intervention design

Background Diabetes frequently co-occurs with depression, anxiety, and diabetes-related distress, and psychological status directly influences glycaemic control and the risk of complications. Traditional mental health assessment relies on subjective scales. With the growth of digital health, digital phenotyping offers a new paradigm for real-time, objective mental health monitoring and prediction. However, the pathways through which these technologies perform monitoring and prediction remain unclear. Objective This scoping review aimed to systematically map the application pathways of digital phenotyping for mental health monitoring and prediction in people with diabetes, and to use machine learning-assisted text mining to analyse the main research themes and hotspots, thereby informing the future development of individualised risk prediction models and monitoring systems. Methods A scoping review search was conducted in six English databases (PubMed, Embase, CINAHL, Web of Science, Scopus, and the Cochrane Library) and four Chinese databases (CNKI, Wanfang, VIP, and China Biomedical Literature Database[CBM]), covering studies published from database inception to 10 September 2026. The search strategy was built around terms related to diabetes, digital phenotyping, and mental health. Machine learning-assisted literature mining was used to identify thematic patterns in the included studies. The study selection process and overall workflow followed the PRISMA extension for scoping reviews (PRISMA-ScR). Results A total of 2,968 records were retrieved. After screening, 10 studies were included. The evidence indicated that digital phenotyping mainly enables real-time monitoring of mental health in people with diabetes through signals such as continuous glucose monitoring (CGM), passive smartphone sensing, voice, and ecological momentary assessment (EMA). Machine learning methods were widely used for risk prediction modelling, but most studies built models at the group level, with only a few adopting n -of-1 analysis or subgroup prediction to achieve individualised risk prediction. External validation of models was generally lacking, and no intervention studies were identified. Conclusions Preliminary evidence suggests that digital phenotyping has exploratory potential for mental health monitoring and prediction in people with diabetes, but research that genuinely achieves individualised risk prediction remains limited. Closed-loop monitoring-intervention design and multicentre external validation are the main directions for future research. Systematic Review Registration https://osf. io/6wsaj/ .

Purpose This viewpoint seeks to illuminate the utility of practice theory informed design in social marketing intervention development. It introduces the M-I-T-I framework (a four-stage approach comprising practice Mapping, insight Iteration, knowledge Transfer and co-created Intervention) designed to translate practice-theoretic insights into actionable interventions. The study aims to help social marketers respond to calls for targeting social practices rather than the attitudes and choices of individuals, and to advance the impact of the field by encouraging further practice theory informed social marketing programmes to be developed and published. Design/methodology/approach This viewpoint article uses Project Fostering Inclusive Action Sports (FIAS) as an illustrative example to show how the macro social marketing programme was conceptualised and designed through the four stages of the M-I-T-I framework within a real-world mountain biking context. Findings As a viewpoint article, this section is not relevant. Originality/value This article provides a novel social marketing example explicitly developed through the use and application of core practice theory ideas. It offers a structured, applicable framework that repositions practice theory as a practically useful analytical lens, providing actionable insights and clear guidance for the development of social marketing interventions.

