magnetic resonance imaging

Background There is no general consensus on which music genre is most effective for a specific condition. The impact of music on subjective pain perception during intravenous cannulation for a magnetic resonance imaging (MRI) scan was investigated. Methods 204 patients were assigned to one of four groups: listening to Mozart, favorite music, relaxation music, or no music (control). Pain was assessed using the Visual Analogue Scale at four time points. Results Favorite music significantly reduced pain perception both 30 s and 2 min after puncture while Mozart showed a trend towards reduced pain perception 2 min after puncture. When including only patients with baseline pain ( n = 71), a significant pain reduction was also observed in the Mozart group 2 min, with borderline significance 30 s after puncture, whereas the favorite music group not only intensified reduced pain perception 30 s and 2 min but also caused significant pain reduction immediately after puncture. No effect on pain was found for the relaxation music and control groups. Conclusions Music may be effective for pain relief in unpleasant settings involving short painful interventions. Favorite music should be considered first, whereby patients with baseline pain could also benefit from listening to Mozart, indicating a potential “Mozart effect” in this subgroup. These exploratory results need to be validated in future studies including a higher number of patients.

زمینه و هدف: اجماع کلی در مورد این‌که کدام ژانر موسیقی برای یک وضعیت خاص مؤثرتر است وجود ندارد. تأثیر موسیقی بر ادراک ذهنی درد در حین کانولاسیون وریدی برای تصویربرداری تشدید مغناطیسی (MRI) مورد بررسی قرار گرفت. روش‌ها: ۲۰۴ بیمار به یکی از چهار گروه گوش دادن به موسیقی Mozart، موسیقی مورد علاقه، موسیقی آرام‌بخش یا بدون موسیقی (گروه کنترل) تقسیم شدند. درد با استفاده از مقیاس آنالوگ بصری در چهار زمان مختلف ارزیابی شد. نتایج: موسیقی مورد علاقه به طور معناداری ادراک درد را هم در ۳۰ ثانیه و هم در ۲ دقیقه پس از سوراخ‌کردن کاهش داد، در حالی که موسیقی Mozart گرایش به کاهش ادراک درد را در ۲ دقیقه پس از سوراخ‌کردن نشان داد. زمانی که فقط بیماران با درد پایه (n = 71) در نظر گرفته شدند، کاهش معنادار درد در گروه Mozart در ۲ دقیقه و کاهش درد با اهمیت مرزی در ۳۰ ثانیه پس از سوراخ‌کردن مشاهده شد، در حالی که گروه موسیقی مورد علاقه نه تنها کاهش ادراک درد را در ۳۰ ثانیه و ۲ دقیقه تشدید کرد بلکه باعث کاهش معنادار درد بلافاصله پس از سوراخ‌کردن نیز شد. هیچ اثری بر درد در گروه‌های موسیقی آرام‌بخش و کنترل مشاهده نشد. نتیجه‌گیری: موسیقی ممکن است برای تسکین درد در موقعیت‌های ناخوشایند شامل مداخلات کوتاه‌مدت دردناک مؤثر باشد. موسیقی مورد علاقه باید در اولویت قرار گیرد و بیماران دارای درد پایه نیز می‌توانند از گوش دادن به Mozart بهره‌مند شوند که نشان‌دهنده احتمال وجود «اثر Mozart» در این زیرگروه است. این نتایج اکتشافی نیازمند اعتبارسنجی در پژوهش‌های آینده با تعداد بیشتری از بیماران است.

