storytelling

Abstract: Character education in early childhood is often delivered through verbal advice that young children find hard to retain, while their growing exposure to digital screens reduces opportunities to listen to stories told directly by an adult. This community service program aimed to apply pure storytelling, an oral narration that relies on the narrator's voice and body rather than a picture book, to strengthen environmental care and responsibility among kindergarten children. The program was carried out from 30 September to 3 October 2026 at Tunas Harapan II Waru Kindergarten, Penajam Paser Utara Regency, involving about forty-five children and five teachers. The stages consisted of planning, coordination with the school, script and performance preparation, storytelling sessions, evaluation, and dissemination. Data were gathered through participatory observation, oral question-and-answer sessions, short interviews with teachers, and documentation, then analysed descriptively. The story “Misi Pahlawan Bumi” introduced green, yellow, and red bins for organic, inorganic, and hazardous waste. The children followed the story enthusiastically, imitated the voices and movements of the characters, and most of them could name examples of waste for each bin colour. Teachers also gained a practical, low-cost model of storytelling that can be repeated in daily classroom activities. Keywords: character education; early childhood; environmental care; pure storytelling; vocal and gesture Abstrak: Pendidikan karakter bagi anak usia dini masih sering disampaikan melalui nasihat lisan yang sulit diingat anak, sementara meningkatnya paparan layar digital mengurangi kesempatan anak untuk menyimak cerita yang dibawakan langsung oleh orang dewasa. Kegiatan pengabdian ini bertujuan menerapkan dongeng murni, yaitu penceritaan lisan yang mengandalkan suara dan tubuh pencerita tanpa bergantung pada buku cerita, untuk menguatkan karakter peduli lingkungan dan tanggung jawab anak taman kanak-kanak. Kegiatan berlangsung pada 30 September hingga 3 Oktober 2026 di Taman Kanak-Kanak Tunas Harapan II Waru, Kabupaten Penajam Paser Utara, dengan melibatkan sekitar empat puluh lima anak dan lima guru. Tahapan kegiatan meliputi perencanaan, koordinasi dengan sekolah, persiapan naskah dan pementasan, pelaksanaan dongeng, evaluasi, serta diseminasi. Data dihimpun melalui observasi partisipatif, tanya jawab lisan, wawancara singkat dengan guru, dan dokumentasi, kemudian dianalisis secara deskriptif. Dongeng “Misi Pahlawan Bumi” memperkenalkan tempat sampah hijau, kuning, dan merah untuk sampah organik, anorganik, dan berbahaya. Anak-anak menyimak dengan antusias, menirukan suara serta gerakan tokoh, dan sebagian besar mampu menyebutkan contoh sampah untuk setiap warna tempat sampah. Guru juga memperoleh model bercerita yang praktis dan murah untuk diterapkan kembali dalam pembelajaran sehari-hari. Kata kunci: anak usia dini; dongeng murni; olah vokal dan gestur; pendidikan karakter; peduli lingkungan

Vocabulary acquisition constitutes a fundamental component in learning English as a foreign language; however, traditional teaching methods do not always promote motivation or long-term lexical retention. In this context, the present study aimed to analyze the effectiveness of storytelling with urban legends in teaching vocabulary to young English learners. The re-search was developed under a quantitative approach and a quasi-experimental pretest and posttest design with a single group. The sample consisted of 48 students from the National and Foreign Languages Pedagogy major at the Technical University of Cotopaxi, and for data collection, a 30-item multiple-choice vocabulary test was used, which was applied before and after a pedagogical intervention based on four storytelling sessions using urban legends, de-signed for this research and validated through the judgment of three expert professors from the National and Foreign Languages Pedagogy major. The data were analyzed using descrip-tive statistics in Microsoft Excel, and the results showed an increase in the mean scores, which went from 20.27 in the pretest to 24.94 in the posttest; likewise, the minimum score increased from 5 to 11 points and the standard deviation decreased from 5.79 to 5.03, evi-dencing a more homogeneous performance after the intervention. In conclusion, the findings suggest that storytelling with urban legends constitutes a pertinent pedagogical strategy to strengthen English vocabulary learning by providing meaningful narrative contexts that favor the comprehension, retention, and use of new words.

Islamic Cultural History (Sejarah Kebudayaan Islam/SKI) learning requires students to understand values and meaning beyond historical facts, yet empirical explanations of how storytelling connects narratives with students’ meaning-making remain limited. This study analyzes storytelling as a narrative pedagogy practice in SKI learning, identifies its pedagogical potential and limitations in supporting students’ understanding and meaning-making of Islamic historical narratives, and formulates a conceptual model of the meaning-making process emerging from the practice. A qualitative approach with a case study design was employed at MA Khozinatul ‘Ulum Blora. Data were obtained from 10 informants, comprising one Grade XI SKI teacher, one vice principal for curriculum affairs, and eight Grade XI students, through classroom observation, semi-structured interviews, and documentation. Data were analyzed using the interactive model of Miles, Huberman, and Saldaña, involving data condensation, data display, and conclusion drawing and verification. The findings indicate that storytelling was implemented dialogically and adaptively rather than as a stand-alone method, being integrated with teacher explanations, questions, and classroom discussions. The practice supported students’ understanding of historical events, figures, conflicts, and values, while its limitations included students’ perceived difficulty in recalling factual details when narratives were lengthy or contained numerous names and dates, as well as dependence on teacher mediation. Meaning-making developed through narrative understanding, personal reflection, and pedagogical dialogue. The study contributes the Multi-Pathway Meaning-Making model, which conceptualizes storytelling as a trigger for engagement and meaning-making rather than as a single causal mechanism.

This study assessed the reading comprehension skills and academic performance in English of Grade 3 learners in selected public elementary schools in the Albuera District, Department of Education (DepEd), Schools Division of Leyte, Region VIII, during School Year 2025–2026, as a basis for developing interactive reading activities. A descriptive-quantitative research design was employed, involving six teachers and 90 learners from six public elementary schools. The learners were selected through simple random sampling. Data were gathered using a structured paper-and-pencil questionnaire covering respondents’ profiles, learners’ performance in five reading comprehension strategies, academic performance in reading comprehension, vocabulary, and storytelling, and the issues and concerns encountered in implementing reading comprehension activities. Frequency counts, percentages, and weighted means were used to analyze the data, together with a test of association to examine the relationships between instructional strategies and learners’ academic performance. The findings revealed that the strategies used in reading comprehension obtained an overall average weighted mean of 3.26, interpreted as Highly Effective. Story mapping and the use of photographs received the highest ratings, with weighted means of 3.30 each, followed by activating prior knowledge at 3.23 and monitoring and clarifying at 3.20. In terms of academic performance, learners demonstrated a lack of mastery in noting details (M = 2.20), decoding (M = 2.23), phonics (M = 2.40), vocabulary (M = 2.30), and storytelling (M = 2.40). The findings further revealed that monitoring and clarifying and the use of photographs had statistically significant associations with selected academic competencies, whereas activating prior knowledge and story mapping did not demonstrate significant associations with the measured competencies. The specific association coefficients and p-values were not available in the supplied results. These findings highlight the need to strengthen learners’ foundational reading skills, particularly identifying details, decoding words, applying phonics, developing vocabulary, and organizing narratives. Based on the findings, interactive reading activities are proposed for consideration and implementation by the concerned school officials, in collaboration with teachers, parents, and the DepEd Schools Division of Leyte, to address learners’ literacy needs and improve their reading comprehension and academic performance.

