های مجازی معمولاً از نظر ظرفیت تخت، اجتناب از بستری و ایمنی بالینی ارزیابی می‌شوند، اما تأثیر روان‌شناختی آن‌ها کمتر مورد بررسی قرار گرفته است. این ممیزی علائم افسردگی و خلق خودارزیابی‌شده را در سالمندانی که در بیمارستان مدیریت شدند با کسانی که از طریق خدمات بخش مجازی درمان شدند مقایسه کرد. روش‌ها: یک ممیزی بالینی مقایسه‌ای آینده‌نگر و ارزیابی خدمات در بخش مراقبت از سالمندان در East Cheshire NHS Trust انجام شد. این ممیزی شامل ۱۰۰ بیمار با سن ≥۷۰ سال بود: ۵۰ بیمار بستری در بیمارستان و ۵۰ بیمار که از طریق مسیرهای بخش مجازی مدیریت شدند. بیماران واجد شرایط حداقل پنج روز مراقبت بستری یا بخش مجازی دریافت کرده و تشخیص‌های پزشکی نسبتاً مشابهی داشتند. بیماران با بیماری حاد شدید یا تهدیدکننده حیات، افرادی که توانایی مشارکت نداشتند و کسانی که موانع ارتباطی مانع تکمیل ابزارهای ارزیابی می‌شد، حذف شدند. سن پایه، جنسیت، تشخیص اولیه و ویژگی‌های Clinical Frailty Scale (CFS) به صورت توصیفی بین گروه‌ها مقایسه شد. علائم افسردگی با استفاده از مقیاس افسردگی سالمندان ۱۵ ماده‌ای (GDS-15) و خلق خودارزیابی‌شده با استفاده از مقیاس خلق پنج‌درجه‌ای ارزیابی شد. مقایسه‌های اکتشافی بدون تعدیل بین گروهی برای برخی پیامدهای سطح بیمار انجام شد. نتایج: بیماران بستری در بیمارستان بار بیشتری از علائم افسردگی نسبت به بیماران بخش مجازی نشان دادند. نمره GDS-15 برابر یا بیشتر از ۵ در ۳۶ نفر (۷۲٪) از بیماران بستری در بیمارستان در مقایسه با ۱۵ نفر (۳۰٪) از بیماران بخش مجازی ثبت شد که معادل نسبت شانس تعدیل‌نشده ۶٫۰۰ (۹۵٪ CI، ۲٫۵۳ تا ۱۴٫۲۴؛ آزمون دقیق فیشر p<0.001) بود. خلق خودارزیابی‌شده پایین، که به عنوان نمره ۱ یا ۲ تعریف شد، توسط ۱۹ نفر (۳۸٪) از بیماران بستری در بیمارستان در مقایسه با سه نفر (۶٪) از بیماران بخش مجازی گزارش شد که نسبت شانس تعدیل‌نشده ۹٫۶۰ (۹۵٪ CI، ۲٫۶۲ تا ۳۵٫۲۱؛ آزمون دقیق فیشر p<0.001) را نشان داد. برعکس، نمرات خلق مثبت ۴ یا ۵ توسط ۳۲ نفر (۶۴٪) از بیماران بخش مجازی در مقایسه با ۱۶ نفر (۳۲٪) از بیماران بستری در بیمارستان گزارش شد. توزیع سن پایه و ناتوانی پایه همپوشانی توصیفی قابل توجهی نشان داد، اگرچه برخی تفاوت‌ها در جنسیت و تشخیص اولیه بین گروه‌ها وجود داشت. نتیجه‌گیری: سالمندانی که مراقبت بستری دریافت کردند، بار بیشتری از علائم افسردگی و خلق خودارزیابی‌شده کمتر مثبتی نسبت به کسانی که از طریق خدمات بخش مجازی مدیریت شدند نشان دادند. با این حال، طراحی غیرتصادفی، احتمال سوگیری انتخاب و نبود تعدیل برای عوامل پایه مهم مانند وضعیت شناختی، وضعیت عملکردی، حمایت اجتماعی و سلامت روانی پایه به این معناست که علیت قابل اثبات نیست. بنابراین یافته‌ها باید به عنوان ارتباط بین محیط مراقبت و سلامت روانی تفسیر شوند، نه به عنوان شواهدی مبنی بر اینکه مراقبت بخش مجازی خود موجب بهبود خلق می‌شود. ارزیابی آینده‌نگر بیشتر با استفاده از ارزیابی پایه جامع، تحلیل‌های تعدیل‌شده و پیگیری پس از ترخیص مورد نیاز است. سالمندانی که نیاز به بستری شدن در بیمارستان دارند نیز ممکن است از ارزیابی روتین خلق و اقدامات هدفمند برای حمایت از سلامت روانی بهره‌مند شوند.