Background Emotional distress is common around clinical procedures, cancer supportive care, and health-professions training. Aromatherapy and music are easy to deliver, yet it remains unclear when combining them is worthwhile and whether the combination offers more than either component alone. Objective To synthesize experimental studies of aromatherapy combined with music or sound published from January 2019 through September 7, 2026; identify the populations and settings in which benefits were most consistent; and separate benefit over inactive care from incremental benefit over a single sensory intervention. Methods We searched PubMed, Embase, CINAHL, APA PsycINFO, Scopus, Web of Science Core Collection, CENTRAL, CNKI, and Dentistry & Oral Sciences Source from January 1, 2019, to September 7, 2026. Randomized trials and controlled nonrandomized or quasi-experimental studies were eligible when they included an identifiable arm combining aromatherapy with music or sound and reported emotional-distress or related physiological outcomes. Two reviewers independently screened records, extracted data, and assessed risk of bias. Clinical and methodological heterogeneity precluded meta-analysis; findings were synthesized narratively using SWiM guidance. Results Twenty-four studies involving 2,530 participants from 12 countries or regions were included. Of these, 21 were randomized studies and three were controlled nonrandomized or quasi-experimental studies. The evidence covered procedural and perioperative care, dentistry, nursing education and occupational stress, and cancer or palliative care. Results were most consistent in pediatric dentistry, magnetic resonance imaging, nursing examinations or skills testing, and some repeated cancer-support programs. Two lithotripsy trials and the adult endodontic study did not show a clear benefit. Although combined treatment often outperformed inactive care, it frequently failed to outperform aromatherapy or music alone. Adverse events, acceptability, and economic outcomes were poorly reported. Conclusion Combined aromatherapy and music or sound showed the most consistent reductions in anxiety or distress in pediatric dentistry, MRI examinations, nursing examinations or skills training, and some perioperative and cancer-support settings. Clear benefit was not demonstrated in lithotripsy or endodontic care; in general surgery, pregnancy non-stress testing, coronary angiography, palliative care, and outpatient oncology, the combination generally did not outperform a single modality. Future adequately powered factorial trials should standardize the interventions and use prespecified between-group comparisons, longer follow-up, and systematic reporting of adverse events and costs. Systematic review registration https://www.crd.york.ac.uk/PROSPERO/view/CRD42024570691 , CRD42024570691.

زمینه و هدف: پریشانی هیجانی در حین فرایندهای بالینی، مراقبت حمایتی سرطان و آموزش حرفه‌های سلامت شایع است. آروماتراپی و موسیقی روش‌هایی آسان برای اجرا هستند، اما هنوز مشخص نیست که ترکیب آن‌ها چه زمانی ارزشمند است و آیا این ترکیب نسبت به هر یک از اجزای منفرد مزیت بیشتری دارد یا خیر. هدف: سنتز مطالعات تجربی آروماتراپی ترکیب‌شده با موسیقی یا صدا که از ژانویه ۲۰۱۹ تا ۷ سپتامبر ۲۰۲۶ منتشر شده‌اند؛ شناسایی جمعیت‌ها و محیط‌هایی که بیشترین سودمندی را داشته‌اند؛ و تفکیک سودمندی نسبت به مراقبت غیرفعال از سودمندی افزایشی نسبت به مداخله حسی منفرد. روش‌ها: پایگاه‌های PubMed، Embase، CINAHL، APA PsycINFO، Scopus، Web of Science Core Collection، CENTRAL، CNKI و Dentistry & Oral Sciences Source از ۱ ژانویه ۲۰۱۹ تا ۷ سپتامبر ۲۰۲۶ جست‌وجو شدند. کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی‌شده و مطالعات کنترل‌شده غیرتصادفی یا شبه‌تجربی زمانی واجد شرایط بودند که یک بازوی قابل‌شناسایی ترکیب آروماتراپی با موسیقی یا صدا را شامل می‌شد و پیامدهای پریشانی هیجانی یا پیامدهای فیزیولوژیک مرتبط را گزارش می‌کرد. دو ارزیاب به طور مستقل سوابق را غربالگری، داده‌ها را استخراج و خطر سوگیری را ارزیابی کردند. ناهمگونی بالینی و روش‌شناختی، انجام فراتحلیل را غیرممکن ساخت؛ یافته‌ها به صورت روایی و با استفاده از راهنمای SWiM سنتز شدند. نتایج: بیست‌وچهار مطالعه با مشارکت ۲۵۳۰ نفر از ۱۲ کشور یا منطقه وارد شدند. از این میان، ۲۱ مطالعه تصادفی‌سازی‌شده و سه مطالعه کنترل‌شده غیرتصادفی یا شبه‌تجربی بودند. شواهد شامل مراقبت‌های فرایندی و دوره‌پری‌عملیاتی، دندانپزشکی، آموزش پرستاری و استرس شغلی، و مراقبت سرطان یا تسکینی بود. نتایج در دندانپزشکی کودکان، تصویربرداری تشدید مغناطیسی، آزمون‌ها یا ارزیابی مهارت‌های پرستاری و برخی برنامه‌های حمایتی تکرارشونده سرطان بیشترین ثبات را داشت. دو کارآزمایی لیتوتریپسی و مطالعه اندودنتیک بزرگسالان سودمندی واضحی نشان ندادند. اگرچه درمان ترکیبی اغلب نسبت به مراقبت غیرفعال برتری داشت، اما در بسیاری موارد نسبت به آروماتراپی یا موسیقی به تنهایی برتری نداشت. رویدادهای ناخواسته، پذیرش‌پذیری و پیامدهای اقتصادی به‌خوبی گزارش نشده بودند. نتیجه‌گیری: آروماتراپی ترکیبی با موسیقی یا صدا بیشترین کاهش پایدار اضطراب یا پریشانی را در دندانپزشکی کودکان، تصویربرداری تشدید مغناطیسی، آزمون‌ها یا آموزش مهارت‌های پرستاری و برخی محیط‌های دوره‌پری‌عملیاتی و حمایتی سرطان نشان داد. سودمندی واضحی در لیتوتریپسی یا مراقبت اندودنتیک مشاهده نشد؛ در جراحی عمومی، آزمون بدون استرس بارداری، آنژیوگرافی کرونر، مراقبت تسکینی و انکولوژی سرپایی نیز ترکیب معمولاً نسبت به یک روش منفرد برتری نداشت. مطالعات آینده با توان آماری کافی باید مداخلات را استانداردسازی کرده، مقایسه‌های بین‌گروهی از پیش تعیین‌شده، پیگیری طولانی‌تر و گزارش نظام‌مند رویدادهای ناخواسته و هزینه‌ها را مدنظر قرار دهند. ثبت مرور نظام‌مند: https://www.crd.york.ac.uk/PROSPERO/view/CRD42024570691 ، CRD42024570691.

