State-Trait Anxiety Inventory

This quantitative comparative investigation evaluated and contrasted levels of state-trait anxiety and generalized anxiety symptoms between early and late adolescent cohorts (N = 100). A cross-sectional comparative survey design was employed using standardized psychometric instruments: the 40-item State-Trait Anxiety Inventory (STAI) and the Generalized Anxiety Disorder-7 scale (GAD-7). Non-parametric Mann-Whitney U tests and chi-square independence analyses revealed no statistically significant differences in overall anxiety scores between early and late adolescents across all dimensions (p > .26). However, over 47% of participants across both groups met clinical severity cut-offs ?10on GAD-7). State and trait anxiety demonstrated a robust positive association (? = 0.81, p < .001). The findings underscore an urgent imperative for universal, stage-independent psychological screening and preventive mental health frameworks within educational environments.

Objective Although the State–Trait Anxiety Inventory (STAI) is a well-established instrument for anxiety assessment, its length may limit feasibility in large-scale, longitudinal, and time-sensitive research settings. Existing abbreviated forms were mainly created for adults worldwide, including Türkiye. Accordingly, this study aimed to develop and psychometrically evaluate abbreviated versions of the STAI-State (STAI-S) and STAI-Trait (STAI-T) for Turkish adolescents. Method A two-phase psychometric validation design was implemented across two independent cohorts. Exploratory factor analysis (EFA) was initially conducted in Sample 1, comprising adolescents recruited from an outpatient child and adolescent psychiatry clinic ( n = 420), to identify the most parsimonious item configurations. Subsequently, confirmatory factor analysis (CFA) and criterion-related validity analyses were performed in Sample 2, consisting of public high school students ( n = 277). Measurement invariance across clinical/community status, sex, and age, comparisons with alternative factor models, and receiver operating characteristic analyses against the Generalized Anxiety Disorder-7 were examined. Results EFA supported a stable two-factor structure for both six-item scales, accounting for 53.7% of the total variance for the STAI-S and 57.3% for the STAI-T. Internal consistency was high for both abbreviated instruments ( α = 0.804). CFA indicated mixed but broadly acceptable fit for the two-factor solutions (STAI-S: χ 2 /df = 3.66, CFI = 0.979, SRMR = 0.033, RMSEA = 0.098; STAI-T: χ 2 /df = 3.28, CFI = 0.987, SRMR = 0.028, RMSEA = 0.091). Standardized factor loadings ranged from 0.61 to 0.92 across models. Invariance of item thresholds and factor loadings held across clinical/community status, sex, and age in analyses treating the items as ordered-categorical. The shortened versions also showed a high correlation with the original 20-item scales and preserved their criterion-related performance. Concurrent validity was supported by correlations with the Generalized Anxiety Disorder-7 and the Satisfaction with Life Scale. Conclusion The findings provide preliminary evidence supporting the reliability and structural validity of the six-item STAI-S and STAI-T in Turkish adolescents. The abbreviated forms appear suitable for research use, whereas their clinical utility requires confirmation in independent samples.