هدف: این دیدگاه به دنبال روشن ساختن کارآمدی طراحی مبتنی بر نظریه عمل در توسعه مداخلات بازاریابی اجتماعی است. در این مقاله، چارچوب M-I-T-I (یک رویکرد چهار مرحله‌ای شامل نگاشت عمل، تکرار بینش، انتقال دانش و مداخله هم‌آفرینش‌شده) معرفی می‌شود که با هدف ترجمه بینش‌های نظریه عمل به مداخلات قابل اجرا طراحی شده است. هدف مطالعه کمک به بازاریابان اجتماعی برای پاسخ به درخواست‌ها جهت هدف‌گذاری بر روی کنش‌های اجتماعی به جای نگرش‌ها و انتخاب‌های فردی و ارتقای تأثیر این حوزه از طریق تشویق به توسعه و انتشار برنامه‌های بازاریابی اجتماعی مبتنی بر نظریه عمل است. روش/روش‌شناسی/رویکرد: این مقاله دیدگاهی از پروژه Fostering Inclusive Action Sports (FIAS) به عنوان نمونه‌ای توضیحی استفاده می‌کند تا نشان دهد چگونه برنامه کلان بازاریابی اجتماعی از طریق چهار مرحله چارچوب M-I-T-I در زمینه واقعی دوچرخه‌سواری کوهستانی مفهوم‌سازی و طراحی شده است. یافته‌ها: با توجه به اینکه این مقاله یک مقاله دیدگاهی است، این بخش مرتبط نیست. اصالت/ارزش: این مقاله نمونه‌ای نوآورانه از بازاریابی اجتماعی ارائه می‌دهد که به طور صریح از ایده‌های اصلی نظریه عمل بهره گرفته و توسعه یافته است. این چارچوب ساختاریافته و کاربردی، نظریه عمل را به عنوان یک لنز تحلیلی عملی و مفید بازتعریف می‌کند و بینش‌های قابل اجرا و راهنمایی‌های روشن برای توسعه مداخلات بازاریابی اجتماعی ارائه می‌دهد.

Family mealtime is a recurring everyday context for parent-child interaction, typically involving family members sitting together with the shared purpose of eating and socializing. However, little is known about the quality of parent-child interaction in this context, as this is often assessed during play or structured tasks. The aim of this study was to examine whether family mealtime constituted a context evoking specific parent-child interaction quality. Participants were 110 families with 24–36-month-old toddlers from the Copenhagen metropolitan area. Parent–toddler interactions during free play, clean-up, and mealtime were video-recorded in the home. Interactions were coded using the Coding Interactive Behavior manual to assess parental Acknowledging, Overriding, and Dyadic Reciprocity. We assessed mean-level differences (contextual continuity) and rank-order consistency (contextual stability) across the three contexts. Means for Overriding and Dyadic Reciprocity were significantly lower during family mealtime than during both play and clean-up, suggesting contextual discontinuity; i.e., that at the group level, mealtime interactions involve less inappropriate parental disruption and redirection, but also lower mutual responsiveness within the dyad. Acknowledging, Overriding, and Dyadic Reciprocity showed no significant correlations across family mealtime and the other contexts, indicating contextual instability, i.e., that within families, interaction quality during mealtime is not necessarily associated with interaction quality in other contexts. Our results suggest that interaction quality cannot be assumed to generalize across contexts. Family mealtime appears to elicit distinct interaction patterns on more parameters and may be an important setting for observational assessment. Clarifying for whom and under what conditions mealtime fosters positive or negative interaction patterns may guide future research and intervention design.