Objective: Childhood peer abuse is a developmentally salient form of interpersonal adversity, yet its role in shaping links between peripheral biological stress markers and brain structure remains poorly understood. The present cross-sectional study examined whether retrospectively reported childhood peer verbal and physical abuse moderated associations of systemic inflammatory burden and hair cortisol with subcortical brain volume.Methods: Participants from a community sample completed the Maltreatment and Abuse Chronology of Exposure scale and structural magnetic resonance imaging. Inflammatory burden was indexed by a composite of standardised IL-6, IL-8, TNF-alpha, and C-reactive protein values (n = 292), and hair cortisol was available in a subsample (n = 172). Bilateral amygdala, hippocampus, putamen, and caudate volumes were extracted from FreeSurfer segmentation. Linear regression models adjusted for gender, age, parental education, and estimated total intracranial volume; false discovery rate correction was applied across the four ROI tests within each marker-by-moderator family.Results: Peer verbal abuse moderated associations of inflammatory burden with bilateral amygdala volume (β = −.095, pFDR = .032) and bilateral putamen volume (β = −.115, pFDR = .017). Peer physical abuse moderated the association between hair cortisol and bilateral amygdala volume (β = .227, pFDR = .035). Caudate models did not survive correction. Core findings remained significant after sensitivity adjustment for broader childhood adversity and current depression/anxiety symptoms.Conclusions: Associations differed across brain regions, biological markers, and peer-abuse subtypes. These findings identify peer adversity as an important interpersonal context for understanding stress-related brain differences.

