Cyberbullying has become an important concern for adolescent well-being because online harassment can continue beyond school settings and expose young people to repeated social stress. This study examined the relationships between cyberbullying exposure, emotion-regulation strategies, and mental health among adolescents. A quantitative, cross-sectional correlational design was used with 100 secondary-school adolescents aged 13-18 years (M = 15.42, SD = 1.38). Measures included the Cyber-Victimization Scale (CYBVICS), Emotion Regulation Questionnaire (ERQ), and Early Adolescent Mental Health Scale (EAMHS). Descriptive statistics, Pearson product-moment correlations, and simple linear regression analyses were reported. Cyberbullying exposure was negatively correlated with cognitive reappraisal (r = -.42, p < .001) and mental health (r = -.58, p < .001), and positively correlated with expressive suppression (r = .48, p < .001). Cognitive reappraisal was positively associated with mental health (r = .51, p < .001), whereas expressive suppression was negatively associated with mental health (r = -.46, p < .001). Regression analysis indicated that cyberbullying exposure accounted for 33.6% of the variance in mental-health scores, R? = .336, F(1, 98) = 49.68, p < .001. The findings indicate meaningful associations among online victimization, emotion regulation, and adolescent well-being. Because the study is cross-sectional and relies on self-report measures, the findings do not establish causality.
Background Benefit finding may be associated with better mental health after the pandemic, but its longitudinal trajectory and its associations with psychosocial resources and mental health symptoms during recovery remain unclear. Objective This study examined trajectories of benefit finding among Chinese college students from approximately 3 to 15 months after COVID-19 restrictions were lifted. We also examined its associations with emotion regulation, social connectedness, depressive symptoms, and anxiety symptoms, together with indirect association patterns involving benefit finding. Methods A three-wave longitudinal study was conducted among 1,155 Chinese college students. Data were analyzed using parallel-process latent growth curve modeling. Results Social connectedness and benefit finding increased linearly over time, whereas depressive and anxiety symptoms decreased. Cognitive reappraisal was positively associated with the benefit finding intercept but negatively associated with its slope, whereas expressive suppression was not significantly associated with either growth factor. Social connectedness showed stronger associations with benefit finding trajectories than the emotion regulation variables. Benefit finding was negatively associated with depressive and anxiety symptoms at both the intercept and slope levels. Indirect association patterns through benefit finding were supported for social connectedness and both depressive and anxiety symptoms at the intercept and slope levels when inference was based on bias-corrected bootstrap confidence intervals. Conclusions Benefit finding increased during the post-pandemic recovery period and was associated with lower depressive and anxiety symptoms. Social connectedness showed relatively strong associations with benefit finding trajectories, while cognitive reappraisal was associated with higher initial benefit finding but a slower subsequent increase. The indirect association patterns linked social connectedness with both symptom domains through benefit finding at the intercept and slope levels. These findings highlight psychosocial resources that merit further study in campus mental health research, while the observational design does not establish causal direction or temporal precedence.
Rising living costs and expensive higher education place many students under financial pressure, yet the evidence from Southeast Asia has not been brought together. Following the Arksey and O’Malley framework and PRISMA-ScR reporting guidelines, a total of 239 records were screened, comprising 174 records retrieved from Scopus and 65 records from non-Scopus sources. Eleven studies from five countries (the Philippines, Indonesia, Malaysia, Singapore, and Thailand) were charted and synthesised narratively. Six were quantitative surveys, and five of the eleven appeared in 2025 or 2026. Six themes emerged. First, costs extend beyond tuition: programme costs, rent, and other indirect expenses create hardship even where tuition is free. Second, access to family resources and financial aid is unequal. Third, financial strain is reported alongside psychological distress and academic strain, a pattern of co-occurrence rather than demonstrated cause. Fourth, students cope through income generation, saving and economising, building financial literacy, cognitive reappraisal, spiritual support, and selective use of social support. Fifth, financial literacy and behaviour appear to shape financial well-being, although findings on financial stress conflict. Sixth, authors call for support beyond tuition, but no study evaluated an intervention. The evidence is mostly cross-sectional, and no eligible study came from Vietnam, Myanmar, Cambodia, Laos, Brunei, or Timor-Leste. Malaysia contributes one study, which examines financial well-being rather than coping strategies. Future work needs harmonised measures, longitudinal and intervention designs, and wider country coverage.