Parenting practices may shape young children's opportunities to develop English-speaking skills in bilingual family environments. This study aimed to explore parenting styles and parental communication practices in relation to children's English-speaking ability in four bilingual families in Indonesia. Using a descriptive qualitative approach, data were collected through online semi-structured interviews with parents, naturalistic observations of parent-child interactions, and children's English-speaking activities, including storytelling and picture description. The findings indicated that three families demonstrated characteristics of authoritative parenting, including emotional warmth, regular language activities, and active parental involvement. These practices were accompanied by children's reported willingness and confidence to speak English. In contrast, one family demonstrated a more permissive approach, with less structured language exposure and less active parental involvement. The findings also highlighted the role of responsive communication, shared educational media activities, and consistent opportunities to use English in everyday interactions. Given the small sample and qualitative design, the findings provide contextual insights rather than evidence of causal effects. This study highlights the potential importance of supportive parenting practices in creating opportunities for young children to use English in bilingual family settings.

Emotion regulation in early childhood develops gradually and depends on media that allow children to recognize and express their feelings. Preliminary observation in class B2 of TK Putra 1 Makassar showed varied emotional responses among children aged 5-6 years, while paper in the classroom was used only for coloring and copying. This study aimed to analyze and describe the emotion regulation of children aged 5-6 years through the Illustrated Emotion Diary. A descriptive qualitative approach was used with four children as subjects across six sessions (30 July-6 August 2026), each consisting of three stages: emotional triggering, free visual expression, and confirmatory storytelling. Data were collected through passive participatory observation, semi-structured interviews with the children, a confirmatory interview with the classroom teacher, and documentation of drawing portfolios, and were analyzed using the interactive model of Miles, Huberman, and Saldaña (1994). Trustworthiness was established through technique triangulation (observation compared with child interviews, supported by documentation), source triangulation (the classroom teacher), replication of findings across the four subjects, and informant feedback. The results showed that emotion regulation of the four subjects developed gradually and in different patterns. A shy child became calmer and able to explain his drawing, while a child showing a tendency toward separation anxiety began to channel emotions through drawing, although this tendency had not fully disappeared. These findings were consistent across observation, child interviews, documentation, and the teacher's confirmation. Drawings and stories gave children space to understand and convey emotional experiences, especially when verbal ability was still limited.

تنظیم هیجان در اوایل کودکی به تدریج رشد می‌کند و به ابزارهایی وابسته است که به کودکان امکان شناسایی و ابراز احساسات خود را می‌دهد. مشاهده مقدماتی در کلاس B2 مهدکودک Putra 1 Makassar نشان داد که پاسخ‌های هیجانی کودکان ۵ تا ۶ ساله متنوع است، در حالی که کاغذ در کلاس فقط برای رنگ‌آمیزی و رونویسی استفاده می‌شد. هدف این پژوهش تحلیل و توصیف تنظیم هیجان کودکان ۵ تا ۶ ساله از طریق دفترچه هیجانی مصور بود. رویکرد کیفی توصیفی با چهار کودک به عنوان شرکت‌کننده در شش جلسه (۳۰ ژوئیه تا ۶ اوت ۲۰۲۶) به کار گرفته شد که هر جلسه شامل سه مرحله: برانگیختگی هیجانی، بیان بصری آزاد و داستان‌گویی تأییدی بود. داده‌ها از طریق مشاهده مشارکتی منفعل، مصاحبه نیمه‌ساختاریافته با کودکان، مصاحبه تأییدی با معلم کلاس و مستندسازی نمونه‌کارهای نقاشی جمع‌آوری شد و با استفاده از مدل تعاملی Miles، Huberman و Saldaña (۱۹۹۴) تحلیل گردید. اعتبار نتایج از طریق مثلث‌سازی فنی (مقایسه مشاهده با مصاحبه کودکان و حمایت مستندات)، مثلث‌سازی منبع (معلم کلاس)، تکرار یافته‌ها در چهار شرکت‌کننده و بازخورد خبرگان تأمین شد. نتایج نشان داد که تنظیم هیجان در چهار شرکت‌کننده به تدریج و با الگوهای متفاوت رشد یافت. یک کودک خجالتی آرام‌تر شد و توانست نقاشی خود را توضیح دهد، در حالی که کودکی با گرایش به اضطراب جدایی شروع به انتقال هیجان از طریق نقاشی کرد، اگرچه این گرایش به طور کامل از بین نرفته بود. این یافته‌ها در مشاهده، مصاحبه با کودکان، مستندسازی و تأیید معلم کلاس سازگار بود. نقاشی‌ها و داستان‌ها به کودکان فضایی برای درک و انتقال تجربیات هیجانی، به ویژه زمانی که توانایی کلامی هنوز محدود بود، فراهم کردند.

This study examined the influence of teacher classroom practices on perceived primary school effectiveness in Southwestern Nigeria. Specifically, the study assessed the level of perceived school effectiveness and examined teachers’ digital instructional practices, classroom management, teacher–pupil interaction, and digital assessment and feedback practices, as well as the joint and relative contributions of these classroom practices to school effectiveness. A descriptive survey research design was adopted. The population comprised public primary school teachers in the six states of Southwestern Nigeria, while a multistage sampling procedure was used to select 1,200 teachers from 90 public primary schools across Ogun, Osun, and Ekiti States. Data were collected using the Teacher Classroom Practices and Primary School Effectiveness Questionnaire (TCPSPEQ), which demonstrated satisfactory internal consistency with a Cronbach’s alpha coefficient of 0.87. Data were analysed using frequencies, percentages, weighted means, standard deviations, Pearson Product Moment Correlation, and multiple regression at the 0.05 level of significance. Findings showed that perceived school effectiveness was relatively high (weighted mean = 2.90), while classroom management (3.08) and teacher–pupil interaction (3.10) were rated high. Teachers also reported high perceptions of interactive digital storytelling (3.00), blended learning (2.93), and mobile learning (2.89), although actual use of digital tools was comparatively limited. The study concludes that strengthening classroom management, teacher–pupil relationships, and purposeful digital instructional and assessment practices can enhance primary school effectiveness in Southwestern Nigeria. It therefore recommended school administrators should strengthen classroom supervision and instructional support to sustain effective classroom management practices among teachers.