هدف: سوء‌رفتار همسالان در دوران کودکی نوعی ناملایمات بین‌فردی با اهمیت رشدی است، اما نقش آن در شکل‌دهی پیوندهای بین نشانگرهای زیستی استرس محیطی و ساختار مغز همچنان به‌خوبی درک نشده است. مطالعه مقطعی حاضر بررسی کرد که آیا گزارش‌های بازنگرانه از سوء‌رفتار کلامی و جسمی همسالان در کودکی، ارتباط بار التهابی سیستمیک و کورتیزول مو با حجم زیرقشری مغز را تعدیل می‌کند یا خیر. روش‌ها: شرکت‌کنندگان از یک نمونه جامعه‌محور، مقیاس «تاریخچه قرارگیری در معرض بدرفتاری و سوء‌استفاده» و تصویربرداری تشدید مغناطیسی ساختاری را تکمیل کردند. بار التهابی با ترکیبی از مقادیر استاندارد شده IL-6، IL-8، TNF-alpha و پروتئین واکنشی C (n = 292) سنجیده شد و کورتیزول مو در یک زیرنمونه (n = 172) در دسترس بود. حجم آمیگدال، هیپوکامپ، پوتامن و کادیت دوطرفه از طریق قطعه‌بندی FreeSurfer استخراج شد. مدل‌های رگرسیون خطی با کنترل جنسیت، سن، تحصیلات والدین و حجم کل جمجمه تخمینی تنظیم شدند؛ اصلاح نرخ کشف کاذب برای چهار آزمون ROI در هر خانواده نشانگر-تعدیل‌گر اعمال شد. نتایج: سوء‌رفتار کلامی همسالان ارتباط بار التهابی با حجم آمیگدال دوطرفه (β = −۰.۰۹۵، pFDR = ۰.۰۳۲) و حجم پوتامن دوطرفه (β = −۰.۱۱۵، pFDR = ۰.۰۱۷) را تعدیل کرد. سوء‌رفتار جسمی همسالان ارتباط بین کورتیزول مو و حجم آمیگدال دوطرفه (β = ۰.۲۲۷، pFDR = ۰.۰۳۵) را تعدیل کرد. مدل‌های کادیت پس از اصلاح باقی نماندند. یافته‌های اصلی پس از تنظیم حساسیت برای ناملایمات گسترده‌تر دوران کودکی و علائم فعلی افسردگی/اضطراب همچنان معنادار باقی ماندند. نتیجه‌گیری: ارتباطات در نواحی مختلف مغزی، نشانگرهای زیستی و زیرگونه‌های سوء‌رفتار همسالان متفاوت بود. این یافته‌ها ناملایمات همسالان را به‌عنوان زمینه‌ای بین‌فردی مهم برای درک تفاوت‌های مغزی مرتبط با استرس شناسایی می‌کند.

Cognitive flexibility requires rapid updating of internal representations when action–outcome contingencies change. Yet how feedback on a single trial reshapes the distributed activity patterns that implement these internal representations remains poorly understood. Using functional magnetic resonance imaging (fMRI) during probabilistic reversal learning, we show that a Q-learning model with separate learning rates outperforms a standard model and reveals stronger learning from positive than negative reward prediction errors (RPE). Reversal increases prediction error magnitude and induces rapid multivoxel reorganization in medial temporal and adjacent subcortical regions. During early reversal, RPE-related activity in right striatal and medial orbitofrontal regions predicts subsequent changes in right lateral orbitofrontal cortex (lOFC) representations; these effects occur only after nonrewarded outcomes. Moreover, greater representational change in lOFC is associated with weakening of the action policy, and this pattern change in right lOFC is related to reward-stay behavior. Together, these findings link lOFC updating to behavioral policy adjustment during reversal learning.

انعطاف‌پذیری شناختی مستلزم به‌روزرسانی سریع بازنمایی‌های درونی هنگام تغییر پیوستگی‌های عمل-پیامد است. با این حال، چگونگی تأثیر بازخورد یک آزمون منفرد بر الگوهای فعالیت توزیع‌شده که این بازنمایی‌های درونی را پیاده‌سازی می‌کنند، همچنان به‌خوبی شناخته نشده‌است. با استفاده از تصویربرداری تشدید مغناطیسی عملکردی (fMRI) در طول یادگیری معکوس احتمالاتی، نشان می‌دهیم که یک مدل یادگیری Q با نرخ‌های یادگیری جداگانه نسبت به مدل استاندارد عملکرد بهتری دارد و یادگیری قوی‌تری از خطاهای پیش‌بینی پاداش (RPE) مثبت نسبت به منفی را نشان می‌دهد. معکوس‌سازی، بزرگی خطای پیش‌بینی را افزایش داده و سازمان‌دهی مجدد سریع چند-وُکسلی را در نواحی تمپورال میانی و زیرقشری مجاور القا می‌کند. در اوایل معکوس‌سازی، فعالیت مرتبط با RPE در نواحی استریاتوم راست و اوربیتوفرنتال میانی پیش‌بینی‌کننده تغییرات بعدی در بازنمایی‌های قشر اوربیتوفرنتال جانبی راست (lOFC) است؛ این اثرات تنها پس از پیامدهای بدون پاداش رخ می‌دهد. افزون بر این، تغییر بازنمایشی بیشتر در lOFC با تضعیف سیاست عمل همراه است و این تغییر الگو در lOFC راست با رفتار باقی‌ماندن پس از پاداش مرتبط است. در مجموع، این یافته‌ها به‌روزرسانی lOFC را به تعدیل سیاست رفتاری در طول یادگیری معکوس پیوند می‌دهد.