دانش‌آموزان

Van Orman et al. (2026) offer a framework of principles for equitable classroom assessment. They describe an important contribution to the field’s ongoing shift towards more learner-centred, contextually responsive assessment practices. I argue that although the framework represents a meaningful advance towards equity, particularly in its attention to sociocultural responsiveness, multiple forms of evidence, and student involvement in assessment, it operates largely within existing paradigms of classroom assessment and stops short of interrogating the historical and structural functions of grading itself. I offer three extensions: (a) reconsidering grading as a mechanism of ranking and sorting, (b) historicising assessment within longer trajectories of exclusion, and (c) interrogating the distribution of power in classroom assessment. These extensions suggest directions for a justice-oriented framework that does not replace the authors’ contribution but extends it into territory their framework leaves unmapped-territory that will require changes in individual teacher practice and institutional/structural formation to enact.

Van Orman و همکاران (2026) چارچوبی از اصول برای ارزشیابی کلاسی عادلانه ارائه می‌دهند. آن‌ها سهم مهمی در تغییر مستمر حوزه به سوی شیوه‌های ارزشیابی یادگیرنده‌محور و پاسخگو به بافت توصیف می‌کنند. من استدلال می‌کنم که اگرچه این چارچوب پیشرفتی معنادار به سوی عدالت است، به‌ویژه از حیث توجه به پاسخگویی جامعه‌شناختی، اشکال متنوع شواهد و مشارکت دانش‌آموزان در ارزشیابی، اما عمدتاً در چارچوب‌های موجود ارزشیابی کلاسی عمل می‌کند و از بررسی کارکردهای تاریخی و ساختاری نمره‌دهی خودداری می‌کند. من سه گسترش پیشنهاد می‌کنم: (الف) بازاندیشی نمره‌دهی به‌عنوان سازوکاری برای رتبه‌بندی و تفکیک، (ب) تاریخی‌کردن ارزشیابی در مسیرهای طولانی‌تر طرد و حذف، و (ج) واکاوی توزیع قدرت در ارزشیابی کلاسی. این گسترش‌ها جهت‌هایی را برای چارچوبی عدالت‌محور پیشنهاد می‌کنند که جایگزین سهم نویسندگان نمی‌شود، بلکه آن را به قلمرویی گسترش می‌دهد که چارچوب آنان ترسیم نکرده است؛ قلمرویی که تحقق آن مستلزم تغییر در عمل فردی معلمان و شکل‌گیری نهادی/ساختاری خواهد بود.

The purpose of this study is to evaluate the legibility of fourth-grade elementary school students' handwriting and to examine the differences and relationships between two evaluators: a human researcher and artificial intelligence (ChatGPT). To this end, the study was conducted using the descriptive survey model, one of the quantitative research approaches. The study sample consisted of 67 fourth-grade students attending a public elementary school. The students' handwriting was evaluated using the Multidimensional Legibility Scale. Writing samples were collected from each student, including copying samples, dictated samples, and free writing samples. One class period was allocated for each writing task. The 201 handwriting samples obtained from the 67 students were evaluated by a researcher (the second author) and artificial intelligence (ChatGPT). According to the findings, no significant differences were detected between the artificial intelligence and the researcher in any writing type or subdimension, except for the slant subdimension of free writing. However, a high level of positive and significant correlation was identified between the two raters. Findings indicate that artificial intelligence can produce results comparable to those of expert raters when evaluating handwriting legibility. The fact that differences among raters are not statistically significant suggests that AI-based handwriting evaluations could serve as an objective and reliable alternative.

هدف این پژوهش، ارزیابی خوانایی دست‌خط دانش‌آموزان پایه چهارم ابتدایی و بررسی تفاوت‌ها و روابط بین دو ارزیاب: یک پژوهشگر انسانی و هوش مصنوعی (ChatGPT) است. بدین منظور، پژوهش با استفاده از مدل پیمایش توصیفی که یکی از رویکردهای پژوهش کمی است، انجام شد. نمونه پژوهش شامل ۶۷ دانش‌آموز پایه چهارم یک مدرسه ابتدایی دولتی بود. دست‌خط دانش‌آموزان با استفاده از مقیاس چندبعدی خوانایی ارزیابی شد. نمونه‌های نوشتاری از هر دانش‌آموز جمع‌آوری گردید که شامل نمونه‌های رونویسی، نمونه‌های دیکته و نمونه‌های نوشتار آزاد بود. برای هر تکلیف نوشتاری یک جلسه کلاسی اختصاص داده شد. ۲۰۱ نمونه دست‌خط به‌دست‌آمده از ۶۷ دانش‌آموز توسط یک پژوهشگر (نویسنده دوم) و هوش مصنوعی (ChatGPT) ارزیابی شد. بر اساس یافته‌ها، به جز زیرمقیاس شیب در نوشتار آزاد، هیچ تفاوت معناداری بین هوش مصنوعی و پژوهشگر در هیچ‌یک از انواع نوشتار یا زیرمقیاس‌ها مشاهده نشد. با این حال، همبستگی مثبت و معنادار بالایی بین دو ارزیاب شناسایی گردید. یافته‌ها نشان می‌دهد که هوش مصنوعی می‌تواند نتایجی قابل مقایسه با ارزیابان خبره در ارزیابی خوانایی دست‌خط ارائه دهد. عدم معناداری آماری تفاوت بین ارزیابان، حاکی از آن است که ارزیابی‌های دست‌خط مبتنی بر هوش مصنوعی می‌تواند به عنوان جایگزینی عینی و قابل اعتماد مورد استفاده قرار گیرد.