این مطالعه به بررسی تأثیر شیوه‌های معلمان در کلاس درس بر اثربخشی ادراک‌شده مدارس ابتدایی در جنوب‌غربی نیجریه پرداخت. به طور خاص، سطح اثربخشی ادراک‌شده مدارس ارزیابی شد و شیوه‌های آموزشی دیجیتال معلمان، مدیریت کلاس درس، تعامل معلم و دانش‌آموز، و شیوه‌های ارزیابی و بازخورد دیجیتال معلمان مورد بررسی قرار گرفت، همچنین سهم مشترک و نسبی این شیوه‌های کلاسی در اثربخشی مدرسه تحلیل شد. طرح پژوهش از نوع پیمایشی توصیفی بود. جامعه آماری شامل معلمان مدارس ابتدایی دولتی در شش ایالت جنوب‌غربی نیجریه بود و با استفاده از روش نمونه‌گیری چندمرحله‌ای، تعداد ۱۲۰۰ معلم از ۹۰ مدرسه ابتدایی دولتی در ایالت‌های Ogun، Osun و Ekiti انتخاب شدند. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه شیوه‌های معلمان در کلاس درس و اثربخشی مدارس ابتدایی (TCPSPEQ) گردآوری شد که از نظر پایایی درونی با ضریب آلفای کرونباخ ۰٫۸۷ رضایت‌بخش بود. داده‌ها با استفاده از فراوانی، درصد، میانگین وزنی، انحراف معیار، همبستگی حاصل‌ضرب لحظه‌ای پیرسون و رگرسیون چندگانه در سطح معناداری ۰٫۰۵ تحلیل شدند. یافته‌ها نشان داد اثربخشی ادراک‌شده مدارس نسبتاً بالا بود (میانگین وزنی = ۲٫۹۰)، در حالی که مدیریت کلاس درس (۳٫۰۸) و تعامل معلم و دانش‌آموز (۳٫۱۰) نیز در سطح بالایی ارزیابی شدند. معلمان همچنین ادراک بالایی نسبت به روایت‌گری دیجیتال تعاملی (۳٫۰۰)، یادگیری ترکیبی (۲٫۹۳) و یادگیری سیار (۲٫۸۹) گزارش کردند، هرچند استفاده واقعی از ابزارهای دیجیتال نسبتاً محدود بود. مطالعه نتیجه می‌گیرد که تقویت مدیریت کلاس درس، روابط معلم و دانش‌آموز و شیوه‌های هدفمند آموزشی و ارزیابی دیجیتال می‌تواند اثربخشی مدارس ابتدایی در جنوب‌غربی نیجریه را افزایش دهد. بنابراین توصیه می‌شود مدیران مدارس نظارت بر کلاس درس و حمایت آموزشی را برای حفظ شیوه‌های مؤثر مدیریت کلاس درس در میان معلمان تقویت کنند.

Global Citizenship Education (GCE) faces a persistent challenge: preparing children to engage with an interconnected world without detaching them from the cultural knowledge, identities, and communities that shape their lives. Indigenous storytelling offers a culturally grounded means of connecting these local foundations with broader civic responsibilities, yet its underlying learning mechanisms and sensitivity to educational context remain insufficiently understood. This study investigated how Indigenous storytelling relates to global citizenship competencies and whether these relationships differ between urban and rural primary schools. An explanatory sequential mixed-methods design involved 500 Grade 5–6 students from ten public primary schools (five urban and five rural). Quantitative relationships were examined using Partial Least Squares Structural Equation Modelling (PLS-SEM), Measurement Invariance of Composite Models (MICOM), and Partial Least Squares Multi-Group Analysis (PLS-MGA). Semi-structured interviews and classroom observations with purposively selected students, teachers, and principals were subsequently analyzed through reflexive thematic analysis. Both strands were integrated using joint displays and meta-inference. All hypothesized structural relationships were significant ( p < 0.001), revealing interconnected pathways from cultural authenticity, narrative engagement, community participation, and reflective learning toward global awareness, cultural respect, social responsibility, civic participation, and sustainability awareness. Urban students showed stronger narrative engagement–reflective learning (β = 0.712 vs. 0.618, p = 0.036) and reflective learning–global awareness relationships (β = 0.514 vs. 0.432, p = 0.028). Qualitative evidence explained these differences: rural schools embedded storytelling in community participation and cultural immersion, whereas urban schools relied more on teacher facilitation, collaborative reflection, and technology-supported storytelling. Indigenous storytelling connects cultural rootedness with global responsibility through context-sensitive learning pathways. Rather than positioning local identity and global citizenship as competing educational aims, the findings demonstrate how culturally grounded pedagogy can support reflective, socially responsible, and sustainability-oriented citizenship while requiring different enactment strategies across urban and rural primary education.

آموزش شهروندی جهانی (GCE) با چالشی مداوم مواجه است: آماده‌سازی کودکان برای تعامل با جهانی به‌هم‌پیوسته بدون جدا کردن آن‌ها از دانش فرهنگی، هویت‌ها و جوامعی که زندگی‌شان را شکل می‌دهد. قصه‌گویی بومی روشی مبتنی بر فرهنگ برای پیوند دادن این بنیان‌های محلی با مسئولیت‌های مدنی گسترده‌تر فراهم می‌کند، اما سازوکارهای یادگیری زیربنایی آن و حساسیت آن نسبت به زمینه آموزشی هنوز به‌درستی شناخته نشده است. این مطالعه بررسی کرد که قصه‌گویی بومی چگونه با شایستگی‌های شهروندی جهانی مرتبط است و آیا این روابط میان مدارس ابتدایی شهری و روستایی تفاوت دارد یا خیر. طرح پژوهش آمیخته تبیینی-توالی شامل ۵۰۰ دانش‌آموز پایه پنجم و ششم از ده مدرسه ابتدایی دولتی (پنج شهری و پنج روستایی) بود. روابط کمی با استفاده از مدل‌سازی معادلات ساختاری حداقل مربعات جزئی (PLS-SEM)، سنجش ناهمسانی مدل‌های مرکب (MICOM) و تحلیل چندگروهی حداقل مربعات جزئی (PLS-MGA) بررسی شد. مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته و مشاهده‌های کلاسی با دانش‌آموزان، معلمان و مدیران منتخب هدفمند، به روش تحلیل تماتیک بازتابی تحلیل گردید. هر دو بخش با استفاده از نمایش‌های مشترک و فرااستنباط ادغام شدند. همه روابط ساختاری فرض‌شده معنادار بودند (p < 0.001) و مسیرهای به‌هم‌پیوسته‌ای از اصالت فرهنگی، درگیری روایی، مشارکت اجتماعی و یادگیری بازتابی به سوی آگاهی جهانی، احترام فرهنگی، مسئولیت اجتماعی، مشارکت مدنی و آگاهی از پایداری را نشان دادند. دانش‌آموزان شهری روابط قوی‌تری میان درگیری روایی–یادگیری بازتابی (β = 0.712 در مقابل 0.618، p = 0.036) و یادگیری بازتابی–آگاهی جهانی (β = 0.514 در مقابل 0.432، p = 0.028) نشان دادند. شواهد کیفی این تفاوت‌ها را توضیح داد: مدارس روستایی قصه‌گویی را در مشارکت اجتماعی و غوطه‌وری فرهنگی ادغام کردند، در حالی که مدارس شهری بیشتر به تسهیل‌گری معلم، بازتاب جمعی و قصه‌گویی مبتنی بر فناوری تکیه داشتند. قصه‌گویی بومی، ریشه‌مندی فرهنگی را از طریق مسیرهای یادگیری حساس به زمینه به مسئولیت جهانی پیوند می‌دهد. یافته‌ها نشان می‌دهد که به‌جای قرار دادن هویت محلی و شهروندی جهانی به‌عنوان اهداف آموزشی متعارض، آموزش مبتنی بر فرهنگ می‌تواند از شهروندی بازتابی، مسئولانه اجتماعی و مبتنی بر پایداری حمایت کند، هرچند اجرای آن در آموزش ابتدایی شهری و روستایی به راهبردهای متفاوتی نیاز دارد.