College athletes face substantial challenges from the combined demands of academic study and athletic training, placing them at elevated risk for academic burnout (AB). This study examined how perceived social support (PSS) is associated with AB by testing the mediating roles of mental toughness (MT) and athlete burnout (ATHB) and the moderating effect of cognitive reappraisal (CR). Using a cross-sectional design, 1,918 college athletes from over 20 Chinese universities completed standardized questionnaires assessing PSS, MT, ATHB, CR, and AB. Serial and moderated serial mediation were analyzed with the PROCESS macro (Models 6 and 89) while controlling for demographic and sport-related variables. PSS was directly and negatively associated with AB (β = −0.122, p < 0.001), with significant indirect associations separately through MT and ATHB and sequentially through MT and ATHB. CR showed path-specific moderation: at higher levels of CR, the negative PSS–AB association was stronger, but so was the positive ATHB–AB association, whereas the MT–AB association did not differ significantly across CR levels. Thus, CR should not be interpreted as having a uniformly buffering role. These findings may inform future multicomponent support approaches aimed at strengthening PSS and MT and identifying and addressing ATHB, while applying CR-related training cautiously and with attention to the specific pathway involved. The effectiveness and boundary conditions of such approaches require longitudinal or experimental testing.
ورزشکاران دانشگاهی با چالشهای قابل توجهی ناشی از ترکیب الزامات تحصیلی و تمرینات ورزشی مواجه هستند که آنها را در معرض خطر بالای فرسودگی شغلی تحصیلی (AB) قرار میدهد. این مطالعه به بررسی ارتباط حمایت اجتماعی ادراکشده (PSS) با AB از طریق آزمون نقشهای میانجیگری سرسختی روانی (MT) و فرسودگی شغلی ورزشکار (ATHB) و همچنین اثر تعدیلگری بازارزیابی شناختی (CR) پرداخت. با استفاده از طرح مقطعی، ۱۹۱۸ ورزشکار دانشگاهی از بیش از ۲۰ دانشگاه چینی پرسشنامههای استاندارد ارزیابی PSS، MT، ATHB، CR و AB را تکمیل کردند. میانجیگری زنجیرهای و میانجیگری زنجیرهای تعدیلشده با استفاده از ماکروی PROCESS (مدلهای ۶ و ۸۹) و با کنترل متغیرهای جمعیتشناختی و مرتبط با ورزش تحلیل شد. PSS به طور مستقیم و منفی با AB ارتباط داشت (β = −0.122, p < 0.001) و ارتباطات غیرمستقیم معناداری به طور جداگانه از طریق MT و ATHB و به صورت متوالی از طریق MT و ATHB مشاهده شد. CR تعدیلگری خاص مسیر را نشان داد: در سطوح بالاتر CR، ارتباط منفی PSS–AB قویتر بود، اما ارتباط مثبت ATHB–AB نیز قویتر بود، در حالی که ارتباط MT–AB در سطوح مختلف CR تفاوت معناداری نداشت. بنابراین، CR نباید به عنوان یک نقش محافظتی یکنواخت تفسیر شود. این یافتهها میتوانند راهنمای رویکردهای حمایتی چندمولفهای آینده با هدف تقویت PSS و MT و شناسایی و رسیدگی به ATHB باشند، در حالی که آموزشهای مرتبط با CR باید با احتیاط و توجه به مسیر خاص مورد نظر به کار گرفته شود. اثربخشی و شرایط مرزی چنین رویکردهایی نیازمند آزمونهای طولی یا تجربی است.