To synthesise the efficacy of digital third-wave process-based interventions (e.g., ACT, Mindfulness, Compassion) for improving wellbeing and ameliorating mental health symptoms in adults. A prospectively registered systematic review (OSF: 10.17605/OSF.IO/5RMU2 ) and random-effects meta-analysis of randomised controlled trials (RCTs) was conducted across six databases through January 2026. Certainty of evidence was assessed using the GRADE framework. Interventions ( k = 147; N = 26,391) yielded small-to-moderate immediate post-intervention improvements in wellbeing ( k = 46, g = 0.36), depression ( k = 110, g = 0.44), anxiety ( k = 93, g = 0.40), stress ( k = 66, g = 0.46), quality of life ( k = 32, g = 0.30), and psychological flexibility ( k = 51, g = 0.41). Heterogeneity was substantial across most outcomes ( I2 > 75%). Benefits were observed across healthy (61 trials; n = 15,770), mental health (41 trials; n = 6,130), and medical samples (46 trials; n = 4,491), with population type not significantly moderating immediate post-intervention effects. Comparator type significantly moderated several analyses, with smaller effects against active than inactive controls. Guidance did not significantly moderate immediate post-intervention effects, although it predicted larger short-term depression effects ( QM = 4.17, p = .048). At short-term follow-up, effects remained statistically supported across all outcomes, while only depression, anxiety, and stress remained statistically supported at medium-term follow-up. GRADE certainty was moderate for most immediate post-intervention outcomes and low for quality of life. Digital third-wave interventions produced small-to-moderate average benefits across symptom-focused, wellbeing-focused, and process outcomes. Effects were smaller against active comparators, indicating that pooled benefits should be interpreted in relation to comparator intensity. Future research should prioritise rigorous active controls, longer follow-up, and direct tests of whether changes in psychological flexibility mediate improvements in symptoms and wellbeing.

هدف این پژوهش، ترکیب اثربخشی مداخلات مبتنی بر فرایند موج سوم دیجیتال (مانند ACT، ذهن‌آگاهی، شفقت) برای بهبود بهزیستی و کاهش علائم سلامت روان در بزرگسالان بود. مرور نظام‌مند با ثبت پیش‌بینی‌شده (OSF: 10.17605/OSF.IO/5RMU2) و فراتحلیل با مدل اثرات تصادفی بر کارآزمایی‌های تصادفی کنترل‌شده (RCT) در شش پایگاه داده تا ژانویه 2026 انجام شد. قطعیت شواهد با استفاده از چارچوب GRADE ارزیابی شد. مداخلات (k = 147؛ N = 26,391) بهبودهای کوچک تا متوسط بلافاصله پس از مداخله در بهزیستی (k = 46، g = 0.36)، افسردگی (k = 110، g = 0.44)، اضطراب (k = 93، g = 0.40)، استرس (k = 66، g = 0.46)، کیفیت زندگی (k = 32، g = 0.30) و انعطاف‌پذیری روان‌شناختی (k = 51، g = 0.41) نشان دادند. ناهمگنی در اکثر پیامدها قابل توجه بود (I2 > 75%). مزایا در نمونه‌های سالم (61 مطالعه؛ n = 15,770)، سلامت روان (41 مطالعه؛ n = 6,130) و پزشکی (46 مطالعه؛ n = 4,491) مشاهده شد و نوع جمعیت، تأثیر معناداری بر اثرات بلافاصله پس از مداخله نداشت. نوع مقایسه‌گر در چندین تحلیل به طور معناداری تعدیل‌کننده بود و اثرات در مقایسه با گروه‌های فعال کمتر از گروه‌های غیرفعال بود. راهنمایی، اثرات بلافاصله پس از مداخله را به طور معناداری تعدیل نکرد، هرچند پیش‌بینی‌کننده اثرات بزرگ‌تر افسردگی در کوتاه‌مدت بود (QM = 4.17، p = .048). در پیگیری کوتاه‌مدت، اثرات در همه پیامدها از نظر آماری حمایت شدند، در حالی که تنها افسردگی، اضطراب و استرس در پیگیری میان‌مدت از نظر آماری باقی ماندند. قطعیت GRADE برای اکثر پیامدهای بلافاصله پس از مداخله در حد متوسط و برای کیفیت زندگی پایین بود. مداخلات دیجیتال موج سوم، مزایای کوچک تا متوسطی را به طور میانگین در پیامدهای متمرکز بر علائم، بهزیستی و فرایندها ایجاد کردند. اثرات در مقایسه با مقایسه‌گرهای فعال کمتر بود که نشان می‌دهد مزایای تجمیع‌شده باید نسبت به شدت مقایسه‌گر تفسیر شود. پژوهش‌های آینده باید کنترل‌های فعال سخت‌گیرانه‌تر، پیگیری‌های طولانی‌تر و آزمون‌های مستقیم نقش میانجی‌گری تغییرات انعطاف‌پذیری روان‌شناختی در بهبود علائم و بهزیستی را در اولویت قرار دهند.

Purpose: Using data from the ninth wave of the Korean Longitudinal Survey of Women and Families (KLoWF), this study aimed to examine the relationships among subjective health status, spousal shared activities, and depression and to identify factors associated with depression among married postmenopausal women.Methods: A cross-sectional secondary analysis was performed using data from 2,317 married postmenopausal women aged 40–64 years in the ninth wave (2023) of KLoWF. SPSS/WIN 30.0 was used to calculate descriptive statistics and Pearson correlation coefficients and to conduct one-way analysis of variance and hierarchical multiple regression analyses.Results: Depression was negatively correlated with subjective health status (r=−.35, p<.001) and spousal shared activities (r=−.05, p=.017). Subjective health status and spousal shared activities were positively correlated (r=.12, p<.001). Hierarchical multiple regression identified a significant association between subjective health status and depression (β=−.31, p<.001), but no significant association between spousal shared activities and depression (β=.02, p=.257). The final model had an adjusted R2 of .14. In exploratory analyses, depression was positively associated with watching movies, performances, and sports events with a spouse (β=.08, p<.001); none of the other shared activities had a significant association with depression.Conclusion: Subjective health status had the strongest association with depression among married postmenopausal women. The findings suggest that interventions to promote mental health in this population should take subjective health status into account. Further research is needed to determine how associations with mental health outcomes vary by the specific type of spousal shared activity.