Character education is a fundamental aspect of early childhood development because it shapes children's personality, behavior, and moral values from an early age. In Islamic education, character formation is directed toward developing noble character (akhlaq al-karimah) based on the teachings of the Qur’an and Sunnah. This study aims to analyze the strategies of Islamic value internalization employed in Quranic Learning Centers (Rumah Qur’an) and their contribution to early childhood character development. This research employed a qualitative approach using a library research method. Data were collected from books, scientific journals, research articles, and other relevant academic sources published within the last eight years. The collected data were analyzed using content analysis to identify patterns and strategies related to the internalization of Islamic values in early childhood education. The findings indicate that the internalization of Islamic values in Quranic Learning Centers is implemented through several key strategies, including exemplary behavior (uswah hasanah), habituation of Islamic practices, storytelling and moral advice, the establishment of a religious learning environment, and collaboration between educational institutions and parents. These strategies effectively foster religious character, discipline, responsibility, politeness, empathy, and independence among children. The study concludes that Quranic Learning Centers play a significant role in strengthening Islamic character education and can serve as an effective alternative for character development amid contemporary moral and technological challenges.

آموزش شخصیت یکی از جنبه‌های اساسی رشد کودکی است، زیرا شخصیت، رفتار و ارزش‌های اخلاقی کودکان را از سنین پایین شکل می‌دهد. در آموزش اسلامی، شکل‌گیری شخصیت بر پایه توسعه اخلاق نیکو (اخلاق‌الکریمَه) و بر اساس آموزه‌های قرآن و سنت هدایت می‌شود. هدف این پژوهش، تحلیل راهبردهای درونی‌سازی ارزش‌های اسلامی در مراکز آموزش قرآنی (خانه قرآن) و نقش آن‌ها در پرورش شخصیت کودکان است. این پژوهش با رویکرد کیفی و روش پژوهش کتابخانه‌ای انجام شده است. داده‌ها از کتاب‌ها، مجلات علمی، مقالات پژوهشی و سایر منابع علمی مرتبط که در هشت سال اخیر منتشر شده‌اند، گردآوری گردید. داده‌های گردآوری‌شده با استفاده از تحلیل محتوا به منظور شناسایی الگوها و راهبردهای مرتبط با درونی‌سازی ارزش‌های اسلامی در آموزش کودکان تحلیل شدند. یافته‌ها نشان می‌دهد که درونی‌سازی ارزش‌های اسلامی در مراکز آموزش قرآنی از طریق چند راهبرد کلیدی از جمله رفتار الگویی (اسوه حسنه)، عادت‌دهی به اعمال اسلامی، قصه‌گویی و اندرز اخلاقی، ایجاد محیط یادگیری دینی و همکاری میان نهادهای آموزشی و والدین اجرا می‌شود. این راهبردها به طور مؤثری موجب پرورش شخصیت دینی، انضباط، مسئولیت‌پذیری، ادب، همدلی و استقلال در کودکان می‌گردد. نتیجه پژوهش حاکی از آن است که مراکز آموزش قرآنی نقش مهمی در تقویت آموزش شخصیت اسلامی ایفا می‌کنند و می‌توانند به عنوان جایگزینی مؤثر برای پرورش شخصیت در مواجهه با چالش‌های اخلاقی و فناوری معاصر مورد استفاده قرار گیرند.

This study aims to describe the implementation of gratitude habituation (pembiasaan bersyukur) in early childhood at TK Negeri 2 Pagar Alam, identify supporting and inhibiting factors, and analyze the implications for children's religious and moral development. A qualitative case study approach was employed, with data collected through participant observation, semi-structured interviews with teachers and the school principal, and documentation analysis. Data were analyzed using the Miles and Huberman interactive model, complemented by triangulation to ensure validity. The findings reveal that gratitude habituation is implemented through three main pathways: (1) structured daily routines including morning prayers (doa pagi), the recitation of Asmaul Husna, and thanksgiving expressions (Alhamdulillah) before and after activities; (2) teacher role modeling through spontaneous expressions of gratitude and verbal reinforcement; and (3) contextual integration through storytelling, singing, and sharing activities (berbagi). The habituation process follows a gradual pattern of recognition (mengenal), repetition (mengulang), internalization (menghayati), and spontaneous expression. Supporting factors include consistent teacher commitment, a supportive school culture, and parental collaboration. Inhibiting factors encompass children's developmental variability, limited media resources, and inconsistent home reinforcement. This study contributes to the literature on Islamic character education in early childhood and offers practical implications for kindergarten practitioners in Muslim-majority contexts.

هدف این پژوهش توصیف اجرای عادت‌دهی به شکرگزاری در اوایل کودکی در دبستان دولتی شماره ۲ پاگار آلام، شناسایی عوامل تسهیل‌کننده و بازدارنده، و تحلیل پیامدهای آن برای رشد دینی و اخلاقی کودکان است. این پژوهش با رویکرد کیفی مطالعه موردی انجام شده است و داده‌ها از طریق مشاهده مشارکتی، مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با معلمان و مدیر مدرسه، و تحلیل اسناد گردآوری شده‌اند. تحلیل داده‌ها با استفاده از مدل تعاملی مایلز و هابرمن و تکمیل آن با مثلث‌سازی به منظور اطمینان از روایی صورت گرفته است. یافته‌ها نشان می‌دهد که عادت‌دهی به شکرگزاری از طریق سه مسیر اصلی اجرا می‌شود: (۱) روال‌های ساختاریافته روزانه شامل دعای صبح، قرائت اسماالحسنی و بیان عبارات شکرگزاری (الحمدلله) پیش و پس از فعالیت‌ها؛ (۲) الگوپذیری از معلم از طریق ابرازهای خودجوش شکرگزاری و تقویت کلامی؛ و (۳) ادغام زمینه‌ای از طریق قصه‌گویی، آوازخوانی و فعالیت‌های اشتراکی (بر‌بگی). فرایند عادت‌دهی به صورت تدریجی شامل شناخت، تکرار، درون‌سازی و ابراز خودجوش دنبال می‌شود. عوامل تسهیل‌کننده شامل تعهد مستمر معلمان، فرهنگ حمایتی مدرسه و همکاری والدین است. عوامل بازدارنده شامل تفاوت‌های رشدی کودکان، محدودیت منابع رسانه‌ای و عدم تقویت منسجم در خانه می‌باشد. این پژوهش به ادبیات آموزش شخصیت اسلامی در اوایل کودکی افزوده و پیامدهای عملی برای مربیان مهدکودک در زمینه‌های با اکثریت مسلمان ارائه می‌دهد.