Objective Individual differences in tendencies to approach or avoid physical effort may be relevant to exercise-related psychological and behavioral characteristics. This study examined the psychometric properties of the Chinese Physical Effort Scale (PES) and investigated individual differences in physical-effort approach and avoidance tendencies and their associations with exercise-related psychological and behavioral variables among Chinese university students. Methods Participants were 1,273 students from six universities across eastern, central, and western China. Exploratory and confirmatory factor analyses, reliability and validity analyses, and multigroup confirmatory factor analysis were used to evaluate the factor structure, reliability, validity, and measurement invariance of the Chinese PES. Latent profile analysis identified configurations of physical effort approach and avoidance, and BCH analyses compared profiles on emotion regulation, exercise motivation, and physical activity. Results Factor analyses supported a two-factor structure comprising physical effort approach and avoidance. The scale showed high internal consistency and test–retest reliability, with evidence supporting convergent and discriminant validity and metric and scalar invariance across gender and academic year. Three profiles were identified: Balanced (59.07%), Avoidance-Oriented (14.93%), and Approach-Oriented (26.00%). The Approach-Oriented profile showed higher cognitive reappraisal, expressive suppression, external regulation, introjected regulation, and autonomous regulation, and lower amotivation. It also showed higher total physical activity than the other profiles and higher weekly exercise frequency than the Balanced profile. Conclusion The Chinese PES showed psychometric support among Chinese university students. Distinct configurations of physical effort approach and avoidance were associated with emotion regulation, exercise motivation, and physical activity.
هدف: تفاوتهای فردی در گرایش به رویکرد یا اجتناب از تلاش بدنی ممکن است با ویژگیهای روانشناختی و رفتاری مرتبط با ورزش ارتباط داشته باشد. این پژوهش ویژگیهای روانسنجی مقیاس تلاش بدنی چینی (PES) را بررسی کرده و تفاوتهای فردی در گرایشهای رویکرد و اجتناب از تلاش بدنی و ارتباط آنها با متغیرهای روانشناختی و رفتاری مرتبط با ورزش را در میان دانشجویان دانشگاههای چین مورد مطالعه قرار داد. روشها: شرکتکنندگان شامل ۱۲۷۳ دانشجو از شش دانشگاه در مناطق شرقی، مرکزی و غربی چین بودند. برای ارزیابی ساختار عاملی، پایایی، روایی و ناوری اندازهگیری مقیاس PES چینی، تحلیل عاملی اکتشافی و تأییدی، تحلیلهای پایایی و روایی و تحلیل عاملی تأییدی چندگروهی به کار رفت. تحلیل پروفایل پنهان برای شناسایی الگوهای رویکرد و اجتناب از تلاش بدنی و تحلیلهای BCH برای مقایسه پروفایلها بر اساس تنظیم هیجان، انگیزش ورزشی و فعالیت بدنی استفاده شد. یافتهها: تحلیلهای عاملی ساختار دو عاملی شامل رویکرد و اجتناب از تلاش بدنی را تأیید کردند. مقیاس از انسجام درونی و پایایی بازآزمایی بالایی برخوردار بود و شواهدی از روایی همگرا و واگرا و ناوری متریک و اسکلار در بین جنسیت و سال تحصیلی ارائه شد. سه پروفایل شناسایی شد: متعادل (۵۹/۰۷٪)، گرایش به اجتناب (۱۴/۹۳٪) و گرایش به رویکرد (۲۶/۰۰٪). پروفایل گرایش به رویکرد، بازارزیابی شناختی، سرکوبگری بیانی، تنظیم بیرونی، تنظیم درونفکنیشده و تنظیم خودمختار بالاتر و بیانگیزگی پایینتری را نشان داد. همچنین این پروفایل نسبت به سایر پروفایلها فعالیت بدنی کل و نسبت به پروفایل متعادل، فراوانی هفتگی ورزش بیشتری داشت. نتیجهگیری: مقیاس PES چینی در میان دانشجویان دانشگاههای چین از حمایت روانسنجی برخوردار بود. الگوهای متمایز رویکرد و اجتناب از تلاش بدنی با تنظیم هیجان، انگیزش ورزشی و فعالیت بدنی مرتبط بودند.