هدف: اگرچه پرسشنامه اضطراب حالتی-صفاتی (STAI) ابزاری معتبر برای سنجش اضطراب است، اما طولانی بودن آن ممکن است قابلیت استفاده را در پژوهش‌های وسیع، طولی و حساس به زمان محدود کند. فرم‌های کوتاه موجود عمدتاً برای بزرگسالان در سراسر جهان، از جمله ترکیه، تهیه شده‌اند. بر این اساس، این مطالعه با هدف توسعه و ارزیابی روان‌سنجی نسخه‌های کوتاه‌شده STAI-State (STAI-S) و STAI-Trait (STAI-T) برای نوجوانان ترک انجام شد. روش: یک طرح اعتبارسنجی روان‌سنجی دو مرحله‌ای در دو گروه مستقل اجرا شد. تحلیل عاملی اکتشافی (EFA) ابتدا در نمونه ۱، شامل نوجوانان مراجعه‌کننده به درمانگاه روان‌پزشکی کودک و نوجوان (n = 420)، به منظور شناسایی پیکربندی‌های بهینه سؤالات انجام شد. سپس، تحلیل عاملی تأییدی (CFA) و تحلیل روایی ملاکی در نمونه ۲، متشکل از دانش‌آموزان دبیرستان‌های دولتی (n = 277)، صورت گرفت. ناوری اندازه‌گیری بر اساس وضعیت بالینی/غیربالینی، جنسیت و سن، مقایسه با مدل‌های عاملی جایگزین و تحلیل منحنی مشخصه عملکرد گیرنده در مقایسه با Generalized Anxiety Disorder-7 بررسی شد. نتایج: تحلیل عاملی اکتشافی ساختار دو عاملی پایدار را برای هر دو مقیاس شش‌سؤالی تأیید کرد که به ترتیب ۵۳٫۷٪ از واریانس کل برای STAI-S و ۵۷٫۳٪ برای STAI-T را تبیین نمود. پایایی درونی برای هر دو ابزار کوتاه‌شده بالا بود (α = 0.804). تحلیل عاملی تأییدی برازش نسبتاً قابل قبول اما مختلطی را برای راه‌حل‌های دو عاملی نشان داد (STAI-S: χ2/df = 3.66، CFI = 0.979، SRMR = 0.033، RMSEA = 0.098؛ STAI-T: χ2/df = 3.28، CFI = 0.987، SRMR = 0.028، RMSEA = 0.091). بارهای عاملی استانداردشده در مدل‌ها بین 0.61 تا 0.92 متغیر بود. ناوری آستانه‌های سؤالات و بارهای عاملی در وضعیت بالینی/غیربالینی، جنسیت و سن در تحلیل‌هایی که سؤالات را به صورت ترتیبی-رده‌ای در نظر گرفتند، حفظ شد. نسخه‌های کوتاه‌شده همچنین همبستگی بالایی با فرم‌های ۲۰ سؤالی اصلی داشتند و عملکرد ملاکی آن‌ها حفظ شد. روایی همزمان با همبستگی با Generalized Anxiety Disorder-7 و مقیاس رضایت از زندگی تأیید شد. نتیجه‌گیری: یافته‌ها شواهد مقدماتی برای حمایت از پایایی و روایی ساختاری فرم‌های شش‌سؤالی STAI-S و STAI-T در نوجوانان ترک ارائه می‌دهد. فرم‌های کوتاه‌شده برای استفاده پژوهشی مناسب به نظر می‌رسند، در حالی که کاربرد بالینی آن‌ها نیازمند تأیید در نمونه‌های مستقل است.

Anxiety disorders are associated with psychological dysregulation and autonomic imbalance. Although mindfulness-based interventions and breathing training have shown potential benefits for anxiety management, evidence regarding their integrated psychological and physiological outcomes remains limited. To examine psychological and physiological changes following a four-week mindfulness-based intervention integrating structured breathing training and HRV biofeedback in adults with anxiety disorders. A quasi-experimental one-group pretest–posttest design was employed. Thirty adults with anxiety disorders completed a four-week intervention. Anxiety was assessed using the State–Trait Anxiety Inventory (STAI), and heart rate variability (HRV; RMSSD and SDNN) was assessed immediately before and after each weekly session. Paired-samples t tests examined aggregated pre–post changes, and linear mixed-effects models were used to analyze repeated HRV measurements across the four intervention sessions. State anxiety decreased from 43.83 to 35.87 (− 18.2%), and trait anxiety decreased from 51.27 to 45.37 (− 11.5%), with significant pre–post reductions in both measures ( p ≤ .001). Aggregated mean post-session RMSSD and SDNN values were significantly higher than the corresponding mean pre-session values (both p < .001). However, linear mixed-effects models showed no significant main effect of time or Week × Time interaction for either RMSSD or SDNN (all p > .05). The intervention was associated with significant pre–post reductions in state and trait anxiety. Although aggregated HRV measures showed significant pre–post differences, repeated-measures analyses did not demonstrate consistent changes in HRV across the four sessions. These preliminary findings warrant confirmation in adequately powered randomized controlled trials.