This article proposes a methodological framework for promoting preschool children’s development through emotional engagement in preschool education settings in Uzbekistan. Emotional engagement is understood as children’s meaningful involvement in learning experiences that acknowledge their feelings, encourage curiosity, and provide supportive relationships with educators and peers. The framework integrates storytelling, imaginative play, music, movement, creative activities, and responsive adult communication within everyday preschool routines. Its purpose is to create opportunities for emotional expression, developing self-regulation, social participation, and sustained involvement in learning. Particular attention is given to individual developmental needs, linguistic backgrounds, sensory preferences, and family experiences. Educators are encouraged to recognise children’s emotional cues, offer choices, adjust activity demands, and support participation without requiring uniform emotional responses. Observation during play and routine activities is proposed as a means of informing instructional decisions and documenting participation over time. The article is conceptual and methodological; it does not report an implemented intervention or measured developmental outcomes. Its contribution is an adaptable framework for preschool practice and the professional preparation of future educators at pedagogical universities. Further empirical research is required to assess its feasibility, effectiveness, and suitability across different preschool environments.

این مقاله چارچوبی روش‌شناختی برای ارتقای رشد کودکان پیش‌دبستانی از طریق درگیری هیجانی در محیط‌های آموزشی پیش‌دبستانی در ازبکستان ارائه می‌دهد. درگیری هیجانی به‌عنوان مشارکت معنادار کودکان در تجارب یادگیری که احساسات آن‌ها را به رسمیت می‌شناسد، کنجکاوی را تشویق می‌کند و روابط حمایتی با مربیان و همسالان فراهم می‌آورد، درک می‌شود. این چارچوب، داستان‌گویی، بازی تخیلی، موسیقی، حرکت، فعالیت‌های خلاقانه و ارتباط پاسخگو با بزرگسالان را در روال‌های روزمره پیش‌دبستانی ادغام می‌کند. هدف آن ایجاد فرصت‌هایی برای ابراز هیجانی، توسعه خودتنظیمی، مشارکت اجتماعی و درگیری پایدار در یادگیری است. توجه ویژه‌ای به نیازهای رشدی فردی، پیشینه‌های زبانی، ترجیحات حسی و تجارب خانوادگی معطوف شده است. از مربیان خواسته می‌شود نشانه‌های هیجانی کودکان را تشخیص دهند، گزینه‌هایی ارائه دهند، الزامات فعالیت‌ها را تعدیل کنند و از مشارکت حمایت نمایند بدون آن‌که پاسخ‌های هیجانی یکسانی را مطالبه کنند. مشاهده در حین بازی و فعالیت‌های روزمره به‌عنوان روشی برای اطلاع‌رسانی تصمیمات آموزشی و مستندسازی مشارکت در طول زمان پیشنهاد می‌شود. این مقاله ماهیتی مفهومی و روش‌شناختی دارد و گزارشی از اجرای مداخله یا سنجش پیامدهای رشدی ارائه نمی‌دهد. سهم آن، ارائه چارچوبی قابل انطباق برای عمل پیش‌دبستانی و آماده‌سازی حرفه‌ای مربیان آینده در دانشگاه‌های تربیت معلم است. انجام پژوهش‌های تجربی بیشتر برای ارزیابی امکان‌پذیری، اثربخشی و تناسب آن در محیط‌های مختلف پیش‌دبستانی ضروری است.

This article presents a methodological framework for teaching interpersonal relationship skills to preschool children in the context of preschool education in Uzbekistan. It focuses on helping children initiate communication, listen to others, express feelings appropriately, cooperate during shared activities, and resolve everyday disagreements with adult support. The proposed framework combines guided play, storytelling, role-playing, cooperative tasks, and teacher modelling within familiar classroom routines. It also considers children’s linguistic backgrounds, individual developmental needs, and family experiences when selecting activities and providing support. The methodology emphasises emotionally supportive interactions, opportunities for repeated practice, and collaboration between preschool educators and families. Observation of children’s behaviour during play and daily activities is proposed as a means of identifying learning needs and monitoring progress. The article is conceptual and methodological; it does not report findings from an implemented intervention. Its contribution is a practical framework that can guide preschool educators and inform the professional preparation of students studying preschool education at pedagogical universities. Empirical evaluation is needed to establish the framework’s effectiveness and suitability across different preschool settings.

این مقاله چارچوبی روش‌شناختی برای آموزش مهارت‌های روابط بین‌فردی به کودکان پیش‌دبستانی در بستر آموزش پیش‌دبستانی در ازبکستان ارائه می‌دهد. تمرکز آن بر کمک به کودکان برای آغاز ارتباط، گوش دادن به دیگران، ابراز مناسب احساسات، همکاری در فعالیت‌های مشترک و حل اختلافات روزمره با حمایت بزرگسالان است. چارچوب پیشنهادی، بازی هدایت‌شده، قصه‌گویی، ایفای نقش، وظایف مشارکتی و الگوگیری معلم را در قالب روال‌های آشنا در کلاس درس ترکیب می‌کند. همچنین، زمینه‌های زبانی کودکان، نیازهای رشدی فردی و تجارب خانوادگی آنان را در انتخاب فعالیت‌ها و ارائه حمایت مدنظر قرار می‌دهد. این روش‌شناسی بر تعاملات عاطفی حمایت‌کننده، فرصت‌های تمرین مکرر و همکاری میان مربیان پیش‌دبستانی و خانواده‌ها تأکید دارد. مشاهده رفتار کودکان در حین بازی و فعالیت‌های روزمره به‌عنوان ابزاری برای شناسایی نیازهای یادگیری و پایش پیشرفت پیشنهاد می‌شود. این مقاله ماهیتی مفهومی و روش‌شناختی دارد و یافته‌هایی از اجرای یک مداخله را گزارش نمی‌کند. سهم آن ارائه چارچوبی عملی است که می‌تواند راهنمای مربیان پیش‌دبستانی باشد و در تربیت حرفه‌ای دانشجویان رشته آموزش پیش‌دبستانی در دانشگاه‌های تربیت معلم مورد استفاده قرار گیرد. ارزیابی تجربی برای تعیین اثربخشی و تناسب این چارچوب در محیط‌های مختلف پیش‌دبستانی ضروری است.