وعده‌های غذایی خانوادگی زمینه‌ای روزمره و تکرارشونده برای تعامل والد-کودک است که معمولاً اعضای خانواده را در کنار هم و با هدف مشترک خوردن و معاشرت گرد هم می‌آورد. با این حال، اطلاعات اندکی درباره کیفیت تعامل والد-کودک در این زمینه وجود دارد، چرا که این کیفیت اغلب در حین بازی یا وظایف ساختاریافته ارزیابی می‌شود. هدف این مطالعه بررسی این بود که آیا وعده غذایی خانوادگی زمینه‌ای است که کیفیت خاصی از تعامل والد-کودک را برمی‌انگیزد یا خیر. شرکت‌کنندگان شامل ۱۱۰ خانواده با کودکان نوپای ۲۴ تا ۳۶ ماهه از منطقه کلان‌شهری کپنهاگ بودند. تعاملات والد-کودک در طول بازی آزاد، جمع‌آوری اسباب‌بازی و وعده غذایی در خانه فیلم‌برداری شد. تعاملات با استفاده از راهنمای Coding Interactive Behavior برای ارزیابی شاخص‌های Acknowledging، Overriding و Dyadic Reciprocity والدین کدگذاری شد. تفاوت‌های میانگین (تداوم زمینه‌ای) و ثبات رتبه‌ای (پایداری زمینه‌ای) در سه زمینه مورد ارزیابی قرار گرفت. میانگین‌های Overriding و Dyadic Reciprocity در طول وعده غذایی خانوادگی به طور معناداری کمتر از هر دو زمینه بازی و جمع‌آوری اسباب‌بازی بود که نشان‌دهنده ناپیوستگی زمینه‌ای است؛ یعنی در سطح گروهی، تعاملات وعده غذایی شامل اختلال و هدایت نامناسب والدین به میزان کمتر، اما همچنین پاسخ‌دهی متقابل کمتر درون دیاد است. هیچ همبستگی معناداری بین Acknowledging، Overriding و Dyadic Reciprocity در وعده غذایی خانوادگی و سایر زمینه‌ها مشاهده نشد که بیانگر ناپایداری زمینه‌ای است؛ یعنی درون خانواده‌ها، کیفیت تعامل در طول وعده غذایی لزوماً با کیفیت تعامل در زمینه‌های دیگر مرتبط نیست. نتایج ما نشان می‌دهد که نمی‌توان فرض کرد کیفیت تعامل در زمینه‌های مختلف تعمیم‌پذیر است. به نظر می‌رسد وعده غذایی خانوادگی الگوهای تعاملی متمایزی را در پارامترهای بیشتری برمی‌انگیزد و ممکن است زمینه‌ای مهم برای ارزیابی مشاهده‌ای باشد. روشن شدن اینکه برای چه کسانی و تحت چه شرایطی وعده غذایی الگوهای تعاملی مثبت یا منفی را تقویت می‌کند، می‌تواند راهنمای پژوهش‌ها و طراحی مداخلات آینده باشد.

The purpose of this literature synthesis was to identify the level of research evidence for specific writing instructional practices and opportunities for next steps in research. Instead of relying on how study authors described their instruction, this synthesis aggregated studies by the effects on specific component skills of writing (spelling, handwriting, grammar, vocabulary, discourse elements, higher-order cognition, and self-regulation). These specific components were chosen based on a comprehensive and empirically derived theoretical framework – the Direct and Indirect Effects Model of Writing. The literature search included studies with a controlled intervention design, resulting in 162 studies (74% in grades K–5). Studies were reviewed for their design quality, instruction provided, proximal outcomes measured, participant characteristics, and instructional context. Robust positive effects were found for explicitly teaching students discourse elements, spelling, handwriting, and multiple components to a variety of students. More research is needed for vocabulary, grammar, typing, higher-order cognition, and implementation. There is promising evidence of effective instruction in the component skills of writing. Future research that better describes instruction and the unique contextual challenges of different populations holds promise for addressing the need for writing instruction.

هدف این سنتز ادبیات، شناسایی سطح شواهد پژوهشی برای روش‌های خاص آموزش نوشتن و فرصت‌های گام‌های بعدی در پژوهش بود. به جای اتکا به توصیف نویسندگان مطالعات از آموزش خود، این سنتز مطالعات را بر اساس تأثیر آن‌ها بر مهارت‌های اجزایی خاص نوشتن (املاء، خوشنویسی، دستور زبان، واژگان، عناصر گفتمان، شناخت مرتبه بالاتر و خودتنظیمی) تجمیع کرد. این اجزای خاص بر اساس یک چارچوب نظری جامع و مبتنی بر شواهد تجربی – مدل اثرات مستقیم و غیرمستقیم نوشتن – انتخاب شدند. جستجوی ادبیات شامل مطالعاتی با طرح مداخله کنترل‌شده بود که منجر به ۱۶۲ مطالعه (۷۴٪ در پایه‌های K–5) شد. مطالعات از نظر کیفیت طرح، آموزش ارائه‌شده، پیامدهای نزدیک اندازه‌گیری‌شده، ویژگی‌های شرکت‌کنندگان و زمینه آموزشی مرور شدند. آثار مثبت قوی برای آموزش صریح عناصر گفتمان، املاء، خوشنویسی و چندین مؤلفه برای انواع مختلفی از دانش‌آموزان مشاهده شد. برای واژگان، دستور زبان، تایپ، شناخت مرتبه بالاتر و اجرا به پژوهش بیشتری نیاز است. شواهد امیدوارکننده‌ای از آموزش مؤثر در مهارت‌های اجزایی نوشتن وجود دارد. پژوهش‌های آینده که آموزش و چالش‌های زمینه‌ای خاص جمعیت‌های مختلف را بهتر توصیف کنند، امیدبخش پاسخگویی به نیاز آموزش نوشتن هستند.