هدف: این مطالعه با استفاده از داده‌های موج نهم پیمایش طولی زنان و خانواده‌های کره‌ای (KLoWF) به بررسی روابط بین وضعیت سلامت ذهنی، فعالیت‌های مشترک با همسر و افسردگی و شناسایی عوامل مرتبط با افسردگی در زنان متأهل یائسه پرداخت. روش‌ها: یک تحلیل ثانویه مقطعی با استفاده از داده‌های ۲٬۳۱۷ زن متأهل یائسه ۴۰ تا ۶۴ ساله در موج نهم (۲۰۲۳) KLoWF انجام شد. برای محاسبه آمار توصیفی و ضرایب همبستگی پیرسون و انجام تحلیل واریانس یک‌طرفه و رگرسیون چندگانه سلسله‌مراتبی از SPSS/WIN 30.0 استفاده شد. نتایج: افسردگی با وضعیت سلامت ذهنی (r=−.35, p<.001) و فعالیت‌های مشترک با همسر (r=−.05, p=.017) همبستگی منفی داشت. وضعیت سلامت ذهنی و فعالیت‌های مشترک با همسر با یکدیگر همبستگی مثبت داشتند (r=.12, p<.001). رگرسیون چندگانه سلسله‌مراتبی ارتباط معناداری بین وضعیت سلامت ذهنی و افسردگی (β=−.31, p<.001) نشان داد، اما بین فعالیت‌های مشترک با همسر و افسردگی ارتباط معناداری مشاهده نشد (β=.02, p=.257). مدل نهایی دارای R2 تعدیل‌شده برابر با .14 بود. در تحلیل‌های اکتشافی، افسردگی با تماشای فیلم، اجراها و رویدادهای ورزشی با همسر ارتباط مثبت داشت (β=.08, p<.001)؛ هیچ‌یک از سایر فعالیت‌های مشترک ارتباط معناداری با افسردگی نداشتند. نتیجه‌گیری: وضعیت سلامت ذهنی قوی‌ترین ارتباط را با افسردگی در زنان متأهل یائسه داشت. یافته‌ها نشان می‌دهد که مداخلات برای ارتقای سلامت روان در این جمعیت باید وضعیت سلامت ذهنی را مدنظر قرار دهند. پژوهش‌های بیشتری برای تعیین نحوه تفاوت ارتباط فعالیت‌های مشترک با همسر با پیامدهای سلامت روان بر اساس نوع خاص فعالیت مورد نیاز است.

Experiences of minority stress likely contribute to elevated levels of depression and suicidal ideation among LGBT individuals. We examined whether the self-reported frequency of exposure to hate speech targeting gay men and lesbians was associated with these outcomes and whether family acceptance of one’s sexual orientation attenuated these associations. We used data from a national survey of the Polish LGBTQiA community ( N = 3827 gay men and lesbians). Participants reported the severity of eight symptoms of depression, as well as the frequency of suicidal ideation. They also indicated how often they had encountered homophobic hate speech, and which categories of close family members accepted their sexual orientation. A higher self-reported frequency of exposure to homophobic hate speech was associated with greater severity of depressive symptoms and more frequent suicidal ideation. These associations were moderated by family acceptance, such that they were weaker among participants with higher family acceptance scores. Our findings provide evidence that family acceptance may buffer negative mental health outcomes of hate speech exposure among gay men and lesbians.

تجارب استرس اقلیت احتمالاً به سطوح بالاتر افسردگی و افکار خودکشی در میان افراد LGBT منجر می‌شود. ما بررسی کردیم که آیا فراوانی گزارش‌شده مواجهه با سخنان نفرت‌آمیز که مردان و زنان همجنس‌گرا را هدف قرار می‌دهد، با این پیامدها مرتبط است و آیا پذیرش خانواده از گرایش جنسی فرد این ارتباطات را تضعیف می‌کند یا خیر. ما از داده‌های یک پیمایش ملی جامعه LGBTQiA لهستان (N = 3827 مرد و زن همجنس‌گرا) استفاده کردیم. شرکت‌کنندگان شدت هشت نشانه افسردگی و همچنین فراوانی افکار خودکشی را گزارش کردند. آن‌ها همچنین بیان کردند که چند وقت یک‌بار با سخنان نفرت‌آمیز همجنس‌گراستیزانه مواجه شده‌اند و کدام دسته از اعضای نزدیک خانواده گرایش جنسی آن‌ها را پذیرفته‌اند. فراوانی بالاتر مواجهه گزارش‌شده با سخنان نفرت‌آمیز همجنس‌گراستیزانه با شدت بیشتر نشانه‌های افسردگی و فراوانی بیشتر افکار خودکشی مرتبط بود. این ارتباطات توسط پذیرش خانواده تعدیل شد، به‌گونه‌ای که در میان شرکت‌کنندگانی که نمرات پذیرش خانواده بالاتری داشتند، این ارتباطات ضعیف‌تر بود. یافته‌های ما شواهدی ارائه می‌دهد که پذیرش خانواده می‌تواند پیامدهای منفی سلامت روان ناشی از مواجهه با سخنان نفرت‌آمیز را در میان مردان و زنان همجنس‌گرا کاهش دهد.