Refugee communities across the world have long gathered to connect and support one another during times of crisis, and this has been well-documented. Despite the vast amount of literature pertaining to coping and resiliency among refugee communities, there is limited knowledge about refugee community healing. Approximately one in three refugees experiences depression, anxiety, or post-traumatic stress that can persist long after displacement. Dominant approaches within Western, Educated, Industrialized, Rich, Democratic (WEIRD) psychologies tend to conceptualize trauma through an individualistic lens, often overlooking social, historical, and collective dimensions of suffering. This can result in siloed findings with limited relevance to refugee communities. Addressing this gap, this paper reports on the third phase of a Decolonizing Participatory Action Research (PAR) study examining historical trauma and intergenerational healing among second-generation Tamil refugee young adults in Toronto. This community-driven study foregrounds a praxis of healing envisioned with, by, and for refugee communities. Two research questions guided the inquiry: (1) What elements are important for community healing among Tamil young adults? and (2) What do community healing practices and therapeutic interventions look like in this context? Using storytelling and participatory avatar-based community circles, alongside reflexive thematic analysis, seven key elements of community healing were identified: (1) agency and self-determination; (2) historical trauma-informed approaches; (3) cultural safety; (4) intergenerational connectedness and belonging; (5) destigmatized access and delivery; (6) holistic and authentic healing practices; and (7) truth-telling as justice. Findings highlight community healing as a dynamic, dialectical process, requiring both resistance to intersecting systems of oppression and the cultivation of radical hope for justice and liberation. Findings also emphasize the importance of culturally grounded, community-led interventions in promoting mental well-being. This study contributes innovative, participatory methodology and actionable insights for practitioners and policymakers, advancing a shift toward liberatory approaches to refugee health.

جوامع پناهنده در سراسر جهان مدت‌هاست که برای ارتباط و حمایت از یکدیگر در دوران بحران گرد هم می‌آیند و این امر به خوبی مستند شده است. با وجود حجم گسترده‌ای از ادبیات مربوط به مقابله و تاب‌آوری در میان جوامع پناهنده، دانش محدودی درباره درمان جمعی در این جوامع وجود دارد. تقریباً یک نفر از هر سه پناهنده دچار افسردگی، اضطراب یا استرس پس از سانحه می‌شود که می‌تواند مدت‌ها پس از جابجایی ادامه یابد. رویکردهای غالب در روان‌شناسی‌های غربی، تحصیل‌کرده، صنعتی، ثروتمند و دموکراتیک (WEIRD) تمایل دارند که تروما را از منظر فردگرایانه مفهوم‌سازی کنند و اغلب ابعاد اجتماعی، تاریخی و جمعی رنج را نادیده می‌گیرند. این امر می‌تواند منجر به یافته‌هایی جزیره‌ای با ارتباط محدود برای جوامع پناهنده شود. برای رفع این خلأ، این مقاله به فاز سوم یک مطالعه پژوهش مشارکتی کنش‌گرایانه استعمارزدایانه (PAR) می‌پردازد که به بررسی تروما تاریخی و درمان میان‌نسلی در میان جوانان پناهنده تامیل نسل دوم در تورنتو می‌پردازد. این مطالعه مبتنی بر جامعه، پراتیک درمانی را که با، توسط و برای جوامع پناهنده ترسیم شده است، در اولویت قرار می‌دهد. دو پرسش پژوهشی این تحقیق را هدایت کردند: (۱) چه عناصری برای درمان جمعی در میان جوانان تامیل اهمیت دارد؟ و (۲) در این زمینه، شیوه‌های درمان جمعی و مداخلات درمانی چگونه به نظر می‌رسند؟ با استفاده از روایت‌گری و حلقه‌های جمعی مشارکتی مبتنی بر آواتار، همراه با تحلیل تماتیک بازتابی، هفت عنصر کلیدی درمان جمعی شناسایی شد: (۱) عاملیت و خودتعیینی؛ (۲) رویکردهای مبتنی بر تروما تاریخی؛ (۳) ایمنی فرهنگی؛ (۴) پیوند و تعلق میان‌نسلی؛ (۵) دسترسی و ارائه بدون انگ؛ (۶) شیوه‌های درمانی کل‌نگر و اصیل؛ و (۷) حقیقت‌گویی به عنوان عدالت. یافته‌ها درمان جمعی را به عنوان فرایندی پویا و دیالکتیکی برجسته می‌کند که مستلزم مقاومت در برابر نظام‌های متقاطع ستم و پرورش امید رادیکال برای عدالت و رهایی است. همچنین یافته‌ها بر اهمیت مداخلات مبتنی بر فرهنگ و رهبری‌شده توسط جامعه در ارتقای بهزیستی روانی تأکید دارند. این مطالعه با ارائه روش‌شناسی مشارکتی نوآورانه و بینش‌های عملی برای متخصصان و سیاست‌گذاران، به پیشبرد رویکردهای رهایی‌بخش در سلامت پناهندگان کمک می‌کند.

This research aims to increase the understanding of the value of aqidah of children aged 5-6 years in getting to know Allah's creation through the storytelling method using picture books in RA Azzainiyyah. The research uses the Kemmis and McTaggart model Class Action Research (PTK) method which consists of the stages of planning, implementing actions, observation, and reflection which are carried out in two cycles. The research subjects amounted to 16 children of group B consisting of 9 boys and 7 girls. Data collection techniques use observation, documentation, and field notes. Data analysis was carried out descriptively, quantitatively, and qualitatively. The results of the study showed that there was an increase in the understanding of children's aqidah values in each cycle. The percentage of completeness in the pre-cycle of 51.25% increased to 70.41% in Cycle I, and reached 87.08% in Cycle II. The increase occurred because the use of picture books was able to attract children's attention, make it easier to understand the concept of God's creation, and increase children's active participation during learning activities. Thus, the storytelling method using picture books is effective in increasing the understanding of the value of aqidah for children aged 5-6 years.

هدف این پژوهش افزایش درک ارزش‌های عقیدتی کودکان ۵ تا ۶ سال در شناخت آفریده‌های خداوند از طریق روش قصه‌گویی با استفاده از کتاب‌های تصویری در RA Azzainiyyah است. این پژوهش با استفاده از روش پژوهش اقدام کلاسی مدل Kemmis و McTaggart انجام شده است که شامل مراحل برنامه‌ریزی، اجرای اقدام، مشاهده و تأمل است و در دو چرخه صورت گرفته است. جامعه پژوهش شامل ۱۶ کودک گروه B متشکل از ۹ پسر و ۷ دختر بود. برای گردآوری داده‌ها از تکنیک‌های مشاهده، مستندسازی و یادداشت‌های میدانی استفاده شد. تحلیل داده‌ها به صورت توصیفی، کمی و کیفی انجام گرفت. نتایج پژوهش نشان داد که در هر چرخه افزایش درک ارزش‌های عقیدتی کودکان مشاهده شد. درصد تحقق در مرحله پیش‌چرخه ۵۱٫۲۵٪ بود که در چرخه اول به ۷۰٫۴۱٪ و در چرخه دوم به ۸۷٫۰۸٪ رسید. این افزایش به دلیل آن بود که استفاده از کتاب‌های تصویری توانست توجه کودکان را جلب کند، فهم مفهوم آفریده‌های خداوند را آسان‌تر سازد و مشارکت فعال کودکان را در فعالیت‌های یادگیری افزایش دهد. بنابراین، روش قصه‌گویی با استفاده از کتاب‌های تصویری در افزایش درک ارزش‌های عقیدتی کودکان ۵ تا ۶ سال مؤثر است.