In mathematics, counterexamples play a central role in sharpening conjectures and refuting false statements. At the same time, there is an educational dimension, for example, when counterexamples are used to stimulate processes of conceptual change in secondary students. In practice, the answer to the question of whether a specific counterexample will succeed in convincing students of the incorrectness of a statement or the inadequacy of an idea will depend on a variety of factors. We collected criteria which can be used to compare counterexamples in educational settings through an analysis of existing literature, to which we added further, original criteria. In an empirical part, we investigated which criteria preservice teachers (PSTs) would use to compare counterexamples, and whether and how they could make use of criteria introduced by us. We found that across the PST discussions, all previously identified criteria prompted fruitful reflections upon counterexamples, and that comparing counterexamples in this way naturally led to in-depth discussions of the subject matter side of teaching decisions. PSTs discussed multiple criteria which we had not considered, seeming especially interested in context- and learner-dependent aspects of teaching. Thinking in terms of criteria showed potential as a theoretical lens, and for teacher training.

در ریاضیات، مثال‌های نقض نقش محوری در دقیق‌تر کردن حدسیات و رد گزاره‌های نادرست ایفا می‌کنند. همزمان، این موضوع بعد آموزشی نیز دارد؛ برای مثال، زمانی که از مثال‌های نقض برای تحریک فرایندهای تغییر مفهومی در دانش‌آموزان متوسطه استفاده می‌شود. در عمل، پاسخ به این پرسش که آیا یک مثال نقض خاص می‌تواند دانش‌آموزان را به نادرستی یک گزاره یا ناکافی بودن یک ایده قانع کند، به عوامل متعددی بستگی دارد. ما معیارهایی را که می‌توان برای مقایسه مثال‌های نقض در محیط‌های آموزشی به کار برد، از طریق تحلیل ادبیات موجود گردآوری کردیم و معیارهای اصیل دیگری نیز به آن افزودیم. در بخش تجربی، بررسی کردیم که معلمان پیش‌خدمت (PSTs) از چه معیارهایی برای مقایسه مثال‌های نقض استفاده می‌کنند و آیا و چگونه می‌توانند از معیارهای معرفی‌شده توسط ما بهره ببرند. دریافتیم که در سراسر بحث‌های PST، همه معیارهای شناسایی‌شده قبلی موجب تأملات ثمربخش درباره مثال‌های نقض شدند و مقایسه مثال‌های نقض به این شیوه، به طور طبیعی به بحث‌های عمیق درباره جنبه موضوعی تصمیمات آموزشی انجامید. PSTها معیارهای متعددی را که ما در نظر نگرفته بودیم، مورد بحث قرار دادند و به نظر می‌رسید به جنبه‌های وابسته به زمینه و یادگیرنده در آموزش علاقه ویژه‌ای دارند. اندیشیدن بر اساس معیارها، پتانسیل قابل توجهی به عنوان یک عدسی نظری و برای آموزش معلمان نشان داد.

Background Inclusive education is a global policy priority. Such education requires teacher education programs to provide pre-service teachers with the skills, attitudes, and knowledge required to support diverse students in inclusive classrooms. In Ghana, recent reforms have transformed the initial teacher education requirement for basic schoolteachers from a three-year diploma into a four-year bachelor of education, with inclusive education positioned as an important component of teacher preparation. However, questions remain regarding how effectively the reformed curriculum prepares pre-service teachers to implement inclusive practices in classroom settings. Methods This study explores teacher educators' perspectives on Ghana's reformed initial teacher education curriculum and its role in preparing pre-service teachers to offer inclusive education. Following a qualitative research design, data were collected through focus group discussions with 10 teacher educators: eight from colleges of education who are directly involved in training pre-service teachers, and two working in affiliated universities. The data were analyzed using reflective thematic analysis. Results The focus groups revealed that, while the reform has increased the visibility of inclusive education, significant gaps remain in the depth, duration, organization, and practical orientation of the curriculum. Participants reported that inclusive education content is too narrowly focused on disability identification—particularly visible disability categories—with limited attention to broader student diversity, inclusive pedagogy, and classroom-based strategies. The findings also highlight curriculum overload, limited opportunities for experiential learning, and a disconnect between reform aspirations and curriculum implementation. Conclusion The findings suggest that strengthening inclusive teacher preparation in Ghana requires more coherent curriculum design, institutional support, and expanded opportunities for practice-based learning.