Therapeutic writing offers significant benefits for well-being; however, for family caregivers, conventional fixed or user-initiated schedules often fail to align with their dynamic, high-stress reality. We conducted a three-week field study with 47 caregivers using a chatbot that delivered daily reflective writing cues and captured temporal, spatial, and social contexts. Our analysis identified a writing spectrum anchored by two distinct reflective modes. Under psychologically proximal conditions, participants produced detailed, emotion-rich, and care-recipient-focused narratives that supported emotional release. Under distal conditions, they generated calmer, self-focused, and analytic accounts that enabled objective reflection and cognitive reappraisal. Participants described trade-offs: proximity preserved vivid detail but limited objectivity, while distance enabled analysis but risked memory loss. This work contributes empirical evidence of how psychological distances shape reflective writing and proposes design implications for distance-aware Just-in-Time Adaptive Interventions for family caregivers' mental health support.
نوشتار درمانی مزایای قابل توجهی برای بهزیستی دارد؛ با این حال، برای مراقبان خانوادگی، برنامههای ثابت یا زمانبندیهای آغازشده توسط کاربر اغلب با واقعیت پویای پرتنش آنها همراستا نمیشود. ما یک مطالعه میدانی سههفتهای با ۴۷ مراقب خانوادگی انجام دادیم که در آن از یک چتبات استفاده شد که روزانه نشانههای نوشتار بازتابی را ارائه میداد و زمینههای زمانی، مکانی و اجتماعی را ثبت میکرد. تحلیل ما طیفی از نوشتار را شناسایی کرد که توسط دو شیوه بازتابی متمایز پایهگذاری شده بود. در شرایط روانشناختی نزدیک، شرکتکنندگان روایتهایی با جزئیات فراوان، غنی از احساسات و متمرکز بر دریافتکننده مراقبت تولید کردند که به رهایی هیجانی کمک میکرد. در شرایط دور، آنها روایتهایی آرامتر، خودمحور و تحلیلی ارائه دادند که بازتاب عینی و ارزیابی شناختی را ممکن میساخت. شرکتکنندگان به مبادلاتی اشاره کردند: نزدیکی، جزئیات زنده را حفظ میکرد اما عینیت را محدود میساخت، در حالی که فاصله، تحلیل را ممکن میکرد اما خطر فراموشی را به همراه داشت. این پژوهش شواهد تجربی درباره چگونگی تأثیر فاصلههای روانشناختی بر نوشتار بازتابی ارائه میدهد و پیامدهای طراحی برای مداخلات تطبیقی آگاه از فاصله و بهموقع در حمایت از سلامت روان مراقبان خانوادگی را پیشنهاد میکند.
Aim: This study explores the interaction between emotion regulation (ER) processes, adult attachment styles, and interpersonal relationship styles. The primary aim is to identify key determinants of interpersonal relationship styles by examining how ER strategies and difficulties shape social interactions in combination with attachment patterns.Method: The sample consists of 420 adults between 18 and 65 recruited using a snowball sampling. Participants were given several self-report questionnaires, including the Demographic Information Form, ER Questionnaire (ERQ), Difficulties in ER Scale-Short Form (DERS-16), Experiences in Close Relationships Scale-Revised (ECR-R), and Interpersonal Relationships Scale (IRS). The relationships between the continuous variables of the study were evaluated by Pearson Product Moment Correlation Coefficient; the predictor variables were evaluated by Multiple Linear Regression Analysis.Results: The findings indicate significant correlations between ER strategies, ER difficulties, attachment styles, and interpersonal relationship styles. Specifically, engagement in cognitive reappraisal and expressive suppression and difficulties with impulse control and emotional clarity emerged as important predictors of interpersonal relationship styles. Individuals with higher scores on emotional clarity and adaptive regulation strategies tended to engage in more supportive and constructive interpersonal interactions. In contrast, difficulties in managing emotions were associated with higher levels of conflict-oriented inhibitory relational tendencies. Additionally, attachment styles played an important role; anxious and avoidant attachment scores were significantly correlated negative interpersonal tendencies.Conclusion: By emphasizing the dynamic interaction between emotional processes and attachment experiences in shaping social dynamics, these findings offer valuable insights for psychological interventions to improve ER skills and build healthier relationships in adulthood.
