personality assessment

The DSM-5 Alternative Model for Personality Disorders introduced a dimensional approach to personality pathology, with maladaptive traits assessed by the Personality Inventory for DSM-5 Brief Form (PID-5-BF). Despite extensive validation, evidence on its diagnostic accuracy and empirically derived cutoff scores remains limited. This study aims to compare PID-5-BF trait levels and profiles across individuals with personality disorders (PDs), clinical participants without PDs, and nonclinical participants and to evaluate its diagnostic accuracy and screening cutoffs. This cross-sectional study included 1168 Hungarian participants: 867 nonclinical, 237 clinical without PD, and 64 with PD. Group differences were examined using one-way ANOVAs, whereas domain profiles were evaluated with mixed-design repeated-measures ANOVA. Diagnostic accuracy was assessed using ROC analyses adjusted for age, sex, and education, and optimal cutoffs were determined using Youden's index. Participants with PD showed the highest pathological trait scores, followed by clinical participants without PD and nonclinical participants. The largest group effects emerged for disinhibition, total score, and detachment. For distinguishing PD from nonclinical participants, the adjusted AUC for the PID-5-BF total score was 0.849, with an optimal cutoff of ≥ 1.32. Domain-specific cutoffs ranged from 0.60 to 1.60 (median = 1.20). Negative predictive values were high (mean NPV = 0.934), whereas positive predictive values were modest (mean PPV = 0.327). The PID-5-BF may be useful as a brief screening measure for identifying individuals requiring further personality assessment. However, its limited positive predictive value and weaker discrimination between PD and other clinical conditions preclude its use as a stand-alone diagnostic instrument.

مدل جایگزین DSM-5 برای اختلالات شخصیت، رویکردی ابعادی به آسیب‌شناسی شخصیت ارائه می‌دهد که در آن صفات ناسازگارانه توسط فرم کوتاه پرسشنامه شخصیت برای DSM-5 (PID-5-BF) ارزیابی می‌شوند. علی‌رغم اعتبارسنجی گسترده، شواهد مربوط به دقت تشخیصی و نمرات برش تجربی این ابزار همچنان محدود است. هدف این مطالعه مقایسه سطوح و پروفایل‌های صفات PID-5-BF در میان افراد مبتلا به اختلالات شخصیت (PDs)، شرکت‌کنندگان بالینی بدون PD و شرکت‌کنندگان غیربالینی و همچنین ارزیابی دقت تشخیصی و نمرات برش غربالگری آن است. این مطالعه مقطعی شامل ۱۱۶۸ شرکت‌کننده مجارستانی بود: ۸۶۷ نفر غیربالینی، ۲۳۷ نفر بالینی بدون PD و ۶۴ نفر مبتلا به PD. تفاوت‌های گروهی با استفاده از تحلیل واریانس یک‌طرفه (ANOVA) بررسی شد و پروفایل‌های حوزه‌ها با ANOVA اندازه‌گیری‌های مکرر با طرح مختلط ارزیابی گردید. دقت تشخیصی با استفاده از تحلیل‌های ROC تعدیل‌شده بر اساس سن، جنس و تحصیلات سنجیده شد و نمرات برش بهینه با شاخص Youden تعیین گردید. شرکت‌کنندگان مبتلا به PD بالاترین نمرات صفات آسیب‌شناختی را نشان دادند و پس از آن شرکت‌کنندگان بالینی بدون PD و شرکت‌کنندگان غیربالینی قرار داشتند. بیشترین اثرات گروهی مربوط به بی‌بازداری، نمره کل و کناره‌گیری بود. برای تمایز PD از شرکت‌کنندگان غیربالینی، سطح زیر منحنی (AUC) تعدیل‌شده برای نمره کل PID-5-BF برابر با ۰.۸۴۹ و نمره برش بهینه برابر با ≥ ۱.۳۲ بود. نمرات برش حوزه‌ای بین ۰.۶۰ تا ۱.۶۰ (میانگین = ۱.۲۰) متغیر بود. مقادیر پیش‌بینی منفی بالا بودند (میانگین NPV = ۰.۹۳۴) در حالی که مقادیر پیش‌بینی مثبت متوسط بودند (میانگین PPV = ۰.۳۲۷). پرسشنامه PID-5-BF می‌تواند به عنوان ابزاری کوتاه برای غربالگری افراد نیازمند ارزیابی بیشتر شخصیت مفید باشد، اما به دلیل محدودیت در مقدار پیش‌بینی مثبت و قدرت تمایز کمتر بین PD و سایر شرایط بالینی، نمی‌تواند به عنوان ابزار تشخیصی مستقل مورد استفاده قرار گیرد.