زمینه: آموزش فراگیر یک اولویت سیاستی جهانی است. چنین آموزشی مستلزم آن است که برنامه‌های تربیت معلم، مهارت‌ها، نگرش‌ها و دانش لازم را برای حمایت از دانش‌آموزان متنوع در کلاس‌های فراگیر به معلمان پیش‌خدمت ارائه دهند. در غنا، اصلاحات اخیر، الزام اولیه تربیت معلم برای معلمان مدارس ابتدایی را از یک دیپلم سه‌ساله به یک لیسانس چهار‌ساله آموزش تبدیل کرده است و آموزش فراگیر به عنوان یکی از اجزای مهم آمادگی معلمان جایگاه یافته است. با این حال، همچنان پرسش‌هایی دربارهٔ میزان اثربخشی برنامهٔ درسی اصلاح‌شده در آماده‌سازی معلمان پیش‌خدمت برای اجرای شیوه‌های فراگیر در محیط‌های کلاسی باقی است. روش‌ها: این مطالعه دیدگاه‌های مدرسان معلمان دربارهٔ برنامهٔ درسی اصلاح‌شده تربیت معلم اولیه در غنا و نقش آن در آماده‌سازی معلمان پیش‌خدمت برای ارائه آموزش فراگیر را بررسی می‌کند. با پیروی از طرح پژوهش کیفی، داده‌ها از طریق بحث‌های گروهی متمرکز با ۱۰ مدرس معلم جمع‌آوری شد: هشت نفر از دانشکده‌های تربیت معلم که مستقیماً در آموزش معلمان پیش‌خدمت مشارکت دارند و دو نفر در دانشگاه‌های وابسته فعالیت می‌کنند. داده‌ها با استفاده از تحلیل تماتیک بازتابی تحلیل شدند. یافته‌ها: گروه‌های متمرکز نشان دادند که اگرچه اصلاحات موجب افزایش دیده‌شدن آموزش فراگیر شده است، اما شکاف‌های قابل توجهی در عمق، مدت، سازماندهی و جهت‌گیری عملی برنامهٔ درسی باقی مانده است. شرکت‌کنندگان گزارش دادند که محتوای آموزش فراگیر بیش از حد بر شناسایی ناتوانی—به ویژه دسته‌های قابل مشاهده ناتوانی—متمرکز است و به تنوع گسترده‌تر دانش‌آموزان، پداگوژی فراگیر و راهبردهای مبتنی بر کلاس توجه محدودی دارد. یافته‌ها همچنین به بارگذاری بیش از حد برنامهٔ درسی، فرصت‌های محدود برای یادگیری تجربی و گسست میان آرمان‌های اصلاحات و اجرای برنامهٔ درسی اشاره دارند. نتیجه‌گیری: یافته‌ها نشان می‌دهد که تقویت آمادگی معلمان فراگیر در غنا مستلزم طراحی منسجم‌تر برنامهٔ درسی، حمایت نهادی و گسترش فرصت‌های یادگیری مبتنی بر عمل است.

Teaching methods have undergone tremendous development in recent times. However, it is still observed that most teachers continue to rely on traditional methods based on rote instruction and memorization. Such methods are no longer compatible with the demands of the rapidly developing era. Therefore, teachers need to seek modern teaching methods that stimulate students’ thinking and convey knowledge to them in ways that enable them to acquire knowledge independently in the future, such as the Think–Pair–Share method and the Concepts Map method. This article presents a teaching model designed around the integration of these two methods, along with the design of a science lesson that illustrates how this integration can be implemented.

روش‌های تدریس در سال‌های اخیر دستخوش تحولات چشمگیری شده‌اند. با این حال، همچنان مشاهده می‌شود که اکثر معلمان به روش‌های سنتی مبتنی بر آموزش طوطی‌وار و حفظ کردن مطالب تکیه دارند. این روش‌ها دیگر با نیازهای عصر پرشتاب کنونی سازگار نیستند. بنابراین، معلمان باید به دنبال روش‌های نوین تدریس باشند که تفکر دانش‌آموزان را برانگیزد و انتقال دانش به آن‌ها را به گونه‌ای انجام دهد که بتوانند در آینده به طور مستقل به کسب دانش بپردازند؛ مانند روش فکر کن–جفت شو–به اشتراک بگذار و روش نقشه مفهومی. این مقاله مدلی آموزشی را ارائه می‌دهد که بر اساس تلفیق این دو روش طراحی شده است و همچنین طراحی یک درس علوم را که چگونگی اجرای این تلفیق را نشان می‌دهد، تشریح می‌کند.