هدف: این پژوهش به بررسی تعامل بین فرایندهای تنظیم هیجان (ER)، سبکهای دلبستگی بزرگسالان و سبکهای روابط بینفردی میپردازد. هدف اصلی، شناسایی تعیینکنندههای کلیدی سبکهای روابط بینفردی از طریق بررسی نحوه تأثیر راهبردها و دشواریهای تنظیم هیجان بر تعاملات اجتماعی در ترکیب با الگوهای دلبستگی است. روش: نمونه شامل ۴۲۰ بزرگسال بین ۱۸ تا ۶۵ سال بود که با استفاده از روش نمونهگیری گلولهبرفی انتخاب شدند. به شرکتکنندگان چندین پرسشنامه خودگزارشی از جمله فرم اطلاعات جمعیتشناختی، پرسشنامه تنظیم هیجان (ERQ)، فرم کوتاه مقیاس دشواریهای تنظیم هیجان (DERS-16)، مقیاس تجارب در روابط نزدیک-نسخه بازنگریشده (ECR-R) و مقیاس روابط بینفردی (IRS) داده شد. روابط بین متغیرهای پیوسته پژوهش با ضریب همبستگی حاصلضرب لحظهای پیرسون ارزیابی شد؛ متغیرهای پیشبین با تحلیل رگرسیون خطی چندگانه بررسی شدند. یافتهها: نتایج نشان داد که بین راهبردهای تنظیم هیجان، دشواریهای تنظیم هیجان، سبکهای دلبستگی و سبکهای روابط بینفردی همبستگی معناداری وجود دارد. به طور خاص، درگیر شدن در ارزیابی شناختی مجدد و سرکوب ابرازگری و دشواری در کنترل تکانه و وضوح هیجانی به عنوان پیشبینهای مهم سبکهای روابط بینفردی ظاهر شدند. افرادی که نمرات بالاتری در وضوح هیجانی و راهبردهای تنظیم سازگارانه داشتند، تمایل بیشتری به تعاملات بینفردی حمایتی و سازنده نشان دادند. در مقابل، دشواری در مدیریت هیجانها با سطوح بالاتر گرایشهای بازدارنده مبتنی بر تعارض در روابط همراه بود. همچنین، سبکهای دلبستگی نقش مهمی ایفا کردند؛ نمرات دلبستگی اضطرابی و اجتنابی با گرایشهای منفی بینفردی همبستگی معناداری داشتند. نتیجهگیری: با تأکید بر تعامل پویا بین فرایندهای هیجانی و تجارب دلبستگی در شکلدهی پویاییهای اجتماعی، این یافتهها بینشهای ارزشمندی برای مداخلات روانشناختی به منظور بهبود مهارتهای تنظیم هیجان و ایجاد روابط سالمتر در بزرگسالی ارائه میدهد.