Comprehensive self-report personality inventories can impose substantial response burden, motivating the development of more efficient assessment strategies and the exploration of complementary information sources. Guided by Dual-Process Theory, this exploratory study examined a questionnaire-primary residual fusion framework in which a reduced questionnaire response vector served as the main predictive source, while static abstract line drawings were evaluated as a bounded auxiliary source of information. A total of 100 participants completed the 187-item Sixteen Personality Factor Questionnaire (16PF) and provided unprompted abstract line drawings. To account for the small sample size and reduce optimistic bias, we used participant-level repeated cross-validation, fold-local questionnaire item selection, standardized image preprocessing, cross-fitted residual learning, and nested selection of the visual correction scale. The reduced questionnaire provided a useful but imperfect held-out approximation of the full-form 16PF reference scores, with factor-level Pearson correlations ranging from 0.34 to 0.78. In contrast, the static drawing modality did not provide stable incremental predictive value. Nested validation selected a zero visual correction in 21 of 25 outer folds, and the fixed scale originally proposed for visual correction (0.05) produced a slightly higher mean absolute error than the questionnaire-only condition (1.2120 vs. 1.2100). An exploratory analysis using teacher-provided observer ratings likewise showed no advantage for visual fusion over questionnaire-only prediction. These findings indicate that Dual-Process Theory can motivate a testable asymmetric framework for integrating explicit and non-verbal information, but the present data do not support static final line drawings as a reliable source of incremental personality information. Future research should examine richer process-level drawing signals, including stroke timing, pauses, pressure, and trajectory dynamics, in larger independent samples.

فهرست‌های جامع خودگزارشی شخصیت می‌توانند بار پاسخ‌دهی قابل توجهی را بر شرکت‌کنندگان تحمیل کنند، که این امر انگیزه‌ای برای توسعه راهبردهای ارزیابی کارآمدتر و بررسی منابع اطلاعاتی مکمل فراهم می‌کند. این مطالعه اکتشافی با راهنمایی نظریه فرایند دوگانه، چارچوبی ترکیبی از پرسشنامه و باقیمانده اولیه را مورد بررسی قرار داد که در آن، بردار پاسخ پرسشنامه کاهش‌یافته به عنوان منبع اصلی پیش‌بینی به کار گرفته شد و نقاشی‌های خطی انتزاعی ایستا به عنوان منبع کمکی محدود اطلاعات ارزیابی شدند. در مجموع ۱۰۰ شرکت‌کننده، پرسشنامه ۱۶ عاملی شخصیت (16PF) با ۱۸۷ ماده را تکمیل کردند و نقاشی‌های خطی انتزاعی بدون راهنمایی ارائه دادند. به منظور جبران حجم نمونه کوچک و کاهش سوگیری خوش‌بینانه، از اعتبارسنجی متقاطع تکراری در سطح شرکت‌کننده، انتخاب ماده پرسشنامه به صورت محلی در هر fold، پیش‌پردازش استاندارد تصویر، یادگیری باقیمانده متقاطع و انتخاب تو در توی مقیاس اصلاح بصری استفاده شد. پرسشنامه کاهش‌یافته، تقریب مفیدی اما ناقص از نمرات مرجع فرم کامل 16PF در داده‌های نگه‌داشته‌شده ارائه داد، به طوری که همبستگی پیرسون در سطح عامل بین ۰٫۳۴ تا ۰٫۷۸ متغیر بود. در مقابل، مدالیته نقاشی ایستا ارزش افزوده پیش‌بینی‌کننده پایداری ارائه نکرد. اعتبارسنجی تو در تو در ۲۱ مورد از ۲۵ fold بیرونی، اصلاح بصری صفر را انتخاب کرد و مقیاس ثابتی که در ابتدا برای اصلاح بصری پیشنهاد شده بود (۰٫۰۵)، میانگین خطای مطلق کمی بالاتری نسبت به حالت صرفاً پرسشنامه‌ای ایجاد کرد (۱٫۲۱۲۰ در مقابل ۱٫۲۱۰۰). تحلیل اکتشافی با استفاده از ارزیابی‌های مشاهده‌گر ارائه‌شده توسط معلم نیز هیچ مزیتی برای ترکیب بصری نسبت به پیش‌بینی صرفاً پرسشنامه‌ای نشان نداد. این یافته‌ها نشان می‌دهد که نظریه فرایند دوگانه می‌تواند چارچوب نامتقارن قابل آزمونی برای ادغام اطلاعات صریح و غیرکلامی فراهم کند، اما داده‌های حاضر از نقاشی‌های خطی نهایی ایستا به عنوان منبع قابل اعتماد اطلاعات افزوده شخصیت حمایت نمی‌کند. پژوهش‌های آینده باید سیگنال‌های غنی‌تر فرایندی نقاشی، از جمله زمان‌بندی ضربه، مکث‌ها، فشار و پویایی مسیر را در نمونه‌های مستقل بزرگ‌تر بررسی کنند.