اختلالات اضطرابی با نابهنجاری‌های روان‌شناختی و عدم تعادل خودکار همراه هستند. اگرچه مداخلات مبتنی بر ذهن‌آگاهی و آموزش تنفس مزایای بالقوه‌ای برای مدیریت اضطراب نشان داده‌اند، اما شواهد مربوط به پیامدهای تلفیقی روان‌شناختی و فیزیولوژیکی آن‌ها همچنان محدود است. هدف این پژوهش بررسی تغییرات روان‌شناختی و فیزیولوژیکی پس از یک مداخله چهار هفته‌ای مبتنی بر ذهن‌آگاهی تلفیق‌شده با آموزش ساختاریافته تنفس و بازخورد زیستی تغییرپذیری ضربان قلب (HRV) در بزرگسالان مبتلا به اختلالات اضطرابی بود. این مطالعه با طرح شبه‌آزمایشی یک‌گروهی پیش‌آزمون–پس‌آزمون انجام شد. سی بزرگسال مبتلا به اختلالات اضطرابی یک مداخله چهار هفته‌ای را تکمیل کردند. اضطراب با استفاده از پرسشنامه اضطراب حالتی–صفتی (STAI) و تغییرپذیری ضربان قلب (HRV؛ RMSSD و SDNN) بلافاصله پیش و پس از هر جلسه هفتگی ارزیابی شد. آزمون t زوجی برای بررسی تغییرات تجمیعی پیش–پس و مدل‌های خطی اثرات مختلط برای تحلیل اندازه‌گیری‌های مکرر HRV در طول چهار جلسه مداخله به کار رفت. اضطراب حالتی از 43.83 به 35.87 (کاهش 18.2٪) و اضطراب صفتی از 51.27 به 45.37 (کاهش 11.5٪) کاهش یافت و کاهش معناداری در هر دو شاخص مشاهده شد (p ≤ 0.001). میانگین تجمیعی RMSSD و SDNN پس از جلسه به طور معناداری بالاتر از میانگین مقادیر پیش از جلسه بود (هر دو p < 0.001). با این حال، مدل‌های خطی اثرات مختلط هیچ اثر اصلی معنادار زمان یا تعامل هفته × زمان را برای RMSSD یا SDNN نشان ندادند (همه p > 0.05). این مداخله با کاهش معنادار پیش–پس در اضطراب حالتی و صفتی همراه بود. اگرچه شاخص‌های تجمیعی HRV تفاوت معنادار پیش–پس را نشان دادند، اما تحلیل‌های اندازه‌گیری مکرر تغییرات پایدار HRV را در طول چهار جلسه نشان نداد. این یافته‌های مقدماتی نیازمند تأیید در کارآزمایی‌های تصادفی کنترل‌شده با توان آماری کافی هستند.