Background Teacher burnout is an increasing psychological challenge in educational settings, affecting teachers’ emotional wellbeing and students’ learning experiences. Aim This study examined the psychological mechanisms through which teacher burnout influences learner engagement in English language classrooms, with particular attention to the role of emotional regulation. Framework Drawing on emotion regulation theory and educational psychology perspectives, this study explored whether teachers’ ability to manage emotional demands can reduce the negative impact of burnout on students’ classroom involvement. Method Data were collected in 2025 from 428 English language teachers and 1,284 students from secondary and higher education institutions. Teacher burnout was assessed through emotional exhaustion, depersonalisation, and reduced professional efficacy; emotional regulation was measured through cognitive reappraisal and emotional control strategies; learner engagement was evaluated through behavioral participation, emotional involvement, and cognitive engagement indicators. Structural equation modelling was used to test direct and indirect relationships while controlling for relevant contextual factors. Findings Teacher burnout significantly predicted lower learner engagement ( β = −0.36, p < 0.001), whereas emotion regulation showed a positive association with student engagement ( β = 0.42, p < 0.001). Mediation analysis indicated that emotion regulation partially mediated the adverse effects of burnout, highlighting its role in classroom interactions. Implications Improving teachers’ emotional regulation skills and reducing occupational stress should be important priorities in educational policy. Integrating psychological support, emotional skills training, and burnout prevention initiatives may enhance teachers’ wellbeing and promote more engaging English language learning environments.
زمینه: فرسودگی شغلی معلمان بهعنوان یک چالش روانشناختی رو به افزایش در محیطهای آموزشی، بر سلامت هیجانی معلمان و تجربیات یادگیری دانشآموزان تأثیر میگذارد. هدف: این پژوهش به بررسی سازوکارهای روانشناختی پرداخت که از طریق آنها فرسودگی شغلی معلمان بر مشارکت یادگیرندگان در کلاسهای زبان انگلیسی تأثیر میگذارد و بهویژه نقش تنظیم هیجان را مورد توجه قرار داد. چارچوب: با تکیه بر نظریه تنظیم هیجان و دیدگاههای روانشناسی تربیتی، این مطالعه بررسی کرد که آیا توانایی معلمان در مدیریت تقاضاهای هیجانی میتواند اثرات منفی فرسودگی شغلی بر درگیری دانشآموزان در کلاس را کاهش دهد یا خیر. روش: دادهها در سال ۲۰۲۵ از ۴۲۸ معلم زبان انگلیسی و ۱۲۸۴ دانشآموز از مؤسسات آموزش متوسطه و عالی گردآوری شد. فرسودگی شغلی معلمان از طریق خستگی هیجانی، مسخ شخصیت و کاهش کارآمدی حرفهای ارزیابی شد؛ تنظیم هیجان با استفاده از راهبردهای بازارزیابی شناختی و کنترل هیجانی سنجیده شد؛ مشارکت یادگیرندگان نیز از طریق شاخصهای مشارکت رفتاری، درگیری هیجانی و مشارکت شناختی ارزیابی گردید. برای آزمون روابط مستقیم و غیرمستقیم و کنترل عوامل زمینهای مرتبط، مدلسازی معادلات ساختاری به کار رفت. یافتهها: فرسودگی شغلی معلمان به طور معناداری پیشبینیکننده کاهش مشارکت یادگیرندگان بود (β = −۰.۳۶, p < ۰.۰۰۱)، در حالی که تنظیم هیجان با مشارکت دانشآموزان رابطه مثبت نشان داد (β = ۰.۴۲, p < ۰.۰۰۱). تحلیل میانجیگری نشان داد که تنظیم هیجان به طور جزئی اثرات منفی فرسودگی شغلی را میانجیگری میکند و نقش آن را در تعاملات کلاسی برجسته میسازد. پیامدها: بهبود مهارتهای تنظیم هیجان معلمان و کاهش استرس شغلی باید از اولویتهای مهم سیاستگذاری آموزشی باشد. ادغام حمایت روانشناختی، آموزش مهارتهای هیجانی و ابتکارات پیشگیری از فرسودگی شغلی میتواند به ارتقای سلامت روان معلمان و ایجاد محیطهای یادگیری زبان انگلیسی پویاتر کمک کند.