OBJECTIVE: Self-enactable behaviour change techniques (BCTs) may help individuals initiate and sustain health behaviour change. However, existing taxonomies provide limited guidance on how such techniques should be selected, taught, combined, and sequenced over time. This perspective aimed to review previous approaches and to develop a conceptual framework for organising and sequencing self-enactable BCTs for intervention design and participant learning. METHODS: A critical conceptual review was conducted to identify published approaches to BCT grouping, temporal organisation, prerequisites, and stage-specific sequencing. Literature identified through four databases was synthesised alongside the compendium of self-enactable BCTs to inform a five-step framework-development process. RESULTS: The review showed that existing taxonomies and sequencing approaches provide useful classifications but limited guidance for progressive teaching and self-enactment. To address this gap, we proposed a framework comprising 108 self-enactable BCTs organised into nine clusters and 27 groups. We mapped prerequisite relations, classified techniques by their predominant prospective or reactive function, and sequenced their groups across the Model of Action Phases. CONCLUSION: Our framework provides a theory-informed structure for teaching and applying self-enactable BCTs. It is intended to guide intervention design and generate testable hypotheses about technique sequencing that need to be empirically explored in future studies.

هدف: فنون تغییر رفتار قابل اجرا توسط خود (BCTs) می‌توانند به افراد در آغاز و تداوم تغییر رفتارهای سلامت‌محور کمک کنند. با این حال، طبقه‌بندی‌های موجود راهنمای محدودی در خصوص نحوه انتخاب، آموزش، ترکیب و توالی‌بندی این فنون در طول زمان ارائه می‌دهند. این مقاله با هدف مرور رویکردهای پیشین و توسعه چارچوبی مفهومی برای سازماندهی و توالی‌بندی فنون تغییر رفتار قابل اجرا توسط خود جهت طراحی مداخله و یادگیری مشارکت‌کنندگان انجام شده است. روش‌ها: یک مرور انتقادی مفهومی به منظور شناسایی رویکردهای منتشرشده در زمینه گروه‌بندی فنون تغییر رفتار، سازماندهی زمانی، پیش‌نیازها و توالی‌بندی مرحله‌ای انجام شد. منابع شناسایی‌شده از طریق چهار پایگاه داده به همراه مجموعه فنون تغییر رفتار قابل اجرا توسط خود، برای اطلاع‌رسانی فرآیند توسعه چارچوب پنج‌مرحله‌ای ترکیب شدند. یافته‌ها: مرور انجام‌شده نشان داد که طبقه‌بندی‌ها و رویکردهای توالی‌بندی موجود، طبقه‌بندی‌های مفیدی ارائه می‌دهند اما راهنمای محدودی برای آموزش تدریجی و اجرای خودمحور فراهم می‌کنند. برای رفع این خلأ، چارچوبی متشکل از ۱۰۸ فن تغییر رفتار قابل اجرا توسط خود در قالب ۹ خوشه و ۲۷ گروه پیشنهاد کردیم. روابط پیش‌نیازی را ترسیم کردیم، فنون را بر اساس عملکرد غالب آینده‌نگر یا واکنشی طبقه‌بندی نمودیم و گروه‌های آن‌ها را در سراسر مدل مراحل اقدام توالی‌بندی کردیم. نتیجه‌گیری: چارچوب ما ساختاری مبتنی بر نظریه برای آموزش و به‌کارگیری فنون تغییر رفتار قابل اجرا توسط خود فراهم می‌کند. این چارچوب با هدف راهنمایی طراحی مداخله و تولید فرضیه‌های قابل آزمون درباره توالی فنون ارائه شده است که لازم است در پژوهش‌های آینده به طور تجربی بررسی شوند.