Individual learning styles are varying according to the tendency of each individual. An appropriate learning style could help students to achieve good academic record in any subject they learned. Therefore, this study aimed to determine the relationship between student achievement and learning style for technical and non technical subject. A total of 288 Diploma student enrolled in Electrical Engineering program participated in this study. Solomon Felder Learning Style Index was distributed to the participants and the Felder and Silverman model was used to interpret the data. Result showed that the electrical engineering students have an active type of learning style for the first dimension, the sensing for the second dimension, visual for the third dimension, and sequence for the fourth dimension. The result showed that there is no significant relationship between the dimensions of learning styles and academic achievement for Electrical Technology subject and only the second dimension has a significant relationship with academic achievement of the Polibriged subject. In conclusion, learning style is not the main factors to enhance students’ achievement, but it can be used to identify the tendency of learning styles possessed by students.

سبک‌های یادگیری فردی بر اساس تمایل هر فرد متفاوت است. یک سبک یادگیری مناسب می‌تواند به دانشجویان کمک کند تا در هر موضوعی که می‌آموزند، به عملکرد تحصیلی خوبی دست یابند. بنابراین، هدف این پژوهش تعیین رابطه بین پیشرفت تحصیلی دانشجویان و سبک یادگیری برای دروس فنی و غیر فنی بود. در این مطالعه، مجموعاً ۲۸۸ دانشجوی مقطع کاردانی که در برنامه مهندسی برق ثبت‌نام کرده بودند، شرکت کردند. شاخص سبک یادگیری Solomon Felder بین شرکت‌کنندگان توزیع شد و مدل Felder and Silverman برای تفسیر داده‌ها به کار رفت. نتایج نشان داد که دانشجویان مهندسی برق در بُعد اول دارای سبک یادگیری فعال، در بُعد دوم سبک یادگیری حسی، در بُعد سوم سبک یادگیری بصری و در بُعد چهارم سبک یادگیری ترتیبی هستند. نتایج نشان داد که بین ابعاد سبک‌های یادگیری و پیشرفت تحصیلی در درس فناوری برق رابطه معناداری وجود ندارد و تنها بُعد دوم با پیشرفت تحصیلی در درس Polibriged رابطه معناداری دارد. در نتیجه، سبک یادگیری عامل اصلی برای ارتقاء پیشرفت تحصیلی دانشجویان نیست، اما می‌تواند برای شناسایی گرایش سبک‌های یادگیری دانشجویان مورد استفاده قرار گیرد.

In this commentary, I make five points: that designing observation systems that actually predict students' outcomes is challenging; second that systems that capture the complex and dynamic nature of the classroom learning environment are more likely to be able to meet this challenge; three, that observation tools are most useful when developed to serve a particular purpose and are put to that purpose; four that technology can help; and five, there are policy implications for valid and reliable classroom observation tools. The two observation systems presented in this special issue represent an important step forward and a move toward policy that promises to make a true difference in what is defined as high quality and effective teaching, what it looks like in the classroom, and how these practices can be more widely disseminated so that all children, including those attending under-resourced schools, can experience effective instruction, academic success and the lifelong accomplishment that follows.

در این یادداشت، پنج نکته مطرح می‌کنم: نخست این‌که طراحی نظام‌های مشاهده‌ای که واقعاً بتوانند پیامدهای دانش‌آموزان را پیش‌بینی کنند، چالش‌برانگیز است؛ دوم، نظام‌هایی که ماهیت پیچیده و پویای محیط یادگیری کلاس درس را به‌درستی ثبت می‌کنند، احتمالاً بهتر می‌توانند با این چالش مواجه شوند؛ سوم، ابزارهای مشاهده زمانی بیشترین کارایی را دارند که برای هدفی خاص توسعه یافته و در همان راستا به‌کار گرفته شوند؛ چهارم، فناوری می‌تواند در این زمینه کمک‌کننده باشد؛ و پنجم، برای ابزارهای مشاهده کلاس درس که از اعتبار و پایایی برخوردارند، پیامدهای سیاست‌گذاری وجود دارد. دو نظام مشاهده‌ای که در این شماره ویژه ارائه شده‌اند، گامی مهم به جلو و حرکتی به سوی سیاست‌گذاری به شمار می‌روند که نویدبخش ایجاد تفاوت واقعی در تعریف تدریس با کیفیت و اثربخش، نمود آن در کلاس درس و چگونگی گسترش این شیوه‌ها به گونه‌ای است که همه کودکان، از جمله دانش‌آموزان مدارس کم‌برخوردار، بتوانند آموزش اثربخش، موفقیت تحصیلی و دستاوردهای مادام‌العمر ناشی از آن را تجربه کنند.