This research aims to improve the listening ability of children aged 5-6 years through the application of the storytelling method using Pop Up Book media in Kindergarten Penserus Bangsa 2. The research uses the Kurt Lewin model of Class Action Research (PTK) which consists of the stages of planning, implementing actions, observation, and reflection which are carried out in two cycles. The research subjects amounted to 15 children of group B consisting of 8 boys and 7 girls. Data collection techniques are carried out through observation, documentation, and field notes. The data were analyzed using quantitative and qualitative descriptive approaches. The results of the study show that children's listening skills have increased in each cycle. The success rate in the pre-cycle was 58.33%, increasing to 72.08% in Cycle I, and reaching 90.83% in Cycle II. This increase shows that the use of Pop Up Book media is able to attract children's attention, increase concentration, and make it easier for children to understand the content of stories. Thus, the storytelling method using Pop Up Book is effective in improving the listening ability of children aged 5–6 years.

این پژوهش با هدف ارتقای توانایی شنیداری کودکان ۵ تا ۶ سال از طریق به‌کارگیری روش قصه‌گویی با استفاده از رسانه کتاب پاپ‌آپ در مهدکودک Penerus Bangsa 2 انجام شده‌است. روش پژوهش، پژوهش اقدام کلاسی (PTK) مدل Kurt Lewin است که شامل مراحل برنامه‌ریزی، اجرای اقدام، مشاهده و تأمل بوده و در دو چرخه اجرا شده‌است. جامعه پژوهش شامل ۱۵ کودک گروه ب (۸ پسر و ۷ دختر) می‌باشد. داده‌ها از طریق مشاهده، مستندسازی و یادداشت‌های میدانی گردآوری شده‌اند. تحلیل داده‌ها با رویکرد توصیفی کمی و کیفی انجام گرفته‌است. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که مهارت شنیداری کودکان در هر چرخه افزایش یافته‌است. میزان موفقیت در مرحله پیش‌چرخه ۵۸٫۳۳٪ بوده که در چرخه اول به ۷۲٫۰۸٪ و در چرخه دوم به ۹۰٫۸۳٪ رسیده‌است. این افزایش نشان می‌دهد که استفاده از رسانه کتاب پاپ‌آپ قادر است توجه کودکان را جلب کند، تمرکز آن‌ها را افزایش دهد و درک محتوای داستان را برایشان آسان‌تر سازد. بنابراین، روش قصه‌گویی با استفاده از کتاب پاپ‌آپ در ارتقای توانایی شنیداری کودکان ۵ تا ۶ سال مؤثر است.

Abstract This paper examines trauma as a psychological wound that can affect memory, identity, behaviour, relationships, and the individual's sense of safety. It focuses particularly on childhood trauma, maternal abandonment, dissociation, repression, traumatic memory, repetition, sexual violence, and the struggle to return to a sense of wholeness. Drawing on the ideas of Revital Goodman, Sigmund Freud, Susan L. Bloom, Cathy Caruth, George Hartman, Sándor Ferenczi, Jay B. Frankel, and Kali Tal, the paper considers how traumatic experiences can remain active long after the original event has ended. It argues that childhood trauma is especially significant because it can shape the developing sense of self and influence how individuals respond to later experiences. Maternal care is considered an important source of security, while parental failure and abandonment can leave the child vulnerable to further trauma. The paper also examines dissociation as a protective response to overwhelming experiences and explores how repressed memories may return through repetition, flashbacks, behaviour, and storytelling. The idea of a Sisyphean cycle is used to describe the repeated struggle of the trauma survivor to escape the past while continually returning to it. Particular attention is given to sexual violence and the experiences of women, especially African American women, whose psychological wounds may be intensified by racial and social oppression. The paper concludes that trauma may fragment the psyche, but remembering, narrating, and confronting painful experiences can also become part of the movement towards healing and psychological reintegration. Keywords: trauma, childhood trauma, maternal abandonment, dissociation, fragmented psyche, memory, repression, repetition, sexual violence, African American women, healing

چکیده این مقاله به بررسی تروما به‌عنوان زخمی روانی می‌پردازد که می‌تواند حافظه، هویت، رفتار، روابط و احساس امنیت فرد را تحت تأثیر قرار دهد. تمرکز ویژه این پژوهش بر تروماهای دوران کودکی، رهاشدگی مادرانه، گسستگی (dissociation)، واپس‌رانی (repression)، حافظه تروماتیک، تکرار، خشونت جنسی و تلاش برای بازگشت به احساس یکپارچگی است. با بهره‌گیری از دیدگاه‌های Revital Goodman، Sigmund Freud، Susan L. Bloom، Cathy Caruth، George Hartman، Sándor Ferenczi، Jay B. Frankel و Kali Tal، مقاله بررسی می‌کند که چگونه تجارب تروماتیک می‌توانند مدت‌ها پس از پایان رویداد اصلی فعال باقی بمانند. مقاله استدلال می‌کند که تروماهای دوران کودکی به‌ویژه اهمیت دارند، زیرا می‌توانند حس در حال شکل‌گیری خود را شکل دهند و بر نحوه واکنش افراد به تجارب بعدی تأثیر بگذارند. مراقبت مادرانه به‌عنوان منبع مهمی از امنیت در نظر گرفته می‌شود، در حالی که ناکامی و رهاشدگی والدین می‌تواند کودک را در برابر تروماهای بعدی آسیب‌پذیر سازد. مقاله همچنین گسستگی را به‌عنوان واکنشی محافظتی در برابر تجارب طاقت‌فرسا بررسی می‌کند و می‌کاود که چگونه خاطرات واپس‌رانده‌شده ممکن است از طریق تکرار، بازگشت‌های ناگهانی (flashbacks)، رفتار و روایت‌گری بازگردند. ایده چرخه سیسیفوسی برای توصیف تلاش مکرر بازمانده تروما جهت گریز از گذشته در حالی که پیوسته به آن بازمی‌گردد، به کار رفته است. توجه ویژه‌ای به خشونت جنسی و تجارب زنان، به‌ویژه زنان آفریقایی-آمریکایی، شده است که زخم‌های روانی‌شان ممکن است به‌واسطه ستم نژادی و اجتماعی تشدید شود. مقاله نتیجه می‌گیرد که تروما می‌تواند روان را گسسته سازد، اما به یاد آوردن، روایت‌گری و مواجهه با تجارب دردناک می‌تواند بخشی از حرکت به سوی التیام و یکپارچگی روانی باشد.