IntroductionThe therapeutic effects of classical music in reducing stress have been well documented, particularly in healthcare settings.However, classical music has also been used to discourage unhoused individuals from remaining in public spaces.For example, loud classical music is sometimes played at gas stations and train stations to deter unhoused individuals from lingering in these areas.Our study sought to answer the question of whether exposure to live classical music in an unhoused or homeless population would lead to a similar reduction in anxiety levels compared with staff, patients, and patients' families in a hospital setting. MethodsBrief anonymous surveys were based on the State-Trait Anxiety Inventory (STAI), a validated anxiety questionnaire.A shortened five-item survey was administered to participants seated in the cafeteria of the hospital and also in dining areas of facilities serving the unhoused.A single musician played the violin/viola for 60 minutes, while audience members were asked to rate themselves on a scale of 1 to 4 in categories including content, worried, tense, calm, and upset before and after listening to at least 15 minutes of classical music. ResultsTwo groups were surveyed, including the Hospital Group (N = 47) as the comparison group and the Unhoused Group (N = 66).A Student's t-test was used for analysis.Classical music was associated with improved feelings in both groups.When comparing change scores between groups, improvements were similar for "calm" (p = 0.092), "tense" (p = 0.678), "upset" (p = 0.183), and "content" (p = 0.123)."Worried" feelings decreased significantly more in the Unhoused Group than in the Hospital Group (p = 0.037).When stratified by gender or duration of housing insecurity, there was no difference in the improvement scores. ConclusionsThis observational study suggests that exposure to live classical music is associated with a self-reported short-term improvement in anxiety levels in the unhoused population.

مقدمه: آثار درمانی موسیقی کلاسیک در کاهش استرس به‌ویژه در محیط‌های مراقبت‌های بهداشتی به‌خوبی مستند شده است. با این حال، موسیقی کلاسیک همچنین برای جلوگیری از ماندن افراد بی‌خانمان در فضاهای عمومی مورد استفاده قرار گرفته است. به عنوان مثال، گاهی موسیقی کلاسیک با صدای بلند در پمپ بنزین‌ها و ایستگاه‌های قطار پخش می‌شود تا افراد بی‌خانمان را از توقف در این مناطق باز دارد. مطالعه حاضر به دنبال پاسخ به این پرسش بود که آیا قرار گرفتن در معرض موسیقی کلاسیک زنده در جمعیت بی‌خانمان منجر به کاهش مشابهی در سطوح اضطراب نسبت به کارکنان، بیماران و خانواده بیماران در محیط بیمارستان می‌شود یا خیر. روش‌ها: پرسشنامه‌های کوتاه و ناشناس بر اساس State-Trait Anxiety Inventory (STAI)، یک پرسشنامه معتبر اضطراب، طراحی شد. یک پرسشنامه پنج‌سؤالی کوتاه به شرکت‌کنندگان نشسته در سلف بیمارستان و همچنین در سالن‌های غذاخوری مراکز خدمات‌دهی به بی‌خانمان‌ها ارائه شد. یک نوازنده به مدت ۶۰ دقیقه ویولن/ویولا نواخت و از اعضای حاضر خواسته شد تا خود را در مقیاس ۱ تا ۴ در دسته‌هایی شامل رضایت، نگرانی، تنش، آرامش و ناراحتی، قبل و بعد از گوش دادن به حداقل ۱۵ دقیقه موسیقی کلاسیک ارزیابی کنند. نتایج: دو گروه مورد بررسی قرار گرفتند که شامل گروه بیمارستان (N = 47) به عنوان گروه مقایسه و گروه بی‌خانمان (N = 66) بودند. برای تحلیل داده‌ها از آزمون t استیودنت استفاده شد. موسیقی کلاسیک با بهبود احساسات در هر دو گروه همراه بود. هنگام مقایسه امتیازات تغییر بین گروه‌ها، بهبودها برای «آرامش» (p = 0.092)، «تنش» (p = 0.678)، «ناراحتی» (p = 0.183) و «رضایت» (p = 0.123) مشابه بود. احساس «نگرانی» در گروه بی‌خانمان به طور معناداری بیشتر از گروه بیمارستان کاهش یافت (p = 0.037). هنگام تفکیک بر اساس جنسیت یا مدت زمان بی‌خانمانی، تفاوتی در امتیازات بهبود مشاهده نشد. نتیجه‌گیری: این مطالعه مشاهده‌ای نشان می‌دهد که قرار گرفتن در معرض موسیقی کلاسیک زنده با بهبود کوتاه‌مدت خودگزارش‌شده در سطوح اضطراب در جمعیت بی‌خانمان همراه است.