Abstract This paper examines trauma as a psychological wound that can affect memory, identity, behaviour, relationships, and the individual's sense of safety. It focuses particularly on childhood trauma, maternal abandonment, dissociation, repression, traumatic memory, repetition, sexual violence, and the struggle to return to a sense of wholeness. Drawing on the ideas of Revital Goodman, Sigmund Freud, Susan L. Bloom, Cathy Caruth, George Hartman, Sándor Ferenczi, Jay B. Frankel, and Kali Tal, the paper considers how traumatic experiences can remain active long after the original event has ended. It argues that childhood trauma is especially significant because it can shape the developing sense of self and influence how individuals respond to later experiences. Maternal care is considered an important source of security, while parental failure and abandonment can leave the child vulnerable to further trauma. The paper also examines dissociation as a protective response to overwhelming experiences and explores how repressed memories may return through repetition, flashbacks, behaviour, and storytelling. The idea of a Sisyphean cycle is used to describe the repeated struggle of the trauma survivor to escape the past while continually returning to it. Particular attention is given to sexual violence and the experiences of women, especially African American women, whose psychological wounds may be intensified by racial and social oppression. The paper concludes that trauma may fragment the psyche, but remembering, narrating, and confronting painful experiences can also become part of the movement towards healing and psychological reintegration. Keywords: trauma, childhood trauma, maternal abandonment, dissociation, fragmented psyche, memory, repression, repetition, sexual violence, African American women, healing

چکیده این مقاله به بررسی تروما به‌عنوان زخمی روانی می‌پردازد که می‌تواند حافظه، هویت، رفتار، روابط و احساس امنیت فرد را تحت تأثیر قرار دهد. تمرکز ویژه این پژوهش بر تروماهای دوران کودکی، رهاشدگی مادرانه، گسستگی (dissociation)، واپس‌رانی (repression)، حافظه تروماتیک، تکرار، خشونت جنسی و تلاش برای بازگشت به احساس یکپارچگی است. با بهره‌گیری از دیدگاه‌های Revital Goodman، Sigmund Freud، Susan L. Bloom، Cathy Caruth، George Hartman، Sándor Ferenczi، Jay B. Frankel و Kali Tal، مقاله بررسی می‌کند که چگونه تجارب تروماتیک می‌توانند مدت‌ها پس از پایان رویداد اصلی فعال باقی بمانند. مقاله استدلال می‌کند که تروماهای دوران کودکی به‌ویژه اهمیت دارند، زیرا می‌توانند حس در حال شکل‌گیری خود را شکل دهند و بر نحوه واکنش افراد به تجارب بعدی تأثیر بگذارند. مراقبت مادرانه به‌عنوان منبع مهمی از امنیت در نظر گرفته می‌شود، در حالی که ناکامی و رهاشدگی والدین می‌تواند کودک را در برابر تروماهای بعدی آسیب‌پذیر سازد. مقاله همچنین گسستگی را به‌عنوان واکنشی محافظتی در برابر تجارب طاقت‌فرسا بررسی می‌کند و می‌کاود که چگونه خاطرات واپس‌رانده‌شده ممکن است از طریق تکرار، بازگشت‌های ناگهانی (flashbacks)، رفتار و روایت‌گری بازگردند. ایده چرخه سیسیفوسی برای توصیف تلاش مکرر بازمانده تروما جهت گریز از گذشته در حالی که پیوسته به آن بازمی‌گردد، به کار رفته است. توجه ویژه‌ای به خشونت جنسی و تجارب زنان، به‌ویژه زنان آفریقایی-آمریکایی، شده است که زخم‌های روانی‌شان ممکن است به‌واسطه ستم نژادی و اجتماعی تشدید شود. مقاله نتیجه می‌گیرد که تروما می‌تواند روان را گسسته سازد، اما به یاد آوردن، روایت‌گری و مواجهه با تجارب دردناک می‌تواند بخشی از حرکت به سوی التیام و یکپارچگی روانی باشد.

This study aims to examine the perspectives of fourth-grade primary school teachers regarding the instruction of democratic values within the social studies course. The research was conducted using a qualitative methodology and employed a case study design. The study group consisted of 40 primary school teachers working in the Toroslar district of Mersin during the 2024–2025 academic year. Data were collected through a Teacher Interview Form comprising seven open-ended questions and analyzed using content analysis. The findings indicate that teachers consider the teaching of democratic values to be highly important. Justice, respect, equality, and tolerance were identified as the democratic values most frequently emphasized in classroom instruction. Conversely, responsibility, respect, and tolerance were reported as the values most commonly lacking among students. Active participation, drama, storytelling, and teacher role modeling emerged as the most effective pedagogical approaches for fostering democratic values. Additionally, reading activities and storytelling were highlighted as essential tools for value acquisition. Based on these results, it is recommended that reading and storytelling activities considered effective by teachers be supported through children’s literature themed around democratic values. Furthermore, the curriculum should allocate greater emphasis to inclusive educational practices and cultural awareness activities aimed at enhancing respect for diversity and strengthening social tolerance.

هدف این پژوهش بررسی دیدگاه‌های معلمان پایه چهارم ابتدایی نسبت به آموزش ارزش‌های دموکراتیک در درس مطالعات اجتماعی است. این پژوهش با استفاده از روش کیفی و با رویکرد مطالعه موردی انجام شده است. گروه مورد مطالعه شامل ۴۰ نفر از معلمان ابتدایی شاغل در منطقه توروسلار شهر مرسین در سال تحصیلی ۲۰۲۴–۲۰۲۵ بود. داده‌ها از طریق فرم مصاحبه معلمان که شامل هفت پرسش باز بود گردآوری و با روش تحلیل محتوا مورد بررسی قرار گرفت. یافته‌ها نشان می‌دهد که معلمان آموزش ارزش‌های دموکراتیک را بسیار مهم تلقی می‌کنند. عدالت، احترام، برابری و مدارا به عنوان ارزش‌های دموکراتیک که بیشترین تأکید را در آموزش کلاسی دارند شناسایی شدند. در مقابل، مسئولیت‌پذیری، احترام و مدارا به عنوان ارزش‌هایی که بیشترین کمبود را در میان دانش‌آموزان دارند گزارش شده‌اند. مشارکت فعال، نمایش، قصه‌گویی و الگو بودن معلم به عنوان مؤثرترین رویکردهای آموزشی در تقویت ارزش‌های دموکراتیک مطرح شده‌اند. همچنین، فعالیت‌های مطالعه و قصه‌گویی به عنوان ابزارهای اساسی برای کسب ارزش‌ها مورد تأکید قرار گرفته‌اند. بر اساس این نتایج، توصیه می‌شود فعالیت‌های مطالعه و قصه‌گویی که از نظر معلمان مؤثر تلقی می‌شوند، از طریق ادبیات کودک با محوریت ارزش‌های دموکراتیک تقویت شوند. علاوه بر این، برنامه درسی باید توجه بیشتری به شیوه‌های آموزشی فراگیر و فعالیت‌های آگاهی فرهنگی با هدف ارتقای احترام به تنوع و تقویت مدارا اجتماعی اختصاص دهد.